Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

THE RETURNING
OF THE MARBLES
SHOULD START
FROM THE CHURCHES
IN PLAKA




Έγραψε στις 28.06.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

The Parthenon was a victim of pillage and this crime can be rectified” said, in the midst of cheering during the opening of the New Museum of the Acropolis, the Minister of Culture, Antonis Samaras, and –referring to the marbles of the Acropolis which are in the possession of the British Museum– added: “The ones that are not here today, the ones that were removed and taken away from us 207 years ago will return”. The statements of the President, the Prime Minister, the President of the Parliament and the media ran along the same lines. In fact, the whole celebration of the opening was directed in such a way as to proclaim the request to return the marbles from the U.K. to Greece.


  Such actions are indicative of the confusion that the Greek people experience; they are unable to realize who has damaged the Parthenon the most and that in case they truly want the marbles to return to the Acropolis they don’t need to ask London. They should start their inquiries at the christian churches which are situated on archeological sites by and round Acropolis and Plaka, where they can find tons of marbles removed from the Parthenon: these marbles have been used in the churches’ construction.

 






A painting of Acropolis by Lord  Broughton from the book: ‘Travelling to Albania and other areas of Turkey in 1809 and 1810’, where we can see whatever is left of the inelegant church of (Virgin Mary of Athens - Panagia Atheniotissa) inside the Parthenon, which was removed relatively recently.

  

 The ancient city of Athens was developed around the Acropolis, mainly in the area that stretches north of the hill. The city retained its glamour until the Roman centuries at which time it blossomed for the last time. During the 2nd century AD, not only had Athens regained its prior glory, but it was also led to a new era of prime due to the interventions of Herodes Atticus and Andrianos, while, in the 4th century, it was reestablished as an important educational centre and young studious people from the whole empire were flocking so as to listen to the teachings of renowned philosophers.


  In the central southern site of the Ancient Agora, where the Odeion of Agrippa was situated, the Gymnasium was constructed: a university complex which consisted of classrooms, a library, a palaestra (arena) and baths. Several other private educational centres were constructed further south, by the Areios Pagos (Court of Appeal), as well as one more Gymnasium at the south of the Odeon of Herodes Atticus. Moreover, the Library of Andrianos, the stage of the theatre of Dionysus, the Dome and the Metroοn (Register). During all this period the Greek character prevailed and the traditions of the classic era survived.


  After christian emperor Theodosius’ decrees, the destruction and demolition of Greek sculptures, works of art and temples began, which lasted many centuries. Where ancient temples stood christian ones sprang, while at the same time new christian churches were built in other areas using, as a rule, ancient materials. Athens, from being the symbol of the classic era, became just another city of the Byzantine Empire.






The Parthenon - Virgin Mary of
Athens (Panagia Athiniotissa), during the 12th century AD [Painting by Manolis Korres (Byzantine and Christian Museum)].


 The Acropolis – which was renamed as the Castle – was transformed into an array of christian churches: the Parthenon (as the church of the Holy Wisdom of God at first and then of Virgin Mary of Athens (Panagia Atheniotissa) and the Erechtheion (as the church of Savior Christ). Between them two, the church of the Holy Trinity was built, while the Propylaia were turned into the church of the Archangels. The Parthenon, during its conversion into a christian church, sustained the greatest damage in its history. This damage was even greater than that by Morosini which is used as an alibi by the orthodox propaganda in its attempt to conceal the previous extensive christian damage.


  The ancient temple constituted mainly the church of the christian basilica, while its western part constituted the narthex. The eastern gate became the sanctum. In order for it to become a christian church, side entrances were built, a stairway in the south eastern corner of the alcove was constructed, an apse in the eastern side, while the sculptural decoration of the metopes of the two sides and of the north side sustained extensive damage due to the cutting out and removal of these parts. There was a similar damage to the largest statues of the western pediment, which were removed.    Windows were constructed in the frieze – this damaged several of its sculptures.


