Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

“ΞΕΡΕΙΣ
ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ
ΕΓΩ, ΡΕ;”


Η φυσική εξέλιξη
του θηλαστικού ¶νθρωπος
μέσα στο γήινο περιβάλλον


Έγραψε στις 15.04.2009 ο/η: Θανασουλόπουλος Κώστας

Επιστροφή

   «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» Ενίοτε συνοδεύεται και από το γνωστό ευγενικό μόριο «ρε», «ξέρεις ρε, ποιος είμαι εγώ;». Συνήθως αυτός που ερωτάται δεν ξέρει, αλλά κι αν ξέρει σκοτίστηκε. Είναι φυσική λοιπόν η απάντησή του: «Όχι ρε φίλε δεν ξέρω, κι ούτε θέλω να μάθω, και άει παράτα μας». Εκεί αρχίζει και ο καυγάς, απόρροια και αυτός αυτού που πράγματι είμαστε. Γιατί η απάντηση έπρεπε να είναι πιο απλή, αλλά και πιο περιεκτική: «Ναι ξέρω είσαι και συ, όπως κι εγώ, ένα ζώο, που από το προγονικό σου ένστικτο διεκδικείς το χώρο της επιρροής σου».


H εξέλιξη της ζωής. (Πηγή: Κ. Κουνελάκη, Τhe Sciences of Education Online.)


   Είσαι ο άνθρωπος, αυτό το περίεργο ζώο, που κυριάρχησες στον πλανήτη γη και, γιατί όχι, και στο δορυφόρο του. Κατόρθωσες να δαμάσεις, αυτό βέβαια μέχρις ενός ορίου, τις φυσικές δυνάμεις, εκμεταλλεύτηκες τους φυσικούς πόρους, νομίζεις ότι κατακυριάρχησες σε όλα τα έμβια πλάσματα, από τα μικροσκοπικά ως τα γιγάντια, και κατόρθωσες να κατασκευάσεις ακόμη και βάραθρα μεγαλύτερα από τα φυσικά μέσα στις πόλεις σου. (Δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε τα τρομερά βάραθρα που σχηματίζουν οι ουρανοξύστες στο Manchatan της Νέας Υόρκης, στη Σαγκάη ή όπου αλλού). Γνώρισες ένα ασήμαντο μέρος από τα βαθειά μυστήρια της φύσης, εξερεύνησες τη δομή της ύλης, πιστεύεις ακόμη, ότι  έμαθες τους νόμους, που ρυθμίζουν την ίδια τη ζωή, αλλά δεν κατόρθωσες ακόμη να μάθεις ένα πράγμα. Τον ίδιο τον εαυτό σου!


   Ποιος είμαι λοιπόν; Εγώ, εσύ, όλοι μας;


   Πολύ απλά είμαι το προϊόν της διασταύρωσης του πατέρα μου και της μάνας μου, που και αυτοί ήσαν προϊόντα διασταύρωσης άλλων δύο ατόμων ο καθένας, ενός αρσενικού και ενός θηλυκού. Αν πάω πιο πίσω, όχι πολύ δέκα με είκοσι δεκαετίες, θα βρω μέσα στους προγόνους μου μερικούς άρχοντες, μερικούς ζωοκλέφτες, ίσως λίγους ήρωες, δεν αποκλείεται να βρεθούν μερικοί ηλίθιοι και άλλοι τόσοι πολύ έξυπνοι. Μέσα σε αυτούς μερικοί θα έβοσκαν γιδοπρόβατα στα ορεινά, κάποιοι άλλοι θα έφτιαχναν καράβια κ.λπ. Λίγο πιο πίσω κάτι άλλοι ίσως να προσεύχονταν στις μυστηριακές τελετές των ορφικών στη Θράκη.


     Ο Κάρολος Δαρβίνος, ασχολούταν με την ανάπτυξη της Θεωρίας της Εξέλιξης μυστικά για δεκαετίες. Οι προσπάθειες των θρησκευτικών κύκλων να γελοιοποιήσουν το Δαρβίνο (αριστερά εικονίζεται σε ηλικία 51 ετών, λίγο μετά τη δημοσίευση της «Προέλευσης των ειδών») ήταν πάμπολλες. Στη δεξιά εικόνα φαίνεται μιά δυσφημιστική παράστασή του.


