Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ


Συνεχιστής (και όχι πατέρας)
μιας μακραίωνης ιατρικής παράδοσης


Έγραψε στις 30.05.2009 ο/η:

Επιστροφή

     Αν κανείς ασχοληθεί λίγο πιο διεξοδικά με το ιπποκράτειο έργο, θα μείνει πράγματι με το στόμα ανοικτό. Τα αποδιδόμενα στον Ιπποκράτη είναι σε περίληψη τα ακόλουθα:

1. Έδινε οδηγίες και προέβαινε σε ανατάξεις σχεδόν όλων των οστών, όχι μόνο των ακρών αλλά και της κλείδας, της σιαγόνας, τον κρανίου κ.τ.λ., είτε επρόκειτο περί απλών είτε περί επιπεπλεγμένων.

2. Κατασκεύασε μηχανήματα δικής του επινόησης για ανατάξεις δύσκολων εξαρθρημάτων και καταγμάτων.

3. Ακινητοποιούσε τα οστά σε περιπτώσεις καταγμάτων και ανέμενε τη συγκόλλησή τους γύρω στην τριακοστή ημέρα, όπως αναμένεται και σήμερα.

4. Προέβαινε σε παρακεντήσεις του θώρακα προς παροχέτευση πλευριτικών εξιδρωμάτων ή εμπυημάτων. Συνιστούσε μάλιστα η παροχέτευση των εμπυημάτων να γίνεται βαθμιαία, ώστε να δοθεί χρόνος για τη δημιουργία των απαραιτήτων συμφύσεων μεταξύ των δύο τμημάτων (πετάλων) του υπεζωκότα και να αποφεύγεται έτσι ο μοιραίος πνευμοθώρακας.

5. Προέβαινε σε πλευροτομές.

6. Προέβαινε σε παρακεντήσεις κοιλίας επί ασθενών με ασκίτη.

7. Διάνοιγε ηπατικά αποστήματα, παροχέτευε το σηπτικό περιεχόμενο με σωλήνα και στη συνέχεια έπλενε την προκύπτουσα κοιλότητα με κρασί.

8. Διάνοιγε περινεφρικά αποστήματα, ακολουθώντας την ίδια διαδικασία.

9. Χειρουργούσε τα συρίγγια του δακτυλίου του πρωκτού.

10. Χειρουργούσε τις αιμορροΐδες.

11. Χειρουργούσε ορισμένους καλοήθεις όγκους, όπως το βατράχιο των σιελογόνων αδένων ή τους πολύποδες της μύτης.

12. Με την οδοντάγρα αφαιρούσε τους οδόντες.

13. Ήταν σε θέση να προβαίνει σε καθαρισμό της ουροδόχου κύστης και να αφαιρεί τυχόν υπάρχοντες λίθους εντός αυτής.

14. Ήταν σε θέση να εκτελεί κρανιοτομές, κρανιοανατρήσεις μεταχειριζόμενος τρύπανα και πρίονες, εργαλεία που μέχρι σήμερα παραμένουν αναντικατάστατα.

15. Περιγράφει με πλήρη ακρίβεια την επιληψία.

16. Περιγράφει την διάσειση.

17. Ήξερε να εκτελεί ακρωτηριασμούς των άκρων, αν παρίστατο ανάγκη και μάλιστα όχι μόνο με απεξάρθρωση αλλά και με διέκπριση των οστών πάνω και κάτω από την άρθρωση.

18. Ήταν γνώστης των λοιμώξεων και περιγράφει τον τέτανο, την μηνιγγίτιδα, το ερυσίπελας (στρεπτοκοκκική λοίμωξη του δέρματος).

19.   Εμβάπτιζε τα ράμματα που χρησιμοποιούσε σε καυτό λάδι, αποστειρώνοντάς τα μΆ αυτό τον τρόπο πλήρως.



    

    Αριστερά: Κεφαλοτρύπανα της Αρχαιότητας.

   Δεξιά: Σύγχρονο κεφαλοτρύπανο (φωτ. Δρ Στέφανου Γερουλάνου.)

Διαβάστε στην "Ελεύθερη Έρευνα": Η Ιατρική του Γαληνού.


