Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΤΟ ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΙΟ
ΔΙΛΗΜΜΑ
ΤΗΣ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ


Συνέντευξη
του καρδιοχειρουργού Σ. Γερουλάνου


Έγραψε στις 20.04.2009 ο/η:

Επιστροφή

• «Ου δώσω δε ουδέ φάρμακον ουδενί αιτηθείς θανάσιμον.»

Ιπποκράτειος Όρκος


• «Και το μη εγχειρέειν τοίσι κεκρατημένοισιν υπό των νοσημάτων ειδότας ότι ταύτα ου δύναται ιητρική.»

Ιπποκρατική Συλλογή, «Περί Τέχνης»



Είναι δύο αξιώματα του Ιπποκράτη, αντίθετα όμως μεταξύ τους. Από τη μία η πλήρης υποστήριξη της ζωής και από την άλλη η πλήρης συνείδηση, ότι η Ιατρική δεν έχει την δύναμη να κάνει το παν. Αλλά πως θα βρούμε τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου, ξεχωριστά για τον καθένα μας, και πως η Επιστήμη θα καθορίσει αυτά τα όρια; Υπό ποιές συνθήκες θα δικαιούται ο γιατρός να επιφέρει ή να καθυστερεί το θάνατο; Πότε μπορεί να τον θεωρήσει κατά την κρίση του φίλο ή εχθρό του ασθενούς; Μήπως οι φτωχοί θα θανατώνονται αμέσως, ενώ οι ευκατάστατοι θα πληρώνουν αδρά για την ζωή τους, και θα μπορούν οι κληρονόμοι τους να εξαγοράσουν τους γιατρούς, ώστε να επισπεύσουν τον θάνατό τους;


Για την Ευθανασία μας μίλησε ο καθηγητής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Ζυρίχης και σήμερα διευθυντής της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, τέως καθηγητής Ιστορίας της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και πρόεδρος του Διεθνούς Ιπποκρατείου Ιδρύματος, κ. Στέφανος Γερουλάνος (βλ. «Χειρουργικά εργαλεία στην αρχαιότητα»).


- Κύριε καθηγητά, στην αρχαιότητα, οι λέξεις «ευθανασία», «ευθανατώ», «ευθάνατος» σήμαιναν την επιθυμία να επέλθει ο θάνατος σε μία κορυφαία στιγμή, όπως εκείνη του Διαγόρα με τους δύο ολυμπιονίκες γυιούς. Δεν σήμαινε την ιατρική παρέμβαση.

- Όταν έγραψα στην εισαγωγή του τελευταίου Ιατρικού Συνεδρίου (σ.σ. Αθήνα, Μάιος 2008), ότι θέλουμε να απαλείψουμε την λέξη «ευθανασία», δεν εννοώ να καταργηθεί από τα λεξικά, αλλά να την απαλλάξουμε από την χρήση, που έχει σήμερα στην Ιατρική, και η οποία δεν συνδέεται τόσο με την αρχαιότητα, όσο με την ιστορία του ναζισμού, όπου η λέξη «ευθανασία» σήμαινε θανατώνω και ξεκαθαρίζω τον πληθυσμό μου από διάφορα μη επιθυμητά στοιχεία.

    

Σήμερα μιλάμε για παθητική και ενεργητική ευθανασία, χωρίς αυτά τα διλήμματα να είναι τόσο πραγματικά, όσο δύσκολο είναι το αμείλικτο προτελεύτιο δίλημμα, τρεις ή δύο εβδομάδες πριν υποκύψει ο ασθενής, ακόμη και πέντε λεπτά πριν από το μοιραίο, διλήμματα τα οποία καθημερινά αντιμετωπίζει ένας γιατρός, και τα οποία πρέπει σιγά-σιγά να βρούνε την λύση τους και να υπαχθούν σε ορισμένες γενικές αρχές.


