Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ
ΤΡΟΦΗ
ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ
ΡΩΜΙΟΥ




Έγραψε στις 10.04.2009 ο/η: Νελλόπουλος Στάθης

Επιστροφή

  Aνοίγεις, θες δε θες, το «χαζοκούτι», για να έρθεις σε επαφή με τον κόσμο, να μάθεις τα νέα και να πληροφορηθείς για τα σημαντικά. Σύντομα καταλαβαίνεις, ότι τα νέα δεν είναι νέα αλλά παλιά (ορισμένα «αποψυγμένα»), διανθισμένα με μερικές ασήμαντες στην ουσία τους ειδήσεις της επικαιρότητας, που με κατάλληλο φωτισμό γίνονται εντυπωσιακές –προαπαιτούμενο ενός πακέτου «πληροφόρησης-ψυχαγωγίας», που πρέπει επειγόντως να «σερβιρισθεί». Παρά ταύτα νοιώθεις κάτι να σε κρατάει «αιχμάλωτο» της εικόνας του για ατέλειωτες ώρες, απομονώνοντάς σε από τους οικείους σου (οικογένεια, φίλους κ.λπ.) και εκτρέποντάς σε απΆ ο,τι μπορείς και φτιάχνεις και σου δίνει χαρά.


  Η «αρχή», όπως τα πράγματα δείχνουν, είναι: Το κοινό πρέπει να «τρώει» ακατάπαυτα και «κατά μόνας» και ένας «στρατός» πρέπει να φροντίζει γιΆ αυτό, ικανοποιώντας προφανώς την ακόρεστη, ούτω-πως, όρεξή του να μαθαίνει(;) εύκολα και γρήγορα!


     Συνακόλουθα, ό,τι πρόχειρο, βρώμικο και ανούσιο βρίσκεται εμπρός του μπαίνει «λάχα-λάχα» στο πακέτο, που όποιος μπορεί να το φτιάχνει «νόστιμα» και να το σερβίρει γρήγορα και επιδέξια γίνεται ο «μάγκας» της δουλειάς.


    Δυστυχώς για τη μοίρα μας πολλοί τέτοιοι «μάγκες» βρέθηκαν (;) στα πόστα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας του κοινού, λαμπεροί και με επιτηδευμένα αναβλύζουσα συμπαθητικότητα και γλυκύτητα («καρφιτσωμένα» χαμόγελα), που γίνονται μένος και οργή, όταν βρεθεί κάποιος (ως ατύχημα) να μειώσει το κύρος της εικόνας τους. Τότε γινόμαστε μάρτυρες της επαναφοράς στην τάξη (τους) του φουκαρά, που αποτόλμησε το απονενοημένο με την επιβαλλόμενη σκαιότητα.

   Ο σκοπός γίνεται προφανής: Το κοινό πρέπει να μάθει να καταναλώνει ήσυχα και χωρίς αντιρρήσεις, καθημερινά, κάθε ώρα, κάθε στιγμή αυτά τα φοβερά πακέτα «πληροφόρησης-ψυχαγωγίας», αυτά τα εκπληκτικά «μενού», που ετοιμάζονται πυρετωδώς από ένα «στρατό» («δημοσιογράφων», τεχνικών κ.τ.λ.), με τους λαμπερούς εκπροσώπους τους ως «σεφ» να τα παρουσιάζουν στους τηλεοπτικούς μας «μπουφέδες» με όσο γίνεται εντυπωσιακότερο και επιβλητικότερο τρόπο, καλύπτοντας προφανώς το ανύπαρκτο της ουσίας τους.

     Πιο συγκεκριμένα τα «μενού» περιλαμβάνουν: «Πρωινό», με τους γνωστούς λαμπερούς «τύπους» και τις πολύχρωμες «γλάστρες» τους (με «πλούσια» μπούστο και «ατέλειωτα» πόδια), ένα λιτό «Μεσημεριανό», με τους «δεύτερους» της ενημέρωσης (κάτι σαν σάντουιτς κατά τα αμερικανικά πρότυπα διαιτολογίου), «Δείπνο», ως κύριο «γεύμα» με τους υπέρλαμπρους αστέρες της τηλεοπτικής μας δημοσιογραφίας. Στη θέση των πρωινών «γλαστρών» τώρα οι λαμπερές παρουσίες των σχολιαστών (πολιτικών) σταθερής σύνθεσης, που οι σκοπιμότητες των καιρών επιβάλλουν, και τέλος το «σουπέ» με τους νάρκισσους της έρευνας- αποκάλυψης φοβερών πραγμάτων της κοινωνίας μας, με τα πάνελς σκοπιμότητας για τους αναγκαίους καυγάδες (για να κρατούν το ενδιαφέρον ως μέτρο τηλεθέασης).

