Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΓΕΜΙΣΑΜΕ
ΑΛΑΡΙΧΟΥΣ, ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΕΣ
ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ


Μια συνέντευξη-ανάλυση
του τ. πρύτανι του Ε.Μ.Π., Ν. Μαρκάτου


Έγραψε στις 05.06.2009 ο/η:

Επιστροφή

- Η βλακοκρατία είναι βολική και απαραίτητη στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό, γιατί η προκοπή παράγεται από ανθρώπους δημιουργικούς και ελεύθερους, όχι μίζερους, ούτε από ιδιωτικοποιημένους καταναλωτές.

- Οι άρχουσες τάξεις πάσης μορφής χρειάζονται άτομα χωρίς ερωτηματικά, άτομα τα οποία θα λιβανίζουν τους ίδιους, και συνεπώς τέτοιους ανθρώπους θα κατασκευάσουν, ανθρώπους που θα αναπαράγουν μόνον μια μακάβρια επανάληψη και θα εμποδίζουν κάθε πρόοδο.

- Η συγγραφή των σχολικών βιβλίων δεν ανατίθεται σε άριστους δασκάλους με βαθειά γνώση και αγάπη για τα παιδιά, αλλά σε φίλους του υπουργού ή της υπουργού ή του γενικού γραμματέα κ.λπ., κι έτσι άνθρωποι με πλήρη άγνοια γράφουν ό,τι θέλουν, διότι δεν τους ελέγχει κανείς.

- Το διακύβευμα της εκπαιδευτικής πολιτικής είναι η δομή της Εξουσίας, το πως θα αναπαραχθεί εξουσία εντός των πανεπιστημίων, και ποιοί θα την χρησιμοποιήσουν για προσωπική τους άνοδο, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων φοιτητοπατέρων, που διακηρύσσουν ότι «εμείς βγάζουμε πρύτανι», μεταφράστε το: «εμείς είμαστε η εξουσία».

- Οι νέοι, από όπου και αν προέρχονται, έχουν άδολο χαρακτήρα και δεν γίνονται κατεστημένο, αφού κάθε πέντε χρόνια αλλάζουν. Ενώ εμείς, οι καθηγητές, αναπόφευκτα δενόμαστε με την καρέκλα και γινόμαστε κατεστημένο.

- Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αρκετούς ψήφους στην ελληνική κοινωνία, εξασκεί υπουργική πίεση, και οι κυβερνήσεις την υπολογίζουν. - Στην εποχή μας, με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, είναι παράλογο να πιστεύει κανείς στο θεό.

Αυτά μας τόνισε μεταξύ άλλων ο τέως πρύτανις του Πολυτεχνείου και νυν πρόεδρος του Τμήματος Χημικών Μηχανικών, κ. Νικ. Μαρκάτος, σε μιά ενδιαφέρουσα συνέντευξη - ανάλυσή του για την κρίση της Παιδείας και την κατάντια των πανεπιστημίων μας.


    

    - Κύριε καθηγητά, τι συμβαίνει στο χώρο της Παιδείας;


     Έχει φωτισθεί μόνον μία πτυχή του δράματος της Παιδείας. Η έντεχνη εξαπάτηση έχει ήδη βαρύτατες συνέπειες, αλλά το 80% της κοινωνίας δεν έχει ιδέα γι’ αυτές σε σχέση με τους τομείς που μας αποκρύπτονται. Ήδη κάποιοι επιτήδειοι έχουν εκμεταλλευθεί αυτές τις συνέπειες προς όφελός τους. Ο κοινωνιολόγος Ε. Λεμπέσης, μας είχε προειδοποιήσει από το 1941 στην «Εφημερίδα Ελλήνων Νομικών», ότι: «Η μόνη φιλοσοφία, που μας χρειάζεται, είναι αυτή, που θα μας κάνει να καταλάβουμε την υπέρτατη βλακεία, ώστε να μην εμπλουτίσουμε την πινακοθήκη των βλακών, που ασκούν το δικαίωμα του πολίτη!». Η πολιτική σημασία του βλακός είναι θεμελιώδης για τον κρατικό και κομματικό μηχανισμό. Επί 30 χρόνια παλεύουμε με την Παιδεία άσκοπα. Δεν θα υπάρξει καμμιά βελτίωση λοιπόν, γιατί αυτή θα σημάνει την απώλεια της κομματικής πελατείας, ενώ η αναταραχή ευνοεί τις πολιτικές σκοπιμότητες. Ελάχιστοι αντιλαμβάνονται όμως, ότι οδηγούμεθα στον όλεθρο.


