Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του Ά21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του Ά21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΑΠΟ ΤΟΝ
ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ
ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ
ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ ΠΥΡΓΩΝ


Οι ίδιες τρομοκρατικές πρακτικές
των ίδιων εξουσιαστικών κέντρων


Έγραψε στις 30.04.2009 ο/η: Νελλόπουλος Στάθης

Επιστροφή

     [ Με  υπόθεση εργασίας, ότι η Τρομοκρατία αποτελεί το  κύριο μέσο εμπέδωσης της όποιας επανάστασης σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στη Γαλλική, δηλαδή στην επαναστατική μετάβαση απΆ το κόσμο της Γεωργίας στον κόσμο της Βιομηχανίας με τις αντίστοιχες κοινωνικοπολιτικές φόρμες. (βλ. Tρομοκρατία: Από τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι την... παγκοσμιοποίηση.]



Χίλια επτακόσια χρόνια περίπου πριν, μια άλλου τύπου επαναστατική αλλαγή επρόκειτο να στρέψει καθοριστικά τα πράγματα του κόσμου μας στην πορεία που ήδη κινούμαστε. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (με «ολοκληρωμένη» τη Μεσογειακή της Επικράτεια στο τέλος της πρώτης εκατονταετίας, απΆ τις Βρετανικές νήσους μέχρι τον Ευφράτη και από τους Ρήνο και Δούναβη ποταμούς μέχρι την Ερυθραία της Αφρικής) βίωνε συγκλονιστικές αντιφάσεις στο επίπεδο της ανώτατης ηγεσίας της, που απεικονίζονταν στη φοβερή «κόντρα» μεταξύ του εκπροσώπου του αυτοκρατορικού θεσμού διοίκησης και των μεγαλογεωκτημόνων συγκλητικών, «αντιπροσώπων» του θεσμού της αριστοκρατικής πλέον «Δημοκρατίας» της Ρώμης.


Οι αντιφάσεις αυτές είχαν να κάνουν από τη μια με την εξ αντικειμένου μεταβολή του δουλοκτητικού καθεστώτος στην κατεύθυνση της δουλοπαροικίας και συνακόλουθα με τη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος εξάρτησης των κατεχομένων χωρών, που προωθούσε ο αυτοκρατορικός θεσμός διοίκησης και απΆ την άλλη με την εμμονή των αριστοκρατών - συγκλητικών, ως «αντιπροσώπων» της «Δημοκρατίας» της Ρώμης, στο δουλοκτητικό «στάτους» και στην άμεση εξάρτηση και άθλια εκμετάλλευση των κατεχόμενων χωρών. Έτσι η αυτοκρατορία θα διαιρεθεί ανταγωνιστικά στις επαρχίες της Αυτοκρατορικής Διοίκησης και σΆ αυτές της Συγκλήτου.

    

Η ανάπτυξη του εμπορίου την ίδια περίοδο θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο αναδεικνύοντας σε όλο το εύρος της αυτοκρατορίας μεγάλα αστικά, εμπορικά κέντρα, φορείς  πολιτιστικής ανάπτυξης στη βάση των ελληνικών Γραμμάτων και Τεχνών με τη διαπερατότητα και την ένταση της «ακτινοβολίας» τους να καταυγάζει απ' άκρου εις άκρον την αυτοκρατορία. Έτσι, η τάξη των εμπόρων θα αναδειχθεί, με τη σειρά της, ως  σημαίνουσα κοινωνική τάξη, που θα προσπαθήσει τόσο η αυτοκρατορική, όσο και η συγκλητική εξουσία να προσεταιρισθούν, η κάθε μία για τους σκοπούς της.


     Σκοπός της αυτοκρατορικής εξουσίας, όπως άρχισε να διαγράφεται από τις αρχές της πρώτης μ.Χ. εκατονταετίας και ιδιαίτερα επί διοίκησης Νέρωνα (14 χρόνια), ήταν  η διαμόρφωση φιλελεύθερων θεσμών (δουλοπαροικία, φιλελευθεροποίηση καθεστώτων κατεχόμενων χωρών), καθώς και η εκτέλεση μεγάλων δημόσιων έργων και πολιτιστικών υποδομών (δρόμοι, γέφυρες, εγγειοβελτιωτικά έργα, θέατρα, κτλ) για την ταχεία προώθηση μιας παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας, στα ασφαλή πλαίσια της «Pax Romana».