  In the 6th century AD, christian emperor, Justinian, ordered the removal of the best marbles of the Parthenon as well as the ones of the most important ancient temples, such as Delphi, Militos, Ephessus and others, and their transport to Istanbul for the construction of Hagia Sophia (St. Sophia). The return of these specific marbles has not been requested so far by any Greek person. In the 12th century, the residence of the orthodox episcopes was added to Acropolis.

    

  The caves of the Acropolis were transformed into places of christian worship; this also happened to the cave of Pan (St. Athanasius), Clepsydra (St. Apostles at marbles) and the cave at the Thrasyllus monument (Virgin Mary of the cave - Panagia Speliotissa). The basilica of the Dionysian theatre and the basilica on the site of the Asclepium were founded in honor of St. Anargyri while the ancient spring was transformed into holy water. The basilica of St. Andrew was constructed next to the Odeon of Herodes Atticus.


  In the central area of Athens, which was surrounded by the post-roman wall, the so-called Agoranomeion was also changed into a basilica and the Orologion of Kurristos into a Baptistery.  The church of the Great Virgin Mary (Megali Panagia) was built inside the library of Andrianos and this became the cathedral of Athens, which was conversed into a smaller basilica in the beginning of the 6th century. On the hill of Agoraios Kolonos, the temple of Hephaestus was changed into St. George the shoat (!) (Akamatis) and remained as such until the middle of the 17th century. Below the Areios Pagos, the church of St. Dionisius Areopagitis was founded, while on the hill of the Nymphs the most ancient Sanctum of Zeus in Attica was demolished and in its place the church of St. Marina was built.










St. Demetrius Loubardiaris on the Hill of the Muses (Filopappou, across the Acropolis).

 On the east side of the Acropolis five churches were built:  on the site of the posterior church of St. Catherine, on the site of the temple of Soteira of Lykodemus, the basilica of the National Park, the basilica on the northern side of Olympium (dedicated to St. Nicolas) and the temple which was on the southern side of Olympium. In Ilissos river area, the ionic order temple of Agrotera Artemis was changed into a basilica and the temples of Demetra and Kori which were near the southern bank were changed into a church of Virgin Mary with the name Virgin Mary at stone (Panagia Petra) where a cemetery was built. Cemeteries were created around the Acropolis as well, on the site of the church of St. Andrew and the basilica of the theatre of Dionysus.


  In the middle of the 8th century, Athens was promoted ecclesiastically from episcopacy to cathedral, so from then on until the 12th century there was new activity in the industry of church-building. New churches were built following the same ideas and technique, such as St. Johannes Prodromus of Magouti in the northern foothill of the Acropolis, St. Apostles of Solaki in the Ancient Agora, St. Asomati (Bodiless) of Kerameikos, St. Theodori, Kapnikarea, St. Catherine in Plaka and others, such as Virgin Mary the Gorgoepikoos (known as ‘Minor Cathedral’ or St. Eleftherius). Many monasteries were also built in the outskirts of the city on sites of demolished Greek temples, such as the one of Kaisariani (on the site of the temples of Demetra and Eileithiia), Daphni (on the site of Daphnaios Apollo) and others. On the top of Lycabettus Hill the temple of Aghesmius Zeus was demolished and the church of Prophet Elias was built in its place, which was later renamed to St. George Lycabettus.

 


Church of Savior Transfiguration (Metamorphosis Sotiros), right below the Acropolis. All the area below and around the Acropolis abounds in christian churches built with ancient materials.


 

 Despite the implementation of the new urban planning of the city in the 19th century, the Bavarians and the Greeks respected the foreign byzantine buildings and instead of removing them they preferred to save them by altering the urban planning. The case of the church of Virgin Mary (Eisodia Theotokou -Kapnikarea) was typical; it remained where it was and as a consequence the street was split in the middle – Hermou street – and it still remains as such. (In modern Greece a tourist guide once explained to tourists that the church of Kapnikarea is very well built with the use of excellent materials that were brought for it, even materials from the Acropolis itself!)