     - Ποιός είναι ο ρόλος της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης;

    

     - Είναι τεράστιος. Τα σχολεία πρέπει να δημιουργούν ανθρώπους ικανούς να επιζήσουν στην σύγχρονη κοινωνία, ανθρώπους με φαντασία και δημιουργικότητα, γιατί τα νιάτα έχουν δημιουργικότητα, απλώς πρέπει να μάθουν να την αξιοποιούν, να μάθουν να χρησιμοποιούν την κρίση τους. Συνεπώς η Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Παιδεία (ο όρος Εκπαίδευση είναι λάθος) χρήζουν πολύ μεγάλης προσοχής. Επιβάλλουμε στα παιδιά να παπαγαλίζουν, και έτσι δεν μαθαίνουν, για να μάθουν, αλλά μαθαίνουν, για να εξετάζονται, κάτι που συνεπάγεται και την στρέβλωση της αλήθειας για την Δημόσια Παιδεία και για τον κρίσιμο ρόλο του σχολείου. Οι μαθητές εξαντλούνται στα φροντιστήρια, για να εξετάζονται, όχι να μαθαίνουν.


     Το 70% των εισακτέων στις Ανώτατες Σχολές είναι η αφρόκρεμα της νεολαίας, αφού είναι μαθητές του 20· και όμως εδώ, στο Πολυτεχνείο, παρατηρώ, ότι στο πρώτο έτος αποτυγχάνουν στην Φυσική και στα Μαθηματικά σε θέματα, τολμώ να πω, ευκολότερα από εκείνα των εισαγωγικών εξετάσεων, που σημαίνει, ότι μετά από 12 χρόνια Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ο φοιτητής δεν ξέρει Μαθηματικά - Φυσική, ούτε έμαθε να σκέφτεται, έμαθε μόνον να εξετάζεται.


     - Ποιό είναι το διακύβευμα της εκπαιδευτικής πολιτικής; Γιατί όλοι οι υπουργοί οδηγούν την Παιδεία σε αδιέξοδο;

   

     - Το διακύβευμα είναι η δομή της Εξουσίας, το πως θα αναπαραχθεί εξουσία εντός των πανεπιστημίων, και ποιοί θα την χρησιμοποιήσουν για προσωπική τους άνοδο, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων φοιτητοπατέρων, που διακηρύσσουν ότι «εμείς βγάζουμε πρύτανι», μεταφράστε το: «εμείς είμαστε η εξουσία». Τολμώ να πω, ότι δεν υπάρχει εκπαιδευτική πολιτική, και το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Εδώ και χρόνια εγώ αποκαλώ το Υπουργείο «Παιδείας» ως Υπουργείο Αντι-παιδείας και Παρα-παιδείας.


     Η Ελεύθερη Σκέψη είναι αντιπαθητική, η αγελαία βολεύει, γι’ αυτό μιλούν για νομοσχέδια και όχι για Παιδεία. Η Παιδεία δεν είναι συμβατή με τον τρόπο που ζούμε. Δεν θα υπάρξει ενιαίο μέτωπο, διότι δεν συνεργάζονται όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, φοιτητές-γονείς-καθηγητές, που αποτελούν και την κοινωνία μας, μην ελπίζετε λοιπόν να λυθεί το πρόβλημα της Παιδείας. Εδώ γεννήθηκε η επιστήμη και τελικά δεν ενδιαφερόμαστε γι’ αυτήν, γεμίσαμε Αλάριχους, που την κατεδαφίζουν.