Σκοπός της αυτοκρατορικής εξουσίας και ιδιαίτερα

επί διοίκησης Νέρωνα 

ήταν  η διαμόρφωση φιλελεύθερων θεσμών, καθώς

και η εκτέλεση μεγάλων

δημόσιων έργων και

πολιτιστικών υποδομών,

για την ταχεία προώθηση

μιας παγκοσμιοποιητικής

διαδικασίας.

Από την άλλη, σκοπός των ρωμαίων συγκλητικών-αριστοκρατών φαίνεται καθαρά να είναι  η εμμονή στα κεκτημένα της τάξης τους (πατρίκιοι) και συνακόλουθα η με κάθε μέσο διακοπή της διαδικασίας που προωθούσε η Αυτοκρατορική Διοίκηση, η οποία ήταν στηριγμένη ακλόνητα στη λαϊκή βάση μέσα απΆ το θεσμό του αυτοκράτορα - «θεού» (οι μεγάλες μάζες των δικαιωμένων απελευθερωμένων δούλων, στην κυριολεξία  λατρεύουν τον αυτοκράτορα ως  θεό επί της γης.)

    

Η κρίση στις σχέσεις των δύο εξουσιών θα κορυφωθεί στην διάρκεια της 14ετούς περιόδου του Νέρωνα από την αδιαπραγμάτευτη και αταλάντευτη πολιτική θέση του για την επιτάχυνση της διαδικασίας αυτής προτού  «νέφη» πολέμου απΆ τη πλευρά του εξωτερικού προλεταριάτου προλάβουν να απειλήσουν την ουσιώδη προϋπόθεσή της (Pax Romana), διαμορφώνοντας παράλληλα προϋποθέσεις εισδοχής κιΆ αυτού στα πλαίσια της αυτοκρατορικής παγκοσμιοποίησης .



Πυρπόληση της Ρώμης:

Το πρώτο μεγάλο τρομοκρατικό κτύπημα στην Ιστορία

Η απάντηση στην αυτοκρατορική αυτή πρόκληση θα έρθει απΆ το δρόμο της συνωμοσίας της φοβερής «κάστας» των αριστοκρατών-συγκλητικών, που όλα δείχνουν, ότι ελέγχουν καίριους «μηχανισμούς» της αυτοκρατορικής διοίκησης (καλυμμένη χούντα) έχοντας παράλληλα με το μέρος τους το σημαντικότερο τμήμα της νέας τάξης των πλουσίων εμπόρων. Η συνωμοσία αυτή θα εμφανισθεί ιστορικά και συγκεκαλυμμένα, όσο γίνονταν, ως η συνωμοσία του Πείσωνα, με εμπλεκόμενους όμως, πολλούς «επώνυμους» της αυτοκρατορικής Διοίκησης (μεταξύ αυτών και ο σοφός «γνωστικός» Σενέκας, ως πρωθυπουργός και δάσκαλος του Νέρωνα, που θΆ αναγκασθεί να αυτοκτονήσει). Οι απίθανες όμως προεκτάσεις και το βάθος της συνωμοσίας αυτής απΆ το κέντρο της αυτοκρατορίας (Ρώμη) μέχρι τα σημαντικότερα κέντρα της εκτεταμένης περιφέρειάς της (Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, Παλαιστίνη, Συρία, Αρμενία κ.ά.) θα συγκλονίσουν σύντομα όλο το «οικοδόμημά» της.


