Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΚΑΙ ΜΙΑ… KAI ΔYO…
ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ,
ΟΜΟΙΩΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΣ


Αλληλοαναιρούμενες
αναφορές στα ευαγγέλια


Έγραψε στις 17.04.2009 ο/η: Ελευθερίου Κίμων

Επιστροφή

Αν και η εποχή, που υποτίθεται, ότι έζησε ο Ιησούς είναι μία από τις καλύτερα τεκμηριωμένες ιστορικά, κανείς ιστορικός δεν αναφέρει, ως γνωστόν, τίποτε για τη ζωή του. Οι μόνες αναφορές για το πρόσωπό του γίνονται στα ευαγγέλια, τα οποία υποτίθεται ότι τα έγραψαν μαθητές του, αυτόπτες μάρτυρες των συμβαινόντων, με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Από την επισταμένη μελέτη της Καινής Διαθήκης όμως, προκύπτει, ότι τα κείμενα έχουν πάρα πολλές αντιφάσεις, αναχρονισμούς, ασυναρτησίες, κενά κι αλληλοαναιρούμενα στοιχεία. Θα εξετασθούν στη συνέχεια δειγματοληπτικά ορισμένες από τις αναφορές των τεσσάρων ευαγγελιστών για την περίοδο της σταύρωσης και της ανάστασης του Ιησού Χριστού.



Ποιός μετέφερε το σταυρό στο Γολγοθά;

     •  «Καθώς έβγαιναν (οι στρατιώτες από το διοικητήριο), αντάμωσαν έναν άνθρωπο από την Κυρήνη, που λεγόταν Σίμωνας. Αυτόν αγγάρεψαν, για να μεταφέρει το σταυρό του Ιησού. Έφτασαν στον τόπο που λέγεται Γολγοθάς –ο λεγόμενος Κρανίου Τόπος.» (Ματθ. 27, 32-33.)


     •  «Αγγαρεύουν τότε έναν περαστικό, που ερχόταν από το χωράφι, το Σίμωνα τον Κυρηναίο, τον πατέρα του Αλέξανδρου και του Ρούφου, για να μεταφέρει το σταυρό του Ιησού. Τον φέρνουν στον τόπο που λέγεται Γολγοθάς, το οποίο ερμηνεύεται Κρανίου Τόπος.» (Μάρκ. 15, 21-22.)


     •  «Μόλις τον παρέλαβαν, έπιασαν το Σίμωνα, έναν Κυρηναίο, που ερχόταν από την εξοχή και του φόρτωσαν το σταυρό να τον μεταφέρει, ακολουθώντας τον Ιησού.» (Λουκ. 23, 26.)


     •  «Τον παρέλαβαν τον Ιησού (οι στρατιώτες από τον Πιλάτο) κι αναχώρησαν· μεταφέροντας ο ίδιος το σταυρό του βγήκε από την πόλη μέχρι τον λεγόμενο Κρανίου Τόπο, ο οποίος στα Εβραϊκά λέγεται Γολγοθάς.» (Ιωάν. 19,17.)


     Ποιός τελικά μετέφερε το σταυρό; Ο Σίμωνας, όπως μας βεβαιώνουν οι τρεις πρώτοι,  ή ο Ιησούς, όπως μας εξιστορεί ο τέταρτος;



Τι έγραφε η πινακίδα στο σταυρό;


     •  «Αφού τον σταύρωσαν, μοιράστηκαν τα ρούχα του βάζοντάς τα σε κλήρωση. Κάθισαν κατόπιν εκεί και τον φύλαγαν. Επάνω από το κεφάλι του τοποθέτησαν γραπτή την αιτία της καταδίκης του: “Ούτός εστιν Ιησούς ο βασιλεύς των Ιουδαίων”.» (Ματθ. 27, 35-37.)


     •  «Η αιτία επίσης της καταδίκης του ήταν διατυπωμένη σε επιγραφή, τοποθετημένη από πάνω του: “Ο βασιλεύς των Ιουδαίων”.» (Μάρκ. 15,26.)


     •  «Υπήρχε και μία επιγραφή από πάνω του γραμμένη με γράμματα Ελληνικά, Ρωμαϊκά και Εβραϊκά: “Ούτός εστιν ο βασιλεύς των Ιουδαίων”.» (Λουκ. 23,38.)