     Ο διάλογος μεταξύ Υπουργείου και πανεπιστημίων είναι ανύπαρκτος. Σε έναν διάλογο συγκρούονται οι θέσεις, όχι οι άνθρωποι και δυστυχώς σήμερα συγκρούονται οι ομάδες, όχι οι θέσεις. Στον διάλογο τίθενται οι προτάσεις, ελέγχονται και βγαίνει η σύνθεση, δηλαδή η αποδοχή μιας νέας πρότασης, η οποία προκύπτει από την θεώρηση του ευρυτέρου πλέγματος των σχέσεων και των πραγμάτων.


     Η λέξις συ-ζητώ σημαίνει «έχω κοινό ζητούμενο με τον άλλον», αλλά το Υπουργείο «Αντι-Παιδείας» ουδέποτε είχε κοινό ζητούμενο με την Παιδεία, αποφασίζουν και διατάσσουν, «πέστε μας τις απόψεις σας, για να σας πυροβολήσουμε». Συνεπώς, αφού συγκρούονται οι άνθρωποι, ούτε διάλογος είναι ούτε υπάρχει Πανεπιστημιακή Κοινότητα με κοινά ενδιαφέροντα. Έχουν γίνει 50 παρεμβάσεις στην Παιδεία από το ’74 και εντεύθεν, αλλάζουν οι νόμοι, αλλά όχι η νοοτροπία, δεν υπάρχει ταύτιση απόψεων, και το βαρύτατο τίμημα το πληρώνει η Γνώση, που χάνεται. Τρέχουμε χωρίς φρένα ανάμεσα στο συνεχές Όχι του Υπουργείου, σε απεργίες και αποχές, και χάθηκε τελικά η αξιοπιστία των πανεπιστημίων.


    Οι άνθρωποι «κατασκευάζονται» μέσα στα σχολεία, και οι άρχουσες τάξεις πάσης μορφής χρειάζονται άτομα χωρίς ερωτηματικά, άτομα τα οποία θα λιβανίζουν τους ίδιους, και συνεπώς τέτοιους ανθρώπους θα κατασκευάσουν, ανθρώπους που θα αναπαράγουν μόνον μια μακάβρια επανάληψη και θα εμποδίζουν κάθε πρόοδο. Η Παιδεία είναι ο μόνος τομέας της κοινωνίας, όπου, ενώ χρηματοδοτείται (και θεραπεύεται) από την άρχουσα τάξη, εν τούτοις όμως παράγει δυνάμεις αμφισβήτησης. Προτιμάει λοιπόν να παράγει βλακεία και μιζέρια, όπως είπαμε, παρά να παράγει έξυπνους ανθρώπους, διότι θα συνειδητοποιήσουν ως έξυπνοι άνθρωποι, το ποιοί είναι αυτοί οι οποίοι αποτελούν την εξουσία, και επομένως θα την ανατρέψουν. Η Βλακοκρατία είναι βολική και απαραίτητη στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό, γιατί η προκοπή παράγεται από ανθρώπους δημιουργικούς και ελεύθερους, όχι μίζερους, ούτε από ιδιωτικοποιημένους καταναλωτές. Και μόνον η λέξις κόμμα, που προέρχεται από το ρήμα κομματιάζω- διαιρώ, μας λέει πολλά.



     - Νοείται Παιδεία χωρίς Θέατρο, Μουσική, Χορό και Γυμναστική; Οι δικοί σας φοιτητές ασχολούνται με τις Τέχνες;

    

     - Πολύ σημαντική ερώτηση. Στον όρο «Παιδεία» απαραιτήτως πρέπει να συμπεριλαμβάνεται το Θέατρο, η Μουσική, ο Χορός, η Γυμναστική. Στο Πολυτεχνείο ευτυχώς έχουμε Θεατρική Ομάδα, έχουμε Μουσική με ένα πολύ καλό συγκρότημα παραδοσιακής και σύγχρονης, έχουμε Χορευτικό Τμήμα και Τμήμα Γυμναστικής με 50 δραστηριότητες. Τα άκρως καταπιεστικά προγράμματα σπουδών όμως, απορροφούν όλη την ζωτικότητα των φοιτητών, δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, και τώρα η ίδια τακτική εφαρμόζεται και στα Δημοτικά. Στο Καίμπριτζ το πολύ να έχουν 15 ώρες την εβδομάδα, αλλά είναι πολύ εστιασμένοι στο αντικείμενό τους. Εμείς έχουμε 35 ώρες μάθημα την εβδομάδα, που σημαίνει άλλες 70 στο σπίτι. Παρά την πληθώρα αξιόλογων καθηγητών στην Ελλάδα δεν χωρίζουν σε τμήματα τους φοιτητές, ώστε να αποδώσει η διδασκαλία από έδρας, αλλά δικαιολογούν τους μισθούς με μία σκληρή υπερφόρτωση των φοιτητών.