Το πρώτο μεγάλο …τρομοκρατικό κτύπημα (ανάλογο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001) θα είναι η πυρπόληση της Ρώμης, που θα αιφνιδιάσει την αυτοκρατορική διοίκηση! Οι «κουκουλοφόροι» της εποχής …«χριστιανοί» της Ρώμης θα χτυπήσουν αποφασιστικά στο κέντρο της αυτοκρατορίας, για να ξεκινήσει ένας φοβερός «αγώνας» γκρεμίσματος του αυτοκρατορικού θεσμού, που θα κρατήσει δύο τουλάχιστον αιώνες, για να διακοπεί τελικά ή ούτω-πως «άκαιρη» παγκοσμιοποιητική διαδικασία. Ο «θεός»-αυτοκράτορας θα πέσει τελικά απΆ το βάθρο του, γκρεμίζοντας όνειρα και ελπίδες εκατομμυρίων δούλων και απελεύθερων, που τον ένιωθαν κυριολεκτικά δίπλα τους, ως επί γης «θεό» τους.



  

«Ο αυτοκράτορας (Νέρων), για να εκδικηθεί την καταστροφή της Ρώμης, διέταξε να τιμωρηθούν εκείνοι, τους οποίους ο λαός μισούσε για την αισχρότητα και τα εγκλήματά τους, τους χριστιανούς.» (Τάκιτος, «Annales», 15, 38-39.) Η νεώτερη χριστιανικά ελεγχόμενη Ιστορία σκάπιμα κατηγόρησε το ρωμαίο βασιλιά ως εμπρηστή της Ρώμης κι ότι επί πλέον δήθεν έπαιζε μουσική περιχαρής βλέποντας τις φλόγες. Ο Νέρων, που αιφνιδιάστηκε από το συνωμοτικό αυτό τρομοκρατικό κτύπημα, κήρυξε την πόλη σε πένθος, ενώ έλαβε άμεσα σοβαρά μέτρα για την ενίσχυση των πυροπαθών.



Οι προσδοκίες για ...Ανάσταση του Νέρωνα

τροφοδοτούν  τα σενάρια συγγραφής του βίου του νέου θεού

Ο νέος «θεός» θα τοποθετηθεί στο απροσέγγιστο «ουράνιο» βάθρο του, ως Χριστός, γιος του γιαχβικού «θεού», «θεός»… της αγάπης (σε προφανή αντιρρόπηση του λαοφιλούς «θεού»-αυτοκράτορα), που όμως οι κοινωνίες της εποχής δεν θα γνωρίσουν ως τέτοιο! Οι μνήμες της Νερώνειας περιόδου και οι ελπίδες-προσδοκίες των λαϊκών μαζών… θα νεκρανασταίνουν, για πολλά χρόνια, το δολοφονημένο  αυτοκράτορά τους (τρεις ψευδονέρωνες θα εμφανιστούν και ο ένας της Κορίνθου θα «χαλάσει» κόσμο…) Επί οκτώ χρόνια ο τάφος του Νέρωνα θα ραίνεται με λουλούδια από τους συρρέοντες σΆ αυτόν δούλους, με την προσδοκία… Ανάστασής του εκ νεκρών! 


Από την άλλη, η δυναμική του αυτοκρατορικού θεσμού θα οδηγεί μηχανιστικά πλέον τους διάδοχους του στις ίδιες «γραμμές» αναγκάζοντας τους συγκλητικούς- αριστοκράτες να τους αλλάζουν… με συνοπτικές διαδικασίες (σΆ ένα χρόνο, μετά τη δολοφονία του Νέρωνα, θα αλλάξουν τέσσερις!). Με τα «φώτα» της Ρώμης «αναμμένα», «φώτα» Ελληνορωμαϊκής Παιδείας και Πολιτισμού, η μεγάλη συνωμοσία δεν φαίνεται να έχει μέλλον ως επανάσταση πίστης, για την σωτήρια επανάκαμψη στους δοκιμασμένους θεσμούς της Ρωμαϊκής αριστοκρατικής «Δημοκρατίας».


