Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;


Από το φυσικό νόμο στο άτομο
κι από το άτομο στην κοινωνία


Έγραψε στις 12.04.2009 ο/η: Θανασουλόπουλος Κώστας

Επιστροφή

  H ελευθερία του ανθρώπου είναι φυσικός νόμος και επομένως ο φυσικός νόμος είναι πρωταρχικό ανθρώπινο δικαίωμα, και προ παντός η ελευθερία της συνείδησης. Η ελευθερία της συνείδησης έχει ως αφετηρία της την ίδια την ουσία της Φύσης, εκείνη που εδράζεται στο εσώτατο Εγώ κάθε συνειδητού ατόμου και είναι η εκδήλωση της παγκόσμιας σκέψης.

     Η σκέψη σύμφωνα με τον Αξελό είναι: «...ο Κόσμος, και χωρίς αυτή Κόσμος δεν θα υπήρχε. Ούτε Κόσμος υπάρχει δίχως σκέψη ούτε σκέψη δίχως κόσμο. Δεν γίνεται να φύγουμε από τη σκέψη και να καταλήξουμε στον Κόσμο, αλλά ούτε και αντίστροφα. Η σκέψη είναι μέσα στα πράγματα, από τη στιγμή που υποπίπτουν στην αντίληψή μας. Η σκέψη φωτίζει μέσα στο ημίφως της ανθρώπινης διάνοιας το παν, χωρίς να είναι το παν. Η σκέψη ξεκινά από το κάθε τι που βλέπουμε η αντιλαμβανόμαστε, διαπερνά τον άνθρωπο, αγκαλιάζει την ουσία της Φύσης και καταλήγει ξανά στον εσώτατο “Λόγο”, το δημιουργό».


Σύμπαν-Λόγος-Συνείδηση-Λόγος

  Με τη σκέψη ο άνθρωπος κατορθώνει να κατανοεί τον φυσικό κόσμο που τον περιβάλλει, να κατανοεί τη σύνθεση των μορφών και να προσπαθεί να συλλάβει την πραγματικότητα και την αλήθεια. Για να μπορέσει όμως να το κατορθώσει αυτό, η σκέψη του πρέπει να λειτουργεί ελεύθερα, αβίαστα και ανεμπόδιστα. Φραγμοί στην ερευνητική διείσδυση της ανθρώπινης σκέψης είναι ακατανόητοι. Η σκέψη ξεπερνάει το όριο των αισθήσεων και ταξιδεύοντας στο μεγαλείο του απείρου συλλαμβάνει την εικόνα του και κατανοεί την καθολικότητά του. «Σπάστε τα δεσμά της σκέψης σας, και τότε ταυτόχρονα θα σπάσετε τα δεσμά του σώματός σας», αναφωνεί ο Bach μέσα από το «Γλάρο Ιωνάθαν», που κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του και συμβολίζει την απεριόριστη ιδέα της λευτεριάς που διαπερνά το σώμα από τη μία άκρη στην άλλη, και η ιδέα αυτή δεν είναι παρά η ίδια η σκέψη. Η σκέψη του άπειρου, η σκέψη της απόλυτης, απέραντης λευτεριάς. Μια σκέψη που ο άνθρωπος τις περισσότερες φορές δεν τολμά να βγάλει από το υποσυνείδητό του, γιατί τρομάζει στην ιδέα της γνώσης της απόλυτης αλήθειας. Γιατί στην πραγματικότητα καμμιά αλήθεια δεν μπορεί να αποδειχθεί. Γιατί τότε θα ήταν το τέλος. Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει η αναγκαιότητα, ενώ έξω από τον άνθρωπο η ελευθερία. «Όπου υπάρχει βούληση υπάρχει αναγκαιότητα και όπου δεν υπάρχει βούληση υπάρχει ελευθερία», είπε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στα «Μεταφυσικής προλεγόμενα».