     Η Παιδεία μας σήμερα φρόντισε να μην περιλαμβάνει ούτε στο Γυμνάσιο τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Εξοβέλισαν την Ποίηση, και έχουμε μία στυγνή τεχνοκρατική εκπαίδευση, χωρίς όμως να είναι και επιτυχημένη. Η κυβέρνηση θα πρέπει να κάνει ένα μακροπρόθεσμο Πρόγραμμα Χρηματοδότησης της Μέσης Έρευνας, να τονώσει την καλλιτεχνική δημιουργία και την πολιτιστική και να βοηθήσει τομείς, που σήμερα πάσχουν, διότι στον τεχνοκρατικό κόσμο που ζούμε δεν μπορούν εύκολα να βρεθούν χρηματοδότες για τις Τέχνες.


     - Τι κατάσταση επικρατεί στα αμφιθέατρα και τα εργαστήρια; Οι έρευνες δεν χρηματοδοτούνται;

    

     - Υπάρχουν αμφιθέατρα και εργαστήρια, τα οποία ζουν μέσα στην μιζέρια, που αδυνατούν να χωρέσουν τόσους φοιτητές, ειδικά τώρα τελευταία που οι φοιτητές επέστρεψαν μαζικά στα Ανώτατα Ιδρύματα υπό τον φόβο της ανεργίας, διότι ένα διάστημα δεν πατούσαν· και όμως δεν έχουμε τους κατάλληλους χώρους ειδικά στα εργαστήρια, όπου και η πληθώρα των φοιτητών απαιτεί καθημερινές δαπάνες, διότι σε ένα χημικό εργαστήριο για μία άσκηση χρειαζόμαστε π.χ. θειϊκό οξύ ή οτιδήποτε άλλο, το οποίο δεν έχουμε. Πως λοιπόν θα παραχθεί Επιστήμη και ευημερία, όταν το Πανεπιστήμιο είναι βυθισμένο στην μιζέρια και την ανέχεια;


     Όσον αφορά όμως στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, είμαστε τυχεροί, διότι οι Έρευνες χρηματοδοτούνται απ’ ευθείας από την Ε.Ε. και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο είναι το 2ο στην Ευρώπη στα ανταγωνιστικά προγράμματα Έρευνας, κάτι που με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Εκείνο όμως που με γεμίζει με αγωνία σαν καθηγητή είναι το τι θα συμβεί στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, τώρα που ο κόσμος έχει στραφεί προς άλλες κατευθύνσεις, και δεν θα υπάρξει κανείς να χρηματοδοτήσει τις έρευνες και τις μελέτες των θεωρητικών μας επιστημόνων.

     

     - Μιλήστε μας για το πανεπιστημιακό Άσυλο.


     - Το πανεπιστημιακό Άσυλο είναι μία πανεπιστημιακή αρχή, που δεν έχει να κάνει με βία και καταργείται από οποιονδήποτε ασκεί βία ή παρεμποδίζει την διακίνηση των ιδεών. Κακώς νομίζουμε ότι το Άσυλο μόνον η Αστυνομία το παραβιάζει. Και εσείς, εάν έλθετε σήμερα εδώ και μου αφαιρέσετε τον λόγο, θα έχετε καταργήσει το Άσυλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού. Το Άσυλο δεν καλύπτει κακουργήματα εντός αυτού. Ούτε οι διαδηλώσεις για δωρεάν Παιδεία μπορούν να σχετισθούν με καταστροφές, με βανδαλισμούς, με την ερήμωση των γραφείων και την απώλεια του εξοπλισμού, αυτά είναι πολιτικές σκοπιμότητες. Οι ενδιαφερόμενοι καθηλώνονται στην «αληθοφανή» θέση τους, όπως ένα άλογο, που καθηλώνεται εκεί που υπάρχει σανός.


