Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ


Η διαχρονική ολιστική θεραπευτική τέχνη
των ελλήνων κλασικών ιατροφιλοσόφων


Έγραψε στις 14.04.2009 ο/η: Μαυρομμάτης Βασίλειος

Επιστροφή

 Υπάρχει σήμερα στον πολύ κόσμο, αλλά και στους επιστημονικούς χώρους φανερή άγνοια, για το τι είναι η Ομοιοπαθητική. Κάποιοι ιατρικοί κύκλοι εσκεμμένα την λοιδορούν και την υποβιβάζουν αποκαλώντας την αυθυποβολή και κομπογιαννιτισμό ή ισχυρίζονται, ότι η Ομοιοπαθητική είναι μία συμπληρωματική μέθοδος της Κλασικής Ιατρικής σχολής, που θεραπεύει κάποια επιφανειακά νοσήματα και κάποιες παρενέργειες άλλων φαρμάκων. Επίσης θρησκευτικοί κύκλοι αποκαλούν την Ομοιοπαθητική ως απόκρυφη μαγική ή και διαβολική τέχνη, προτρέποντας τους πιστούς να την αποφεύγουν. Έτσι ο κόσμος (ειδικά στην χώρα μας) δεν την έχει αποδεχθεί ουσιαστικά ως επιστημονική θεραπευτική μέθοδο, αφού πιστεύει και αποδέχεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό τις απόψεις αυτές. Κάποιοι λίγοι όμως, που την γνωρίζουν πραγματικά μέσα απΆ την προσωπική τους θεραπευτική εμπειρία δηλώνουν θερμοί υποστηρικτές της. Τι είναι όμως τελικά η Ομοιοπαθητική;


H λέξη ομοιοπαθητική φαίνεται ότι δημιουργήθηκε για πρώτη φορά από το Γερμανό γιατρό και χημικό Samuel Hahnemann περί τα μέσα του 18ου αιώνα. Η ετυμολογία της λέξης είναι Ελληνική: «όμοιο» + «πάθος». Μία παρόμοια λέξη, η ομοιοπάθεια, είναι καταγεγραμμένη πάνω από 200 φορές σε αρχαία Ελληνικά κείμενα από διάφορους συγγραφείς και σημαίνει «την κατάσταση του να έχεις τα όμοια πάθη με τους άλλους ανθρώπους» («Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης» του Σκαρλάτου Βυζαντίου).


  Η Ομοιοπαθητική είναι ένα ολιστικό θεραπευτικό σύστημα, που εστιάζεται στην θεραπεία των ασθενών ανθρώπων και όχι στις ασθένειες και στα συμπτώματά τους. Πρόκειται για μία θεραπευτική τέχνη που έρχεται απΆ το απώτατο ελληνικό παρελθόν και η οποία θεραπεύει την συνολική και υποβαθμισμένη υγεία ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα και τις φυσικές αυτοθεραπευτικές και ιαματικές ικανότητες του ανθρώπινου οργανισμού, με αδιόρατη αλλά πολύ ισχυρή δράση.

    

    Η Ομοιοπαθητική προσφέρει σε όσους έρχονται σε επαφή μαζί της ουσιαστικές και αποτελεσματικές θεραπείες χωρίς παρενέργειες και καλύπτει όλων των ειδών τις παθήσεις, όσες απΆ αυτές βέβαια βρίσκονται σε ιάσιμο στάδιο. Θεωρεί δε, ότι όταν ασθενεί ένα μέρος του σώματος αυτό οφείλεται σε αρρώστεια όλου του οργανισμού. Επομένως και η θεραπεία πρέπει να είναι ολιστική και όχι τοπική δηλαδή με τον τρόπο που λειτουργεί η Κλασική Ιατρική σχολή, που έχει καταφέρει να χωρίσει τον ανθρώπινο οργανισμό σε μέρη-κομμάτια και προσπαθεί να τα θεραπεύσει.

     Η Ομοιοπαθητική εμφανίστηκε κατά την Κλασική εποχή ως μία βασική θεραπευτική μέθοδος των κλασικών ιατροφιλοσόφων. Αρχικά φαίνεται, ότι ασκούταν στον κλειστό κύκλο των Πυθαγορείων, αφού αποτελούσε τη βασική θεραπευτική μέθοδο στις κοινότητές τους. Προφανώς η μέθοδος αυτή κληρονομήθηκε απΆ το απώτατο παρελθόν και μέσα απΆ τους Ορφικούς κύκλους. Ο Ιπποκράτης υπήρξε ο γιατρός, που ενσωμάτωσε την Ομοιοπαθητική μέσα στο σύστημα του επιστημονικοποιώντας την.

     Δεν έχουν σωθεί πολλά αρχαία κείμενα, που αναφέρονταν στην Ομοιοπαθητική, ώστε να μπορέσουμε να αντιληφθούμε το εύρος της και το επίπεδο που είχε φθάσει κατά την Κλασική εποχή. Γνωρίζουμε όμως, ότι μαζί με την Εναντιοπαθητική (την μέθοδο που χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο μέχρι και σήμερα η Κλασική ιατρική σχολή), υπήρξαν οι δύο βασικές μέθοδοι θεραπείας που χρησιμοποιούνταν κατά την Κλασική περίοδο. Με την λέξη Εναντιοπαθητική χαρακτηρίζουμε την μέθοδο, που χρησιμοποιεί η σύγχρονη Κλασική Ιατρική σχολή, η οποία εναντιώνεται και επιτίθεται στα συμπτώματα των ασθενειών, μέσω χημικών φαρμάκων, εγχειρήσεων, ακτινοβολιών κ.ά.