    Επομένως τα «φώτα»  θα πρέπει να σβήσουν, για να μπει ο κόσμος στη μεγάλη «νύχτα» του Χριστιανικού Μεσαίωνα, τη «νύχτα» της μεγάλης δοκιμασίας του, όπου θα πρέπει να αποκηρύξει την εθνική του ταυτότητα, τους θεούς του και ό,τι τέλος πάντων ιστορικά τον χαρακτηρίζει, για να ενταχθεί βίαια στο «ποίμνιο» της νέας «Εκκλησίας» του Χριστού. Της «Εκκλησίας» δηλαδή, που οι μεγάλοι συνωμότες της Ρώμης θα καταφέρουν να «στήσουν» επάνω σΆ ένα φανταστικό σενάριο  ζωής του μεγάλου Διδασκάλου της αγάπης και της δικαιοσύνης… με πολλούς «σεναριογράφους» (Ευαγγελιστές) της οργάνωσης, που θα καταλήξει  στα τέσσερα Ευαγγέλια του Κανόνα της Εκκλησίας. Τα δύο απ' αυτά στην κατεύθυνση «Εβραιοποίησης» του νέου δόγματος (Πέτρος) και τα άλλα δύο στην κατεύθυνση «Ρωμαιοποίησής» του (Παύλος). Ένας συμβιβασμός των δύο διαμορφωθεισών τάσεων, που θα δείχνει ταυτόχρονα τα δύο «ακροατήρια» της νέας θρησκείας. Το Ανατολικό και το Δυτικό!

Επομένως τα «φώτα»

  θα πρέπει να σβήσουν, για

να μπει ο κόσμος

στη μεγάλη «νύχτα»

του χριστιανικού μεσαίωνα, τη «νύχτα»

της μεγάλης

δοκιμασίας του,

όπου θα πρέπει

να αποκηρύξει την εθνική του ταυτότητα, τους θεούς του και ό,τι τέλος πάντων ιστορικά τον χαρακτηρίζει, για να ενταχθεί βίαια στο «ποίμνιο» της νέας «Εκκλησίας» του Χριστού.

 







Πέτρος – Παύλος: Χαρακτήρες, που πλάσθηκαν από τους «σεναριογράφους» του επιβληθέντος δόγματος. Το σενάριο της συμφιλίωσής τους δείχνει το συμβιβασμό των δύο διαμορφωθεισών τάσεων για την εβραιοποίηση ή ρωμαιοποίηση του δόγματος.

   

Η ιστορική βάση του σεναρίου είχε να κάνει με το Διδάσκαλο της δικαιοσύνης του λαού των εβραίων, Ιησού του Ναυή, αντιπολιτευόμενου σφοδρά  τον Αιγύπτιο ιερέα του θεού Ατόν, Μωυσή. Ο τελευταίος θα έλθει στη Παλαιστίνη, τη «γη της Επαγγελίας», διωγμένος από την πατρίδα του Αίγυπτο, μαζί με όλους αυτούς, που εκπροσωπούσε, ως  μονοθεϊστών του Ατόν και θα καταφέρει να επιβάλει τη θρησκεία του, «διά πυρός και σιδήρου» στο  λαό των εβραίων, πού θα βρει νομάδες στην Παλαιστινιακή γη. Ο συμβιβασμός των δύο ιστορικών ηγετών των Ισραηλιτών (Μωυσής) και των εβραίων (Ιησούς του Ναυή)  για την από κοινού αντιμετώπιση των συνασπισμένων εναντίον τους παλαιών κατοίκων της Παλαιστίνης (φιλισταίοι, αραμαίοι κ.τ.λ.), θα γίνει φωτεινό παράδειγμα για τη νέα θρησκεία.


Το «σενάριο» αυτό

μόνο σε συνθήκες σκότους, τρόμου

και απελπισίας,

θα μπορούσε

να επιβληθεί

και να λειτουργήσει

ως νέα θρησκεία

σε ένα κόσμο υψηλής πολιτιστικής στάθμης και διανόησης,

πράγμα, που

τελικά έγινε.

