Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

‟ΕΝΑ ΓΙΑΟΥΡΤΑΚΙ
ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΕΙ
ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ...”


O τ. πρύτανις του Ε.Μ.Π., κ. Νικ. Μαρκάτος,
μιλάει γιά την κομματικοποίηση, τις αλληλοδιαπλοκές,
αλλά και τον ενεργό ρόλο της νεολαίας
για κάθαρση στο χώρο της Ανώτατης Παιδείας


Έγραψε στις 30.07.2009 ο/η:

Επιστροφή

  • Υπάρχουν Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. «μαϊμούδες», που τα δημιούργησαν για πολιτικούς λόγους, χωρίς να έχουν καν καθηγητές.

  • Οι περισσότεροι από τους πανεπιστημιακούς είναι φίλοι με τους υπουργούς και τους βουλευτές και κάποιοι τους κολακεύουν. Οι στυλοβάτες της κοινωνίας μας αλληλοδιαπλέκονται, δηλαδή ο καθηγητής είναι φίλος με τον υπουργό. Ο υπουργός μάλιστα χρησιμοποιεί τον καθηγητή, τον φίλο του, ως δικό του σύμβουλο, του δίνει και χρήματα.

  • Οι φοιτητές θα είναι ο μοχλός εκείνος, ο οποίος μπορεί να πιέσει την κοινωνία και να συντελέσει στην κάθαρση στην Παιδεία.

  • Κανείς πολιτικός δεν θα τολμήσει να βγάλει το «Θρησκευμάτων» απο το Υπουργείο Παιδείας.

  • Άν τα κόμματα ξεφύγουν από το στενό πλαίσιο του φίλου, των φίλων, του υποστηρικτή, του συνδικαλιστή, του αφισοκολλητή και τοποθετηθεί κάποιος σοβαρός άνθρωπος στο Υπουργείο Παιδείας θα μπορούσε να κάνει κάτι. Θα πρέπει όμως, να είναι μιά προσωπικότητα κοινής αποδοχής, που δεν θα προέρχεται από τον πολιτικό, αλλά από άλλους κοινωνικούς χώρους.

 Αυτά τόνισε μεταξύ άλλων ο τέως πρύτανις του Πολυτεχνείου και νυν πρόεδρος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών, κ. Νικ. Μαρκάτος, σε συνέντευξη, που παραχώρησε στην «Ελεύθερη Έρευνα» σχετική με την κομματικοποίηση και τις αλληλοδιαπλοκές στο χώρο της Ανώτατης Παιδείας.
 


     «Ε.Ε.»: Κύριε πρύτανι, σε παλαιότερες εποχές και  σε σκληρά καθεστώτα αναδείχθηκαν καθηγητές ενάντια στο κατεστημένο. Αντίθετα, σήμερα η πλειοψηφία των καθηγητών είναι υποταγμένοι, προσκυνημένοι και «λιβανίζουν» ένα αποτυχημένο σύστημα. Τι συμβαίνει;

     - Οι καιροί αλλάζουν και έτσι η ιδεολογία  και η ηθική  με την ευρύτερη έννοια έχουν αντικατασταθεί  σήμερα από δύο πολύ μεγάλες δυνάμεις, την δύναμη του χρήματος και την δύναμη του φαίνεσθαι. Μ.Μ.Ε. σε ένα κόσμο «εικονικό», που αποτελείται μόνον από πολύ ωραίους και πλούσιους ανθρώπους με θαυμάσια αυτοκίνητα, που ερωτεύονται και αλλάζουν τους έρωτές τους, μιά «θαυμάσια» κοινωνία. Τα βλέπουμε αυτά στην τηλεόραση και μετά βγαίνουμε έξω και βλέπουμε τους νέους να είναι άνεργοι, το 20% των ανθρώπων να βρίσκονται κάτω απο  τα όρια της φτώχειας και πολλά τέτοια πράγματα και φυσικά αντιδρούμε σ’ αυτό.  