   Έξη, εφτά ή δέκα και περισσότερες χιλιάδες χρόνια πιο πίσω, κάποιοι πρόγονοί μου, φορώντας δέρματα, θα ζωγράφιζαν σε σπηλιές και θα πέφτανε στα γόνατα σε κάθε βροντή ενός βροχερού απογεύματος. Ίσως να ζούσαν όλοι μαζί σε μια κοινή σεξουαλική κοινωνία. Ακόμη πιο πίσω, κάπου 100.000 ως ένα εκατομμύριο χρόνια, κάποιος από τους προγόνους μου, δεν θα μου έμοιαζε και τόσο, πιο μικρόσωμος, με πιο μικρό κεφάλι, περισσότερο με πίθηκο θα έμοιαζε, (μήπως σήμερα αν κοιτάξουμε προσεκτικά γύρω μας δεν υπάρχουν πολλοί που μοιάζουν με πιθήκο;) αλλά κάτι θα ετοίμαζε κι αυτός να αφήσει σε μένα. Θα φόραγε ή δεν θα φόραγε κάποιο δέρμα για ρούχο, ίσως ακόμα δεν θα ήξερε τη φωτιά, θα έτρωγε φρούτα σκαρφαλωμένος επάνω στα δένδρα, μερμήγκια, βατράχια και ζωντανά μολυντηράκια. Ο πρόγονός μου; Βεβαίως! Αυτός είμαι. Είμαι ο απόγονος όλων αυτών, που έχω μέσα στο γονιδίωμά μου καταβολές από όλους αυτούς, κι ακόμη πιο πίσω από εκείνο το μικρό ζωάκι που έτρωγε μερμήγκια.


   Συνηθίσαμε να βλέπουμε τον εαυτό μας σαν κάτι ξέχωρο μέσα στο γήινο περιβάλλον. Πόσο λάθος! Βέβαια με μια πρώτη ματιά η διαφορά ανάμεσα σε μας και στα ζώα φαίνεται πολύ μεγάλη. Δεν είναι όμως. Ένας ζωολόγος, ας πούμε από άλλο πλανήτη, θα πει πως ο Homo sapiens («¶νθρωπος ο σοφός», έτσι αυτοβαφτίστηκε) είναι καθαρά ένα ζώο. Ένα θηλαστικό που ανήκει στο φύλο των Χορδωτών, στην τάξη των Ανθρωποειδών και στην Οικογένεια Ανθρωπίδαι. Στην διπλανή ακριβώς οικογένεια των Πονγκιδών ανήκουν οι μεγάλοι πίθηκοι. Τώρα διαφέρουμε από αυτούς. Σίγουρα. Ένας Χιμπατζής ή ένας Γορίλας δεν μπορεί να γίνει άνθρωπος. Το αντίθετο, φοβάμαι, πως συμβαίνει με αρκετή συχνότητα. Κάποτε, όμως, κάπου μεταξύ 15 και 30 εκατομμύρια χρόνια πίσω, ίσως και πιο πολύ, είχαμε έναν κοινό πρόγονο, ένα κάποιο ζώο που έμοιαζε με κάποια μαϊμού που βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή της! Μια μαϊμού που είχε αρχίσει, ας πούμε, να αποκτά ή καλύτερα να δημιουργεί ανθρώπινες συνήθειες. Τα χρόνια πέρασαν. Η μαϊμού εξελίχτηκε. Ξεχώρισε. Οι πιο έξυπνες μαϊμούδες έφτιαξαν άλλο γένος, ίσως το Ramapithecus, αργότερα τον Australopithecus, πιο έπειτα το Homo, κάπου μεταξύ 2 με 4 εκατομμύρια χρόνια πριν από μας.

           










Παλαιοντολογικό Δενδρόγραμμα των Σπονδυλωτών του Ερνστ Χαίκελ (1879).

   

     Κι η ζωή κύλαγε το δρόμο της. Κατώτερο Πλειστόκαινο, Μέσο, Ανώτερο, Παλαιολιθική εποχή, κάπου 30.000 χρόνια πριν κι ο πληθυσμός του σημερινού ανθρώπου άρχισε να αυξάνει και να κατακυριεύει τη γη. Το παρελθόν χανόταν μες στη θολούρα των αναμνήσεων, που πήγαιναν από γενιά σε γενιά. Θρύλοι, παραδόσεις, πολιτισμοί, θρησκείες, στα τελευταία 1.000 χρόνια, έγιναν τόσα πολλά όσα δεν είχαν γίνει στα προηγούμενα 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια της ζωής της γης. Ο άνθρωπος ανέβηκε στο βάθρο του «Κυρίαρχου» και ξέχασε το ταπεινό του παρελθόν. Το ξέχασε τόσο πολύ, ώστε μια κυρία της Βικτωριανής εποχής να πει, όταν έμαθε για τη Θεωρία της Εξέλιξης του Δαρβίνου: «Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι αλήθεια, αλλά αν είναι, ας ευχηθούμε πως δεν θα γίνει πλατύτερα γνωστή». Αυτή η κυρία και οι όμοιοι της κάνανε το μεγάλο Huxley να πει: «Δεν θα ντρεπόμουν να έχω για πρόγονό μου μια μαϊμού, αλλά θα ντρεπόμουν να συναναστρέφομαι με άνθρωπο, που προσφέρει δώρα για να συσκοτίσει την αλήθεια».