Όπως τότε  επιβλήθηκε τελικά ο μονοθεϊσμός του Αιγύπτιου ιερέα… με πολυθεϊστικές παραδοχές (Ελωχείμ) των πολυθεϊστών νομάδων Εβραίων, έτσι και τώρα οι Ρωμαίοι συγκλητικοί-χριστιανοί με τη πολύτιμη συνδρομή του πνευματικού κύκλου, που ελέγχουν (γνωστικισμός) θα επιβάλλουν τη νέα τριαδική θρησκεία,  ως  παρέκταμα του δοκιμασμένου γιαχβικού μονοθεϊσμού με παραδοχές στοιχείων των «ειδωλολατρικών» θρησκειών των λαών της Ρωμαϊκής επικράτειας, για να επικαθήσει ανάλογα αποτελεσματικά στο σύνολο των κοινωνιών τους. Το «σενάριο» όμως αυτό μόνο σε συνθήκες σκότους, τρόμου και απελπισίας, θα μπορούσε να επιβληθεί και να λειτουργήσει ως νέα θρησκεία σε ένα κόσμο υψηλής πολιτιστικής στάθμης και διανόησης, πράγμα, που τελικά έγινε.



Η «επανάσταση» θέλει τους τρομοκράτες της

Η θρησκευτικοπολιτική αυτή «επανάσταση» και όχι βέβαια κοινωνικοοικονομική για την εμπέδωση της θα χρειασθεί τους δικούς της τρομοκράτες.  Αυτοί θα βρεθούν στις τάξεις των βαρβάρων, που περιβάλλουν την αυτοκρατορία και, που θα δεχθούν πρόθυμα το «ρόλο» με το νέο δόγμα «πακέτο» (που «βολεύει» τις ηγεσίες τους, για την αποτελεσματική τιθάσευση των κοινωνιών τους) με «αντίτιμο» το θρόνο της Ρώμης. ΚιΆ αυτό γιατί  τρομοκράτες απΆ το εσωτερικό προλεταριάτο δεν θα μπορούσαν να βρεθούν στους αναγκαίους αριθμούς, δεδομένης  της αφοσίωσης του συνόλου του στο «θεό» - αυτοκράτορα, τον εκφραστή των μεγάλων επί γης προσδοκιών και πόθων του. (Ιστορικά, είναι γνωστή η εχθρότητα του λαού της Ρώμης προς κάθε «χριστιανική» οργάνωση των συγκλητικών και των συνοδοιπόρων τους.)


Πράγματι οι βάρβαροι (γότθοι και ούννοι κατά βάση) θα ανταποκριθούν, πέρα από κάθε προσδοκία, στο τρομοκρατικό τους έργο, στη διάρκεια της βαθιάς μεσαιωνικής «νύχτας» που θα πέσει και η νέα θρησκεία θα εμπεδωθεί υπό το «σκότος» της απΆ άκρη σε άκρη της  επικράτειας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως ...«ανώτερη» θρησκεία ενός κόσμου με παρελθόν ελληνικής παιδείας, για 2.000 χρόνια!

    

Η μεγάλη «φωτιά», που θΆ ανάψει ο Διαφωτισμός με «προσάναμμα» τα διασωθέντα σπαράγματα ελλήνων διανοητών της αρχαιότητας, θα ρίξει το «φως» της παντού και επομένως και στις ύποπτες πτυχές της ιστορίας αυτής.


Σήμερα ζούμε την επανάληψη του «πειράματος» παγκοσμιοποίησης με όρους όμως «φωτισμού» πολύ δυσμενείς για τους «συγκλητικούς» της εποχής μας. Η γνώση και πληροφορία, δικτυωμένες σΆ ένα απίθανης έκτασης και πλοκής «ιστό» στη βάση των νέων τεχνολογιών, που «προελαύνουν» ακάθεκτες, με την ελεύθερη έρευνα σΆ όλους τους τομείς να «σπάει» ταμπού και κατεστημένες θέσεις σκοπιμότητας, αναζητούν επειγόντως τον ανάλογο «αυτοκρατορικό» θεσμό, που θα τις στηρίξει στην επώδυνη και ηρωική αναμέτρησή τους με τον σκοταδισμό, για την αποκατάσταση επιτέλους της Αλήθειας του Ανθρώπου.