- Σίγουρα δεν ανοίγουμε τον ασκό του Αιόλου; Το υψηλό κόστος των εντατικών μονάδων και ο αυξανόμενος αριθμός υπερηλίκων σΆ αυτές, μήπως μέσω της «ευθανασίας» οδηγήσουν στην νόμιμη εξόντωσή τους;

- Σίγουρα δεν ανοίγουμε τον ασκό του Αιόλου, διότι τα διλήμματα και οι αποφάσεις, που παίρνουμε, τίθενται επί καθημερινής βάσεως. Εάν ένας χειρούργός ανακοινώσει σΆ έναν ασθενή, ότι είναι πλέον «ανεγχείρητος», και ότι κάθε ιατρική ενέργεια είναι άσκοπη λόγω της προκεχωρημένης καταστάσεώς του, πρόκειται για ειλημμένη απόφαση «παθητικής ευθανασίας», δηλαδή ότι η ιατρική επιστήμη, στην συγκεκριμένη περίπτωση, αδυνατεί πλέον να θεραπεύσει, να ανακουφίσει και να παρατείνει τη ζωή του ασθενούς, όσο και αν προσπαθήσει.

    

Το ίδιο ακριβώς δίλημμα, αντιμετωπίζουμε και στην εντατική. «Να τον διασωληνώσω ή να το αποφύγω;» «Έχει νόημα ή δεν έχει νόημα;» «Ταλαιπωρώ τον /την ασθενή ή βοηθάω;» «Επιμηκύνω τον θάνατο ή την ζωή;» Βεβαίως θα μπορούν να υπάρξουν και εξαιρέσεις λόγω κόστους, αλλά είμαστε τυχεροί, που η δική μας γενιά ουδέποτε αναγκάστηκε να σκεφθεί, ότι ένας ασθενής πρέπει να «φύγει» από την ζωή λόγω κόστους, και να διακοπεί μία θεραπεία λόγω κόστους. Ένας από τους ακριβότερους ασθενείς, που είχαμε στο Ωνάσειο και δυστυχώς χάσαμε, κόστισε στο Δημόσιο 1.200.000 Ευρώ. Αυτό το κόστος δεν είναι κάτι νέο, μάλιστα σε άλλα πιο ανεπτυγμένα κράτη είναι και πολύ μεγαλύτερο, αλλά θα ήταν αδιανόητο να εξαναγκάσουμε τον γιατρό να σκέπτεται πρώτα το κόστος και μετά την ζωή, να το υπολογίζει παραπάνω από την ίδια την ζωή, για να μην επιβαρύνεται το σύνολο της κοινωνίας. Αλλά πρέπει να αντιλαμβανόμαστε εγκαίρως, ότι κάτι δεν πρόκειται να επιτύχει. Το λογικότερο, που θα πρέπει να σκεφθούμε, είναι: «Έχει νόημα ή μήπως όχι;»


Το θέμα της «ευθανασίας» μοιάζει με το εκκρεμές, που πηγαίνει πότε στην μία πλευρά και πότε στην άλλη. Οι στωϊκοί παρατηρούσαν την Φύση και έβλεπαν, ότι το νερό εξατμιζόμενο μεταβάλλεται σε αέρα, ότι ο αέρας, όταν ξεσπάσει φωτιά, εξαφανίζεται και δεν υπάρχει, από την φωτιά μένει η στάχτη και γίνεται γη και πάλι η γη ξεπλένεται από την βροχή, που πηγαίνει στην θάλασσα και χάνεται, ενώ ο θνήσκων άνθρωπος, όταν αποσυντίθεται, επιστρέφει στην γη. Τους στωϊκούς αυτός ο κύκλος των φυσικών στοιχείων τους έπειθε, πως, αφού το σώμα δεν έπαιζε τόσο ρόλο όσο η ψυχή, άρα δεν έπαιζε ρόλο και πότε θα το έχαναν. Συνεπώς το να αναχωρήσει κάποιος στωϊκός φιλόσοφος από την ζωή ήταν θέμα δικής του επιλογής, και έχουμε πολλούς εξ αυτών, που το τόλμησαν, όπως για παράδειγμα ο Κάτων ή ο Σενέκα ο οποίος μάλιστα διασώθηκε από τον γιατρό του, αλλά μόλις συνήλθε, έσπρωξε τον γιατρό του στην άκρη και τερμάτισε την ζωή του. Αυτό ήταν αποδεκτό χωρίς συνέπειες και χωρίς ενοχές, έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα.