      Κι αλήθεια πόσο σκοτάδι περιβάλλει την ύπαρξή μας. Πόσο έχουμε ωραιοποιήσει την κάθε μας ενέργεια και πόσο περήφανοι είμαστε για τον ανθρωπισμό μας και για τις δήθεν περίπλοκες και μοναδικές στη φύση ιδιότητές μας. Είναι όμως τόσο μοναδικές; Υπάρχουν άραγε επειδή είμαστε Homo sapiens, σοφοί δηλαδή; Ή μήπως είναι μια συνέχεια από εκείνο το μακρινό παρελθόν όταν η ανθρώπινη παρουσία επάνω στη γη χαρακτηριζότανε το πολύ, πολύ σαν μια παραδοξολογία της φύσης; Ξέχασε τις βασικές του ιδιότητες ο άνθρωπος, το σεξ, τη διατροφή, το μεγάλωμα των παιδιών του, την πάλη για την επικράτηση μέσα και έξω από το γένος. ¶λλα μεν τα έντυσε με το μανδύα της αιδημοσύνης και της σιωπής και άλλα τα εξιδανίκευσε και τα τοποθέτησε σε σφαίρες υψηλές. Κακά τα ψέματα. Τίποτε δεν είναι νέο. Όλα ξεκινάνε από την ίδια βάση. Χωρίς φαΐ δεν φαντάζομαι να μπορούσε να κάθεται και να σκέπτεται.

Σκελετοί ανθρωποειδών.


   Κάποτε σε τούτο τον πλανήτη κυριαρχούσαν τα μεγάλα ερπετά. Η κυριαρχία τους κράτησε κάπου 200 εκατομμύρια χρόνια κι ύστερα χάθηκαν. Το πιο πιθανό είναι ότι δεν κατόρθωσαν να προσαρμόσουν τον εαυτό τους στην έλλειψη της άφθονης τροφής που για κάποιους λόγους παρουσιάστηκε. Και χάθηκαν. Ο άνθρωπος φάνηκε πιο έξυπνος. Από χορτοφάγο ζώο στην αρχή κατόρθωσε να γίνει παμφάγο και βέβαια τούτο τον βοήθησε να επικρατήσει.


    Τι θα γίνει όμως στο μέλλον; Το φάσμα της πείνας πλανιέται απειλητικό στον πολιτισμένο κόσμο μας. Θα το ξεπεράσουμε; Ή μήπως πλησιάζει η εποχή που κάποιο άλλο γένος θα ξεκινήσει να γίνει ο κυρίαρχος της γης; Ποιό; Μα ίσως τα έντομα, οι κατσαρίδες ας πούμε, το αρχαιότερο ζώο επί της γης! Ποιος ξέρει. Η βασική αυτή λειτουργία της ζωής, δηλαδή το φαΐ, έχει γίνει ολόκληρη ιεροτελεστία στο σημερινό κόσμο μας και είναι πολύ χυδαίο, ας πούμε να τρώμε με τα χέρια. Μπροστά στους άλλους όμως! Γιατί κατΆ ιδίαν πόσοι θυμόμαστε τον παλιό εκείνο πρόγονο και τρώμε όπως κι αυτός, γιατί είναι, λέει, πιο νόστιμο. Βέβαια ο πολιτισμός μας επέβαλε το πιρούνι, το μαχαίρι και την πετσέτα, αλλά ο τρόπος που μασάμε, που καταπίνουμε, που χωνεύουμε, και να μη γελιόμαστε, κι εκείνος που απορρίπτουμε προϊόντα του καταβολισμού μας έμεινε αναλλοίωτος στις χιλιετηρίδες. Για να αποκτήσουμε, λοιπόν, αυτή την τροφή τι κάνουμε; Τίποτε παραπάνω από εκείνο που έκανε και ο γυμνός πρόγονος μας. Φεύγουμε το πρωί και πάμε στη δουλειά, όπως ακριβώς έκανε κι εκείνος. Μόνο που εκείνος έφερνε απΆ ευθείας την τροφή στη σπηλιά ενώ εμείς φέρνουμε στη δική μας λεφτά και με αυτά παίρνουμε την τροφή. Όχι και σπουδαία διαφορά.