  

     Στην πλευρά των «συγκλητικών» της εποχής μας μπορεί να διακρίνει κανείς ένα ετερόκλητο «στρατό» νεοβαρβάρων της πίστης κλιμακωμένων ανάλογα σε κλιμάκια βλακείας και άθλιας σκοπιμότητας, για τη συντήρηση ενός εκ των πραγμάτων καταρρέοντος συστήματος, που εκπροσωπούν. Στα «καθΆ ημάς»  κλιμάκια της άθλιας σκοπιμότητας διακρίνονται δίπλα στους μεγαλοπαπάδες οι γνωστοί εκπρόσωποι της «δημοκρατικής» ολιγαρχίας μας, που δεν χάνουν ευκαιρία επίδειξης  της πίστης τους και της απέραντης ευλάβειάς τους. Την ίδια στιγμή, για κακή τους τύχη, εμφανίζονται ως κορυφές παγόβουνων σκάνδαλα επί σκανδάλων δισεκατομμυρίων της Διοίκησης της Εκκλησίας με διαπλεκόμενους  τους ίδιους, για να ταλανίζουν τις συνειδήσεις των  πιστών της και παράλληλα «πολιτών» του εθνικού «δημοκρατικού» κράτους μας.



Στην πλευρά

των «συγκλητικών»

της εποχής μας μπορεί να διακρίνει κανείς

ένα ετερόκλητο «στρατό» νεοβαρβάρων της πίστης κλιμακωμένων ανάλογα σε κλιμάκια βλακείας και άθλιας σκοπιμότητας,

για τη συντήρηση

ενός εκ των πραγμάτων καταρρέοντος συστήματος, που εκπροσωπούν.


Στο «στρατό» αυτό της οπισθοδρόμησης έχει επιστρατευτεί ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου, με  δεδομένο, ότι όλοι οι θεσμοί του «σύγχρονου» εθνικού  κράτους  βρίσκονται, έμμεσα ή άμεσα, υπό τον έλεγχο της Διοίκησης της Εκκλησίας του Χριστού στον προηγμένο Βορρά και αυτής του Ισλάμ, κατά φυσική προέκταση (κοινές Γιαχβικές ρίζες), στον υπανάπτυκτο κόσμο του Νότου.

    

Επανερχόμενοι  τώρα στην παγκοσμιοποίηση, στη σύγχρονη… μεταρωμαϊκή εκδοχή της και αναγνωρίζοντας την ως επαναστατικό φορέα γνώσης και πληροφορίας οδηγούμαστε σε αδιέξοδο για τον εν προκειμένω ρόλο της Τρομοκρατίας, ως αναγνωρισμένου παράγοντα εμπέδωσης της κάθε επανάστασης. ΚιΆ αυτό γιατί  η παγκοσμιοποίηση, ως τέτοιος φορέας, δεν μπορεί φύσει και θέσει να ενέχει την όποια μορφή βίας με δεδομένη τη σωρευμένη  λαϊκή εμπειρία, ότι αυτή, όταν επιβάλλεται, επιβάλλεται για να διαστρέψει πάνω στις πρακτικές σκοπιμότητες των «εντολέων» της, την Αλήθεια της κάθε κοινωνίας και να την κατευθύνει στις σκοτεινές ατραπούς της εξουσίας τους. Η καθαρή Αλήθεια επιβάλλεται από μόνη της στην όποια κοινωνία λαού, γιατί σΆ αυτήν αναγνωρίζει αυτός τον εαυτό του. Η χρήση βίας  για την επιβολή της απλώς αποδεικνύει, ότι… δεν πρόκειται περί Αλήθειας.

    

Επομένως οι μέχρι τώρα γνωστές επαναστάσεις (Γαλλική, Ρωσική), εφΆ όσον εμπεδώθηκαν με άγρια μάλιστα τρομοκρατία, δείχνουν, ότι οι «εντολείς» τους εκμεταλλεύτηκαν απλά το πιο παρακινητικό μέρος της Αλήθειας των κοινωνιών  τους, για να τις οδηγήσουν τελικά στις σκοτεινές ατραπούς σκοπιμοτήτων των  εξουσιών τους, πολύ μακριά βέβαια από τους «τόπους» των οραμάτων τους...