     Για να πάψουν λοιπόν τα κόμματα να ελέγχουν πλήρως τον πανεπιστημιακό χώρο, πρέπει η Πρυτανική Αρχή, όλοι οι πανεπιστημιακοί και όλοι οι φοιτητές να εκλέγονται με κληρωτίδα, όχι κομματικά. Έτσι θα πάψουν τα πανεπιστήμια να είναι συμψηφισμός ανομιών. Πρέπει κάποτε να υπάρξουν κυρώσεις πειθαρχικά, να ληφθούν επισήμως μέτρα για την ασφάλεια των πανεπιστημίων. Οι έξαλλοι νεαροί, που πετούν μολότωφ, κινδυνεύουν να αλληλοσκοτωθούν ή να σκοτώσουν άλλους, να σκοτώσουν νήπια και γέροντες, γιατί το Άσυλο προστατεύει μόνον τους διαδηλωτές. Και η Αστυνομία διστάζει να μπει στον χώρο, διότι, αν θα γίνει συμπλοκή και υπάρξει κάποιος νεκρός μέσα, τότε κανείς δεν πρόκειται να αναλάβει το κόστος.


  

    

      Η έννοια του πανεπιστημιακού Ασύλου γεννήθηκε, αφού σταμάτησαν οι διώξεις των επιστημόνων (π.χ. Γαλιλαίου) και οι πυρές της Ιεράς Εξέτασης, προκειμένου να διασφαλισθεί η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών από οποιεσδήποτε επεμβάσεις της Εκκλησίας και όχι μόνον. Το μετά την επανάσταση του '21 δημιουργηθέν νεοελληνικό κράτος όμως, δεν μπόρεσε ποτέ να απαλλαγεί από τον έλεγχο της Εκκλησίας, η οποία έως και σήμερα ελέγχει πλήρως την Παιδεία –θεσμοθετημένα- μέσω του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, που υπακούει πάντα αναντίρρητα στα κελεύσματα της Ιεράς Συνόδου. Οι σύγχρονοι ρωμιοί δεν έχουν αντιληφθεί, ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά πραγματικό πανεπιστημιακό Άσυλο, γιατί παραβιάζεται νομίμως από την Εκκλησία, έχουν δε ταυτίσει το Άσυλο με την επέμβαση ή μη της Αστυνομίας στους πανεπιστημιακούς χώρους.



     - Ισχυρίζεσθε ότι το Πανεπιστήμιο είναι Κέντρο Διακίνησης Πληροφοριών. Δηλαδή οι καθηγητές ελέγχουν την πληροφορία που μεταδίδουν ή αντιθέτως ελέγχονται αυστηρά στην διακίνηση των πληροφοριών;


     - Ένα από τα καλά των πανεπιστημιακών καθηγητών είναι, ότι αληθινά εμείς μπορούμε να ελέγξουμε την πληροφορία που μεταδίδουμε. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα είναι, εάν εμείς θέλουμε να μεταφέρουμε την πληροφορία όπως πρέπει η εάν εμείς θέλουμε να την ελέγξουμε. Μήπως την λογοκρίνουμε εμείς οι ίδιοι, αυτό είναι το ζήτημα.


     Ασφαλώς το Υπουργείο Παιδείας θέλει την προβολή των πιστών του, αλλά τα θρησκεύματα είναι θέμα του Υπουργείου Εσωτερικών και όχι του Υπουργείου Παιδείας, για να ελέγχουν τα σχολικά βιβλία. Για παράδειγμα στην Επανάσταση του 1821 είχαμε και γυναίκες πλοιάρχους, αληθινές καπετάνισσες, που κυβερνούσαν πλοία και πολεμούσαν, τις οποίες η Εκκλησία δεν θέλει να τις αναφέρει, ούτε η Επανάσταση άρχισε την ημέρα του «Ευαγγελισμού», διότι η Καλαμάτα είχε απελευθερωθεί αρκετές ημέρες πριν, αλλά παρ’ όλα αυτά πρέπει να συμπίπτει η επανάσταση με τον Ευαγγελισμό και να μειώνεται η τεράστια σημασία της.