     Μέσα από ένα τεράστιο κενό δεκαεπτά περίπου αιώνων και την παντελή απουσία της απΆ το Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι, η Ομοιοπαθητική αναβίωσε και αναπτύχθηκε με την μορφή που έχει σήμερα απΆ τον ιδιοφυή Γερμανό ιατρό και χημικό, Samuel Hahnemann.


Βασικές αρχές και νόμοι της Ομοιοπαθητικής

  Όπως κάθε σοβαρή επιστημονική μέθοδος η Ομοιοπαθητική βασίζεται σε αρχές και νόμους. Βασικοί της νόμοι είναι:

   Ο νόμος των ομοίων: βασικός νόμος της Ομοιοπαθητικής, αυτός που καθιέρωσαν αρχικά οι Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι και ο Ιπποκράτης. «Όμοια ομοίοις εισίν ιάματα», που αργότερα μεταφράστηκε στην λατινική γλώσσα ως «Similia simibilus curantur», δηλαδή «τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια». Μία ουσία που δημιουργεί συμπτώματα σΆ ένα υγιές άτομο μπορεί να θεραπεύσει αυτά τα ίδια τα συμπτώματα, αν αυτά παρουσιαστούν σΆ έναν ασθενή. Αυτό συμβαίνει, διότι τα συμπτώματα της ασθένειας είναι ουσιαστικά η αντίδραση, που προκαλεί ο ίδιος ο οργανισμός για να θεραπεύσει το αίτιο, που βρίσκεται σε ένα ενεργειακό και ουσιαστικά βαθύτερο επίπεδό του. Αυτό το αίτιο, αποτελεί και την πραγματική ασθένειά του. Τα συμπτώματά του έντονα και μή, είναι ουσιαστικά οι πετυχημένες ή οι ανεπιτυχείς προσπάθειες της ζωτικής δύναμης, για να επιφέρει θεραπεία και αποτελούν την θεραπευτική αντίδραση με την εξωτερίκευση της ασθένειας.

     O νόμος της ελάχιστης δόσης: Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας και της πορείας προς την ίαση βασίζεται στην χορήγηση της ελάχιστης δόσης. Σκοπός του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι να ενδυναμώσει και όχι να καταπονήσει ή να καταπιέσει το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς.

     Ο νόμος του ενός φαρμάκου: Η χορήγηση μίας και μόνον φαρμακευτικής ουσίας ή μέσου στον ασθενή σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή θεραπεύει και υπερισχύει της νόσου. Αν χορηγηθεί μίγμα φαρμάκων χάνεται η ικανότητα ταυτοποίησης των συμπτωμάτων και μαζί το πλεονέκτημα της ίασης.

     Ο νόμος της κατεύθυνσης των συμπτωμάτων: Ο νόμος αυτός διατυπώθηκε από τον Αμερικανό ομοιοπαθητικό Hering ως εξής: «Η υποχώρηση των συμπτωμάτων γίνεται από άνω προς τα κάτω, εκ των έσω προς τα έξω (δηλαδή απΆ το κέντρο προς την περιφέρεια) και τα συμπτώματα υποχωρούν με την αντίθετη κατεύθυνση προς εκείνη που εμφανίσθηκαν». Επομένως και η σωστή θεραπεία προχωρά από τα πιο σημαντικά όργανα, δηλαδή τα βαθύτερα, προς τα λιγότερο σημαντικά, τα πιό εξωτερικά. Ο οργανισμός ουσιαστικά προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να εξωτερικεύσει την ασθένεια.

   Ο νόμος της αναμονής εξέλιξης των συμπτωμάτων: Στις χρόνιες περιπτώσεις η μεταβατική περίοδος προς την ίαση χρειάζεται τον απαραίτητο χρόνο διάρκειας τουλάχιστον ενάμιση μηνός από τη λήψη του πρώτου φαρμάκου.

         

     Μappa Mundi. H Xάρτα του Κόσμου είναι πυθαγόρειας προέλευσης. Εντάσσει τα τέσσερα στοιχεία της Φύσης και τις τέσσερις ιδιοσυγκρασίες των ανθρώπων σε μιά οκταπλή ταξινόμηση απεικονίζοντας: το πύρ (επάνω), τον αέρα (κάτω), το ύδωρ (δεξιά) και τη γή (αριστερά), καθώς και τους τέσσερις βασικούς ανθρώπινους χαρακτήρες: αιματώδης (άνω δεξιά), μελαγχολικός (κάτω αριστερά), χολερικός (άνω αριστερά) και φλεγματικός (κάτω δεξιά), οι οποίοι αντιστοιχίζονται και με τις τέσσερις εποχές. Το πέμπτο στοιχείο, που είναι ο αιθήρ βρίσκεται παντού στον κύκλο περικλείοντας όλα τα άλλα, αποτελώντας το πρωταρχικό και αδιαφοροποίητο στοιχείο.

     Ο Ιπποκράτης συσχέτισε τα τέσσερα στοιχεία με τα θεμελιώδη ρευστά του σώματος, την χολή, την μέλαινα χολή, το φλέγμα και το αίμα. Ο Αριστοτέλης προσέδωσε στους χυμούς του σώματος τις τέσσερις ιδιότητες: της θερμότητας, του ψύχους, της υγρασίας και της ξηρότητας, αλλά και των τεσσάρων γεύσεων, του πικρού, του γλυκού, του ξινού και του αλμυρού. Αργότερα προστέθηκαν και άλλες καταστάσεις.

