Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

COSMOLOGY
AND COSMIC JUSTICE
IN ANCIENT
GREEK THOUGHT


Anaximander

Έγραψε στις 25.04.2012 ο/η: Βέικος Θεόφιλος

Επιστροφή

The problem, whether the idea of regularity had been originally derived from nature and was, afterwards, applied to the social life or if a scheme of human life had been extended into nature, cannot easily receive an one-sided solution like the ones given by R. Hirzel and J. Burnet. We should think, based on the primary event that nature and human society constituted a single reason, that man, in the beginning of his meditation on the cosmic problem, would, naturally and directly,pass from society to the wider cosmic totality and vice versa.

However, the formation of the first greek philosopher’s thought would have been impossible without basic points of reference and certain schemes of thought resulting from the observed organization, regularity and justice of human society. This is evident in Anaximander, first of all: this milesian philosopher had found the pattern of the construction and function of the world in the human state or he had seen the reflection of a social problem in the general cosmological problem.







Anaximander (c. 610 – c. 546 BC) was a pre-Socratic greek philosopher who lived in Miletus, a city of Ionia; Milet in modern Turkey. He belonged to the Milesian school and learned the teachings of his master Thales. He succeeded Thales and became the second master of that school where he counted Anaximenes and arguably, Pythagoras amongst his pupils.



Specifically, the world order has been interpreted according to a scheme of compensatory justice through which all the opposing elements of the world exchange damage and reparation rendered each other, so that all the opposing powers are counterbalanced. This, no doubt, constituted a new, bold and revolutionary conception of the world. Nevertheless, we can retrospectively discover certain elements which show that this revolution had been preparated, in some way, through previous periods
of thought.

Dike had a natural character in the mythical tradition and she expressed the way through which the world of living things and of man existed. It specifically represented the idea of a dynamic equilibrium which exactly presents a special and effective operation in Anaximander’s cosmology. The dynamic character of Dike is particularly emphasized in the mythical tradition as well as in the early philosophical thought (Anaximander, Heraclitus, Parmenides) by the fact that the cosmic justice is connected with the idea of a rhythm in the temporal succession of the phenomena.


In ancient greek culture, Dike (greek: Δίκη, english translation: "justice") was the spirit of moral order and fair judgement based on immemorial custom, in the sense of socially enforced norms and conventional rules. According to Hesiod (Theogony, l. 901), she was fathered by Zeus upon his second consort, Themis.


An 1886 base-relief figure of Dike Astraea
in the Old Supreme Court Chamber at the Vermont State House.



The idea of justice appears to be especially persistent in Hesiod. Zeus, however, though he represents this idea, punishes a whole town sometime because of an evil man’s sin (Op. 240-47). For the archaic greeks, guilt
could be hereditary just as maladies and material goods or debts. This notion can be explained by the fact that the family originally constituted a self-existent and responsible unit and by the relative primitive belief that the son constituted an extension of his father’s life. The guilt that is inherited presupposes members who are at an equal rank. The isomoiria, which already occurs in Homer (O 186 ff., 209), and even on a cosmic ground, is particularly characteristic in Anaximander, who definitely presents justice to operate in the world among factors which are equal in honor and dignity.

There is another form which may be deduced from Solo’s poetry. Solo could think of justice related to the normal condition of the world: e.g. the sea is stirred up by the winds; if nothing moves it, the sea is πάντων δικαιοτάτη (fr. 11).

In regard to the pre-philosophical tradition, which is expressed by the orphic-pythagorean movement, it seems that Anaximander could not find anything in it, which would have some influence on him. It is especially difficult to explain satisfactorily Anaximander’s thought on the basis of the οrphic-pythagorean doctrine concerning the soul which was considered as δίκην δίδουσα. The reasons for this difficulty are as follows:

(1) in the οrphism there is a sequence of fault and penalty in successive phases of life, while in Anaximander injustice and compensation take place in one and only one plane of existence

(2) if we had followed the οrphic doctrine, as it is attested in our sources (Kern, fr. 8. Arist. Protr. fr. 10b Ross), we should have said that, in Anaximander, birth gives evidence of a crime which had been committed previously and not, as one may infer from the context of the doxographical text, that birth constitutes a crime which is punished by death and

(3) if we had adopted the οrphic-πythagorean concept of transmigration, we should have missed the image of the opposites which are mutually interchangeable (the αλλήλοις of Anaximander’s text).