Ποιά επομένως παγκοσμιοποίηση, ως επανάσταση... η σύγχρονη τρομοκρατία υπηρετεί; Η σωρευμένη εμπειρία κάθε λαού σε συνθήκες μάλιστα «φωτός» δεν θα επιτρέψει  αυτή τη φορά να μείνουμε… στο «δάκτυλο» και να χάσουμε αυτό που μας δείχνει. Το «δάκτυλο» τότε ήταν του Νέρωνα και έδειξε επίμονα την οργάνωση των συγκλητικών «χριστιανών», ως τρομοκρατών, να καίνε τη Ρώμη και να καταφέρουν, μέσα απΆ τη τρομοκρατία τους, να βλέπει ο κόσμος για 2.000 χρόνια αυτούς ως θύματα… και το Νέρωνα ως αδίστακτο πυρομανή (;) θύτη!



     Οι «δίδυμοι» πύργοι, στην «πρώτη» πόλη του σύγχρονου κόσμου, τη Νέα Υόρκη, όταν έπεφταν παίρνοντας μαζί τους 3.000 αμερικανούς πολίτες, ως κορυφαία τρομοκρατική πράξη (αντίστοιχη εκείνης της Ρώμης, πριν 2.000 χρόνια) δεν μπορεί, όπως αναλύθηκε, να αφορά την παγκοσμιοποίηση - επαναστατικό φορέα απελευθέρωσης της γνώσης και πληροφορίας (αντίστοιχη με εκείνη του Νέρωνα, φορέα απελευθέρωσης των δούλων και δημιουργίας συνθηκών ανθρώπινης επιβίωσής τους).

     «Δάκτυλο» αυτή τη φορά, μιας και Νέρωνας δεν υπάρχει, είναι η πληροφορία η γνώση και η ελεύθερη έρευνα, που δέχονται μανιασμένα τις επιθέσεις των «νεοβάρβαρων» που είπαμε. Όλων αυτών δηλαδή που επικαλούνται -εμφανώς υποκριτικά- τα «χρηστά» ήθη, την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια, το ένδοξο εθνικό μας παρελθόν με τους «ποταμούς» αίματος που χύθηκε, για να στηθεί το κράτος τους, αποσιωπώντας -ένοχα  προφανώς- ότι το αίμα αυτό αφορά λαούς, που δεν ερωτώνται συνήθως όταν το χύνουν! Επιχειρούν δηλαδή να κάνουν χρήση παρακινητικών - συναισθηματικών στοιχείων της αλήθειας της κοινωνίας κάθε λαού, απομονώνοντας τα απΆ το φοβερό σύνολο… που το «δάχτυλο» δείχνει!



Από τους συγκλητικούς της Ρώμης... στους «νεοσυγκλητικούς»

των σύγχρονων «αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών»

Συνακόλουθα, οι «νεοσυγκλητικοί» των όποιων εξουσιών των σύγχρονων «αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών» μας νοιώθουν πλέον στις συνθήκες «φωτισμού» της εποχής μας, ότι τους βλέπουν όλοι βουτηγμένους  σε σωρείες  σκανδάλων επί σκανδάλων. Αυτούς δείχνει, επίμονα πάλι… το «δάχτυλο».


Η «λύση» επομένως, που έχουν εμπρός τους, είναι να αποδεχθούν, εκ των πραγμάτων, την τελεσίδικα επερχόμενη παγκοσμιοποίηση... με όρους όμως τρομοκρατίας κάθε μορφής, που μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου (από τις «κλασικές» μορφές της, μέχρι την οικονομική κρίση και τις «ασθένειες» των πτηνών και των χοίρων…), για να οδηγήσουν με «ασφάλεια» και πάλι στους σκοτεινούς μονόδρομους της εξουσίας τους το «αγριεμένο ποίμνιο» που ετσιθελικά «αντιπροσωπεύουν».