     Στο μενού παρεμβάλλονται «ποιοτικός» Κινηματογράφος, κάποια εξ ίσου «ποιοτικά» σήριαλς, λίγα ντοκυμανταίρ ιστορικού περιεχόμενου παλαιάς «κοπής» για τη συντήρηση της «ιστορικής μνήμης», λίγο από τη ζωή της ζούγκλας, για να μη ξεχνιόμαστε, και τηλεπαιχνίδια, για να ξεχνιόμαστε.


    Εσχάτως προέκυψε και ο Λάκης..., ως λειτουργία «κένωσης», για να λέει αυτός αυτά, που εμείς θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας. Αυτός όμως βγάζει μόνο όσα οι σκοπιμότητες επιβάλλουν. Αριστοφάνης, για να είσαι, αγαπητέ κάθε Λάκη, δεν μπορεί να λειτουργείς με αυτές υπό τη «δαμόκλειο σπάθη» του κάθε αφεντικού, αφού πρώτα απΆ όλα με τα αφεντικά τα βάζεις και όχι με τα «σαμάρια» τους... και βέβαια δεν επαίρεσαι για τις μαζώξεις που καταφέρνεις, προς άφατη χαρά του αφεντικού, που σΆ έχει «κλείσει», σπάζοντας τα ρεκόρ τηλεθέασης. Ως εκτόνωση γενικά ο Λάκης κάνει τη δουλειά του, για να μη σκάσουμε (κάτι σαν «υπόθετο» για τη «δυσκοιλιότητά» μας, που μας προκαλούν με όλα αυτά που μας «ταΐζουν»).

    

     Πριν πας για ύπνο, αν προλάβεις, κάνεις «ταμείο», για το τι τέλος πάντων έμαθες και κατάλαβες. Κάτι «ψιλά» –και αν– μετράς ως «είσπραξη». Το πρωί, που θα ξυπνήσεις, θΆ αρχίσεις να μετράς το τι πληρώνεις γιΆ αυτά. Οι λογαριασμοί (Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε. κ.τ.λ.) θα στο θυμίσουν. Θα το εμπεδώσεις, όταν γυρίσεις «πτώμα» απΆ τη δουλειά, για να ξεκινήσεις την καταναλωτική σου περιπέτεια.


     Στο σουπερμάρκετ καταλαβαίνεις, ότι αγοράζεις αυτά ακριβώς, που σου υποδείκνυε σταθερά η διαφήμιση στους αυστηρά τακτούς χρόνους διακοπών των προγραμμάτων, που παρακολούθησες. Μετά, βλέποντας το πορτοφόλι σου να αδειάζει με τα ψευτοπράγματα, που μόλις αγόρασες, σου Άρχεται στο νου η διαφήμιση της Τράπεζας, που σε «διευκολύνει» να συνεχίσεις τις καλές αγορές σου, για το καλό σου!


          

      Παρέλαση ρωμιών πολιτικών, που βρίσκουν ευκαιρία να αναδεικνύουν καθημερινά το ευσεβές «προφίλ» τους στους τηλεοπτικούς δέκτες των ρωμιών ψηφοφόρων τους. Από επάνω προς τα κάτω ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και διάφοροι άλλοι απΆ όλο του πολιτικό φάσμα, oι οποίοι σε στιγμές βυζαντινής κατάνυξης σταυροκοπιούνται, ανάβουν κεριά, φιλούν εικονίσματα, χειροφιλούν ιερείς, στέκονται στις κάμερες με εικονίσματα σε δεύτερο πλάνο κ.τ.λ..