In the earlier tradition, with the conception of orphism and pythagoreanism, thought had been formed, though still imperfectly, under such conditions which were convenient for the development of Anaximander’s meditation. In addition to that, this new consideration of the world can be partly explained as a reaction against the traditional religious representation of the world, because arbitrariness and terror prevailed behind a deceptive cosmic order which gods guaranteed. Zeus himself, as well as the other gods, had the right to intervene in nature arbitrarily in order to check the natural order according to their will (Hom. Σ 239. T 404 ff. ψ 241. Archil. fr. 74, 4 ff. Pi. Pai. IX, 1 ff. etc.). Anaximander, on the contrary, conceives the function of the world in terms of justice which is derived from the structure of the world itself.

Anaximander is a cosmologist and his capacity as such is, philologically, tenable. If he interpretes the generation and the process of the world in terms of a compensatory justice, this does not mean that he developes a metaphysical thought.

















Detail of Raphael's painting
The School of Athens
, 1510–1511.
This could be
a representation of Anaximander
leaning towards Pythagoras on his left.



The fragment which is referred to Anaximander (B 1, Diels-Kranz) constitutes a group of problems which can only be investigated in relation to one another. So,I am citing it in the beginning with the context by Simplicius and I am attempting an arrangement of Anaximander’s text, which leads to the opinion that the fragment B 1 (Diels-Kranz) is not one but three different fragments which present different schemes of thought in Anaximander’s cosmology: frr. 1, 2, 3.

THE PROBLEM OF THE TEXT is an acute one. The following terms attributed to Anaximander’s fragment B 1, are questionable:

αρχή. The meaning of the relative doxographical text is not that Anaximander introduced “this term αρχή” but “this name άπειρον” for what one understood, from Aristotle and latter, under the term αρχή. Theophrastus is interested in the history of the terms which were attributed to αρχή at different times and he, naturally, since a new term comes into question (το άπειρον), reports the earlier usage of this term; or else he would have had to report who first introduced the term στοιχείον to which the term αρχή appears to be related in Theophrastus; or, evenmore, we should expect him to declare also who introduced the term το άπειρον identified with the term αρχή.

τα όντα. This, also, is not an archaic philosophical term and it takes the place of πάντα in the text. The word πάντα is often found in archaic philosophical texts and specifically in relation to one and only one factor which is exactly presented as omnipotent: θεός - πάντα (Xenoph. B 25), δαίμων - πάντα (Parm. B 12, 3), σοφόν / γνώμη / λόγος / πόλεμος / εν - πάντα (Heracl. B 50, 41, 1, 53, 10). In this way, Anaximander’s text, which is reproduced in Theophrastus’ phrase αρχήν και στοιχείον των όντων το άπειρον, was very likely formed according to the relation άπειρον - πάντα [like the Arist. Phys. πάντα κυβερνάν (το άπειρον)].

εξ ων - γίγνεσθαι. Although the terms γένεσις - φθορά constitute a stereotyped peripatetic pair of concepts, the words which form this concept, taken separately one by one, are archaic ones. The word γένεσις is already found in Homer (Ξ. 201,246) and, even in both cases, it is used in a cosmological sense. So, it is not strange if Anaximander has used it as a technical term. The word φθορά, however, is never found in archaic texts laden with a philosophical meaning and if Anaximander had to express the coplementarily opposite to γένεσις, he would have used the word όλεθρος or θάνατος, which is found in other archaic philosophical texts. Also the scheme εξ ων - εις ταύτα reveals that the whole phrase which is contained in it, is nothing more than a peripatetic reproduction of Anaximander’s text, based on a common aristotelian formula (Metaph. 983 b 8, Phys. 204 b 3, de gen. 325 b 17). This paraphrase, conveyed from Theophrastus’ text by Simplicius in his work, aimed at complementing the thought about the generation of ουρανοί (worlds) out of the Boundless with the meaning of corruption. And yet, it is especially emphasized that the worlds return, at their death, back “to those from which” they had originated, being the cosmogonic germs (γόνιμα), as we can partly infer from another cosmogonical text which also depends on Theophrastus ([Plut]. Strom. 2).

