Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ
ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ
ΣΤΟ ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ




Έγραψε στις 18.06.2009 ο/η: Hoffer Eric

Επιστροφή

Ένα μαζικό κίνημα, που βρίσκεται στη γέννησή του κερδίζει και κρατάει τους οπαδούς του όχι με δόγματα και υποσχέσεις, αλλά με την προσφορά ενός καταφύγιου, όπου αυτοί μπορούν να κρύψουν τους φόβους τους για την άγονη και ασήμαντη ατομική τους ύπαρξη. Δε θεραπεύει τον βαθιά απογοητευμένο με την απόλυτη αλήθεια ή με την εξάλειψη των ελλείψεων και των δυσκολιών της ζωής του, αλλά τον απελευθερώνει από το ανίκανο Εγώ του, απορροφώντας τον σε μια κλειστή και ενθουσιώδη ομάδα. Είναι ολοφάνερο, ότι ένα μαζικό κίνημα, που θέλει να έχει επιτυχία, πρέπει να ιδρύσει από την αρχή μια κλειστή σωματειακή οργάνωση, που να μπορεί να δέχεται και να αφομοιώνει τον καθένα με τους άλλους.


Είναι άσκοπο να θέλει κανείς να κρίνει ένα νέο κίνημα από την αλήθεια του δόγματος του ή την ποιότητα των υποσχέσεων του. Αυτό πού πρέπει να κριθεί είναι, η σωματειακή του οργάνωση και η ικανότητά της να απορροφάει αμέσως και τελείως τη μάζα των απογοητευμένων.

    

Στο συναγωνισμό ανάμεσα στα νέα θρησκεύματα την εύνοια της μάζας κερδίζει εκείνο, που έχει να παρουσιάσει το ισχυρότερο σωματειακό πλαίσιο. Από όλες τις θρησκείες και φιλοσοφίες που συναγωνίζονταν μεταξύ τους στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, μόνο ο χριστιανισμός ανάπτυξε από την πρώτη στιγμή μια τέτοια συμπαγή οργάνωση. Κανένας από τους αντιπάλους δε διέθετε μια τόσο ισχυρή καί σταθερή δομή, όπως η Εκκλησία. Καμμιά άλλη κοινότητα δεν έδινε στους οπαδούς της ένα παρόμοιο αίσθημα της ενότητας μέσα στα πλαίσια της. Το μπολσεβικικό κίνημα επιβλήθηκε σ' όλα τΆ άλλα μαρξιστικά κινήματα χάρη στο τονισμένο συλλογικό πνεύμα του. Το εθνικό σοσιαλιστικό κίνημα επισκίασε όλα τ' άλλα λαϊκά κινήματα, πού είχαν φουντώσει στη Γερμανία μετά το 1920 χάρη στην πρώιμη διάγνωση του Χίτλερ, ότι ο απογοητευμένος θέλει «κάπου να ανήκει».



Το ναρκωτικό ελπίδα


Υπάρχουν δυό κατηγορίες ελπίδας. Η μια κάνει τους ανθρώπους εκρηκτικούς, ενώ η άλλη πειθαρχικούς και υπόμονους. Αυτή η διαφορά στηρίζεται πάνω στην απόσταση από το επιθυμητό αντικείμενο. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην άμεση και στην απομακρυσμένη ελπίδα.


Ένα μαζικό κίνημα στις αρχές του κηρύττει άμεση ελπίδα. Θέλει να κεντρίσει τους οπαδούς του για δράση και η ελπίδα του «ένα βήμα ακόμα και φτάσαμε» παρασύρει τους ανθρώπους σε άμεση δράση. Ο νεογέννητος χριστιανισμός κήρυττε το τέλος του κόσμου και τη σύντομη άφιξη της βασιλείας των ουρανών. Ο Μωάμεθ δόλωνε τους οπαδούς του με υποσχέσεις λαφύρων. Οι ιακωβίνοι υπόσχονταν άμεση ελευθερία και ισότητα. Οι πρώτοι μπολσεβίκοι υπόσχονταν ψωμί και γη. Ο Χίτλερ υποσχόταν άμεση κατάργηση της σκλαβιάς, που είχε επιβάλει στους γερμανούς η συνθήκη των Βερσαλλιών και εργασία και απασχόληση για όλους.