    Οι νόμοι της κίνησης, της ζωής, της ενέργειας και της ελευθερίας ως φυσικοί και πρωταρχικοί νόμοι ενυπάρχουν και συλλειτουργούν σε κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα. Ο βαθμός της εξέλιξης του καθενός και η αξία του εκτιμώνται από την ένταση και την ενέργεια, με την οποία εκδηλώνει το νόμο της ατομικής ελευθερίας και σέβεται την ελευθερία των άλλων. Αν ο άνθρωπος έχει ελευθερία συνείδησης, τότε φθάνει στην ελευθερία της ζωής. Η έλλειψη ελευθερίας της σκέψης οδηγεί στην αμάθεια κι αυτή στην ατέλεια, στα πάθη, στην έλλειψη κάθε ωραίας ανθρώπινης ιδιότητας. Η σκέψη, για να λειτουργήσει ελεύθερα, δεν πρέπει να έχει δεσμά ούτε προκαταλήψεις ούτε αδυναμίες ούτε δεισιδαιμονίες, αλλά ούτε όρια και φραγμούς. Η αχτίδα της σκέψης υπερβαίνει τα όρια της έρευνας και φθάνει στον Λόγο προσπαθώντας να αγγίξει τα όρια της αλήθειας.

     Αποτέλεσμα της ελεύθερης επικοινωνίας με τον Λόγο του Σύμπαντος είναι η ελευθερία της συνείδησης. Και είναι έξω από κάθε λογική να παραβιάζεται με οποιονδήποτε τρόπο από οποιονδήποτε. Η συνείδηση είναι το απαράβατο άδυτο κάθε ανθρώπινης υπόστασης, και από αυτή ξεπηδάει η δημιουργική δύναμη, που σφραγίζεται με την ερευνητική σκέψη.

     «Η συνείδηση είναι η φωνή της Φύσης μέσα στον άνθρωπο», λέει ο Βασιλής, δηλαδή η συνισταμένη όλων των γνωστικών ικανοτήτων, που ανάλογα με την τελειότητα του ατόμου μπορεί να φτάσει πλησιέστερα στην αλήθεια και συνεπώς πρέπει να είναι ελεύθερη και ανεμπόδιστη να αναπτύσσεται. Η καταπίεσή της προκαλεί δουλεία του πνεύματος, που με τη σειρά της οδηγεί στην πνευματική κατάπτωση και στον πνευματικό μαρασμό.

     Η ελευθερία της συνείδησης λοιπόν πρέπει να είναι απόλυτη. Η ελευθερία του πολίτη έγκειται στην ελευθερία του πνεύματός του. Δούλος με ελεύθερο πνεύμα βρίσκεται σε υψηλότερη ηθική σφαίρα από ελεύθερο με πνεύμα δούλου, τονίζει ο φιλόσοφος Πολύβιος Δημητρακόπουλος. Οποιαδήποτε άλλη μορφή ελευθερίας μπορεί να δεσμευθεί. Της συνείδησης ποτέ. Η στέρησή της θα οδηγήσει σε μαρασμό του ανθρώπινου είδους, θα οδηγήσει σιγά-σιγά σε μονοπάτια εξαφάνισης. Η ελευθερία της σκέψης δεν είναι δυνατόν να εμποδιστεί, και δεν θα έπρεπε ούτε και του λόγου. Η διατύπωση με το λόγο των ανθρώπινων σκέψεων δεν πρέπει να τρομάζει, έστω κι αν φαίνονται αντίθετες προς τα κρατούντα. Αν δεν έχουν το σπόρο της αλήθειας, θα χαθούν. Αν όμως φέρουν στη ρίζα τους της αλήθειας το σπέρμα, θα ριζώσουν και θα αναπτυχθούν, όσο πόλεμο και αν τους κάνουν.