     Ο Ιπποκράτης, που διαχώρισε την επιστήμη από το θαύμα και τη θεουργία, φρόντισε παραδόξως να καταγράψει ρητώς στον όρκο του: «Ού τεμεω δε ουδέ μήν λιθιώντας, εκχωρήσω δε εργάτησιν ανδράσι πρήξιος τήσδε». Ο άνθρωπος που δόμησε την Ιατρική και τη διαχώρισε από το θαύμα, ορκίζεται «ού τεμεω» (να μήν κάνει τομή), αλλά «λιθιώντας εκχωρήσω» (να στείλει δηλαδή τους έχοντες πέτρες σε «εργάτησιν ανδράσι πρήξιος», δηλαδή σε άλλους, που θα αναλάβουν να εκτελέσουν αυτή την πράξη). Σννεπως ο Πατέρας της Ιατρικής θα στείλει αλλού τους ασθενείς του, που εχουν πέτρες, για να τους αφαιρεθούν, αδυνατώντας να επέμβει ο ίδιος. Εγείρεται αμέσως το ερώτημα: Ποιοί ήταν γνώστες, ώστε να πραγματοποιήσονν την αφαίρεση λίθων; Εκτός από τον Ιπποκράτη υπήρχαν άλλοι ικανότεροι και πλέον εξειδικευμένοι ιατροί, που μπορούσαν να αναλάβουν αυτό το έργο; Αν ναι, αυτομάτως το μέγεθος του ιατρού Ιπποκράτους συρρικνώνεται και δημιουργούνται απορίες, για το πώς θεωρείται ως ο «Πατέρας» της Ιατρικής Επιστήμης. Ποιοί όμως θα μπορούσαν να είναι εκείνοι, στους οποίους έστελνε για θεραπεία τους «λιθιώντας» ο Ιπποκράτης; Ιδού ένα μεγάλο ερώτημα. Όποιοι και αν ήταν πάντως, σίγουρα ανελάμβαναν ένα δύσκολο έργο, αφού ακόμη και στις μέρες μας μία τέτοια χειρουργική επέμβαση δεν είναι και τόσο απλή.


     Όμως τα ερωτήματα συνεχίζονται. Πώς γινόταν η διάγνωση, ότι υπήρχε λίθος; Στις μέρες μας, όταν εκδηλωθεί κολικός του νεφρού ή άλλα συμπτώματα που εγείρουν την υποψία ουρολιθίασης, η πρώτη ενέργεια είναι να επιβεβαιωθεί η παρουσία του ουρολίθου, να προσδιορισθεί η ακριβής του θέση, το μέγεθός του, και ακολούθως να καταστρωθεί η θεραπευτική στρατηγική, να αποφασισθεί αν χρήζει ή όχι αφαίρεσης. Προς τούτο ο ασθενής υποβάλλεται σε ειδικές εξετάσεις, που μόνο με την εξέλιξη της σύγχρονης τεχνολογίας κατέστη δυνατή η ανακάλυψη και η εφαρμογή τους (υπερηχογραφικός έλεγχος του ουροποιητικού συστήματος, ενδεχομένως δε και πυελογραφία). Πώς λοιπόν πιστοποιείτο με βεβαιότητα η ύπαρξη ουρολίθου, πώς γινόταν ο προσδιορισμός της θέσης του, ώστε τελικά να αναλάβει κάποιος την αφαίρεσή του;

    

     Τα ερωτήματα δεν σταματούν εδώ. Ο Ιπποκράτης, που μόλις έχει «καταργήσει» τα θαύματα αντικαθιστώντας τα με επιστημονική σκέψη, παρουσιάζεται ξαφνικά να πραγματοποιεί κρανιοτομές, κρανιοανατρήσεις, παρακεντήσεις θώρακος, παρακεντήσεις κοιλίας, παροχετεύσεις ηπατικών αποστημάτων, παροχετεύσεις περινεφρικών αποστημάτων, ανατάξεις εξαρθρημάτων, επεμβάσεις επί περιεδρικών συριγγίων, αιμορροϊδεκτομές κ.τ.λ.. Αλήθεια, πώς γίνονται όλα αντά; Πρώτα - πρώτα, αν κάποιος δεν τύχει εκπαίδευσης επΆ αυτών, δεν φθάνει μια ολόκληρη ζωή για να μπόρεσει από μόνος του να βρει και να εφαρμόσει μεθόδους και τρόπους πραγματοποίησής τους. Θα ισχυρισθεί πιθανόν κάποιος, ότι ο Ιπποκράτης εκπαιδεύθηκε στη σχολή της Κω. Ναι, αλλά αν δεχθούμε, ότι στην εν λόγω σχολή διδάσκονταν όλα αυτά, τότε ο Ιπποκράτης είναι συνεχιστής μιας ήδη υπάρχουσας και δομημένης Ιατρικής. Δεν είναι επομένως ο ιδρυτής της ιατρικής επιστημονικής σκέψης.