    

    Οι περισσότεροι από την άρχουσα τάξη, οι στυλοβάτες της κοινωνίας είτε αυτοί λέγονται «καθηγητάδες», είτε λέγονται πολιτικοί, είτε λέγονται μεγαλοβιομήχανοι και άλλοι πολλοί είναι ασφαλώς προσκυνημένοι στο Σύστημα. Δεν υπάρχει αμφιβολία, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν και τα υπερβολικά κατά την άποψή μου προνόμια, τα οποία έχουν από το Σύστημα αυτό. Επομένως θα το προσκυνήσουν.

  

     Το ζήτημα είναι τί κάνουν οι άλλοι, οι οποίοι δεν ανήκουν στο σύστημα κι εν τούτοις ψηφίζουν κάθε φορά ακριβώς τους ίδιους, ψηφίζουν άτομα, που δέν θα έπρεπε να μας εκπροσωπούν. Θεωρούσα πάντοτε, ότι στην Ευρωβουλή θα έπρεπε να πηγαίνουν οι ικανότεροι άνθρωποι, οι οποίοι πραγματικά θα εκπροσωπούσαν τη χώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αντ’ αυτών βλέπουμε να πηγαίνουν αυτοί, που είναι προσκυνημένοι: Κάποιοι συνδικαλιστές, κάποιοι φίλοι αρχηγών, οι καμαρίλες, διάφοροι τέτοιοι, ή κάποιοι, στους οποίους το κόμμα χρωστάει κάτι από το παρελθόν και βρίσκει μιά ευκαιρία. Σου λέει στείλτον στην Ευρώπη να ησυχάσουμε. Αυτή είναι η κατάσταση. Να είμαστε ξεκάθαροι.

   




Στην Ευρωβουλή

θα έπρεπε

να πηγαίνουν

οι ικανότεροι.

Αντ’ αυτών βλέπουμε να πηγαίνουν κάποιοι συνδικαλιστές, κάποιοι φίλοι αρχηγών, οι καμαρίλες, διάφοροι τέτοιοι,

ή κάποιοι, στους οποίους το κόμμα χρωστάει κάτι.

    Από την άλλη μεριά οι μή προσκυνημένοι είναι εκτός του Συστήματος. Μή έχοντας προσκυνήσει, μή έχοντας γλύψει, μη όντες κωλοσφουγγάριοι -κατά το βυζαντινό- βγαίνουν εκτός του παιχνιδιού. Εγώ για παράδειγμα ζω με 3.000 ? το μήνα. Δεν θα ήταν καλά να με είχε βάλει κάποιος αρχηγός σε ένα ευρωψηφοδέλτιο να παίρνω 15.000 ? το μήνα;


    Βλέπετε λοιπόν, ότι το Σύστημα έχει τρομερές δικλείδες να προστατεύεται. Επομένως, μη βιαστούμε να καταδικάσουμε παιδιά και νέους, οι οποίοι αντιδρούν στο Σύστημα έξω από τα δικά μας στάνταρ. Ένα γιαουρτάκι δεν βλάπτει μερικές φορές...



O κ. Μαρκάτος στο γραφείο του, στο Ε.Μ.Π..



    Στην εποχή μου σπουδάζαμε και μ’ ένα παπούτσι. Σήμερα κάθε οικογένεια έχει δύο αυτοκίνητα, για να μην πω την υπερβολή των τριών. Μέχρι σήμερα δεν υπήρχε η παγκόσμια οικονομική κρίση, την οποία εμείς οι ίδιοι, το ίδιο το Σύστημα την προκάλεσε κατά την άποψή μου∙ απλώς θέλει να αναδιανείμει την Εξουσία στον Κόσμο κι άν γίνει η αναδιανομή θα συνεχισθεί η κατάσταση, όπως την ξέραμε. Χρειάζονται ορισμένες ηθικές προσωπικότητες, οι οποίες όμως, δεν εκτιμώνται κι αφού δεν εκτιμώνται εγκαταλείπουν κι αυτοί τον αγώνα. Άλλωστε ξέρετε, ότι οι αγωνιστές είναι λίγοι και μακρυά. Εάν δεν υπάρχει κάτι κοινό να τους ενώσει και να τους φέρει κοντά, είναι πολύ δύσκολο να λειτουργήσει ένα κύμα πραγματικής αντίστασης, η οποία σέβεται και ορισμένα πράγματα, αντί να ποδοπατάει τα πάντα. Δεν είναι εύκολο.