  Only in very few extreme cases and after intense pressure by archaeologists were some christian churches removed so that archaeological excavations could take place and uncover ancient buildings.









Church of Savior Transfiguration (MetamorphosisSotiros - Kottaki) in Plaka. One out of many Christian churches around the Acropolis that has been built with ancient marbles.



Trade of antiquities

by Ottomans – Orthodox Church – Greek State

 When the modern Greeks point the finger at the British for having illegally removed the sculptures of the Parthenon, the British argue that everything that Elgin had done was approved and allowed by the local authorities (the Ottomans) of the area and that, in fact, they had approved the removal and transportation of parts of the frieze by issuing special decrees – firmans (written Sultan orders). However, the Greeks, who claim that “firmans are illegal because the actions of the conquerors cannot have any legal validity today”, not only tolerate the fact that the Church possesses its vast property today thanks to firmans issued by the Ottoman authorities then, but they also accept firmans and edicts of Sultans in notary documents of modern Greece.


   

ΤRANSLATION

     Also, the Consultative Board for Public Property and Exchangeable Property has recognized that the right of ownership of the Church continued and remained valid during the Ottoman period because:

a)      The property of the monastery is declared as respected according to the muslin Law and in the case of its conquest by the Muslin State there can be no consequences or claims upon it.

b)      The monasteries of Mount Athos did not resist, but the capitulated to the Sultans before the conquest and as a result their property was recognized by the Sultans. Mount Athos received firmans from Sultans Mehmed A (1413-1421), Bayezid A (1389 – 1402) and Mourad B who sent the firman of the 9th April 1430 (the original has been saved) which validated the privileges and the property that the Byzantine Emperors had given to Mount Athos.

c)      The ‘inalienable’ of the church property was recognized and ensured by Mehmed the Conqueror in his edict in 1453.  

  In the above photograph we can see page 7 of the contract 2816 (May, 9, 2007, vol. 205/6), according to which the rights of ownership of thousands acres are recognized for a monastery, following firmans issued by Sultans Mehmed A (1413-1421), Bayezid A (1389 – 1402) and Mourad B who sent the firman of the 9th April 1430 (the original has been saved) which validated the privileges and the property of monasteries in Mount Athos and the edict issued by Mehmed the Conqueror (1453).


 The actions of plundering the Greek cultural wealth (and not just the Parthenon marbles) were carried out under the tolerance / indifference of the Turks and the silent approval / complicity of the Greek Orthodox Church. In fact, the Church often played and active part in the looting circle – for example, the patriarch and episcope of Andros was one of the informants and suppliers of the British ambassador in Istanbul, Thomas Roe (1621 – 1628).


  The monasteries of Mount Athos excelled at the trade of antiquities: in a document of 1694 they admit that they had sold ‘old books’ to the king of Russia because, as they claimed, they famished - something they have always claimed. Moreover, in 1801 the abbot of Patmos monastery, after being bribed by the British, gave away ancient manuscripts, among which there was a Platonic dialogue. Adamantios Korais refers to the monasteries of Patmos and Mount Athos as “having robbed the whole Greece of its precious copies of manuscripts”. (Preface in Isocrates edition, 1807). Furthermore, in the 1720’s the French consul in Salonika, Esparne, organized a network of agents throughout Greece with a view to steal precious manuscripts. This network’s agents were monks.


After the liberation, the situation, as far as the antiquities trade is concerned, remained almost the same but now it was officially institutionalized by the laws of the modern Greek State. Capodistrias, for example, believed that the archaeological treasures were exclusively exchangeable goods.   


Have the demons abandoned the Greek antiquities of the British Museum?