     Αριστερά: Νευροχειρουργική Νεολιθικής Εποχής. Κρανία του 10.000 π.Χ., τα οποία έχουν υποστεί κρανιοανάτρηση. Οι καμπυλωμένες άκρες των οπών των κρανίων αποδεικνύουν, ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους ασθενείς επιβίωσαν των πρώιμων αυτών προσπαθειών. Οι μέθοδοι, που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι αυτοί χειρουργοί, ειδικά για την αποφυγή των μολύνσεων, μας είναι εντελώς άγνωστοι.

     Δεξιά: Κρανίο με επουλωμένη κρανιοανάτρηση του 3ου αιώνα π.Χ.. (Από το βιβλίο των Σ. Γερουλάνου, Ε. Δούκα, Μ. Παπαδόπουλου «Surgical Infections» (έκδοση Ωνασείου -  Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.)



    O Iπποκράτης δεν είναι αυτός, που απέρριψε τις θεουργίες και τα θαύματα και άνοιξε το δρόμο του ορθολογισμού στην Ιατρική Επιστήμη. Διδάχθηκε και εφάρμοσε τα όσα διδάχθηκε. Αν υπήρξε καλός ιατρός, αν προώθησε τα όσα διδάχθηκε και άνοιξε καινούριους δρόμους στην επιστήμη του, αυτό είναι άλλο θέμα. Αν για παράδειγμα ένας σημερινός ιατρός είναι άριστος στην επιστήμη του και ανακαλύψει νέα δεδομένα, κατάστρωσει νέες στρατηγικές και τεχνικές επεμβάσεων, καθορίσει νέες και αποδοτικότερες θεραπείες, αυτός είναι σίγουρα ένας μεγάλος επιστήμονας, που θα μείνει στην Ιστορία της Ιατρικής, αλλά για κανένα λόγο δεν θα μπορεί να ονομάζεται «Πατέρας» της Ιατρικής Επιστήμης, θα είναι ένας φωτεινός νους, που προώθησε την προϋπάρχουσα Ιατρική.


     Όταν μιλά κανείς για χειρουργικές επεμβάσεις στις μέρες μας, ο νους μας πάει σΆ ένα μεγάλο αριθμό παραμέτρων, από την αντιμικροβιακή φροντίδα (στείρες μικροβίων συνθήκες του χώρου του χειρουργείου), δυνατότητες επαρκούς φωτισμού, αναλγησία ή αναισθησία, μεταγγίσεις αίματος κ.λ.π.. Πως δεχόμαστε ο Ιπποκράτης, ότι άνοιγε ένα κρανίο για παράδειγμα; Πως αντιμετώπιζε το πρόβλημα των μικροβιακά στείρων συνθηκών. Δεν μιλάμε για τη διάνοιξη και παροχέτευση ενός απλού αποστήματος αλλά για κρανιοτομή και κρανιοανάτρηση, που σημαίνει άμεση επαφή με τις μήνιγγες και τον εγκέφαλο. Μιλάμε για νεφροτομή, που προϋποθέτει διατομή των κοιλιακών τοιχωμάτων, διατομή ομάδων μυών. Συνεπώς πέραν της απόλυτης γνώσης της ανατομίας της περιοχής, αναφύονται πλείστα όσα επιπρόσθετα ερωτήματα. Πώς πραγματοποιούσε αιμόσταση; Αναφέρεται, ότι χρησιμοποιούνταν διάφορα αιμοστατικά μέσα, όπως πίεση, πωματισμός, καυτηρίαση. Όλες όμως αυτες οι αναφερόμενες μέθοδοι αιμόστασης είναι μέθοδοι, που αποδίδουν σε φλεβικού τύπου αιμορραγίες. Την εποχή του Ιπποκράτη δεν μπορούσε να γίνει διαχωρισμός των αρτηριών από τις φλέβες. Τι γινόταν λοιπόν σε περιπτώσεις αρτηριακών αιμορραγιών; Μην διανοηθεί βέβαια κάποιος, ότι πρόσεχε και απέφευγε τον τραυματισμό αρτηριών. Τι έννοια έχει να αποφεύγεις κάτι, που δεν ξέρεις τη σημασία του; Και τι συνέβαινε τελικά, αν κατά την διάρκεια της επέμβασης γινόταν τρώση αρτηριακού στελέχους και οι ανωτέρω μέθοδοι αιμόστασης δεν μπορούσαν φυσικά να αποδώσουν;