   

Αργότερα, όταν το κίνημα στερεωθεί, ο τόνος μετατοπίζεται σιγά-σιγά στη μακρινή ελπίδα, στο όνειρο και στο όραμα· γιατί ένα φτασμένο μαζικό κίνημα πρέπει να φροντίζει για τη διατήρηση του δημιουργημένου παρόντος και εγκωμιάζει την υπακοή και την υπομονή παραπάνω από κάθε αυθόρμητη πράξη. «Ει δε ο ου βλέπομεν ελπίζομεν, διΆ υπομονής αποδεχόμεθα». («Προς Ρωμαίους», 8:25.)


Έτσι κάθε φτασμένο μαζικό κίνημα προσφέρει τη δική του μακρινή επλίδα, ένα δικό του ναρκωτικό, για να μετριάζει την ανυπομονησία των μαζών και να τις συμφιλιώνει με την τύχη του. ΓιΆ αυτό ο σταλινισμός ήταν εξ ίσου με μιά αναγνωρισμένη θρησκεία «όπιο για το λαό». 



Ο φανατικός είναι:

ένας απογοητευμένος άνθρωπος,

ένας αποτυχημένος,

ένας ανεπιθύμητος,

ένας βαριεστημένος,

ένας φτωχός, απροσάρμοστος, φίλαυτος,

ένας φιλόδοξος,

ένας αμαρτωλός,

ένας ένοχος,

ένας, πού θέλει να λατρεύει καί να υπηρετεί ένα δαίμονα ή ένα θεό,

ένας εχθρός των πραγμάτων, όπως έχουν τώρα,

ένας πού αποβάλλει το εγώ του καί χάνεται μέσα σ' ένα μαζικό κίνημα, για να υπηρετήσει μια «ιερή υπόθεση».  

Έρικ Χόφφερ: «Ο φανατικός», εκδ. Μπουκουμάνη, Αθήνα, 1969. (Το βιβλίο, αποσπάσματα του οποίου περιλαμβάνονται σΆ αυτό το άρθρο αναφέρεται στο φανατισμό των μαζικών κινημάτων.) 




Ιδανικοί πιθανοί προσήλυτοι


Οι φτωχοί σαν μέλη μιας κλειστής ομάδας -μιας φυλής, μιας σταθερής οικογένειας, μιας συμπαγούς φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας- είναι σχετικά καλά προφυλαγμένοι από την απογοήτευση και δεν πέφτουν εύκολα στα δολώματα ενός μαζικού κινήματος. 


Όσο λιγότερο ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του σαν αυτόνομο άτομο και όσο λιγότερο είναι ικανός να ορίσει μόνος του την πορεία του και να αναζητήσει την ευθύνη για την κατάσταση της ζωής του στον εαυτό του, τόσο πιο απίθανο είναι, ότι αυτός θεωρεί τη φτώχεια του σαν απόδειξη της κατωτερότητας του. Το μέλος μιας κλειστής ομάδας δεν επαναστατεί τόσο εύκολα όσο ο ξεχωριστός άνθρωπος.

    

Για να παρακινηθεί σε εξέγερση, χρειάζεται πιο πολλά βάσανα και προσωπικές ταπεινώσεις. Έτσι η αιτία μιας επανάστασης σε μια ολοκληρωτική κοινωνία πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο στο γεγονός, ότι το ολοκληρωτικό σύστημα δεν είναι πια αρκετά αυστηρό, παρά στη διαμαρτυρία ενάντια στην καταπίεση και στην αθλιότητα.



Ο ιδανικός

πιθανός «προσήλυτος»

για το μαζικό κίνημα είναι ο μοναχικός άνθρωπος,

που δεν ανήκει

σε καμμιά ομάδα

κι έτσι δε μπορεί

να κρύψει

την ασήμαντη

και φθαρμένη ύπαρξή του.