     Η πλύση εγκεφάλου, η οποία έρχεται μέσα από τα Μ.Μ.Ε. θεωρώ, ότι έχει υποτιμηθεί. Είναι πάρα πολύ μεγάλη. Άν και υποθέτω πως έχω μεγάλες αντιστάσεις, πιάνω τον ευατό μου να σκέφτομαι μερικές φορές από αυτά, που βλέπω. Άν και κανένας δεν είναι κάτοχος της απόλυτης αλήθειας, ο βομβαρδισμός από την τηλεόραση είναι τέτοιος, που κάποιος μπορεί να αλλάξει το ηθικό του υπόβαθρο πλήρως. Είναι επικίνδυνη η τηλεόραση.

    

     «Ε.Ε.»: Τα Πανεπιστήμια είναι διαλυμένα, αλλά έχουν εξαιρετικούς φοιτητές. Υπάρχει ελπίδα για την Παιδεία ή όχι; Και πού καταλήγουν τελικά αυτοί οι  ευφυείς φοιτητές;

    - Kατ’ αρχήν να διαφωνήσω με το ισοπεδωτικό σχόλιο, ότι τα πανεπιστήμιά μας είναι διαλυμένα. Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Ε.Μ.Π.) κατά την άποψή μου τουλάχιστον δεν είναι διαλυμένο. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο ασφαλώς, αλλά δεν είναι διαλυμένο, σε βαθμό, που οι φοιτητές μας φεύγοντας από εδώ να γίνονται δεκτοί στα καλύτερα Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια χωρίς δεύτερη συζήτηση. Το πτυχίο μας στο εξωτερικό αναγνωρίζεται ως Master, ενώ από το  κράτος και το Δημόσιο, όχι. Δηλαδή οι φοιτητές κάνουν πέντε χρόνια σπουδές εδώ, ο άγγλος κάνει τέσσερα, ο οποίος όμως, εάν έρθει να δουλέψει εδώ θα πάρει μεγαλύτερο μισθό από το Δημόσιο, διότι, θεωρείται, ότι έχει μεταπτυχιακό τίτλο, ενώ εμείς δεν έχουμε. Στην Ευρώπη δε, είμαστε δεύτεροι σε ανταγωνιστικά προγράμματα.


    Ασφαλώς υπάρχουν πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι. «μαϊμούδες», δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αυτά πρέπει να τα βρούν αυτοί που τα δημιούργησαν για πολιτικούς λόγους, χωρίς να έχουν καν καθηγητές. Για κάποιο συγκεκριμένο Τ.Ε.Ι., το οποίο ως τίτλο το θεωρώ πολύ μοντέρνο με είχε πάρει προ ετών τηλέφωνο μιά μητέρα, η οποία μου είπε: -Κύριε Μαρκάτε το παιδί μου πέτυχε εκεί. Της λέω συγχαρητήρια, ακούγεται πολύ ωραίο και μελλοντικό. Ναι, μου απαντάει, μελλοντικό, γιατί πήγε το παιδί εκεί και δεν υπάρχει καθηγητής! Λέω, πήγατε στο Υπουργείο να διαμαρτυρηθείτε; -Βέβαια πήγα και μου είπαν: -Μάλιστα κυρία μου, εμείς έχουμε σκοπό να το βελτιώσουμε πάρα πολύ αυτό το Τ.Ε.Ι.. -Πότε; -Σε πέντε χρόνια. -Ναι, αλλά ο γιός μου φέτος μπήκε!





Μακέτα κτηρίου, που αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη εικόνα της Ανώτατης Παιδείας. (Γελοιογραφία Σπύρου Δερβενιώτη.)