  In an attempt to justify the destruction of Greek temples by the christians, orthodox Greeks sometimes admit that “indeed there are cases of destruction of the statues of their fake gods in the lives of saints” (official website of the Petraki monastery). Spreading out their medieval anachronistic thought they continue by pointing out that the ancient Greek statues “were dwellings of demons. In the ‘life of St. Paraskevi’ and other saints, we read that the saint herself, through praying, made the demons that lived in the statues confess to the trap which they had created for the humans and then to cause the destruction of the statues, in front of crowds, without them being touched by human hand”.


  The demons, who dwelled – according to the church leaders – in the statues, which are hosted now by museums abroad (e.g. Elginian marbles, British Museum), had no reason to abandon their homes, so they must still be in the statues. As long as Greece withholds such medieval ideas, in case of repatriation of the Greek antiquities of foreign museums, we can immediately sense the danger; these statues may follow the destiny of the other ones – the ‘possessed by demons’ – which were broken, turned into lime and sanctified again by the christians who used them as construction materials in building churches.

  




Church of Virgin Mary Assumption (Koimisis of Theotokos – Pantanassa) in Monastiraki during recent restoration works, which cost 675.635 euros.

     

 For centuries, christians were destroying the Parthenon and building christian churches around the Acropolis with its marbles. It takes just a leisurely walk for any visitor – who’s not an expert on archaeology – to see the ancient marbles that are part of numerous christian churches situated in archaeological sites just below the Acropolis (Dionysus theatre, Ancient Agora, etc.) and all over Plaka.


  If each and every Greek government wished to take real action instead of putting up a ‘show’ in front of the cameras, they should give the necessary orders for the study and planning to remove the parts of the ancient marbles from the christian churches in the area of the Acropolis, their relocation on the Parthenon and the removal of all christian churches from the archaeological sites. (Of course, the devout Ministry of Culture would rather spend funds – not on the removal but rather – on the restoration of such churches, as, for example, the church of St. George in the archaeological site of Vravron, next to the temple of Demetra, the monastery of Daphni on the site of the temple of Daphnaios Apollo, etc.).


  Since the Greek State, the Church and Modern Greek people for years have been trading antiquities with illicit dealers and even today they still treat the ancient heritage with contempt, they have no right to claim to be victims of this situation and demand the return of the marbles. Nor do they have the legal right to ridiculously call upon their biological origin (which, in fact, is doubtful) so as to claim the cultural treasures on behalf of a deeply medieval and corrupted State of theocracy, where the last threads of European theocracy flourish.


*   *   *

 After the completion of the removal of marbles from the Christian churches around the area of the Acropolis and their return to the Parthenon, then perhaps Greece can be entitled to demand the return of the marbles from the foreigners, starting from our neighbours, the Turks, who have to return the marbles of ancient Greek temples that christian emperor, Justinian, removed so as to build Hagia Sophia. (written by: Yiannis Lazaris, www.freeinquiry.gr).



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29513 έγραψε...
Jonathan λέγεσαι, όχι Ιάννι. Τί είσαι, εβραιορωμιοραγιάς?
18.08.2014, 20:05:28





Ανώνυμος 41887 έγραψε...
Ανώνυμος 29513 Πραγματικός ραγιάς είναι αυτός που δέχετε την ιστορία όπως του την πάσαραν οι προκάτοχοι του και υποστηρίζει την διευθαρμένη κοινωνία στην οποία ζεί επειδή έχει και αυτός ενα "κομάτι πίτας". Αυτός που την αμφισβητεί όμως και προσπαθεί να βγάλει την αλήθεια στην επιφάνια με κάθε κόστος είναι ο αληθινός επαναστάτης και σίγουρα όχι αλήτης και φονιάς όπως οι "επαναστατες του '21" που τους κανατε και "εθνικους ήρωες". Και το όνομα αυτού στα αγγλικά είναι John και όχι "Jonathan", αλλά τόσα ξέρεις τόσα λές, σκράπας στα ελληνικά, σκράπας και στα αγγλικά.
28.03.2017, 04:24:00






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...