κατά την τού χρόνου τάξιν. Although this expression caused many discussions (Dirlmeier and others),there are, however, serious reasons which persuade us that it must be considered as a genuine anaximandrian
word. The χρόνος is very well settled in the text and it is inspired by the nature of the legal relationship which is represented in it (it occurs in an analogous way in Solo, fr. 24,3). Besides, this is followed by Theophrastus’ remark that Anaximander had said these things using “poetic expressions”, in which the phrase κατά την τού χρόνου τάξιν is obviously included.

A close consideration of the sequence of the three sentences, that compose the fragment B 1, shows that there is no visible connection between them: the first sentence expresses a general relationship of the Boundless with all that exists, the second one expresses the necessary return of the worlds “to those out of which” they were born. (The expression εξ ων - εις ταύτα cannot certainly be referred to the singular άπειρον). And the third one expresses an exchange of damage and recompense among opposite cosmological factors in fixed periods of time.

Below I am resolving the meaning of these three sentences which are named, according to their order, fragments 1, 2, 3.

FRAGMENT 1. αρχήν και στοιχείον των όντων (πάντων) το άπειρον. It is difficult to reproduce the original form of Anaximander’s text, whose meaning is stated in this expression: however I think it was probably constructed according to the relation το άπειρον - πάντα. But the following interpretive problems arise:

(1) what is άπειρον and what does it mean; and

(2) what does the relation άπειρον - πάντα mean for Anaximander.

Anaximander’s άπειρον was and had the meaning of

(1) the infinite in space; it is a vast mass extended boundlessly in the space and it is represented as a spherical mass impenetrable from every point;

(2) the infinite in time; such an immense mass, in space or quantity, requires an inexhaustible activity in time. Anaximander gives an exact and complete explanation of the world including the aspect of time;

(3) the indefinite in quality; since the άπειορν is an immense and impenetrable mass, it is, at the same time, necessarily indefinite in quality, because it remains inaccessible by human experience.

The second question, concerning the meaning of the relationship between the άπειρον and all
existents, is mainly connected with the conception of the άπειρον as a divine factor which περιέχει άπαντα και πάντα κυβερνά (Arist. Phys. 203 b 11). Like Xenophanes’ θεός and, especially, Parmenides’ δαίμων and Heraclitus’ το σοφόν or γνώμη, Anaximander’s το άπειρον is the impersonal deity which confines, holds together and governs the vehicle of the world. The άπειρον cannot be constructed on the basis of the mythical Χάος, χάσμα or Νυξ of the earlier cosmogonies. The presentation of the άπειρον as a deity must be considered in a specific cosmological sense. Anaximander constructed his meditation, contemplating on the concrete natural reality, which appeared before him as a battle field of opposite factors: warm - cold, wet - dry, day - night, winter - summer etc. Evenmore, he discerns, beyond every spatial, temporal or inner limitation, something that confines the opposites and cannot be designated neither day or night nor winter or summer etc. This common factor of everything was conceived as an immense mass containing everything and, for this reason, it could not be susceptible of any empirical confirmation.

In this way, the world receives a complete explanation from a spatial and a temporal point of view, as well as an interpretation of not only its general characrer but also its corresponding concrete content, namely the reality given in separate parts.








Parmenides of Elea

(early 5th century BC)
was an ancient greek philosopher
born in Elea, a greek city
on the southern coast of Italy.
He was the founder
of the Eleatic school of philosophy.