Πολλά είδη φυτών και ζώων υπήρχαν πριν από εκατομμύρια χρόνια, αλλά εξαφανίστηκαν και δεν υπάρχουν σήμερα (π.χ. οι δεινόσαυροι.) ¶λλα ζώα, που δεν υπήρχαν παλαιότερα, εμφανίστηκαν πολύ αργότερα (π.χ. τα θηλαστικά.) Είναι αντιεπιστημονικό και πέραν της λογικής να υποστηρίζεται, ότι όλα τα ζώα τα έφτιαξε «μιά κι έξω» ο θεός μέσα σε μιά βδομάδα το 5.508 π.Χ., σύμφωνα με τις βιβλικές περιγραφές.

    Ας δούμε, όμως, μια άλλη ανθρώπινη ιδιότητα. Την επιθετικότητα. Το ζώο τούτο, που λέγεται ανθρωπος, κατΆ εξοχήν επιθετικό, άλλαξε άραγε από τότε; Μάλλον όχι. Απλώς οι τρόποι επιθετικότητας, και οι λόγοι, αντικαταστάθηκαν με πιο εξευγενισμένους. Η επιθετικότητα προς άλλα γένη αντικαταστάθηκε από το ΅ευγενές σπορΆ, το κυνήγι, και προς τα μέλη του ιδίου γένους μας από τον επαγγελματικό ανταγωνισμό ή σε πιο ακραίες περιπτώσεις από τον πόλεμο. Δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας και θα βεβαιωθούμε για την αλήθεια ιδίως του πρώτου που αναφέρθηκε. Σε μια κοινωνική εκδήλωση, ας πούμε σε μια δεξίωση, μια μικρή παρατήρηση μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε τους ισχυρούς από τους λιγότερο ισχυρούς ως τα απλά «σαλιγκάρια». Όσο πιο πολλές υποκλίσεις και εξυπηρετήσεις βλέπει κανείς προς το ισχυρό μέλος της συντροφιάς τόσο περισσότερη γλοιώδης ουσία υπάρχει. Αλλά αυτό είναι συνήθεια μόνο του πολιτισμού; Κάθε άλλο μάλιστα. Η συμπεριφορά των χιμπατζήδων ή άλλων ανθρωποειδών στην αγέλη καθόλου δεν διαφέρει. Έτσι κι εκεί. Ο ηγέτης της αγέλης δέχεται τις περιποιήσεις των μελών της μέχρι να βρεθεί κάποιος που θα τον διώξει για να τις δέχεται αυτός μετά κ.ο.κ. Έχουν άραγε οι χιμπατζήδες ανθρώπινες συνήθειες ή οι άνθρωποι διατηρούν τις προαιώνιες ενστικτώδεις συνήθειες γυαλισμένες με το λούστρο του πολιτισμού;


     Πόσες άλλες ανθρώπινες συνήθειες της σημερινής πολιτισμένης εποχής μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά ραφιναρισμένες συνέχειες εκείνου του προγόνου μας που έτρωγε ωμά μολυντηράκια. Αλλά ας δούμε λίγο πιο μέσα τον ίδιο τον εαυτό μας. Αν αφαιρέσουμε ένα, ένα τα όργανα του κορμιού μας, θα βρούμε μύες, ίνες, νεύρα, αίμα κτλ., κι αν ψάξουμε πιο πολύ θα ιδούμε κύτταρα. Αν κοιτάξουμε μέσα στα κύτταρα θα βρούμε τα γονίδια. Ψάχνοντας λίγο ακόμη θα δούμε μέσα σε αυτά το περίφημο DNA, το δεσοξυριβουνοκλεϊκό οξύ, το θεμέλιο της ζωής, που όλοι σήμερα το πιπιλίζουν σαν καραμέλα και λίγοι ξέρουν τι ακριβώς είναι. Όταν το αρσενικό σπέρμα σμίγει με το θηλυκό ωάριο είναι καθαρή τύχη ποιο από τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια θα προλάβει να γονιμοποιήσει το ωάριο, και τότε τη στιγμή εκείνη γεννιέται ένα νέο ανθρώπινο πλάσμα, όπως ακριβώς γίνεται και σε όλα τα άλλα έμβια όντα του πλανήτη μας. Αν θα γίνει ψηλό ή κοντό, αν θα έχει γαλανά ή μαύρα μάτια και κατσαρά μαλλιά, αυτό καθορίζεται τη στιγμή εκείνη. Η τύχη έπαιξε το ρόλο της και σημάδεψε για μια ζωή το πλάσμα που θα γεννηθεί. Αλλά μόνο εκεί η τύχη παίζει τα παιγνίδια της;