    


Η παγκοσμιοποίηση προφανώς αυτή δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την επανάσταση της  γνώσης και της πληροφορίας. Όπως τότε οι «γνωστικοί» προσέφεραν τις πολύτιμες υπηρεσίες της «σοφίας» τους στην εξουσία των «χριστιανών» συγκλητικών-αριστοκρατών, για να φτιαχτούν οι Κανόνες της «Εκκλησίας» τους, έτσι και τώρα οι «νεογνωστικοί» προσφέρουν… με το αζημίωτο βέβαια, τις υπηρεσίες τους στην εξουσία των «νεοσυγκλητικών» μας, για να μας πείσουν έμμεσα για την «εξ αποκαλύψεως  αλήθεια» μέσω των γνωστών «πικάντικων» θεωριών τους (Βig Βang κ.τ.λ.), του γνωστού θεού μας και συνακόλουθα του Δίκαιου της «εξουσίας Του» μέσω των «επί γης αντιπροσώπων Του». (Ποιος μπορεί να ξέρει αν ετοιμάζονται τα νέα «Ευαγγέλια» ενός εκσυγχρονισμένου παγκοσμιοποιημένου δόγματος από επίδοξους «ευαγγελιστές», για τις ανάγκες των «παγκοσμιοποιημένων» πιστών.) Αυτή την παγκοσμιοποίηση προβάλλουν ως τη μόνη εφικτή «λύση», για να συμβιβαστούν  στο «μεθοδευμένο» ξεπέρασμα όλων αυτών, που βαραίνουν τις σύγχρονες κοινωνίες  λαών και να τις εμποδίσουν να βρουν τους δρόμους τους μέσα από την αυτοπραγμάτωση τους.

Όπως τότε οι «γνωστικοί» προσέφεραν τις πολύτιμες υπηρεσίες της «σοφίας» τους στην εξουσία των «χριστιανών» συγκλητικών-αριστοκρατών, για να φτιαχτούν οι Κανόνες της «Εκκλησίας» τους, έτσι και τώρα οι «νεογνωστικοί» προσφέρουν… με το αζημίωτο βέβαια, τις υπηρεσίες τους στην εξουσία των «νεοσυγκλητικών» μας,

για να μας πείσουν έμμεσα

για την «εξ αποκαλύψεως  αλήθεια» μέσω των γνωστών «πικάντικων» θεωριών τους (Βig Βang κ.τ.λ.), του γνωστού θεού μας και συνακόλουθα

του Δίκαιου της «εξουσίας Του» μέσω των «επί γης αντιπροσώπων Του».


Τώρα βέβαια, το μεσαιωνικό σκοτάδι έδωσε τη θέση του στο «φως» του «Ήλιου» της γνώσης και πληροφορίας που έχει ήδη ανατείλει, προκαλώντας όμως προσωρινή «τύφλωση» όταν τον κοιτάμε κατάματα…. Και αυτό μας αναγκάζουν οι «αρμόδιοι» της εξουσίας να κάνουμε στην αγχωτική καθημερινότητά μας. Να χανόμαστε δηλαδή στον ωκεανό της πληροφορίας, που εκ των πραγμάτων μας κατακλύζει  (Μ.Μ.Ε., Διαδίκτυο), κοιτάζοντας τον «Ήλιο» και όχι αυτό που μας δείχνει. Έτσι και μόνο οι «νεοσυγκλητικοί» μας ελπίζουν να καταφέρουν να μας οδηγήσουν «μισοτυφλωμένους» με ασφάλεια και πάλι, για το καλό μας, στις σκοτεινές ατραπούς της εξουσίας τους, ως «ποίμνιο», αγριεμένο μεν, αλλά «ποίμνιο», με  «τσέλιγκες», «βοσκούς» και  εκπαιδευμένους ποιμενικούς «σκύλους»…


Η σωρευμένη Ύβρις δεν μπορεί παρά να περιμένει τη σωρευμένη Νέμεση, ως αντίστοιχη, κατά φύση, απάντησή της!



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...