     Μετά έρχεσαι σπίτι, αρχίζεις να νοιώθεις ανόητος και ως τέτοιος ανοίγεις πάλι την τηλεόραση, για να βρεθείς με τους Μάκηδες, να εκτονωθείς απΆ την αγανάκτηση της κατάστασής σου και να ξεχάσεις τις ανοησίες σου ως καταναλωτής, που θα συνεχίζονται... Στο κρεβάτι, πριν κοιμηθείς, παίρνεις και το «σωστό» έντυπο, για να μή χάσεις κάποια λεπτομέρεια της τρέχουσας επικαιρότητας, ως μόδα, ως κουλτούρα, ως ο,τιδήποτε τέλος πάντων, που σε κάνει να νοιώθεις καλά («in») ως «σύγχρονος» άνθρωπος. Ένα ωραίο όνειρο θα γεμίσει το φαντασιακό σου, για να μπορείς να συνεχίσεις... ως τέτοιος!


     Το κάθε άτομο, για να μπορεί να καταναλώνει στους ρυθμούς και τους στόχους κερδοφορίας-κερδοσκοπίας, που του επιβάλλονται, πρέπει να μάθει να ζει μόνο του. Η Τηλεόραση μόνο μπορεί και το κάνει αυτό. Μια «ασφαλής» πρόσβαση, όπου, πέφτοντας στα «κανάλια» της, νοιώθεις εκ των πραγμάτων μόνος στα «νερά» τους και επομένως μαθαίνεις να «κολυμπάς» με αγκαλιά (σωσίβιο) την ούτω-πως φαντασία σου, που θα σου θυμίζει συνεχώς όλα αυτά που τόσο θέλεις(;), τόσο σου λείπουν(;) και πρέπει με κάθε τρόπο να αποκτήσεις ως νόημα της ζωής σου.


    Τα φανταχτερής συσκευασίας σκουπίδια, που ούτω-πως «τρώμε», με τους φανταχτερούς παρουσιαστές τους να διαδέχονται σε αυστηρά τακτούς χρόνους ο ένας (της ενημέρωσης) τον άλλο (της διαφήμισης), είναι πια αναπόσπαστο μέρος της φανταχτερής πλην φρικτά φτηνής και άσχημης ζωής μας. Ζωή σκουπιδιών των μεγάλων πόλεων (πόλεις-τέρατα), όπου βρεθήκαμε αιχμάλωτοι των παιδικών μας παθών, παθών βέβαια που έβγαλαν στην επιφάνειά μας ως κοινωνίας οι θλιβεροί «γονείς» μας, για εκμετάλλευση προς ίδιον όφελος. Για τους άρχοντές μας μιλάμε, τους «γονείς» του έθνους. Κάποιους, τους πιο κοντινούς στην βρώμα που βιώνουμε, τους ξέρουμε, τους άλλους όμως δεν θα τους μάθουμε ποτέ. Αυτοί ζουν σε άλλους «ουρανούς», αναπνέουν άλλον «αέρα», συντηρούνται με άλλους τρόπους, με αλλά είδη, με άλλους ρυθμούς. Είναι οι «άλλοι», οι λίγοι, οι «ξύπνιοι», οι πραγματικοί αφέντες μας, οι «πατέρες ημών οι εν τοις ουρανοίς»...



*      *      *


  Το «γλέντι» επομένως μπορεί να συνεχίζεται, μέχρι να ενηλικιωθούμε ως κακοεθισμένα παιδιά θλιβερά ανεπαρκών «γονιών». Ε, όταν έρθει η ώρα αυτή, και συνειδητοποιήσουμε τις καταστάσεις που βιώσαμε ως παιδιά, τότε θα έχει έρθει και η ώρα της μεγάλης αμφισβήτησης, για να ξεκινήσει επιτέλους η ανάβαση μέσα απΆ τα σκοτάδια των παιδικών μας παθών και φαντασιώσεων. Προφανώς θα έχει έλθει και η ώρα να δούμε στα μάτια τους «υπέροχους γονείς» μας και να τους πληρώσουμε με το αντίτιμο της αμφισβήτησής μας, για τις «φροντίδες» τους και τα «βάσανα» που πέρασαν, για να μας «μεγαλώσουν»... Θλιβερό προμηνύεται το επεισόδιο... Ας πρόσεχαν...



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...