      Φλεβοτομία με τη βοήθεια ενός μαχαιριού (φλεβοτόμον κατιάς) στη φλέβα του δεξιού αγκώνα από ένα γιατρό καθισμένο δίπλα σε μιά μεγάλη λεκάνη. Ζωγράφος της κλινικής. Αττικός αρύβαλλος, περίπου 480 π.Χ.. (Από το βιβλίο των Στέφανου Γερουλάνου, Renè Bridler: «Τραύμα. Πρόκληση και φροντίδα του τραύματος στην Αρχαία Ελλάδα» (έκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.)

   

  Ένα άλλο σημείο, που πραγματικά δημιουργεί αξεπέραστα εμπόδια σκέψης, είναι η αναφερόμενη ικανότητα του Ιπποκράτη να διανοίγει και να παροχετεύει με σωλήνα ηπατικά αποστήματα και ακολούθως να πλένει την αποστηματική κοιλότητα με κρασί. ΚατΆ αρχήν, για να γίνει εκ των έξω η προσπέλαση στην περιοχή του ήπατος, απαιτείται λαπαροτομία, πράγμα που δημιουργεί πάλι δυσκολίες, όσον αφορά στη γνώση της ανατομίας της περιοχής, στη διατομή μυϊκών ομάδων, που αιμορραγούν και βέβαια στην εξασφάλιση αναλγησίας ή αναισθησίας.

     Να σημειωθεί εδώ, ότι το ήπαρ είναι από τα δυσκολότερα όργανα, από χειρουργικής άποψης, με ιδιαίτερη υφή και αιμορραγικότατο. Επίσης διαθέτει μεγάλη μάζα (1.400 γρ.) κι ευρισκόμενο κάτω από το διάφραγμα καταλαμβάνει σχεδόν εξ ολοκλήρου το ανώτερο τμήμα του κύτους της κοιλίας.

     Εάν το απόστημα δεν ήταν απόλυτα επιφανειακό αλλά εντός της μάζας του ήπατος, γεννάται το ερώτημα, πώς θα μπορούσε να γίνει με ακρίβεια η τομή επί του οργάνου, ώστε να καταστεί δυνατη η παροχέτευση του αποστήματος; Πώς θα αντιμετωπιζόταν η αιμορραγία που θα εμφανιζόταν; Τι είδους σωλήνα χρησιμοποιεί ο Ιπποκράτης; Στις μέρες μας χρησιμοποιούνται στη Χειρουργική ειδικού τύπου ελαστικοί, ατραυματικοί, αποστειρωμένοι σωλήνες μιας χρήσης. Τότε; Το κυριότερο όμως ερώτημα είναι κάποιο άλλο: Πώς ήξερε ο Ιπποκράτης, ότι υπήρχε ηπατικό απόστημα και επίσης πώς ήταν σε θέση να προσδιορίσει την ακριβή του θέση; Στις μέρες μας, προκείμενου να επιβεβαιωθεί η ύπαρξη ηπατικού αποστήματος και να εντοπισθεί η ακριβής του θέση, γίνεται χρήση αξονικού τομογράφου ή υπερηχογράφου. Τότε τί χρησιμοποιείτο; Η ακριβής θέση του αποστήματος έχει σαφώς τεράστια σημασία, διότι σε περίπτωση που δεν βρίσκεται στην επιφάνεια τον ήπατος, ώστε να είναι ορατό ή ψηλαφητό, αλλά εντοπίζεται στο βάθος της ηπατικής μάζας, δεν είναι δυνατόν ο χειρουργός να διατέμνει στα τυφλά το πολυτιμότατο, ευπαθέστατο και αιμορραγικότατο ήπαρ αναζητώντας το απόστημα. Συμπέρασμα: αδιέξοδο.



     Χειρουργικά εργαλεία, μερικά με μικροσκοπικό διάκοσμο, του α΄ αι. μ.Χ.. Διακρίνονται μαχαιρίδια, λαβίδες, σαρκολάβοι, ψαλίδια, κυαθίσκοι (κοχλιάρια), μήλαι, ξύστραι, άγκιστρα και τρυπάνια. (Διαβάστε στην "Ελεύθερη Έρευνα": Xειρουργικά εργαλεία στην αρχαιότητα.)