     Την Υγεία δηλαδή την ισορροπημένη δυναμική των στοιχειακών δυνάμεων, μπορούμε να την οραματιστούμε ως ελευθερία των κινήσεων με κέντρο την καρδιά του κύκλου στο σημείο «Ο», ενώ την Α-σθένεια ως ένα πολύ στενό άξονα που διαπερνά την χάρτα μέσω του κέντρου απΆ το ένα άκρο στο άλλο (συνεπώς ως ελάττωση της ελευθερίας). Η Μappa Mundi, είναι ένα βασικό σύστημα εκμάθησης της σύγχρονης ομοιοπαθητικής διδασκαλίας που βασίζεται στην Κλασική φιλοσοφική σκέψη και οποιοδήποτε είδος ασθένειας μπορεί να ερμηνευθεί μέσω αυτής της Χάρτας.

                                

Η ασθένεια και η καταπίεσή της

  Σε οξείες ασθένειες ο οργανισμός μέσα απΆ την έντονη κρίση, που δημιουργεί αυτοθεραπεύεται ή πεθαίνει. Στις χρόνιες ασθένειες η ζωτική δύναμη δεν έχει αρκετή ισχύ μή μπορώντας να δημιουργήσει έντονη κρίση, με αποτέλεσμα τα συμπτώματα να επιμένουν για πολύ καιρό. Εδώ ο κίνδυνος θανάτου είναι μικρότερος λόγω των εξασθενημένων συμπτωμάτων.

     Επομένως, για να επιτευχθεί η ίαση και η επαναφορά της ισορροπίας του πεδίου ενός οργανισμού χρειάζεται να τον βοηθήσουμε με το να ενισχύσουμε προσεκτικά και σε ένα βαθύτερο επίπεδο την διαταραχή του, με τα ομοιοπαθητικά ενεργοποιημένα φάρμακα και όχι πηγαίνοντας κόντρα στα συμπτώματά του. Αποτέλεσμα της ενίσχυσης της ζωτικής δύναμης είναι η ίαση. Φανταστείτε την ζωτική δύναμη σαν έναν άνθρωπο που προσπαθεί να σηκώσει ένα πολύ μεγαλύτερο απΆ την δύναμή του βάρος. Πρακτικά αδύνατον. Όμως αν ένας άλλος άνθρωπος έρθει και τον βοηθήσει στην προσπάθεια αυτή, θα καταφέρει να σηκώσει το βάρος. Αυτό κάνει και η Ομοιοπαθητική. Βοηθά συνεργάζεται και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, χωρίς να το καταπιέζει και ουσιαστικά να αντιπαρατίθεται σε αυτό.

     Με το να σταματήσουμε τα συμπτώματα με χημικά φάρμακα ή με τις άλλες βίαιες μεθόδους που χρησιμοποιεί η Κλασική Ιατρική σχολή, δεν θεραπεύουμε αλλά σπρώχνουμε την διαταραχή σΆ ένα βαθύτερο επίπεδο του οργανισμού. Π.χ. αν η παθολογία εμφανιστεί στο δέρμα και δεχθεί πολλαπλές επιθέσεις από χημικά φάρμακα ή εγχειρήσεις, υπάρχει η πιθανότητα μέσα σε κάποιο χρονικό διάστημα να εξαφανιστεί. Ο τρόπος αυτός όμως είναι καταπίεση των συμπτωμάτων ή κουκούλωμα της παθολογίας και όχι θεραπεία. Αυτό σημαίνει ότι η παθολογία ή θα εμφανιστεί ξανά ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα στο ίδιο σημείο επειδή δεν έχει θεραπευτεί και απλά έχει καταπιεστεί, ή σΆ ένα βαθύτερο επίπεδο του οργανισμού. Π.χ. ακμή και εκζέματα που δέχονται επίθεση από χημικά φάρμακα μπορούν να μεταλλαχθούν σε κύστες και άσθμα αντιστοίχως. Αν αυτές οι νέες παθήσεις δεχθούν ξανά επίθεση, πιθανόν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα να εμφανιστούν ακόμα βαθύτερες παθολογίες όπως π.χ. ερυθηματώδης λύκος και αρθροπάθειες. Το επόμενο βήμα θα είναι η παθολογία να φθάσει σε ακόμα πιο βαθύ επίπεδο, π.χ. καρδιοπάθειες, καρκίνοι, εγκεφαλικά κ.ά.

     Έτσι εξηγούνται περιπτώσεις αιφνίδιων θανάτων γύρω μας. Π.χ. περιπτώσεις φαινομενικά υγειών ανθρώπων παθαίνουν «ξαφνικά» καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά, καρκίνους, λευχαιμίες κ.ά. Συνήθως στις περιπτώσεις αυτές δεν πρόκειται για αιφνίδια ασθένεια, αλλά για χρόνια και σταδιακή πορεία της παθολογίας προς τα εσωτερικά πεδία του οργανισμού, με αποτέλεσμα την ανίατη και θανατηφόρα ασθένεια. Με αυτή την λάθος πορεία που έχει οδηγήσει η Κλασική Ιατρική σχολή τις ασθένειες μέσω της εναντιοπαθητικής μεθόδου, που χρησιμοποιεί, οδηγεί σε όλο και βαθύτερες παθολογίες την νοσηρότητα των ανθρώπων. Και δυστυχώς αυτός ο εκτροχιασμός δεν είναι πορεία προς την θεραπεία των διαφόρων ασθενειών, αλλά η πορεία προς τον θάνατο! (Βλ. "Ασθένεια"... ο μοναδικός δρόμος για την ίαση και την υγεία.)