     Αντιλαμβάνεσθε, ότι υπάρχει μιά προχειρότητα μέσα στην σκέψη του Υπουργείου αυτού, το οποίο εγώ το αποκαλώ Αντι-Παιδείας, αφού στην ουσία είναι εναντίον της Παιδείας. Παρ’ ότι έχω μιά κατεύθυνση πολιτική, εν τούτοις δεν μπορώ, παρά να κατηγορήσω και του ενός κόμματος και του άλλου τους Υπουργούς Παιδείας, οι οποίοι υπήρξαν απολύτως κατώτεροι των περιστάσεων. Μάλιστα εξοργίστηκα προχθές, που είδα τον κ. Στυλιανίδη στην τηλεόραση να λέει τί έργο έγινε στην Παιδεία.


      Άν τα κόμματα ξεφύγουν από το στενό πλαίσιο του φίλου, των φίλων, του υποστηρικτή, του συνδικαλιστή, του αφισοκολλητή και τοποθετηθεί κάποιος σοβαρός άνθρωπος στο Υπουργείο Παιδείας θα μπορούσε να κάνει κάτι. Άν εξακολουθήσει η ίδια κατάσταση ανακύκλωσης των παλαιών προϊόντων, δεν εννοώ ηλικιακά, αλλά παλαιών σε ιστορίες και ιδέες, τότε  δεν πρόκειται να  γίνει το παραμικρό.

    

    Μιλάμε μάλιστα για ασήμαντα πράγματα, που στο εξωτερικό δεν συζητάει κανένας, διότι δεν υπάρχει θέμα να τα συζητήσει κανείς. Δηλαδή εμείς εδώ έχουμε ανάγει σε τεράστια θέματα τελείως απλά πράγματα. Για το πότε δίνουν εξετάσεις οι φοιτητές γίνεται ένα μπάχαλο. Πλακώνονται φοιτητικές παρατάξεις, πρυτάνεις, κ.τ.λ.. Ασύλληπτα πράγματα, τα οποία άλλοι λαοί τα έχουν λύσει πριν πέντε αιώνες.


     Το ευτύχημα  για μένα είναι η νεολαία, την οποία υποστηρίζω και θαυμάζω, διότι οι νέοι ζουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες, κάτω από την εκπληκτική πίεση, που δέχονται από το σπίτι προς εκπλήρωση κάποιων οικογενειακών στόχων ή κοινωνικών ταμπού ή ο,τιδήποτε θέλετε και περνούν την πιο καταπιεσμένη ζωή από τον μέσο ευρωπαίο. Τα παιδιά αυτά είναι εξαιρετικά έξυπνα, γιατί μέσα από ένα σύστημα, που δεν ευνοεί την Παιδεία  πηγαίνουν στο εξωτερικό και διακρίνονται. Έχουμε εκατοντάδες εκατοντάδων καθηγητών και επιστημόνων στις ΗΠΑ και Ευρώπη από παιδιά, που αποφοίτησαν από τα  δικά μας πανεπιστήμια. Αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη για μένα, κάτι, που διαπιστώνω και από τα γράμματα που έρχονται στο γραφείο μου από καθηγητές του εξωτερικού, οι οποίοι μου ζητούν φοιτητές, οι οποίοι έχουν καλή απόδοση στο εξωτερικό. Το ζήτημα είναι πώς θα βοηθήσουμε αυτά τα ευφυή παιδιά να προχωρήσουν.


    Είναι γεγονός, ότι πολλοί από τους φοιτητές, που μπαίνουν στα πανεπιστήμια απογοητεύονται άμα τη εισόδου τους. Δηλαδή λένε: γι’ αυτό κουράστηκα κι οι γονείς μου δαπάνησαν τόσα χρήματα; Αυτό συμβαίνει σε πολλούς φοιτητές. Υπάρχει μιά μεγάλη απογοήτευση και βλέπει κανείς μιά απομάκρυνση από τα πρώτα χρόνια, ή μιά επανάσταση σε κάποιους από αυτούς τους φοιτητές.