                          

     Αν πάμε μερικά εκατομμύρια χρόνια πίσω, όταν ο άνθρωπος ακόμη δεν υπήρχε, θα βρούμε κι εκεί κάποιο ζώο, ίσως το Ramapithecus, που βεβαίως κατά τον ίδιο τρόπο πολλαπλασιαζόταν. Ποια αιτία, τι επίδραση άραγε, ποιο καπρίτσιο της τύχης, προκάλεσε τη μεταλλαγή εκείνη στην κληρονομική ουσία που επέτρεψε να φανεί ένας νέος Ramapithecus αλλιώτικος, αυτός που στο πέρασμα των αιώνων έφτιαξε  εμένα, εσάς, όλους μας; Κι ήταν μήπως η μεταλλαγή αυτή προϊόν κάποιας αναγκαίας επίδρασης; Η σημερινές γνώσεις μας στη βιολογία λένε όχι. Τα οργανικά συστήματα είναι πολύ συντηρητικά. Οι μεταβολές είναι η εξαίρεση, όταν όμως κάποιο αναπάντεχο συμβάν γραφτεί μέσα στη δομή του DNA, της ουσίας δηλαδή που κυβερνάει την κληρονομικότητα, τότε αρχίζει να αναπαράγεται κανονικά και να γίνεται μια αναγκαιότητα. Με άλλα λόγια το «συμβάν προερχόμενο από το βασίλειο της καθαρής τύχης περνάει στο βασίλειο της ανάγκης», τονίζει ο νομπελίστας γάλλος Monod.


     Μοιραία τώρα βλέπουμε ότι κι η εξέλιξη ακολουθεί τα ίδια χνάρια. Από τη στιγμή που το πρώτο ζωντανό κύτταρο πήρε πνοή ζωής με τον ίδιο τυχαίο τρόπο που περιγράφηκε, μέχρι τη στιγμή που αυτό το κύτταρο εξελίχθηκε στις ανώτερες βαθμίδες των ζώντων όντων η τύχη έπαιξε και παίζει το βασικό ρόλο της στην εξέλιξη, στην επιλογή και στη γένεση. Το ανθρώπινο ζώο σε τίποτα δεν διαφέρει και καθόλου δεν μπορεί να ξεφύγει από τους κανόνες της φύσης, όσο και να θέλει να ωραιοποιήσει και να ιδανικοποιήσει την ύπαρξή του με ηθικούς και κοινωνικούς κανόνες.


*      *      *

     Προϊόντα κι εμείς μιας τύχης που κάποτε δημιούργησε το γένος μας και προϊόντα μιας άλλης τύχης τη στιγμή της σύλληψης περνάμε στον κόσμο και νομίζουμε πως κάτι είμαστε, και πως ο προορισμός μας είναι πολύ υψηλός, ιδανικός. Μάλλον, όμως, είμαστε κι εμείς εξαρτήματα της φύσης, που ξέρουμε να μουτζουρώνουμε χαρτιά, που περνάμε και φεύγουμε αφήνοντας πίσω μας μίσος, απογοητεύσεις, κακία και σπάνια ή εξαίρεση, μια αγαθή ανάμνηση. (Κώστας Θανασουλόπουλος, ομότιμος καθηγητής Α.Π.Θ.).



Βιβλιογραφικές επιλογές

Βoner, D.M. and Mills S.E. 1967. Heredity. Prentice Hall, p. 112.

Darwin, C. The origin of species. P. 479.

Dobzhansky,T. 1951. Genetics and the origin of species. Columbia Univ. press, p.361.

Guyénot, 1944. The origin of species. Walker sun books, p. 139.

Monod, J. 1970. Le hazard et la nécessité. Ed. Du Seuil, p. 197.

Morris, D. 1967. The naked ape. Gorgi, p. 219.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...