  Ο παραπάνω πίνακας του Alexander Beydeman (1857) απεικονίζει μυθολογικές και ιστορικές φιγούρες ως προσωποποίση της Ομοιοπαθητικής (δεξιά) να παρακολουθούν με φρίκη την κτηνωδία της Ιατρικής του 19ου αιώνα (κάτω αριστερά). Διακρίνονται μεταξύ των άλλων στην πλευρά της Ομοιοπαθητικής η θεά Αθηνά, ο Ασκληπιός, ο Hahnemann, μια άλλη θεά, που κρύβει το πρόσωπό της εκφράζοντας τον αποτροπιασμό της και η Νέμεσις. Στην πλευρά της Κλασικής Ιατρικής οι γιατροί με ένα χωνί ρίχνουν φάρμακα στο ανοικτό στόμα του ασθενούς, κάποιοι άλλοι με ένα πριόνι του κόβουν το πόδι, ενώ από την ντουλάπα ετοιμάζεται να εξέλθει αλληγορικά ένας σκελετός.


Ο τρώσας και ιάσεται:

Η ιστορική πορεία της Ομοιοπαθητικής                     

 Η Ομοιοπαθητική, όπως προαναφέρθηκε είναι μία πανάρχαια Ελληνική θεραπευτική μέθοδος. Ο πρώτος γνωστός γιατρός της αρχαιότητας που καταγεγραμμένα χρησιμοποιούσε την Ομοιοπαθητική είναι ο Μελάμπους ο Αργείος, γιός του Αμιθέωνος, ο οποίος θεράπευσε τον Ίφικλο από ανικανότητα, που προήλθε απΆ το μαχαίρι του πατέρα του, Φυλάκου, κατά την διάρκεια μίας θυσίας. Ο Μελάμπους βρήκε το μαχαίρι της θυσίας και απΆ την σκουριά του δημιούργησε το ομοιοπαθητικό φάρμακο («Ομήρου Οδύσσεια» ραψωδία λ΄ 35). Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου και με πανομοιότυπο τρόπο θεραπεύτηκε ο Τήλεφος γιός του Ηρακλή και βασιλιάς της Μυσίας, ύστερα απΆ την μονομαχία του με τον Αχιλλέα. Επειδή η πληγή του μολύνθηκε και δεν έκλεινε, πήρε χρησμό απΆ το μαντείο των Δελφών που έλεγε: «Ο τρώσας και ιάσεται», δηλαδή «εκείνος που σε τραυμάτισε θα σε θεραπεύσει». Ο Τήλεφος ανάγκασε τον Αχιλλέα να τον θεραπεύσει με την σκουριά της λόγχης, που τον τραυμάτισε (Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος» λήμμα «Τήλεφος».)    

     Η Ομοιοπαθητική μέθοδος θεραπείας πέρασε κατά σειρά απΆ τους Ορφικούς κύκλους στα Αμφιαράεια, στα Ασκληπιεία, στην Πυθαγόρεια κοινότητα και στον Ιπποκράτη ως βασική θεραπευτική μέθοδος.

  Ο Ηρόδικος, διδάσκαλος του Ιπποκράτη υπήρξε σπουδαίος ιατροφιλόσοφος της Κλασικής εποχής, που χρησιμοποιούσε την Ομοιοπαθητική μέθοδο διδάσκοντας ότι «ο πόνος θεραπεύεται με τον πόνο». Ο Ιπποκράτης πατέρας της φυσιοθεραπευτικής ιατρικής φαίνεται, ότι επιστημονικοποίησε την Ομοιοπαθητική μέθοδο παρουσιάζοντας τον νόμο των ομοίων: «Με τα όμοια αρρώστεια γίνεται και με τα όμοια πάλι οι άρρωστοι γίνονται καλά, όπως για παράδειγμα η στραγγουρία (ούρηση) σταματά χωρίς να υπάρχει πλέον (…) και κατά τον ίδιο τρόπο ο βήχας σταματά όπως η στραγγουρία, αφού με τον ίδιο τρόπο που δημιουργείται έτσι και σταματά» («Περί τόπων των κατΆ άνθρωπον», 42).