     Μετά όμως από λίγο οι περισσότεροι από αυτούς επιστρέφουν στα θρανία αντιλαμβανόμενοι, ότι υπάρχει ένα γκρί - μαύρο μέλλον μπροστά τους, με ανεργία ελλοχεύουσα, επομένως κάτι πρέπει να κάνουν και σπουδάζουν. Όταν τελειώσουν αυτά τα παιδιά, οι πρώτοι από αυτούς, περίπου 10-15 ανά Σχολή, αναχωρούν για το εξωτερικό και δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ στην Ελλάδα. Οι επόμενοι 20-30 ανά Σχολή, θα πάνε στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές, που δεν χρειάζονται στην ουσία, τουλάχιστον για το Ε.Μ.Π., αλλά παρ’ όλα αυτά τις κάνουν, όχι γιατί μαθαίνουν παραπάνω πράγματα, αλλά  μαθαίνουν έναν άλλο τρόπο σκέψης. Μαθαίνουν να βρίσκονται σε ένα περιβάλλον, που οι άνθρωποι συνεργάζονται αντί να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, σε ένα περιβάλλον πανεπιστημιακό, που η βιβλιοθήκη είναι δίπλα, σε ένα εργαστήριο, που παραγγέλνει ένα όργανο, το οποίο το πολύ σε μιά βδομάδα έρχεται και δεν πάιρνει ενάμισυ χρόνο και πολλά άλλα τέτοια πράγματα. Άρα μαθαίνουν ένα τρόπο σκέψης και γίνονται καλύτεροι μηχανικοί, για να μιλήσω για την ειδικότητά μου, που την ξέρω καλύτερα.


     Εν συνεχεία, υπάρχει μία ομάδα, 30-40%, που βρίσκουν πολύ καλή δουλειά, και εννοώ μια δουλειά που τους ικανοποιεί πλήρως, έστω και  εάν δεν  βγάζουν πολλά χρήματα. Το υπόλοιπο 50% των αποφοίτων, υποαπασχολείται, ετεροαπασχολείται, ψάχνει να παρακαλέσει τον βουλευτή, το φίλο του πατέρα του, τον καθηγητή του, που δίδασκε και τον αγάπαγε,  για να του βρει μια  δουλειά, απογοητεύονται, θλίβονται και τέλος, μετά 2-3 χρόνια, βρίσκουν κάποια δουλειά σε άλλα επαγγέλματα, όχι στον τομέα τους και οι περισσότεροι από αυτούς καταλήγουν στη «γενιά των 700 Ευρώ», που αποτελεί ντροπή για ολόκληρη την Ευρώπη.

    

     Είναι ντροπή για την Ευρώπη, που έχει φτιάξει μιά τέτοια κοινωνία, όπου μεγαλώνει τα παιδιά της, που περνάνε έξη χρόνια στο δημοτικό, έξη στο γυμνάσιο κι αρχίζει «από το νηπιαγωγείο» το φροντιστήριο και πέντε χρόνια στο Πανεπιστήμιο, για να πάρει 700 Ευρώ, που σημαίνει να μήν μπορεί -εάν δεν βοηθηθεί από την οικογένειά του, που για εμένα είναι απαράδεκτο να είσαι 30 χρονών και να σε τρέφει η οικογένειά σου- να φτιάξει τη δική του οικογένεια. Θλίβομαι και ντρέπομαι κι εγώ ο ίδιος, γιατί ανήκω στην κατηγορία εκείνης της ηλικίας, που έφτιαξε αυτή την κοινωνία. Λυπάμαι, που την κάναμε έτσι.

  

    Τα τελευταία 25 χρόνια δεν βλέπω αλλαγή νοοτροπίας των κυβερνώντων και εκείνων, που πηγαίνουν στο Υπουργείο Παιδείας. Τελικά, όποιος και να πάει στο Υπουργείο Παιδείας, μία από τα ίδια θα κάνει. Θα μαζέψει δηλαδή τα φιλαράκια του και θα τα βάλει δίπλα του να τον λιβανίζουν και να τον αποκόπτουν από τις πραγματικές ανάγκες του έξω κόσμου.