     •  «Έγραψε και μία επιγραφή ο Πιλάτος και την τοποθέτησε πάνω στο σταυρό. Η επιγραφή έλεγε: “Ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ο βασιλεύς των Ιουδαίων”. Την επιγραφή αυτή τη διάβασαν πολλοί από τους Ιουδαίους, γιατί ήταν κοντά στην πόλη ο τόπος όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς και ήταν γραμμένη στα Εβραϊκά, στα Ελληνικά και στα Ρωμαϊκά. Έλεγαν λοιπόν στον Πιλάτο οι αρχιερείς των Ιουδαίων: “Μη γράφεις ΅ο βασιλεύς των ΙουδαίωνΆ, αλλά γράψε, ότι εκείνος είπε: ΅είμαι ο βασιλεύς των ΙουδαίωνΆ”. Ο Πιλάτος τους απάντησε: “ό,τι έγραψα, έγραψα”.» (Ιωάν. 19, 19-22.)

 

    Οι περιγραφές των αναγραφομένων στην πινακίδα δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Επί πλέον, ενώ οι τρεις ευαγγελιστές αναφέρουν, ότι οι στρατιώτες τοποθέτησαν την πινακίδα στο σταυρό, ο Ιωάννης ισχυρίζεται, ότι αυτό το έκανε ο ίδιος ο Πιλάτος.

    


Ποιά ήταν τα τελευταία λόγια του Ιησού επάνω στο σταυρό;


     •  «Γύρω στις τρεις η ώρα αναφώνησε ο Ιησούς με δυνατή φωνή και είπε: “Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί;” που σημαίνει: “Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μΆ εγκατέλειψες;”. Όταν το άκουσαν αυτό μερικοί απΆ αυτούς που στέκονταν εκεί, έλεγαν: “Τον Ηλία φωνάζει αυτός”. Τότε ένας απΆ αυτούς έτρεξε αμέσως, πήρε ένα σφουγγάρι, το γέμισε με ξύδι κι αφού το τοποθέτησε σΆ ένα καλάμι, του το έδωσε να πιεί. Οι υπόλοιποι έλεγαν: “ ¶σε να δούμε, αν θα έρθει ο Ηλίας να τον σώσει”. O Ιησούς όμως, αφού έκραξε ξανά με δυνατή φωνή, άφησε το πνεύμα.» (Ματθ. 27, 46-50.)


     •  «Στις τρεις η ώρα αναφώνησε ο Ιησούς με δυνατή φωνή: “Ελωί, Ελωί, λαμά σαβαχθανί;” που σημαίνει: “Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες; ”. Μόλις το άκουσαν μερικοί απΆ αυτούς που παρευρίσκονταν εκεί, έλεγαν: “Δείτε, τον Ηλία φωνάζει”. Έτρεξε τότε ένας και αφού γέμισε ένα σφουγγάρι με ξύδι και το περιτύλιξε σΆ ένα καλάμι, του το άπλωσε να πιεί λέγοντας: “Αφήστε να δούμε, αν έρχεται ο Ηλίας να τον κατεβάσει”. Ο δε Ιησούς, αφού έβγαλε μία δυνατή φωνή, εξέπνευσε.» (Μάρκ. 15, 34-37.)


     •  «Τότε ο Ιησούς είπε με δυνατή φωνή: “Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου”. Μόλις είπε τα λόγια αυτά, εξέπνευσε.» (Λουκ. 23,46.)


     •  «Είπε: “Τετέλεσται” κι αφού έγειρε το κεφάλι του, παρέδωσε το πνεύμα του.» (Ιωάν. 19,30.)


     Τα τέσσερα Ευαγγέλια και πάλι διαφωνούν μεταξύ τους. Μοιάζουν να συμφωνούν περισσότερο ο Ματθαίος με το Μάρκο· η μόνη διαφορά τους είναι το εάν είπε «Ηλί, Ηλί» η «Ελωί, Ελωί (λαμά σαβαχθανί)». Αν και η διαφορά φαίνεται ασήμαντη, είναι ίσως η πιο σημαντική απΆ όλες. Στη Βίβλο άλλες φορές ο θεός αναφέρεται στον ενικό κι άλλες στον πληθυντικό αριθμό. Στην Γένεση για παράδειγμα 143 φορές αναφέρεται στον ενικό και 165 φορές στον πληθυντικό. Αυτό πρέπει να οφείλεται στη συρραφή διαφόρων προγενεστέρων παραδόσεων, εκ των οποίων η μία ήταν μονοθεϊστική κι η άλλη πολυθεϊστική. Το «Ηλί», που λέει ο Ιησούς στο «κατά Ματθαίον», είναι ο ενικός αριθμός της λέξης θεός. Το «Ελωί» όμως, που λέει στο «κατά Μάρκον», είναι ο πληθυντικός αριθμός της ίδιας λέξης. ΕφΆ όσον ο Ιησούς απευθύνεται προς πολλούς θεούς, όπως περιγράφεται στο «κατά Μάρκον», φαίνεται πως είχε πολυθεϊστική θρησκευτική αντίληψη.