Στους στενούς οικογενειακούς δεσμούς των κινέζων πρέπει νΆ αποδοθεί η σχετικά μακροχρόνια ανοσία τους απέναντι στα μαζικά κινήματα. Ο ευρωπαίος, που πεθαίνει για την πατρίδα του συμπεριφέρεται κατά έναν τρόπο, που για τον κινέζο είναι ακατάληπτος, γιατί η οικογένεια του δεν ωφελείται, αλλά βλάπτεται από την απώλεια ενός μέλους της. Είναι φανερό, ότι ένα μαζικό κίνημα, που θέλει νΆ αποκτήσει αρκετούς οπαδούς, πρέπει να καταργήσει όλους τους ομαδικούς δεσμούς, που υπήρχαν πριν απ' αυτό. Ο ιδανικός πιθανός «προσήλυτος» είναι ο μοναχικός άνθρωπος, που δεν ανήκει σε καμμιά ομάδα κι έτσι δε μπορεί να κρύψει την ασήμαντη και φθαρμένη ύπαρξή του. Εκεί, όπου ένα μαζικό κίνημα βρίσκει τους συλλογικούς σχηματισμούς της κοινωνίας, όπως οικογένεια, φυλή κ.λπ., σε κατάσταση αποσύνθεσης δεν συναντά μεγάλες δυσκολίες στη στρατολόγηση οπαδών.





     Όλα τα μαζικά κινήματα εκμηδενίζουν το άτομο, για το οποίο η υπακοή ή η πίστη θεωρούνται οι μεγαλύτερες αρετές. Στις φωτογραφίες αριστερά ένας αθωνίτης μοναχός και δεξιά άνδρες αυτομαστιγούμενοι τη Μεγάλη Εβδομάδα. Όλοι τους είναι βέβαια εκμηδενισμένοι από πριν ως προσωπικότητες μέσα στο μαζικό θρησκευτικό πλαίσιο, που ανήκουν.



Η κατάπτωση μιας άλλοτε ισχυρής οργάνωσης αποτελεί πάντα την κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη δημιουργία και τη διάδοση ενός μαζικού κινήματος. Την εποχή που γεννήθηκε και διαδόθηκε ο χριστιανισμός ο κόσμος ήταν γεμάτος από ξεριζωμένες μάζες. Οι αυτόνομες πόλεις - κράτη ήταν κατά μέρος απορροφημένες από μια τεράστια αυτοκρατορία... και οι παλιοί πολιτικοί και κοινωνικοί σχηματισμοί είχαν αδυνατίσει ή καταστραφεί. Ο Χριστιανισμός έκανε τις σημαντικότερες προόδους του στις μεγάλες πόλεις, όπου ζούσαν χιλιάδες ξεριζωμένοι άνθρωποι, δούλοι, απελεύθεροι ή έμποροι, οι οποίοι αναγκαστικά ή εθελοντικά είχαν χωριστεί από το κληρονομικό τους περιβάλλον. Στην ύπαιθρο, όπου η κοινοτική ζωή είχε διατηρηθεί ανενόχλητη, η νέα θρησκεία δέν βρήκε και τόσο πρόσφορο έδαφος.

    

Μια παρόμοια κατάσταση μπορεί να παρατηρηθεί και πάνω στα κοινωνικά και εθνικιστικά κινήματα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η υπερβολική κινητοποίηση και η αστυφιλία του πληθυσμού συνέβαλαν κατά τις δεκαετίες αυτές στη δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού ξεριζωμένων από το πατρικό έδαφος καί λυμένων από τους τοπικούς δεσμούς. Η εμπειρία μεγάλης οικονομικής ανασφάλειας και η ανικανότητα ψυχικής προσαρμογής έκανε αυτούς τους ανθρώπους πρόθυμους απέναντι στη σοσιαλιστική και εθνικιστική δημαγωγια και προπαγάνδα.