     Ο Πλούταρχος στο έργο του («Περί ησυχίας της ψυχής», κεφ. 7, 468-b) αναφέρει, ότι ο Σοφοκλής έλεγε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., ότι «οι ιατροί εκκενώνουν την πικρή χολή με την βοήθεια ενός πικρού κλύσματος». Το 90 π.Χ. ο Θεμίσων ο Λαοδίκειος, μαθητής του ιατρού Ασκληπιάδη εκ της Προύσσας θα ιδρύσει την σχολή των Μεθοδικών. Οι γιατροί της θεράπευαν τους ασθενείς βασιζόμενοι αποκλειστικά στη «μέθοδον». Μέγιστος γιατρών των Μεθοδικών αναδείχθηκε ο Σωρανός ο Εφέσιος. Οι Μεθοδικοί θεωρούσαν, ότι οι λειτουργίες ενός ζώντος οργανισμού υποκινούνταν από μία εσωτερική ενέργεια. Η υγεία ήταν αποτέλεσμα της ισορροπημένης διάχυσης αυτής της ενέργειας στον οργανισμό. Εδώ βλέπουμε αυτούσια την ομοιοπαθητική φιλοσοφία της ζωτικής δυνάμεως, ή της φύσας του Ιπποκράτη. Για κάποια οξέα περιστατικά οι Μεθοδικοί χρησιμοποιούσαν και την Εναντιοπαθητική μέθοδο, περισσότερο όμως για να καταπραΰνουν παρά να θεραπεύουν. Για τα επίμονα περιστατικά (άνω των δύο ημερών) χρησιμοποιούσαν την Ομοιοπαθητική μέθοδο όπως π.χ. για την περίπτωση της επίμονης δυσκοιλιότητας χρησιμοποιούσαν φάρμακα όπως το ψύλλιον, που απορροφά τα υγρά και αυξάνει τον όγκο των κοπράνων διεγείροντας κατΆ αυτόν τον τρόπο τον εντερικό περισταλτισμό. Όμοιο στο όμοιο.

     Βλέπουμε λοιπόν ότι η Ομοιοπαθητική υπήρξε μία βασική μέθοδος θεραπείας, που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον απΆ τις περισσότερες ιατρικές σχολές της Αρχαιότητας. Κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα η ιατρική υποβαθμίστηκε εν γένει. Ειδικά η Ομοιοπαθητική εξαφανίστηκε μαζί με τις άλλες φυσικές μεθόδους θεραπείας, που χρησιμοποιούσαν οι Κλασικοί ιατροί (θέατρο, μαγνητοθεραπεία, κρυσταλλοθεραπεία, ύπνωση, φυσιοθεραπευτική, μουσικοθεραπεία κ.ά.).


Samuel Hahnemann

και νεώτερη ομοιοπαθητική

  Αν ο Ιπποκράτης είναι ο παππούς της Ομοιοπαθητικής θεραπευτικής τέχνης, ο Χάνεμαν είναι ο πατέρας της. Ο Samuel Hahnemann γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1755 στην πόλη Μάισσεν της Γερμανίας. Υπήρξε προσωπικότητα με μεγάλο ταλέντο στις γλώσσες (μιλούσε επτά μαζί με την Γερμανική). Σε ηλικία 12 ετών δίδασκε την αρχαία ελληνική, ενώ τελείωσε την Ιατρική στην Λειψία και στην Βιέννη σε ηλικία 18 ετών!

 

  

  






O αναβιωτής της αρχαίας ομοιοπαθητικής Γερμανός Samuel Hahnemann (1755 - 1843). H θεραπευτική τέχνη του ξεσηκώνει ακόμη μέχρι σήμερα αντιδράσεις από το ιατρικό κατεστημένο των φαρμακο-βιομηχανιών.

    Ο Hahnemann αντιλήφθηκε γρήγορα την αβάσιμη και αποτυχημένη προσπάθεια της Κλασικής Ιατρικής να θεραπεύει. Όπως έλεγε κατάφερε νΆ αντιληφθεί, ότι η Ιατρική της εποχής του τον αηδίαζε «με τα λάθη, τις αβεβαιότητες, και με την αυθαίρετη χρήση των φαρμάκων που περισσότερο βλάπτουν παρά ωφελούν». Φανταστείτε τι θα έλεγε αν ζούσε ο Hahnemann στην σημερινή εποχή, όπου τα φάρμακα έχουν πατενταριστεί και μετατραπεί σε χημικά και η χρήση τους έχει εντατικοποιηθεί υπερβολικά.

     Μελέτησε βαθιά του έλληνες κλασικούς, τον Ιπποκράτη και τους αλχημιστές του Μεσαίωνα, όπως τον γιατρό Παράκελσο. Αντιλήφθηκε, ότι τα συμπτώματα της ασθένειας είναι η αντίδραση και ουσιαστικά η προσπάθεια του οργανισμού να θεραπευτεί. Επομένως, αν χορηγούσε μία ουσία, που θα μπορούσε να δημιουργήσει μία παρόμοια εικόνα συμπτωμάτων με την ασθένεια, θα ενίσχυε τον αμυντικό μηχανισμό του πάσχοντος οργανισμού με αποτέλεσμα την ίαση. Το πέτυχε δε αυτό με την δοκιμή του φαρμάκου της κινίνης, που φτιαχνόταν απΆ τον φλοιό της κιγχόνης (Γρήγορα σταμάτησε την ενασχόλησή του με την Ιατρική (την οποία χαρακτήριζε ως αλλοπαθητική) διότι την θεωρούσε επικίνδυνη για τους ανθρώπους και ασχολήθηκε με την Χημεία και τις μεταφράσεις αρχαίων και σύγχρονων ιατρικών συγγραμμάτων. Ο Hahnemanncinchona officinalis) και χρησιμοποιούταν για την ελονοσία. Μαζί με άλλους συναδέλφους του άρχισε να πειραματίζεται και με άλλα φάρμακα. Τα πειράματα αυτά είναι γνωστά ως «αποδείξεις».

     Η πρώτη σειρά διήρκεσε τρία έτη. Τα προκλητά συμπτώματα καταγράφηκαν σε μία φαρμακολογία (Materia Medica), όπου για πρώτη φορά στοιχειοθετήθηκαν και ταξινομήθηκαν όλα τα συμπτώματα με μεγάλη λεπτομέρεια, κατατάσσοντάς τα σε δύο κύρια επίπεδα, τα ψυχονοητικά και τα σωματικά. Λίγα έτη αργότερα ανακάλυψε την αρχή της δυναμοποίησης των διαλυμάτων των ομοιοποαθητικών φαρμάκων, που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο της Ομοιοπαθητικής.