Έλεγχος της ελευθερίας της σκέψης από την Εξουσία

  Στην εποχή τη σημερινή ο άνθρωπος φαίνεται να βρίσκεται μπροστά σε ένα μοιραίο σταυροδρόμι. Έχει παρεξηγήσει την ελευθερία του. Το σοβαρό αυτό θέμα ανακύπτει, όταν μεγάλες ομάδες πληθυσμών, κράτη ή μειονοτικές ομάδες μέσα στο ίδιο το κράτος, υπό την επίδραση είτε φανατικών απόψεων, κυρίως θρησκευτικών, είτε θέσεων ανομολόγητων συμφερόντων, προσπαθούν να φιμώσουν όχι μόνον τις ελεύθερες φωνές, αλλά και να ελέγξουν και τη σκέψη. Διεφθαρμένα η θεοκρατικά κυρίως καθεστώτα προσπαθούν μέσω της πλύσης εγκεφάλου με την προπαγάνδα, βοηθούμενα σήμερα και από τα ΜΜΕ, να κατευθύνουν την ανθρώπινη σκέψη προς τα σημεία που εκείνα επιθυμούν και, αν έχουν τη δυνατότητα, εμποδίζουν και τον άνθρωπο να σκέπτεται με την άμεση παρέμβασή τους στα θέματα της παιδείας και τη χειραγώγησή της. Η ελεύθερη συνείδηση κάνει κακό, γιατί επιτρέπει στον πολίτη την κριτική, που μπορεί να γεννήση την αντίδραση, που αυτή με τη σειρά της είναι εχθρός κάθε καταπίεσης.

    Ακόμη χειρότερη είναι η επιμονή ομάδων με αμείωτη προπαγάνδα στα αμόρφωτα κοινωνικά στρώματα για την μή παραδοχή των επιστημονικών ανακαλύψεων. Τούτο συμβαίνει ιδιαιτέρως με τους νόμους της εξέλιξης, με σκοπό να στηριχθούν απόψεις που εξυπηρετούν ομάδες στελεχών να διατηρήσουν τα ηγετικά κεκτημένα τους. Έτσι φανατίζουν τα πλήθη, και έτσι η ελευθερία της σκέψης των άλλων ανθρώπων όχι μόνον περνά στο περιθώριο, αλλά τους απαγορεύεται να εκφράσουν και τις αντιρρήσεις τους.

    

Από την Φύση στο Άτομο και από αυτό στην Κοινωνία

  Η ελευθερία όμως, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι το υπέρτατο δώρο της Φύσης στον άνθρωπο. Είναι το αγαθό που γεννιέται από τη δημιουργική δύναμη της Φύσης. Το φυσικό αγαθό συνεπώς της απόλυτης ατομικής ελευθερίας έχει ως συνεπακόλουθο τις ομαδικές ελευθερίες, που πηγάζουν ως αποτέλεσμα της ατομικής ελευθερίας στην κοινωνική δομή. Αντίθετα η παρεμπόδιση της ελευθερίας της ατομικής συνείδησης οδηγεί ανεπιφύλακτα σε νέους Μεσαίωνες, όπου η ανθρώπινη σκέψη ήταν φυλακισμένη και απαγορευμένη. Τα σημάδια της εποχής μας δεν είναι ενθαρρυντικά. Ηγετικές μορφές δεν υπάρχουν διεθνώς, και οι λαοί ζουν λησμονώντας ότι έχουν από την Φύση την ικανότητα να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες τους.


Πανεπιστημιακοί καθηγητές, επιστήμονες, συγγραφείς και άνθρωποι του πνεύματος, υπέρμαχοι της επιστήμης, της ελεύθερης έκφρασης και της εκκοσμίκευσης διοργάνωσαν πρόσφατα συνέδριο στη Νέα Υόρκη στα πλαίσια του διεθνούς προβληματισμού για το μέλλον της πνευματικής ελευθερίας και του ορθολογισμού σε έναν κόσμο με ολοένα αυξανόμενες θρησκευτικές επιρροές. Στην εικόνα ο λογότυπος του συνεδρίου. (Conference of the Center for Inquiry / The New York Academy of Sciences.)