     Πιστεύω τελικά, ότι η κάθαρση θα έρθει από τους φοιτητές. Και παρ’ ότι είμαι σίγουρος, ότι πολλοί από εμάς φωνάζουμε, εκνευριζόμαστε, στενοχωριόμαστε και δικαίως, από ορισμένες πράξεις, που δημιουργούνται μέσα στα πανεπιστήμια και που έχουν ξεφύγει από τα όρια, εν τούτοις πιστεύω, ότι οι φοιτητές θα είναι ο μοχλός εκείνος, ο οποίος θα πιέσει την κοινωνία. Άν δεν γίνονταν αυτά τα σπασίματα και η αντίδραση των φοιτητών ήταν διαφορετική, πιστεύω, ότι η Παιδεία ίσως να είχε αλλάξει ήδη. Θεωρώ, ότι χρειάζεται μία διαρκής κινητοποίηση της νεολαίας όλων των βαθμίδων χωρίς να σπάει. Όχι όμως κάθε μιά κομματική νεολαία να λέει μου είπε το δικό μου κόμμα να κάνω εκείνο ή το δικό μου κόμμα να κάνω το άλλο. Έτσι δεν λειτουργεί το σύστημα.

    








Δεν λείπει το χιούμορ από τις διαμαρτυρίες των σπουδαστών...

    


    Απαιτούμε υπουργό Παιδείας τον κ. τάδε! Απαιτούμε στις σπουδές μας οι καθηγητές μας να είναι στην τάξη τους και να μήν στέλνουν τους φοιτητές τους να διδάσκουν! Απαιτούμε στις 4 ώρα το απόγευμα, που βρίσκετε τον Μαρκάτο εδώ να βρίσκουμε και τους άλλους ογδόντα καθηγητές! Τέτοια αιτήματα πρέπει να υπάρχουν με καθιστική διαμαρτυρία ημερών των φοιτητών μαζί με τις οικογένειές τους. Πιστεύω, ότι αυτό θα γίνει μιά μέρα. Και όπως σας είχα πεί την προηγούμενη φορά, που είχαμε βρεθεί (βλ. Γεμίσαμε Αλάριχους, κατεδαφιστές τής Παιδείας) ακούω το υπόκουφο βοητό της σιωπής δίπλα μου. Και τι συνέβη λίγο αργότερα; Τα Δεκεμβριανά. Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών, βεβαίως. Η αντίδραση, η οποία είναι εν πολλοίς υγιής και δικαιολογημένη καταλήγει σε πράξεις, οι οποίες δεν είναι καθόλου υγιείς και δικαιολογημένες.


     «Ε.Ε.»: Μήπως όμως, αυτές τις πράξεις τις υποδαυλίζει το παρακράτος;

     - Προφανώς! Μα το είδατε! Είδαμε τον άλλον να σπάει μπροστά μας και στα τρία μέτρα τον αστυνόμο να τον κοιτάει. Εν τάξει, φοβάται κι ο αστυνόμος, εγώ δεν παίρνω θέση ενάντια στον ταλαίπωρο νεαρό αστυνομικό, διότι εάν πάτε να πάρετε το διαβατήριό σας ή την ταυτότητά σας για παράδειγμα σας εξυπηρετούν θαυμάσια κι ευγενικότατα αστυνομικοί κι αστυνομικίνες, νέα παιδιά, που δουλεύουν εκεί. Ας μην τα γενικεύουμε λοιπόν. Είναι ανεκπαίδευτοι. Κι αυτών κινδυνεύει η ζωή πολλές φορές. Στις κοινωνίες υπάρχουν καλοί και κακοί παντού. Από την άλλη μεριά όμως, δεν μπορεί να τον βλέπεις τον άλλον να τα σπάει και να μην τον πιάνεις. Εκεί νομίζω, ότι υπάρχει κάτι. Μην τρελλαθούμε...


   Οι περισσότεροι από τους πανεπιστημιακούς είναι φίλοι με τους υπουργούς και τους βουλευτές και κάποιοι τους κολακεύουν. Οι στυλοβάτες της κοινωνίας μας αλληλοδιαπλέκονται, δηλαδή ο καθηγητής είναι φίλος με τον υπουργό. Ο υπουργός μάλιστα χρησιμοποιεί τον καθηγητή, τον φίλο του, ως δικό του σύμβουλο, του δίνει και χρήματα.




Σήμερα

υπάρχει ένας σοσιαλισμός

στη διαπλοκή. Είμαστε όλοι διαπλεκόμενοι.