FRAGMENT 2. (λέγει την αρχήν) φύσιν άπειρον, εξ ης γίνεσθαι τους ουρανούς και τους εν αυτοίς κόσμους, εξ ων δε η γένεσίς εστι τοις ούσι και την φθοράν εις ταύτα γίνεσθαι κατά το χρεών. This text concerns the primary fact of generation and the final death of the worlds which entails their return in “those out of which” they were born. There is a question that has not been answered in Simplicius’ statement, which is what are “those out of which...”. This void is partly filled by the important but fragmentary statement from Anaximander’s cosmogony contained in Pseudo-Plutarch’s Stromateis. Here we meet the sequence αΐδιον (Boundless) - γόνιμον - θερμόν and ψυχρόν. However, the formation of our world, as it is described in this text and as it is generally appointed by an inner necessity of Anaximander’s system, presupposes, also, the separating off (αποκρίνεσθαι) of one more γόνιμον, which begets the dry and wet. So it seems that we have two cosmogonical germs producing the two known pairs of opposites: dry and wet, warm and cold. Here, these opposites are conceived as maxima membra mundi and not as basic constituent elements of things. The formation of the world starts at the moment when the Boundless allows two germs to be separated. These germs pass through a condition of pregnancy and grow up to a certain point, when they emit separate opposite elementary masses which occupy their corresponding places in space.

Like our own world, all the other worlds arise from their germs, too, and, at their death, they necessarily perish, returning exactly into the same germs of their own origin and not into other ones. The χρεών, in the text, expresses this necessity exactly and not a necessity according to which corruption comes after generation.


















Heraclitus of Ephesus
(c. 535 – c. 475 BCE)
was a pre-Socratic greek philosopher,
a native of the greek city Ephesus,
Ionia, on the coast of Asia Minor.



FRAGMENT 3. δίδωσι γαρ αυτά (πάντα) δίκην και τίσιν αλλήλοις τής αδικίας κατά την τού χρόνου τάξιν. A philological investigation of this text, which is the only continuous and literal citation from Anaximander’s text itself (with the exception of γαρ, that has been added, and αυτά, that has substituted the original πάντα), proves that the elements, of which the text is composed, can be very well justified in the construction of the archaic language. Herodotus, 1, 2, especially, presents a reciprocal relation (of historical factors) which can be compared with the relation of cosmological factors, namely the litigants mentioned in Anaximander’s text. On the other hand, the inevitable character of compensation, that is expressed by the phrase κατά την τού χρόνου τάξιν, already occurs in Solo (frr. 24,3; 3,16).

A well graded interpretation of the text, from a philosophical point of view, must he free from the former idea that the generation of things constitutes an injustice committed against the Boundless and expiated by the final return of everything into the victim itself of the primary injustice. This interpretation, as well as all its different variations, is inevitably opposed to the basic argument that the αλλήλοις remains unexplained.

A relationship of opposite cosmological factors appears in the text, explained according to a scheme of compensatory justice (jus talionis): the opposites exchange damage and equivalent recompense, so that all the opposing powers become counterbalanced. Here, the world is an autonomous and self-potent organism and all the controversies in it are arranged by the interested members themselves. They are considered as equal among themselves or peers, an idea designated by nature itself through the legal relation which is represented in the text. The participants in this original cosmic strife are in Anaximander’s thought

(1) the opposite elementary masses which create aworld through the various alterations that occur between them

(2)
opposing cosmological factors designating the movement of a differentiated world and


(3)
opposite individual things or concrete phenomena, animals and
human beings.

The opposite elementary masses, which formed the body of our world, necessarily got involved in war among them: the dry and the wet, the warm and the cold extended, through their own nature, to penetrate into each other; and, perhaps, an excessive activity of the warm against the wet could have had as a result the expansion of the airy mass, because of the accumulation of vapors, and the burst of the fiery peel, which caused the creation of the stars. After the formation of the world,when something wet meets something dry, a collision takes place and the one tries to penetrate into the area of the other. The same thing happens, when fire meets the water, as, also, happens to all the other opposites when they meet each other. For this reason, injustice consists in the avidity of the opposites.