Mαζικό κίνημα και οικογένεια


Η στάση, που παίρνει το ενεργητικό μαζικό κίνημα απέναντι στην οικογένεια, έχει μεγάλη σημασία. Σχεδόν όλα τα σύγχρονα μαζικά κινήματα έδειξαν στις αρχές τους εχθρική στάση απέναντι στην οικογένεια και έκαναν τα πάντα για νά την υποτιμήσουν και να τη διαλύσουν. Αυτό γινόταν με την υπονόμευση της πατρικής κηδεμονίας και τη διευκόλυνση των διαζυγίων, την ανάληψη της ευθύνης για την διατροφή, συντήρηση και εκπαίδευση των παιδιών, καθώς και με την υποστήριξη της εξωγαμίας. Επίσης η έλλειψη κατοικίας, εξορία, στρατόπεδα συγκέντρωσης και τρομοκρατία, συνέβαλαν στο αδυνάτισμα και στην καταστροφή της οικογένειας. 


     Κανένα σύγχρονο κίνημα όμως, δε χρησιμοποίησε τέτοια αυστηρότητα απέναντι στην οικογένεια, όπως ο χριστιανισμός. Ο Χριστός το δήλωσε κατακάθαρα: «Διότι ήλθον να διαχωρίσω άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής. Και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ δεν είναι άξιος εμού καί όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ, δεν είναι άξιος εμού» («κατά Ματθαίον», 10: 35-37.)

     Όταν του είπαν, ότι η μητέρα του και τΆ αδέλφια του περιμένουν έξω από το ναό καί θέλουν να μιλήσουν μαζί του, είπε: «Τις έστιν η μήτηρ μου καί τίνες εισίν οι αδελφοί μου; καί εκτείνας την χείρα αυτού επί τους μαθητάς αυτού έφη∙ ιδού η μήτηρ μου και οι αδελφοί μου» »(«κατά Ματθαίον», 12: 47-49.)


     Όταν ένας από τους μαθητές του τού ζήτησε άδεια, για να πάει να θάψει τον πατέρα του, του είπε: «Ακολούθει μοι, καί άφες τους νεκρούς θάψαι τους νεκρούς» («κατά Ματθαίον», 8: 22.) Φαίνεται, ότι προαισθανόταν τις ενοχλητικές οικογενειακές προστριβές, που θα δημιουργούνταν από τον προσηλυτισμό του κινήματός του και το φανατικό μίσος των αντιπάλων του: «Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσι αυτούς» («κατά Ματθαίον», 10: 21.) Είναι παράδοξο και όμως αληθινό, ότι αυτός, που κηρύττει την αγάπη, κηρύττει ταυτόχρονα ενάντια στην αγάπη. (Βλ. Ιησούς: Κήρυκας μίσους, διχασμού και ανθελληνισμού).


«Διότι ήλθον

να διαχωρίσω άνθρωπον

κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα

κατά της μητρός αυτής και νύμφην

κατά της πενθεράς αυτής.

Και εχθροί

του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι

οι οικιακοί αυτού. Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ

δεν είναι άξιος εμού καί όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα

υπέρ εμέ,

δεν είναι

άξιος εμού»

Ιησούς

(Ματθ. 10:35-57)

    

Η διάλυση της οικογένειας, ανεξάρτητα από τις αιτίες πού την προκαλούν, ευνοεί το συλλογικό πνεύμα και δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για τις ιδέες του μαζικού κινήματος.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 31226 έγραψε...
Με την οργάνωση σε πειθαρχημένα τμήματα ο άνθρωπος απεκδύεται από την ατομικότητά του και ταυτίζεται με τον ηγέτη ή την ιδέα. Πάυει να είναι ο ευατός του και παλινδρομεί σε παιδικές φάσεις γιά να πραγματοποιήει την ταυτοποίηση. Παραπέρα, η κατάσταση της «αρχέγονης ορδής» επανεμφανίζεται: Οι γιοί υποτάσσονται στον παντοδύναμο πατέρα και, εξαιτίας των αισθημάτων ενοχής που έχουν, ταυτίζονται μαζί του για «την κουλτούρα και τον πολιτισμό», «για την ειρήνη και την ησυχία».
Wilhelm Reich
03.01.2015, 00:51:08






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+6=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...