     Όταν όμως τούτο συμβαίνει, και δυστυχώς στις μέρες μας συμβαίνει πολύ συχνά, τότε τι πρέπει να γίνει; Προφανώς θα πρέπει να υπάρχει σταθερή θέληση για την προάσπιση και διεκδίκηση του δικαιώματος της ελευθερίας με κάθε νόμιμο και βίαιο ακόμη τρόπο ενάντια σε όποιον την αρνηθεί ή την επιβουλεύεται, ιδίως εν ονόματί της. Ο Ιταλός Mazzini λέει, ότι η ελευθερία είναι ιερή όπως το άτομο, που με αυτό εκπροσωπείται η πνευματική ύπαρξη. Αφήνοντας να παραβιάζεται η ελευθερία της σκέψης του ατόμου, ο άνθρωπος προδίδει την φύση του και επαναστατεί στις εντολές της. Ο άνθρωπος έχει υποχρέωση να προασπίσει τα δικαιώματά του, τα ατομικά και εκείνα που απορρέουν στην κοινότητα που ζει. Αγωνίζεται και διεκδικεί με κάθε μέσο το δικαίωμα της δικής του ύπαρξης, της πνευματικής του ύπαρξης; Τι χειρότερο από πνευματικό θάνατο αποτελεί η απώλεια της πνευματικής ελευθερίας;

     Η ελευθερία είναι το κλειδί, με το οποίο κάθε σκεπτόμενο πνεύμα θα μπορέσει να δει κατάματα την καρδιά της ίδιας της φύσης που μας κυβερνάει.


Η παιδεία και ο ρόλος της στην ελευθερία του ατόμου

  Τη σημερινή εποχή η ανθρωπότητα κινδυνεύει από ένα Μεσαίωνα, που όλα δείχνουν, ότι θα είναι ο χειρότερος όλων. Η επιβολή ανελεύθερων μέτρων, ακόμη και στα θεωρούμενα «δημοκρατικά» καθεστώτα, «δημοκρατικής» απολυταρχίας του εκάστοτε κατεστημένου για την ακρίβεια για την προάσπιση των κεκτημένων του, η επιβολή διδασκαλίας αντιεπιστημονικών απόψεων προς εξυπηρέτηση ανομολόγητων καθεστωτικών θέσεων είτε τεράστιων οικονομικών συμφερόντων είτε άλλων είναι μία πραγματικότητα στον κόσμο του 21ου αιώνα. Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος είναι η ανάπτυξη θεοκρατικών, απολυταρχικών, εμφανών ή κρυφών, καθεστώτων, είτε επισήμως ως κυβερνητικών οργανισμών είτε ως εκκλησιαστικών καθεστώτων με πανίσχυρη επιρροή στις κυβερνήσεις μέσω ιδίως των μαζών, τις οποίες άμεσα με διάφορους τρόπους ελέγχουν. Αυτά τα τελευταία είναι και τα πλέον επικίνδυνα στην εποχή μας. Αυτά είναι που καθορίζουν, πολλές φορές με τον πλέον στυγνό τρόπο, την παιδεία του λαού σύμφωνα πάντα με τα ταμπού της θρησκευτικής ιδεολογίας τους και τα επιβάλλουν με απειλές και εκφοβισμούς.

    Έχει λοιπόν πρωταρχική σημασία η σωστή παιδεία από την τρυφερή ηλικία του ανθρώπου μέχρι το θάνατό του, προκειμένου να διαμορφωθούν πολίτες με συνείδηση και μόρφωση, που δεν θα επιτρέπει την παρέμβαση ιδεών, που δεν έχουν άλλο σκοπό παρά την επιβολή μιας ιδεολογίας, που εξυπηρετεί συμφέροντα κυριαρχίας στην ανθρωπότητα. Βέβαια τίθεται το άμεσο ερώτημα, πως είναι δυνατόν να επιτευχθεί αυτό, όταν αυτό το κατεστημένο δεν μπορεί να το επιτύχει.