Στην Κέα υπήρχε η δυνατότητα μετά τα 60 να ζητήσει επίσημα κάποιος να τερματίσει την ζωή του, λαμβάνοντας το κώνειο από την κοινότητα, αφού πρώτα εξηγούσε τους λόγους, για τους οποίους αποφάσισε κάτι τέτοιο. Παρέθεταν μάλιστα και αποχαιρετιστήριο γεύμα στους φίλους τους. Υπάρχει η μαρτυρία κάποιας γυναίκας 96 ετών, ονόματι Ιουλιέττας, που κάλεσε στο αποχαιρετιστήριο γεύμα της τον Πομπήιο, λέγοντας, ότι: «ανταλλάσω το υπόλοιπον της δύσκολης ζωής μου με έναν αξιοπρεπή και ευπρεπή θάνατον». Αλλά και στην Μασσαλία μπορούσαν να πάρουν το φάρμακο και να τερματίσουν την ζωή τους, όποτε ήθελαν. Δεν το έλεγαν «ευθανασία λοιπόν.

   

- Η «ευθανασία» θα εφαρμοσθεί και στα νεογνά, που γεννιούνται με σοβαρά νοσήματα;

- ΣΆ αυτή την περίπτωση σήμερα έχουμε την δυνατότητα με τον προγεννητικό έλεγχο να ανιχνεύσουμε πολύ πριν τον τοκετό σοβαρές κληρονομικές παθήσεις, όπως τα μογγολοειδή ή την μεσογειακή αναιμία κ.λπ. Όταν κάποτε με την ουσία θαλιδομίδη, που χορηγούνταν για τον πονοκέφαλο, προέκυψαν τερατογενέσεις, και γεννήθηκαν πάρα πολλά παιδιά χωρίς χέρια και πόδια, πολλά εξ αυτών έζησαν και καταξιώθηκαν, μεταξύ των οποίων και κάποιος διάσημος βαρύτονος.

    

- Πως κατοχυρώνονται νομικά ο ασθενής και ο ιατρός; Κινδυνεύουμε να μετατραπεί ο επι κεφαλής της Εντατικής σε έναν δικτάτορα, ο οποίος θα αποφασίζει, ποιός θα επιζήσει και ποιός όχι;

- Στο τελευταίο συνέδριο για την ευθανασία ένας από τους ομιλητές ανέπτυξε σε τι τραγική κατάσταση έχει φέρει πάρα πολλούς διευθυντές της εντατικής η Πολιτεία. Διότι καθημερινά είναι υποχρεωμένος να αποφασίσει ποιός διασωληνωμένος να πάει στον όροφο των διασωληνωμένων, διότι έχει λιγότερες ελπίδες από τον νεοφερμένο, που εισέρχεται στον θάλαμο εκείνη την στιγμή και έχει περισσότερες ελπίδες. Πρόκειται για ένα όνειδος της Πολιτείας, να υπάρχουν τουλάχιστον 150 κρεββάτια πλήρως εξοπλισμένα και να μην λειτουργούν, επειδή δεν διορίζουν νοσηλευτικό προσωπικό και αντΆ αυτού διορίζουν διοικητικούς, με αποτέλεσμα να είναι υπεράριθμοι.


Ευτυχώς, στο Ωνάσειο δεν έχουμε αυτό το προτελεύτιο δίλημμα. Εκεί μπορούμε να σταματήσουμε τα χειρουγεία, που έρχονται, και να πούμε, ότι δεν θα γίνει άλλο χειρουργείο, αλλά σε άλλες εντατικές εντός του Λεκανοπεδίου, ξέρετε πάρα πολύ καλά, ότι υπάρχουν ασθενείς που εκπνέουν μέσα στα ασθενοφόρα από την ατέλειωτη αναμονή, ψάχνοντας να βρουν ένα κρεββάτι στην εντατική.


