Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΠΟΛ-ΙΣ,
ΠΟΛ-ΙΤΙΚΗ,
ΠΟΛ-ΙΤΙΣΜΟΣ,
ΠΟΛ-ΕΜΟΣ


Η γένεση και η ιστορική δολοφονία τους

Έγραψε στις 04.04.2009 ο/η: Νελλόπουλος Στάθης

Επιστροφή

  Η πόλις, απΆ την αυγή της γνωστής Ιστορίας μας, θα αποδειχθεί ως ο δόκιμος τρόπος, για να ζήσει ο άνθρωπος ως κοινωνικό και πολιτικό ον. Όπως όμως όλα έτσι και η πόλις έχει τη σκοτεινή της πλευρά. Η δημιουργικότητα της πόλης, που γίνεται πολ-ιτισμός, μπορεί να γίνει πολ-εμος. Αυτή η εναλλαγή προφανώς συναρτάται από την κατάσταση της ψυχής του ανθρώπου ως πολ-ίτη πλέον.


     Η ισορροπία μεταξύ πολιτισμού και πολέμου της πόλης βρίσκεται στην ψυχή λοιπόν του πολίτη και εκδηλώνεται ως στάση και συμπεριφορά της πόλης, δηλαδή ως πολ-ιτική της. Η δομή της ψυχής του ανθρώπου (λογικό, θυμοειδές, επιθυμητικό) δείχνει μέσα απΆ τον αντιθετικό χαρακτήρα των μερών της το επισφαλές της ισορροπίας αυτής. Η Ιστορία έδειξε, ότι, όταν το επιθυμητικό (ένστικτο) επικρατεί, τότε η πόλις «γίνεται» πόλεμος. Με άλλα λόγια διαθέτει τον εαυτό της στη μερίδα εκείνη των πολιτών της, που μπορούν να εκφράσουν καλύτερα την κυριαρχία του επιθυμητικού. Και δεν μπορεί να είναι άλλοι αυτοί απΆ τους γνωστούς για την κατακτητική τους δράση άνδρες της Ιστορίας.


     Η ηγεσία της πόλης βρίσκει έκφραση σε σκηνικό αίματος, στο πρόσωπο ενός οπλισμένου ηγεμόνα. ΑπΆ το επιθυμητικό όμως θα ξεκινήσει αυτή να «υφαίνει» τον «ιστό» της και θα καταγράφεται, χρωματίζεται και «εξηγείται» απΆ το υποταγμένο λογικό, για την υστεροφημία των εκφραστών του.


     Στις πόλεις της Μυκηναϊκής Περιόδου οι εκφραστές της δύναμης των πόλεων Αχαιοί βασιλείς θα στραφούν κατά του προνομιούχου γείτονα, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου (Τροία), που δεν παύει να επιδεικνύει τον πλούτο και τη δύναμή του. Όταν ήλθε η ώρα –και αυτή πάντα έρχεται– κατάρρευσης της αυτοκρατορίας των Χετταίων (13ος αιώνας π.Χ.), και η ανασφάλεια θα κυριεύσει τους προστατευόμενούς τους Τρώες, οι Αχαιοί θα επιχειρήσουν το αναμενόμενο. Τρωικός πόλεμος, ένα φοβερό δράμα, που θα φέρει το σκοτεινό μεσαίωνα στον Ελληνικό Κόσμο, όπως θα προκύψει απΆ την κατάρρευση των Αχαιών στρατοκρατών και την άνοδο των ελληνικών φύλων (Δωριείς, Αιολείς, Ίωνες), που θα καλύψουν, τα κενά εξουσίας των πρώτων. Κάποια στιγμή (8ος αιώνας π.Χ.) ο κόσμος αυτός θα «ξυπνήσει» από τις ωδές του Ομήρου, που θα του θυμίζουν τη δόξα των Αχαιών αλλά και τις αμαρτίες με τα δεινά τους. Από την άλλη ο Ησίοδος με τα έργα του θα επιχειρήσει να εκλογικεύσει τα πράγματα και να διδάξει τον αφυπνιζόμενο αυτόν κόσμο, για να μην μπερδεύει τους θρύλους του με την πραγματικότητα.