   Αυτή η χώρα είναι μιά περίεργη χώρα, από την άποψη, ότι σήμερα έχουμε έναν σοσιαλισμό στη διαπλοκή.  Όλοι διαπλέκονται και αυτή είναι η διαφορά από τη διαπλοκή του 1960, διότι και τότε υπήρχε διαπλοκή∙ μην νομίζετε, ότι δεν υπήρχε διαπλοκή τότε. Θυμάμαι μιά μεγάλη Αθηναϊκή εφημερίδα, που έβγαινε τότε, η οποία έλεγε ποιός έφαγε τα 193 δις. Ήταν το μεγάλο σκάνδαλο τότε με τα έργα Βουλιαγμένης. Η διαπλοκή τότε ήταν ο Μποδοσάκης κ.τ.λ., τα μεγάλα ονόματα. Τώρα είναι κι ο υπάλληλος του Υπουργείου, της Πολεοδομίας, της Εφορίας κ.λπ.. Επομένως υπάρχει ένας σοσιαλισμός στη διαπλοκή. Είμαστε όλοι διαπλεκόμενοι.

   

    Τα πράγματα αυτά δεν είναι καθόλου αστεία. Βλέπουμε κάποιον εκπρόσωπο της εταιρείας να φεύγει ή να φυγαδεύεται στο εξωτερικό και να συλλαμβάνονται οι κόρες του. Άν τον συλλάβουν θα πάει φυλακή, ο υπουργός όμως, που τα έπιανε και ζήμιωνε το δημόσιο συμφέρον, όχι! Παραγάφει η Βουλή το αδίκημα με νόμο, που έγινε από σοσιαλιστική κυβέρνηση! Σας παρακαλώ, ε, τώρα εδώ μουρλαινόμαστε. Δηλαδή στο τέλος θα κλέβει κάποιος την Τράπεζα και θα πιάνουν τον τραπεζίτη. Τα συμφέροντα της Siemens δεν έχουν ζημιώσει άμεσα το δημόσιο συμφέρον, παρά μόνο εν όσω κάποιος κρατικός υπάλληλος τα πήρε, διότι ο άλλος είναι ιδιωτικός υπάλληλος. Τελικά δεν θα μπεί φυλακή ο ιδιωτικός υπάλληλος, αλλά η κόρη του. Όλοι οι άλλοι είναι μιά χαρά, διότι έκλεισε η Βουλή και παραγράφηκαν τα αδικήματα.


     «Ε.Ε.»: Γιατί δεν απολύονται οι καθηγητές, που δεν παράγουν έργο και δεν διδάσκουν;

     - Πολύ ωραία ερώτηση, και σχετίζεται άμεσα με την διαπλοκή που λέγαμε . Όταν εγώ ήμουν πρύτανις στο Πολυτεχνείο υπήρξε κάποιος καθηγητής, που είχε δηλώσει σαν  δεύτερη εργασία το Ε.Μ.Π. και πρώτη μία άλλη. Συμφώνησε με τους φοιτητές του να διδάσκει μόνον τρείς ώρες, αντί γα πέντε, κάτι, που βόλευε και τους ίδιους. Μου καταγγέλθηκε το γεγονός από το αντίστοιχο Τμήμα και τον παρέπεμψα στο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Το αποτέλεσμα όμως, ήταν να γράψουν οι εφημερίδες, ότι εγώ διώκω τους πολιτικούς μου αντιπάλους(!) Να ξέρετε, ότι εκείνος, που δεν δουλεύει, έχει τις πολλές διασυνδέσεις και κανονίζει μέσω αυτών να μένει ατιμώρητος. Εάν δεν τις είχε θα δούλευε. Τελικά ο καθηγητής τιμωρήθηκε, αλλά εγώ δεν ήμουν καθόλου δημοφιλής γι’ αυτό...



Η συνέντευξη τού κ. Μαρκάτου λόγω έκτασης έχει αναρτηθεί σε δύο μέρη.


Τέλος Α΄ μέρους.


Πατείστε εδώ, για να διαβάσετε το Β΄ μέρος.





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...