Μέσα σΆ αυτές τις θλιβερές συνθήκες γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και το Νοσοκομείο του Παπαγεωργίου, διότι ο υιός Παπαγεωργίου, μετά από 18 ώρες αναμονής μέσα στο όχημα του Ε.Κ.Α.Β, υπέκυψε στο μοιραίο, χωρίς να έχει βρεθεί κρεββάτι. Και στην μνήμη του παιδιού του ο πατέρας του έκτισε το καλύτερο Νοσοκομείο στην Θεσσαλονίκη, προσφέροντας πάρα πολλά στην κοινωνία και μειώνοντας το άγχος των ασθενών. Εδώ θέλω να τονίσω, ότι κάποτε η εταιρεία Εντατικής Θεραπείας θα έπρεπε να κατηγορήσει την Πολιτεία για φόνους εκ προμελέτης, διότι εκ προμελέτης γίνονται όλα αυτά, όχι εξ αμελείας.

 

- Συνεπώς ήδη τίθενται κάποια «κριτήρια» για την εισαγωγή ασθενών σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, όπως είπατε. Ποιά ακριβώς είναι;

Καθημερινά τίθενται επί τάπητος τέτοια κριτήρια και το πιο απλό, που αντιμετωπίζει ένας διευθυντής Εντατικής Μονάδος σήμερα, είναι η ευθύνη του να σταθμίσει, ποιός έχει τις μεγαλύτερες ελπίδες. Αυτό σημαίνει, ότι, αντί να κάνουμε μία «εντατική Ειρήνης» στις Μονάδες, αναγκαζόμαστε να κάνουμε μία Ιατρική, την οποία εφαρμόζει ένας στρατιωτικός ιατρός στον πόλεμο ή στις καταστροφές, όπου κάποιες στιγμές πρέπει να αφήσει χωρίς ελπίδα βαριά ασθενή, για να σώσει εκείνον, που έχει την ελπίδα. Καθορισμένα κριτήρια δεν θα τεθούν ποτέ, διότι καθημερινά αυτά τα ίδια κριτήρια είναι τελείως διαφορετικού επιπέδου, ανάλογα με το τι έχει ο ιατρός μέσα στην εντατική και το πόσο βαριά ασθενής ή όχι του έρχεται κάθε στιγμή.




   

- Μιλήστε μας για τα διπλά κελεύσματα του Ιπποκράτη.

- Πράγματι ο Ιπποκράτης μας άφησε δύο κελεύσματα αντίθετα μεταξύ τους. Ενώ υποστηρίζει την ζωή, λέγοντας: «Ου δώσω δε ουδέ φάρμακον ουδενί αιτηθείς θανάσιμον», παράλληλα τονίζει, πως, όταν η ασθένεια έχει καταβάλλει τον ασθενή ολοκληρωτικά, τότε εμείς οι ιατροί δεν πρέπει να πηγαίνουμε ενάντια στην Φύση: «Και το μη εγχειρέειν τοίσι κεκρατημένοισιν υπό των νοσημάτων ειδότας ότι ταύτα ου δύναται ιητρική.»


Ο Ευγένιος Βούλγαρις έγραψε τον 18ο αιώνα τη διδακτορική του, αν θέλετε διατριβή «Περί Ευθανασίας», ένα βιβλίο, το οποίο, μέχρι να το ολοκληρώσει, πέρασαν πάρα πολλά χρόνια και στο οποίο αποκαλεί «ευθανασία» την υποβοήθηση του ασθενούς στο τελικό του στάδιο και κυρίως την ψυχική υποβοήθηση, στο πως θα κάνει το μεγάλο πέρασμα ήρεμα. Είναι ένα εκπληκτικό κείμενο, και, πιστεύω, ότι κάθε κληρικός θα πρέπει να διαβάσει, διότι αυτό τελικά θα έπρεπε να είναι και το έργο τους, αντί να ταλαιπωρούν τον ασθενή με εξομολογήσεις για τις «αμαρτίες» του, τις οποίες πιθανόν να μην θυμάται πλέον. Δυστυχώς πρέπει να πω, ότι οι κληρικοί δεν έχουν πάρει αυτόν τον ρόλο αρκετά σοβαρά, παίζουν περισσότερο τον ρόλο του κριτή παρά οτιδήποτε άλλο. Ο ασθενής στις τελευταίες του στιγμές δεν πρέπει να φοβάται.