  

     Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα ή μέσα φθάνουν σήμερα σε αριθμό τα 3.500. Σε μεγάλο ποσοστό προέρχονται απΆ το φυτικό βασίλειο, ενώ σε μικρότερο ποσοστό φτιάχνονται από ζωικά, και ορυκτά υλικά. Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν δοκιμάζονται σε ζώα. Επειδή έχουν δοκιμαστεί σε ανθρώπους (χωρίς καθόλου παρενέργειες και μελλοντικά προβλήματα στην υγεία τους) γνωρίζουμε τις ακριβείς θεραπευτικές επιδράσεις τους στον οργανισμό και φυσικά μπορούμε να ελέγξουμε και τις οποιεσδήποτε παρενέργειές τους.

    

     Αυτό δεν συμβαίνει φυσικά στα χημικά φάρμακα της Κλασικής σχολής τα οποία πριν βγουν στην κυκλοφορία δοκιμάζονται αποκλειστικά σε ζώα. Αποτέλεσμα αυτού του τυχαίου πειράματος είναι να μην γνωρίζουμε την ακριβή δράση τους αλλά και τις παρενέργειές τους στους ανθρώπους. Ο Hahnemann έγραψε το σπουδαίο έργο «Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης» που αναλύει την θεραπευτική τέχνη της Ομοιοπαθητικής και περιγράφει με γλαφυρότητα και αποδείξεις την καταστροφική Εναντιοπαθητική μέθοδο και δράση της Κλασικής Ιατρικής σχολής. Τα συμπτώματα που μοιάζουν τυχαία, σπάνια, παράξενα και μοναδικά, είναι και τα πολυτιμότερα για τον εξειδικευμένο ομοιοπαθητικό θεραπευτή. Αυτά αναδεικνύουν και την ιδιοσυγκρασιακή ευαισθησία του κάθε ανθρώπου. Το όμοιο με τα συμπτώματα της αρρώστειας φάρμακο κατά τον Hahnemann δημιουργεί έναν ενεργειακό συντονισμό, δηλαδή μία ενίσχυση της θεραπευτικής αντίδρασης του οργανισμού σε ένα βαθύτερο επίπεδο που δημιουργείται μέσω των συμπτωμάτων. Αποτέλεσμα η ίαση.


  Η Ευθαλεία η ¶τροπος-Atropa Belladonna (στα Λατινικά σημαίνει όμορφη κυρία) είναι πολυετές θαμνώδες φυτό. Ευδοκιμεί σε όλη την Ευρώπη και στην χώρα μας. Από τοξικής πλευράς είναι ένα απΆ τα πιο επικίνδυνα δηλητηριώδη φυτά. Οι ελκυστικοί μα και θανατηφόροι καρποί του έχουν σκοτώσει πολλούς ανθρώπους και κυρίως παιδιά, που παρασύρονται και τα τρώνε. Μέσω της διαδικασίας της δυναμοποίησης η belladonna μετατρέπεται σΆ ένα σπουδαίο θεραπευτικό φάρμακο κυρίως για οξέα και επείγοντα περιστατικά (σπασμών, μανίας, παραληρήματος, έντονων φλεγμονών, υψηλού πυρετού, οξέων παιδικών ασθενειών κ.ά.).

  Γρήγορα η Ομοιοπαθητική και ο ιδρυτής της προκάλεσαν την εχθρότητα της Κλασικής Ιατρικής κοινότητας και των φαρμακοποιών της εποχής του. Έτσι το 1820 του απαγορεύθηκε με νόμο να χορηγεί τα φάρμακά του, που έφτιαχνε μόνος του. Το έργο του λοιδωρήθηκε και τα βιβλία του κάηκαν δημόσια. Το 1821 μετέβη στο Κόθεν όπου έγραψε το σπουδαίο έργο του για τα χρόνια νοσήματα (μιάσματα). Το 1830, μετά το θάνατο της γυναίκας του μετέβη στην Γαλλία, όπου και παντρεύτηκε ξανά με μία Γαλλίδα. Εκεί έκανε λαμπρή καριέρα νοσηλεύοντας πλούσιους και πτωχούς.

    

     Εκτός απΆ την θεραπεία προσωπικών περιστατικών ενίσχυσε την φήμη της Ομοιοπαθητικής με την ομαδική θεραπεία επιδημιών. Πρώτη ήταν η επιδημία τύφου που ξέσπασε στις τάξεις των ηττημένων στρατιωτών του Ναπολέοντος μετά την μάχη της Λειψίας. Ο Hahnemann περιέθαλψε 180 στρατιώτες απΆ τους οποίους πέθανε μόνο ένας. Η δεύτερη περίπτωση ήταν όταν αντιμετώπισε επιτυχώς μια φοβερή επιδημία πανούκλας. Ακολούθησαν και άλλες τέτοιες περιπτώσεις θεραπειών, που ανέβασαν την φήμη και την εξάπλωση της Ομοιοπαθητικής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

    

     Ο Hahnemann πέθανε σε ηλικία 88 ετών το 1843. Μετά τον θάνατό του οι εκπαιδευμένοι απΆ αυτόν ομοιοπαθητικοί είχαν παρόμοιες επιτυχίες σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως το 1850 στο Σινσινάτι των Η.Π.Α. σε αντιμετώπιση επιδημίας πανούκλας. Στην περίπτωση αυτή υπήρξαν και οι πρώτες συγκρίσεις με την Κλασική σχολή, όπου το 70% αυτών που έλαβαν συμβατική θεραπεία πέθαναν, ενώ αντιστοίχως το ποσοστό θνησιμότητας σε όσους χρησιμοποίησαν ομοιοπαθητική θεραπεία ήταν μόνον 3%!