     Το σωστό ερώτημα όμως είναι, αν και οι λαοί στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι ευεπίφοροι σε ουσιαστικές αλλαγές ή, το πιο πιθανό, επιζητούν επιφανειακές αλλαγές με την προϋπόθεση, ότι δεν θα θιγεί το θρησκευτικό τους πιστεύω, αυτό που έχει διαμορφωθεί αιώνες τώρα από μία μεθοδική και επίμονη πλύση εγκεφάλου από την βρεφική ηλικία. Οι συνθήκες της εποχής μας δεν φαίνεται να είναι ευνοϊκές για βαθειές τομές και επαναστατικές αλλαγές, που θα μπορούσαν να δώσουν νόημα σε μία παιδεία, που θα οδηγούσε σε ανθρώπους με ελεύθερα και δημιουργικά πνεύματα και όχι ανδρείκελα μιας καταπιεστικής καθεστωκρατίας. Οι πιο κάτω στίχοι της Μελισσάνθης δίνουν ανάγλυφα αυτό το εκπληκτικό νόημα:

«Μα μεις, δραπέτες από χίλιες πόρτες,

προς τους γαλάζιους ανοιχτούς ορίζοντες,

προς τους φλεγόμενους πάμε ουρανούς.

Και φτάνουμε μπρος στη μεγάλη θάλασσα

τα νέα να ονειρευτούμε ξεκινήματα,

την τέλεια των θεών ελευθερία


  Άραγε θα μπορέσουν οι άνθρωποι να αλλάξουν τη ροή της βαρειάς αυτής κληρονομιάς, που αιώνες τώρα έχουν φορτωθεί, και που δεν τους αφήνει να αναπτύξουν ελεύθερα και αβίαστα τη θέλησή τους, όπως πολύ παραστατικά το λένε οι πιο πάνω στίχοι; Μήπως έφτασε ο καιρός για ένα νέο παγκόσμιο διαφωτισμό, μέσω του οποίου θα μπορέσει η ανθρωπότητα να απαλλαγεί από τους βρόγχους, που την κρατάνε σφικτά δεμένη σε αναχρονισμούς, που βολεύουν ωρισμένες κάστες; Πιστεύω, ότι, αν δεν γίνει μία παγκόσμια πνευματική επανάσταση, τότε το μέλλον του ανθρώπου θα είναι η πλήρης υποταγή σε διαταραγμένα μυαλά, που θα έχουν ως μόνο στόχο τους την αλαζονική εξουσία και καταπίεση. Τότε η ελευθερία σε ομαδικό επίπεδο θα είναι μία λέξη που δεν θα εκφράζει τίποτε. Όμως τότε δεν θα πρέπει ο άνθρωπος να ξεσηκωθεί ενάντια στην καταπάτηση του κυριώτερου φυσικού του δικαιώματος και να διεκδικήσει ο καθένας από εμάς το «γλάρο» που κρύβει μέσα του; (Κώστας Θανασουλόπουλος, ομότιμος καθηγητής Α.Π.Θ.).



Επιλογή βιβλιογραφικών βοηθημάτων

1. Αξελός, Κ., «Προς την πλανητική σκέψη».

2. Bach, R., «Ο Γλάρος Ιωνάθαν».

3. Βασιλής, Ι., «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και αι φυσιοκρατικαί των βάσεις».

4. Camus, A., «Η μοίρα του πνευματικού ανθρώπου».

5. Δημητρακόπουλος, Π., «Χρυσή Διαθήκη».

6. Dobzhansky, T., «Evolution, genetics and man».

7. Επίκτητος, «Διατριβαί».

8. Ηand, Β., «Πνεύμα της ελευθερίας».

9. Κανελλόπουλος, Π., «Μεταφυσικής προλεγόμενα».

10. Mazzini, G., «Doveri del’ uomo».

11. Ρουσσώ, Ζ.Ζ., «Το κοινωνικό συμβόλαιο».

12. Σαφ. Α., «Φιλοσοφία του ανθρώπου».



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...