     Όσο το έργο του Ιπποκράτη μελετάται, τόσο νέα ερωτήματα εγείρονται. Ο ασθενής δεν πονούσε κατά τις επιχειρούμενες χειρουργικές επεμβάσεις; Υπήρχαν βότανα, που εξασφάλιζαν αναλγησία ή αναισθησία; Αν ναι, χρησιμοποιούνταν στα επώδυνα και συχνότατα στρατιωτικά τραύματα; Ας μην διαφευγει το γεγονός, ότι μόλις επί Ρωμαϊκών Χρόνων ο Διοσκουρίδης, ένας στρατιωτικός ιατρός στην υπηρεσία του Νέρωνα, γράφοντας το «Materia Medica», στο οποίο περιγράφει περισσότερα από 600 φυτά, εισηγείται τη χρήση του μανδραγόρα ως χειρουργικού αναισθητικού! Τα πράγματα είναι απλά ή θαμβωμένοι όλοι μας από το ύψος τον ιπποκρατικού ιατρικού έπους ξεπερνάμε τις δυσκολίες και δεν στεκόμαστε στις περιττές και κουραστικές λεπτομέρειες; Θα ήθελα απλώς να ρωτήσω: αν υπάρχουν τόσο εύκολες και ασφαλείς λύσεις στο θέμα της χειρουργικής αναλγησίας, τότε γιατί ο αναισθησιολόγος στην εποχή μας σπουδάζει δέκα χρόνια; Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει.


Τα αδιέξοδα συνεχίζονται. Η μέθοδος χειρουργικής αντιμετώπισης των περιεδρικών συριγγίων αποτελεί μια ακόμη σπαζοκεφαλιά. Στο XIX Πανελλήνιο Συνέδριο Χειρουργικής στη Θεσσαλονίκη παρουσίασα με άλλους συναδέλφους μου μία μέθοδο εκτομής επιπεπλεγμένων ορθοπρωκτικών συριγγίων, που είναι εμπνευσμένη κατΆ ουσίαν από τη θεραπευτική τακτική, που αποδίδεται στον Ιπποκράτη. Βεβαίως εμείς είμαστε υποχρεωμένοι σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας να καταφύγουμε στη χρήση γενικής αναισθησίας. Την Ιπποκράτειο Εποχή όμως; Σκοτεινό σημείο. Πέραν αυτών ο πρωκτικός σωλήνας αποτελεί ιδιαίτερη ανατομική και λειτουργική οντότητα, μη έχουσα σχέση με το υπόλοιπο παχύ έντερο. Τα ορθοπρωκτικά αποστήματα και συρίγγια αποτελούν ακόμη και στις μέρες μας πρόβλημα, αφού συχνά υποτροπιάζουν. Η ιδιαίτερη ανατομία της περιοχής (ύπαρξη των μυών των σφιγκτήρων) καθιστά τους θεραπευτικούς χειρισμούς ιδιαίτερα δύσκολους και ορατό τον κίνδυνο των επιπλοκών (διατομή σφιγκτήρων - ακράτεια). Πώς κατέληξε ο Ιπποκράτης, με τις ανεπαρκείς γνώσεις περί της ιδιαίτερης ανατομίας του πρωκτού, στη σύλληψη και εφαρμογή τέτοιων θεραπευτικων μεθόδων;  Οι  θεραπευτικές στρατηγικές που κατέστρωσε δεν ξεπεράστηκαν ακόμη, και σήμερα! Είναι πάντως μάλλον δύσκολο να δεχθεί κανείς, ότι ένας άνθρωπος, όσο ευφυής και προικισμένος και αν ήταν, θα μπορούσε, παρακολουθώντας μουμιοποιήσεις και τέμνοντας χοίρους, να κατανόησει τις δυσκολίες της πρωκτικής περιοχής, να συλλάβει το πρόβλημα των υποτροπών και να δώσει λύσεις, οριστικές και αποδοτικές, που 2.500 χρόνια αργότερα να «πατάμε» πάνω τους με ασφάλεια.