 

    Πέραν αυτού όμως τη φράση προς τους θεούς ή το θεό και πατέρα του την απευθύνει ο Ιησούς στα εβραϊκά. (Η επισήμανση αυτή γίνεται, διότι ρωμιορθόδοξοι ελλαδέμποροι τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν, ότι ο Ιησούς δήθεν μιλούσε ελληνικά.)



Ποιοί πήγαν στον τάφο του Ιησού και τι έγινε εκεί;


    •  «Η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία ήρθαν να δουν τον τάφο του Ιησού. Ξαφνικά, τότε, έγινε μεγάλος σεισμός. Γιατί σταλμένος από τον Κύριο, ένας άγγελος, κατέβηκε από τον ουρανό και ήρθε και κύλισε την πέτρα από την είσοδο του τάφου και καθόταν πάνω της.» (Ματθ. 28, 1-3.)


     •  «Η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία, η μητέρα του Ιάκωβου και η Σαλώμη αγόρασαν αρώματα, για να πάνε και να τον αλείψουν. Πολύ νωρίς το πρωί της πρώτης ημέρας μετά το Σάββατο έρχονται στο μνήμα, την ώρα που είχε ανατείλει ο ήλιος, κι έλεγαν μεταξύ τους: “Ποιός θα κυλίσει, για μας την πέτρα από τη θύρα του μνήματος;” Μα όταν κοίταξαν, βλέπουν ότι η πέτρα είχε κυλιστεί μακριά από τη θέση της. Ήταν η πέτρα αυτή πάρα πολύ μεγάλη. Όταν μπήκαν στο μνήμα, είδαν ένα νέο, που καθόταν στα δεξιά, ντυμένο με λευκά ενδύματα.» (Μάρκ. 16, 1-5.)


     •  «Στο μεταξύ από κοντά τον ακολούθησαν και οι γυναίκες, που είχαν έρθει με τον Ιησού από τη Γαλιλαία [δεν αναφέρονται ονόματα, αλλά πιο πριν αναφέρεται ότι ήταν “πολλές γυναίκες” (Λουκ. 23,27)] και είδαν το μνήμα και ότι τοποθετήθηκε εκεί το σώμα του. Επέστρεψαν τότε και ετοίμασαν αρώματα και μύρα. Το Σάββατο βέβαια δεν έκαναν τίποτε, όπως ορίζει ο νόμος. Την επομένη ημέρα όμως, από τα βαθιά κιόλας χαράματα, ήρθαν στο μνήμα μαζί με μερικές άλλες, έχοντας μαζί τους τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει. Εκεί βρήκαν την πέτρα μετατοπισμένη από το μνήμα, κι όταν μπήκαν μέσα, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου. Κι ενώ έμεναν εκεί απορώντας γιΆ αυτό, παρουσιάστηκαν ξαφνικά μπροστά τους δύο άντρες με αστραφτερά ενδύματα.» (Λουκ. 23, 55-56 και 24, 1-4.)

 

    •  «Το πρωί λοιπόν της πρώτης μέρας της εβδομάδας κι ενώ ακόμα ήταν σκοτεινιά, πάει η Μαρία η Μαγδαληνή στο μνήμα και βλέπει την πέτρα μετατοπισμένη από το μνήμα.» (Ιωάν. 20,1.)


     Τι να πιστέψει ο καλοπροαίρετος πιστός; Τον Ματθαίο (δύο γυναίκες και ένας άγγελος), το Μάρκο (τρεις γυναίκες και ένας νέος), το Λουκά (πολλές γυναίκες και δύο άντρες) ή τον Ιωάννη (μόνη η Μαρία η Μαγδαληνή);


Η αγία Μαρία Μαγδαληνή αναφέρεται στα ευαγγέλια, ότι ήταν μία από τις... μία ή δύο ή τρεις γυναίκες, που είδαν τον... ένα ή δύο «αγγέλους» ή «άνδρες» και τον ανοιχτό τάφο του αναστάντος Χριστού. Ήταν επαγγελματίας πόρνη, αλλά αγιοποιήθηκε, διότι «μετανόησε». Το χριστιανικό εύρημα της «μετάνοιας» (δεν υπήρχε ως θρησκευτική αρετή στην αρχαιότητα) χρησιμοποιήθηκε από τη νέα θρησκεία ως πρόσχημα για την «παραγραφή» μέχρι και ειδεχθών εγκλημάτων της ιστορίας, αλλά και ως «ελαφρυντικό» («ειλικρινής μετάνοια») στο Δίκαιο που ισχύει σΆ όλα τα χριστιανικά κράτη. (Στην εικόνα: «Η Μετανοούσα Μαγδαληνή». Έργο του Ελ Γκρέκο.)