   

- Τώρα που μπορούμε μέσω του DNA να προβλέψουμε τις ασθένειες, γιατί να μην διδάξουν οι νέοι γιατροί στα σχολεία, ως κύριο μάθημα, την περιφρούρηση της Υγείας και τους κινδύνους που ενεδρεύουν, ώστε οι μελλοντικοί πολίτες να μην καταλήγουν στην εντατική τόσο εύκολα;

- Χωρίς συζήτηση αυτό θα ήταν το ιδανικό. Θα έχουμε άριστα αποτελέσματα, αλλά έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε, μέχρι να φθάσουμε έως εκεί. Όταν ένας γιατρός διδάσκει στα παιδιά τις βλαβερές ιδιότητες της σοκολάτας, της ζάχαρης, της υπερκατανάλωσης φαγητού και ποτού, όταν δουν στις διαφάνειες το πως καταντά ένα προσβεβλημένο συκώτι, πως καταντούν οι αρτηρίες και η καρδιά, τότε, ναι, θα έχουμε υγιείς πολίτες.

     Χρειάζεται επείγουσα αλλαγή και στην νοοτροπία των γονιών, διότι το δράμα τους είναι, πως τους απέμεινε μόνον η διασκέδαση της βραδινής εξόδου σε κάποια ταβέρνα, με άφθονο ανθυγιεινό φαγητό και ποτό, συνήθεια που την μεταβιβάζουν και στα παιδιά τους. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, επειδή δεν έμαθαν να σκέπτονται και να επικοινωνούν, αντισταθμίζουν αυτήν την απώλεια της επικοινωνίας με τεράστιες ποσότητες φαγητού και αντί να λύσουν τα προβλήματά τους, δυστυχώς τα τρώνε.

Με τους εμβολιασμούς και την δίαιτα έσβησαν πολλές ασθένειες, αλλά αυτό, που διαπιστώσαμε τα τελευταία χρόνια, είναι, ότι όλο και περισσότερο αυξάνονται τα οξέα περιστατικά, ενώ σβήνουν οι χρόνιες παθήσεις, με αποτέλεσμα να εντατικοποιείται πιο πολύ η Ιατρική, παρά να απλοποιείται. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο μέσος όρος ζωής ήταν το πολύ 58-60 χρόνια, το 1972 ήταν στα 68 χρόνια και σήμερα η ζωή επιμηκύνθηκε στα 84 χρόνια. Συνεπώς, επιβάλλεται η αλλαγή της νοοτροπίας, ξεκινώντας από το σχολείο, όπως επιβάλλεται και η θωράκιση της υγείας με την πρόληψη, την λιτή διατροφή και την άσκηση, ενώ σήμερα οι άνθρωποι κάνουν τα τελείως αντίθετα.

    

Υπολογίζουμε, ότι εφΆ όσον εξαντληθεί ο καρκίνος και ελέγξουμε την αρτηριοσκλήρυνση, ο άνθρωπος θα ζει 120 χρόνια. ΕφΆ όσον λοιπόν θα έχουμε υγιείς πολίτες, που θα μπορούν να εργάζονται και να παράγουν, τότε θα είναι πλέον ο καιρός να στρέψουμε την προσοχή μας προς την δυσανάλογη αύξηση του πληθυσμού της γης, που διπλασιάζεται κάθε 30 χρόνια και τότε θα πρέπει να βρούμε με ποιό τρόπο θα επέμβουμε εκεί, πριν η Γη φθάσει στο σημείο, που δεν θα μπορή να μας θρέψει.


Όσον αφορά στην απάλειψη του όρου «ευθανασία», ήδη οι αγγλοσάξονες χρησιμοποιούν τον όρο του «ακροτελεύτιου διλήμματος», διότι, όπως ήδη τόνισα, αυτό είναι και το καθημερινό μας πρόβλημα. Είτε ο χειρουργός θα προβληματίζεται με την προχωρημένη ηλικία του ασθενούς και το εάν θα αντέξει την επέμβαση ή όχι είτε με το ότι η εγχείρηση έχει πολλά-πολλά ρίσκα.