     Το 1850 στην μεγάλη επιδημία χολέρας που έπληξε Λονδίνο το ομοιοπαθητικό νοσοκομείο της πόλεως είχε 16,4% απώλειες, ενώ τα άλλα συμβατικά νοσοκομεία είχαν 51,8%. Τα στοιχεία αυτά κοινοποιήθηκαν στο Αγγλικό κοινοβούλιο. Έκτοτε τα συγκριτικά στοιχεία μεταξύ Ομοιοπαθητικής και Κλασικής Σχολής σταμάτησαν να κοινοποιούνται για λόγους ευνόητους. Η μεγάλη άνοδος της Ομοιοπαθητικής τον 19ο αιώνα περιορίσθηκε σημαντικά κατά τα μέσα του 20ου όπου τότε έγινε και η ισχυροποίηση του ισχύοντος σήμερα ιατρικού συστήματος των μεγάλων Φαρμακευτικών βιομηχανιών.

Η Ομοιοπαθητική ανά τον κόσμο 

  Σήμερα στις περισσότερες χώρες του κόσμου ασκείται επιτυχώς η Ομοιοπαθητική. Η βασιλική οικογένεια του Μπάκιγχαμ εδώ και 200 περίπου χρόνια απΆ την εποχή της βασίλισσας Βικτωρίας θεραπεύεται αποκλειστικά απΆ την Ομοιοπαθητική. Στην Γερμανία απΆ το 1939 καλύπτεται επισήμως απΆ τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Παρομοίως συμβαίνει στην Ρωσία και σε πολλές ακόμα Ευρωπαϊκές χώρες. Στις Η.Π.Α. η Ομοιοπαθητική ανθεί. Παρομοίως συμβαίνει και στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στον Καναδά και στην Αυστραλία. Όμως η χώρα, όπου η Ομοιοπαθητική έχει την μέγιστη χρησιμοποίηση είναι η Ινδία, όπου το 60% του πληθυσμού ακολουθεί την μέθοδο αυτή. Εκεί υπάρχουν και πολλά Ομοιοπαθητικά νοσοκομεία.

    Στη χώρα μας η κατάσταση είναι απογοητευτική. Εδώ που γεννήθηκε η Ομοιοπαθητική η άσκησή της γίνεται κάτω από ένα καθεστώς ημιπαρανομίας. Η Ομοιοπαθητική έχει αναγνωριστεί επίσημα απΆ το κράτος μας σε φορολογικό επίπεδο, όχι όμως σε ιατρικό! Και φυσικά είναι ευνόητοι οι λόγοι. Συχνά εκτοξεύονται κατηγορίες κατά της Ομοιοπαθητικής από εκπροσώπους της επίσημης Ιατρικής οι οποίοι συνήθως θεωρούν την παγκοσμίως αναγνωρισμένη θεραπευτική αυτή τέχνη του Ιπποκράτη ως ψεύτικη και αναξιόπιστη. Βεβαίως πίσω απΆ την μεθοδολογία αυτή βρίσκονται τα κολοσσιαία οικονομικά συμφέροντα των Φαρμακοβιομηχανιών και των γιατρών που τα υποστηρίζουν, αφού αποτελούν και δικά τους συμφέροντα.

    

     Η χειραγώγηση της Ομοιοπαθητικής γίνεται με έντεχνο τρόπο απΆ την Ιατρική κοινότητα. Κάποιοι γιατροί εκμεταλλευόμενοι την επικρατούσα άγνοια του κόσμου, προσπάθησαν επιμόνως να διαδώσουν την άποψη, ότι η Ομοιοπαθητική πρέπει να ασκείται μόνον από αυτούς. Όμως σε όλο τον κόσμο η Ομοιοπαθητική ασκείται από όποιον την έχει σπουδάσει, αδιάφορο αν είναι γιατρός ή μη γιατρός. Μάλιστα σε πολλά κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως π.χ. Γερμανία, Αγγλία, Νορβηγία, Βέλγιο, Ολλανδία κ.ά., η Ομοιοπαθητική ασκείται επίσημα από μή γιατρούς και υπάγεται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Σε κάποιες άλλες χώρες η άσκηση της Ομοιοπαθητικής απαγορεύεται ολοκληρωτικά να γίνεται από γιατρούς, όσοι δε το θελήσουν θα πρέπει να καταθέσουν το ιατρικό τους πτυχίο για να μπορέσουν να την ασκήσουν. 

     Ήδη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το υπΆ αριθμόν Α4-0075/97 ψήφισμά του σχετικά με το καθεστώς της μη συμβατικής ιατρικής προτρέπει τις κυβερνήσεις των κρατών μελών, που ακόμα δεν έχουν αναγνωρίσει την Ομοιοπαθητική να προβούν σε σύσταση επιτροπών αφΆ ενός για την ισοτιμία των πρακτικών γιατρών (όπως είναι το ισχύον σύστημα στην Γερμανία), αφΆ ετέρου για την αναγνώριση της Ομοιοπαθητικής ως θεραπευτικής μεθόδου ανεξάρτητης της συμβατικής ιατρικής.