   

    - Και όμως, οι καθηγητές ανέχονται την ανάμειξη της Εκκλησίας στην Παιδεία.

    

     - Όχι, οι καθηγητές δεν το ανεχόμαστε αυτό, απλά δεν παίρνουμε πλακάτ να βγούμε στους δρόμους ή να πετάξουμε μολότωφ γι’ αυτά τα θέματα. Εμείς κάνουμε την έρευνά μας, εμβαθύνουμε την επιστήμη μας, που είναι συναρπαστική, χωρίς να έχουμε ευτυχώς καμμία ανάμειξη με Εκκλησίες. Επειδή όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αρκετούς ψήφους στην ελληνική κοινωνία, εξασκεί υπουργική πίεση, και οι κυβερνήσεις την υπολογίζουν. Παράλληλα, επειδή η Εκκλησία έχει ανάμειξη ως μεγαλομέτοχος σε τράπεζες, σε ξενοδοχεία και μεγάλα εμπορικά κέντρα, άρα έχει και τον έλεγχο των πολιτών σε πάρα πολλούς τομείς.

    

     - Μιλήστε μας για την αυτονομία και την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων.

    

     - Η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων είναι μία πραγματικά θλιβερή ιστορία. Σε όλη την Ε.Ε. οι δαπάνες για την Παιδεία είναι το 5% του ΑΕΠ. Αλλά δυστυχώς στην χώρα μας το ποσοστό ήταν 3,3% και παρά τις εξαγγελίες σήμερα μειώθηκε στο 3,1%. Αυτό βεβαίως δείχνει και το είδος των ανθρώπων, που θέλουν να κατασκευάσουν. Το δημόσιο λογιστικό καταπνίγει κάθε ελευθερία του Πανεπιστημίου. Πρώτα όμως πρέπει όλοι οι πανεπιστημιακοί, οι οποίοι και κατηγορούμεθα ότι ευνοούμε τον «συμψηφισμό των ανομιών», να ξεκαθαρίσουμε, τι πανεπιστήμιο θέλουμε και κατόπιν να αποφασίσουμε, τι αυτοτέλεια θα του δώσουμε. Αν θέλουμε αυτονομία, για να κανονίζουμε τα προγράμματα των Σπουδών και να διορίζουμε καθηγητές χωρίς την παρέμβαση του Υπουργείου, δεν θα πρέπει να διορίζουμε τον γυιό μας, την κόρη μας ή τους γαμβρούς μας, όπως γίνεται σήμερα. Παντού όλα τα πανεπιστήμια είναι αυτόνομα, αλλά εδώ δεν έχουμε ξεπεράσει ακόμη την κομματική δουλικότητα. Σήμερα πάντως μπορεί να ελευθερωθεί ο πρύτανις από τους αυστηρούς κωδικούς εξόδων για συγκεκριμένες αγορές, δηλαδή μπορεί να του διαθέσουν 5.000 ? με αυστηρή εντολή να αγοράσει μόνον... γομολάστιχες, ενώ το Πανεπιστήμιο να χρειάζεται λαμπτήρες, συνεπώς τὸν ωθούν να συνεργαστεί με έναν πρόθυμο έμπορο, που θα του υπογράψει, ότι αγοράσαμε γομολάστιχες, ενώ αγοράσαμε λαμπτήρες και έτσι γινόμαστε όλοι συνεργοί στην απατεωνιά, διότι πρέπει το Πανεπιστήμιο να λειτουργήσει.


     - Πιστεύετε στο θεό;

  

    - Θεωρώ, ότι στην εποχή μας, με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, είναι παράλογο να πιστεύει κανείς στο θεό. (A. Pέτoυλα).



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...