   


Ο ισχυρισμός, ότι ο Ιπποκράτης αποτελεί τον Πατέρα της Ιατρικής Επιστήμης παραπαίει ανάμεσα σε καταπληκτικές (ως τις μέρες μας) εφαρμογές από την μιά και σε ελλιπή επιστημονική κατάρτιση από την άλλη. Αλλά και αν ακόμη δεχθεί υποθετικά κανείς, ότι οι Ιπποκράτειες επιστημονικές γνώσεις επαρκούν, πάλι είναι δύσκολο να τύχει παραδοχής το τεράστιο έργο, που του αποδίδεται. Στην Επιστήμη δεν γίνονται άλματα. Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν, αν υπήρχε στην Προ-ιπποκρατική Εποχή ένα ιατρικό τίποτε ή ένα Ιατρικό ελάχιστο, να αλλάξουν ξαφνικά όλα, μόνο με την έλευση ενός ανθρώπου.

 


   Όσο μεγάλος στο νου και αν είναι κάποιος, η Επιστήμη και οι ανάγκες είναι πάντα μεγαλύτερες. Δεν φθάνει μια ζωή για να ανακαλυφθούν, να εξελιχθούν και να εφαρμοσθούν  τόσες  και   τέτοιες εφαρμογές. Ο ίδιος ο Ιπποκράτης σαφώς θα  αναγνώριζε   το αδύνατο τον πράγματος, καθώς φέρεται να συνήθιζε να λέει: «Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά». ¶λλο πράγμα είναι να βάλει ένας επιστήμονας τις βάσεις ενός τομέα μιας επιστήμης, και άλλο να δημιουργήσει ξαφνικά τόσα πολλά από το τίποτα ή το ελάχιστο. Είναι αδύνατον ένας άνθρωπος, που πρωτοασχολείται με τέτοια περίπλοκα θέματα, να δώσει ως δια μαγείας τόσο λυσιτελείς εφαρμογές χωρίς προηγηθείσες εμπειρίες, χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο, χωρίς υποδομή, χωρίς ουσιαστική ανατομική, γνώση. Μόνο η εξέλιξη των πραγμάτων, η εναλλαγή των γενεών των ερευνητών θα οδηγήσει τελικά στην ευόδωση και την επιτυχία. Οπωσδήποτε κάποιοι θα είναι παραγωγικότεροι ή μεθοδικότεροι ή ευφυέστεροι και θα κάνουν βήματα πιο μεγάλα, πιο ουσιαστικά. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα. ¶λλο αυτό, και άλλο να γεννηθεί «μία ωραία πρωίαν» ένας καταπληκτικός πανεπιστήμων, που θα δώσει, ως δια μαγείας λύσεις. Αυτό στις θετικές επιστήμες δεν είναι δυνατόν.


*        *        *

   Ο Ιπποκράτης είναι αδύνατον επομένως να συνέλαβε και να πραγματοποίησε το έργο που τον αποδίδεται. Θα ρωτήσει ενδεχομένως κάποιος: μα τότε υπάρχει αμφισβήτηση των γραπτών κειμένων; Και βέβαια όχι. Τα γραπτά κείμενα δεν άναφέρουν πουθενά, ότι ο Ιπποκράτης είναι ο «Πατέρας της Ιατρικής»! Τα γραπτά κείμενα δεν αναφέρουν πουθενά, ότι ο Ιπποκράτης διαχώρισε την Ιατρική από τα θαύματα. Τα αρχαία κείμενα δεν αναφέρουν πουθενά, ότι ο Ιπποκράτης επηρεάσθηκε και κατευθύνθηκε ουσιαστικά από τη σκέψη των Ιώνων φιλοσόφων! Από τα κείμενα προκύπτει, ότι ο Ιπποκράτης ήταν ένας πολυγραφότατος και επιτυχημένος «ιητήρ». Αυτό διόλου δεν αμφισβητείται.  Αμφισβητούνται όλα τα προηγούμενα. Ο ισχυρισμός, ότι ο Ιπποκράτης στο σύντομο διάστημα της ζωής ενός ιατρού δημιούργησε εκ του μηδενός ή εκ του ελαχίστου όλο αυτό το έργο δεν μπορεί να ευσταθεί. (Κωνσταντίνος Στρατής, ιατρός χειρούργος).




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 30820 έγραψε...
δεν αποτελεί απόδειξη μη ισχύος των αποδιδόμενων στον Ιπποκράτη το γεγονός ότι ο γράφων δεν μπορεί αντιληφθεί πώς ένας άνθρωπος κατάφερε τόσα..λογικές οι απορίες του αλλά παραμένουν απορίες και όχι αποδείξεις ότι δεν ισχύουν.


24.12.2014, 11:16:14






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...