    

Επίσης, μπορεί ένας χειρουργός να αφαιρεί με επιτυχία μία χολή, αλλά να μην μπορεί να αφαιρέσει έναν όγκο της χολής, και τότε πρέπει να υποδείξει κάποιο άλλο ιατρικό κέντρο. Μόνον μέσω του διαλόγου θα μπορέσουν να λυθούν όλα αυτά τα προβλήματα. Χρειάζεται πληροφόρηση για το τι μπορούμε να κάνουμε και μέχρι που μπορούμε να φθάσουμε σήμερα.

    

- Τελικά η εντατική, είναι κάτι καλό η κακό;

-  Η εντατική δεν είναι κατάντια, όπως την θεωρούν οι περισσότεροι, αλλά είναι μία εξέλιξη, που μας φέρνει σε όλο και περισσότερα διλήμματα, στα οποία θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι ψυχικά, να υπάρξει μία συνείδηση, την οποία θα έχουμε πλάσει στον άνθρωπο μέσα στο σχολείο, στην συνέχεια θα πλάσουμε την ιατρική συνείδηση μέσα στο πανεπιστήμιο, ώστε να μπορεί ο κάθε γιατρός να αντιμετωπίζει όλα αυτά τα προβλήματα ανθρωπιστικά και όχι υλιστικά, με γνώμονα πάντα: «πονάει ο ασθενής ή όχι;» Και: «όταν πονάει, και δεν μπορούμε να του απαλύνουμε τον πόνο, τότε γιατί να τον ταλαιπωρούμε;» Είναι πολύ σημαντικά ερωτήματα αυτά.

    

- Εάν εισαχθεί κάποιος πάμπλουτος ασθενής στην εντατική, μήπως οι κληρονόμοι του θα μπορούν να ζητήσουν «ευθανασία», προκειμένου να τον κληρονομήσουν;

- Όχι, αυτά δεν γίνονται, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Γίνονται σε μέρη με μαφίες, όπου στέλνουν έναν εκτελεστή, για να «καθαρίσει» κάποιον εν γνώσει τους. Δεν νομίζω, πως αυτήν την στιγμή ειδικά, με όλες τις συζητήσεις που έχουν γίνει μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ότι θα υπάρξουν γιατροί, οι οποίοι θα σκοτώνουν εν ψυχρώ έναν άνθρωπο για οικονομικούς λόγους. Ακόμη και το πολυσυζητημένο σήριαλ της δολοφονίας ανυπεράσπιστων παιδιών στην Λατινική Αμερική, για να αφαιρέσουν τα όργανά τους, είναι καθαρά δημοσιογραφική έμπνευση κάποιου δημοσιογράφου, μόνον και μόνον επειδή «πουλάει» σαν θέμα. Ουδέποτε αυτοί οι ισχυρισμοί επιβεβαιώθηκαν, διότι και η ιατρική κοινότητα παρακολουθεί το θέμα.

    

Γνωρίζουμε όλοι, ότι οι ναζί σκότωσαν εν ψυχρώ ασθενείς με ψυχικά νοσήματα και αργότερα εξόντωσαν και άλλες πολλές εθνότητες, όχι μόνον μία, και ότι στην δίκη της Νυρεμβέργης καταδικάστηκαν πολύ αυστηρά πολλά άτομα, μεταξύ των οποίων και γιατροί, που έκαναν πειράματα πάνω σε ασθενείς, και επΆ αυτού του θέματος έγινε μία τεράστια συζήτηση, και μάλιστα το άρθρο 300 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο καταδικάζει κάποιες πράξεις των γιατρών ως κακουργήματα, βασίζεται στις αποφάσεις της Δίκης της Νυρεμβέργης και θεσπίστηκε το 1952, μετά την δίκη αυτή. Όλα αυτά τα εξήγησαν οι νομικοί πάρα πολύ ωραία στο τραπέζι των νομικών, και τώρα ήλθε ο καιρός να αλλάξουν. (A. Pέτoυλα).



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...