     Στην Ελλάδα επίσημος φορέας των ανεξάρτητων Ομοιοπαθητικών είναι ο Σ.Ο.Ε. Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος, που είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Κλασικής Ομοιοπαθητικής (E.C.C.H.). Το Ι.Κ.Κ.Ο. (Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασικής Ομοιοπαθητικής) είναι η μόνη σχολή στη χώρα μας, που πληροί τα εκπαιδευτικά κριτήρια και τις προϋποθέσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής (E.C.C.H.). Ταυτοχρόνως προβαίνει σε κάθε απαραίτητη ενέργεια ώστε να αναγνωρισθεί επίσημα η Ομοιοπαθητική στην χώρα μας. Η υπόθεση αυτή βρίσκεται ήδη στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια.

     ΠαρΆ όλες τις συστηματικές επιθέσεις κατά της Ομοιοπαθητικής, η χρήση και η άσκηση της από ομοιοπαθητικούς και γιατρούς-ομοιοπαθητικούς εξακολουθεί να μεγαλώνει ανά τον κόσμο. Αυτό συμβαίνει διότι είναι αποτελεσματική για τους ασθενείς σε όλων σχεδόν των ειδών τις παθήσεις, και υπάρχει πλέον ολοένα αυξανόμενος όγκος αποδείξεων από έρευνες, που το υποστηρίζουν. Επίσης υπάρχουν αναρίθμητες καταγεγραμμένες μαρτυρίες θεραπευμένων ασθενών στα sites των ομοιοπαθητικών θεραπευτών. Η ομοιοπαθητική προσφέρει οφέλη στους Έλληνες πολίτες, όταν χρησιμοποιείται ως μέρος μίας ολοκληρωμένης παροχής υγείας. Όμως για να υπάρξουν αυτά τα οφέλη είναι απαραίτητο να παρέχεται η Ομοιοπαθητική από καλώς εκπαιδευμένους και ρυθμισμένους επαγγελματίες είτε αυτοί είναι γιατροί, είτε ομοιοπαθητικοί μή γιατροί. Γι' αυτό οι ασθενείς θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στην επιλογή του θεραπευτή τους.

     Σήμερα, για το καλό και την ανέλιξη της υγείας της ανθρωπότητας, θα πρέπει να συνεργαστούν όλες οι ιατρικοί μέθοδοι κάτω από μία ολιστική αντίληψη, που να βασίζεται στην Κλασική φιλοσοφία, δηλαδή στην μήτρα που γέννησε όλες τις θεραπευτικές μεθόδους. Ο Βελονισμός-Φλεβοτομία, η Ομοιοπαθητική, το Σιάτσου-Δακτυλοπίεση, το Μασάζ-Μαλάξεις, η Οστεοπαθητική και οι άλλες ολιστικές «εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι» που γεννήθηκαν απΆ την Κλασική φιλοσοφική σκέψη, αν και εξελίσσονται συνεχώς ακολουθούν την κατεύθυνση που έλαβαν κατά το ξεκίνημά τους. 

     Η δε σύγχρονη Κλασική Ιατρική σχολή θα πρέπει να αλλάξει τελείως πορεία και να χρησιμοποιηθεί ως ένα εργαλείο ανάγκης, όπως δηλαδή συνέβαινε και κατά την Κλασική περίοδο. Η Εναντιοπαθητική μέθοδος δηλαδή το «ενάντια εναντίοις», που αποκλειστικά χρησιμοποιεί η σύγχρονη Ιατρική δεν μπορεί επΆ ουδενί να αποτελεί την βασική θεραπευτική μέθοδο, διότι καταπιέζει την κάθε ασθένεια. Τα χειρουργεία, τα lasers και τα αντί φάρμακα, (όμως τα φυσικά, τα οποία καταργήθηκαν απΆ τις Φαρμακοβιομηχανίες και όχι τα χημικά), θα μπορούσαμε σήμερα να τα χρησιμοποιούμε για έσχατη ανάγκη και για καταπράυνση και όχι για θεραπεία και φυσικά όταν αυτό θα κρίνεται αναγκαίο. Οι διαγνωστικές μέθοδοι της σύγχρονης Ιατρικής θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ στις ήπιες και αποτελεσματικές θεραπείες που ασκούν οι εναλλακτικοί θεραπευτές.

     Οι λειτουργοί της κλασικοί ιατροί θα πρέπει κάποτε να σταματήσουν να κατηγορούν και να λασπολογούν εναντίον όλων των άλλων ολιστικών θεραπευτικών μεθόδων, χαρακτηρίζοντάς τες κομπογιαννίτικες και αναποτελεσματικές. Για να γίνουν όμως όλα αυτά η σύγχρονη Κλασική Ιατρική κοινότητα θα πρέπει να απαγκιστρωθεί και να σταματήσει να σύρεται στο χορό της «Επιχείρησης Ασθένειας», κατευθυνόμενη αποκλειστικά απΆ τα οικονομικά συμφέροντα των δισεκατομμυρίων των Πολυεθνικών Φαρμακοβιομηχανιών (βλ. Φαρμακοβιομηχανίες: Η παγκόσμια απειλή). Διότι το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης αποβαίνει αποκλειστικά και μόνον εις βάρος της υγείας της ανθρωπότητας.

 



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...