Although here we are shown the image of a world whose formation and function are designated in terms of mutual interaction between opposites, this fact does not mean that the opposites’ strife is carried on in disorder, otherwise the world would not be a κόσμος but a chaos. All the actions are mutually limited, so that a dynamic equilibrium will always be preserved in spite of the continuous fluctuation of the opposites. If, for example, the warm was not confined by the cold and could increase itself unlimitedly into everything, the world would be completely destroyed by fire. On the contrary, a final battle never takes place in the cosmic war: the opposing powers attain prevalence alternately and in a limited scale; every retreat is counterbalanced by an equivalent counterpoising predominance and vice versa.

We can realize it in a better way, if we properly estimate the factor χρόνος in the function of the cosmic justice. The faults of the things are certainly marked in the process of time and a certain period of time is always determined in every case, during which every illegal profit is inevitably requited. Everything pays justly, that is they make reparation equivalent to the damage they have committed. The most characteristic example is the alternation of day and night, a phenomenon which is interpolated by Parmenides, too, in connection with the conception of justice: the day overcomes the night and vice versa. Injustice is alternately repaid in fixed periods of time. Their alternative counterpoising predominance implies the presentation of a dynamic equilibrium in nature. There is also a similar phenomenon of the alternation of the seasons during the revolution of the yearly circle; here, however, the reparation is made much in longer periods of time.

Such phenomena shows that the world’s system can be self-cοntrolled, since it appoints standard analogies, according to which the committed damages are counterpoised by equivalent recompenses. Anaximander had observed some phenomena during his research concerning marine biology, that were particularly important for this case. He had also had some idea about the fluctuation of certain marine organisms’ population and, in addition, he had discerned that there are causal relations between the diminution of a population and increase of another.

An observant eye can easily perceive such fluctuations which are especially exciting in regards to the problem of cosmic justice. For, in spite of all the fluctuations, there is preserved a biological equilibrium, in all of nature generally, because of the interdependence, the interactions and the mutual limitations of a biocenosis.

This organic development in the area of cosmology, of compensatory justice, which means a counterbalance of the opposing cosmological factors, was an important and, undoubtedly, bold innovation for the cosmological thought which was in the beginning of its evolution. The world is governed by the principle of a dynamic equilibrium and it is represented in such a way that the philosophical conception seems to support or oppose a political system.

We distinguish three different types of political schemes which designate the cosmological factors in Anaxirnander’s system:

(1) strife. The concept of equilibrium and equivalence of the cosmological factors presupposes the perturbation of the powers. Their equivalence can only be conceivable through their continuous fluctuations which are determined by a regularity in their alternative prevalence;

(2) community of opposite factors; they are equivalent or peers, they settle their controversies by themselves and they constitute a self-regulated system of balance, consisted of opposing powers;

(3) a supreme principle, the άπειρον; this is the one and only one factor which encompasses this system. The άπειρον remains neutral in the cosmic strife and it is neither just nor unjust by itself.

The equilibrium of the world, as an autonomous system, is owed to:

(1) the equivalence of the cosmological powers

(2) the inevitable character of recompense in the process of time and

(3) the counterpoising analogy of the reparation to the damage.

The particular significance of Anaximander’s thesis consists in the fact that greek cosmology is raised up to a first decisive phase by his own meditation and gains a significant progress, as it is involved in an inner relation to justice. In this way, cosmology has been definitely cut and separated off from the mythical cosmogony and theology.

After Anaximander, cosmic justice gets to a remarkable development in Parmenides and Heraclitus and, also, it appears in ancient medical thought and in Empedocles’ and Plato’s cosmology. Cosmic justice in the cosmological thought after Anaximander is the subject of a further research.

Theofilos Veikos

 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 35216 έγραψε...

http://psonthomfanix.blogspot.com/2015/03/36.html
http://psonthomfanix.blogspot.com/2014/05/blog-post_14.html
http://psonthomfanix.blogspot.com/2014/05/blog-post_9.html

14.08.2015, 11:39:36






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...