Σε ποιόν εμφανίστηκε πρώτα ο Ιησούς μετά την ανάσταση;


     •  «Οι γυναίκες τότε βγήκαν γρήγορα από το μνήμα με φόβο αλλά και χαρά μεγάλη κι έτρεξαν να το αναγγείλουν στους μαθητές του. Και καθώς πήγαιναν να το αναγγείλουν στους μαθητές του, τις αντάμωσε ξαφνικά ο Ιησούς, λέγοντας: “Χαίρετε”! Κι εκείνες, αφού τον πλησίασαν, αγκάλιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Τότε λέει σΆ αυτές ο Ιησούς: “Μη φοβάστε, πηγαίνετε να το αναγγείλετε στους αδελφούς μου να πάνε στη Γαλιλαία κι εκεί θα με συναντήσουν”.» (Ματθ. 28, 8-10.)


     •  «Έτσι λοιπόν, μετά που αναστήθηκε, το πρωί της πρώτης ημέρας μετά το Σάββατο, εμφανίστηκε πρώτα στη Μαρία τη Μαγδαληνή, από την οποία είχε βγάλει εφτά δαιμόνια.» (Μάρκ. 16,9.)


     •  «Την ίδια εκείνη μέρα δύο από τους μαθητές του πήγαιναν σΆ ένα χωριό που ονομάζεται Εμμαούς, το οποίο απέχει εξήντα στάδια από την Ιερουσαλήμ. Αυτοί λοιπόν μιλούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά που συνέβησαν. Μα καθώς αυτοί μιλούσαν και αντάλλαζαν σκέψεις, τους πλησίασε ο Ιησούς ο ίδιος και βάδιζε μαζί τους.» (Λουκ. 24,13-15.)


     • «H Μαρία λοιπόν στεκόταν έξω, κοντά στο μνήμα, κι έκλαιγε. Καθώς έκλαιγε, έσκυψε να δεί μέσα στο μνήμα και βλέπει δύο αγγέλους με λευκά ενδύματα να κάθονται εκεί που ήταν τοποθετημένο το σώμα του Ιησού, ο ένας προς το σημείο που βρισκόταν το κεφάλι του κι ο άλλος προς το σημείο που βρίσκονταν τα πόδια του. Της λένε τότε εκείνοι: “Γυναίκα, γιατί κλαις; ” Τους απαντάει: “Πήραν τον Κύριό μου και δεν ξέρω πού τον έβαλαν”. Και καθώς τα είπε αυτά, γύρισε προς τα πίσω και βλέπει να στέκεται ο Ιησούς.» (Ιωάν. 20, 11-14.)


Για ένα σκεπτόμενο, έλλογο άνθρωπο αποτελεί χάσιμο χρόνου η ανάγνωση κι η μελέτη κειμένων με τόσες πολλές αντιφάσεις. Ο χριστιανισμός όμως, είναι η θρησκεία που επιβλήθηκε βιαίως και με αυτοκρατορικά διατάγματα των κατακτητών κι επιβιώνει σε βάρος τού πολιτισμού τα τελευταία 1.700 χρόνια, οπότε είμαστε -δυστυχώς- υποχρεωμένοι να εξετάζουμε την κάθε φράση, που μας παρουσιάζεται σα θεόπνευστο ιερό κείμενο.



Διαβάστε επίσης στην "Ελεύθερη Έρευνα":

Εβραϊκό Πεσάχ - χριστιανικό Πάσχα

Διαχρονικές μηχανουργίες αφής αγίου φωτός



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 33260 έγραψε...
ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ YOUTUBE
''''''ΣΑΒΒΑΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΠΕΡΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΩΝ''''
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΕΤΣΙ ΕΥΚΟΛΑ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ....ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΑΥΟΘΕΟΠΟΙΗΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ.....
ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΕΨΕ ΑΥΤΟΝ.....
Η ''''ΘΕΟΠΟΙΗΜΕΝΗ''''' ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ
03.04.2015, 09:29:16






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...