Η «παρένθεση» ανοίγει

Οι πόλεις, που θα εμφανισθούν στον περιορισμένο αλλά ιδιαίτερα προικισμένο από την Φύση χώρο, θα γεμίσουν από κόσμο, πέραν των ορίων πληθυσμιακής αντοχής τους (10 εκατ.). Η λύση, που θα δοθεί στο μεγάλο αυτό πρόβλημα-πρόκληση, θα έχει δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη, εξωτερική, αφορά στο μεγάλο αποικισμό (8ος- 7ος αιώνας π.Χ.). Οι πόλεις των αποίκων, που θα αναδειχθούν απΆ την άκρη της Μεσογείου μέχρι την άκρη του Εύξεινου Πόντου, θα έχουν μνήμες και παραδόσεις των μητροπόλεών τους, αλλά θα λειτουργήσουν αυτόνομα, στην βάση των συνθηκών που θα συναντήσουν. (Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά απΆ τους Ευρωπαίους αποίκους, που θα επιβάλουν την εξουσία των μητροπόλεών τους στις αποικίες τους.)

Οι πόλεις των αποίκων (8ος- 7ος αιώνας π.Χ.) θα έχουν μνήμες και παραδόσεις των μητροπόλεών τους, αλλά θα λειτουργήσουν αυτόνομα. Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά απΆ τους Ευρωπαίους αποίκους, που θα επιβάλουν την εξουσία των μητροπόλεών τους στις αποικίες τους.

   

     Η δεύτερη κατεύθυνση, η εσωτερική, αφορά στο πως πρέπει η πόλις να οργανωθεί και να ζήσει ως κοινωνία ανθρώπων αλλά και πόλεων, ώστε η ζωή να είναι ανεκτή έως ευχάριστη και παράλληλα δημιουργική, με τους λιγότερους κινδύνους, που η φύση του ανθρώπου ενέχει. Ο Όμηρος, που θα τους θυμίζει καθημερινά (μΆ αυτόν ξυπνάνε και μΆ αυτόν κοιμούνται) τις δόξες αλλά και τις μεγάλες αμαρτίες και τα δεινά του πολέμου, που οι πόλεις των Αχαιών προγόνων τους έφεραν, θα γίνει πρόκληση. Ήλθε επομένως η ώρα το «λογικό» της ψυχής τους να πάρει τη θέση του και να βάλει τα άλλα μέρη της στη δική τους, για να δώσει έτσι την ανάλογη απάντηση.


     Ο στοχασμός θα διαρρήξει το ομηρικό κέλυφος (παράδοση) ως αμφισβήτηση, με τους τραγικούς μας ποιητές τώρα να αναλαμβάνουν δράση.


     Παράλληλα θα αναζητήσει τρόπους οργάνωσης και λειτουργίας της πόλης, στην βάση των βλέψεων διάθεσης του εαυτού τους, ως «δυνάμει» πολιτών της πόλης τους.


     Εάν οι βλέψεις αυτές παγιδεύονταν στο επιθυμητικό της ψυχής τους, τότε το «μαγκανοπήγαδο» της Ιστορίας θα τους ξαναγυρνούσε στα γνώριμα «μονοπάτια» του πολέμου, στο «μοτίβο» του ηρωικού παρελθόντος τους, που όμως τώρα έπρεπε να απορρίψουν, εάν ήθελαν να αποφύγουν τα δεινά του.


     Οι Ίωνες σοφοί στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, μέσα στις ιδιάζουσες (υπαγωγή στην αυτοκρατορική περσική δύναμη της περιοχής) αλλά ευνοϊκές συνθήκες των ελληνικών πόλεων στα παράλια της Μικράς Ασίας, θα καταυγάσουν με το «φως» τους όλο τον ελλαδικό χώρο. Πρόκειται για μία ιδιαίτερα ευνοϊκή συγκυρία, που θα βοηθήσει σημαντικά τον πολίτη της κάθε Ελληνίδας πόλης να βρει τον εαυτό του και να δοκιμαστεί στην ισορροπία του τρισυπόστατου της ψυχής του (συγκρατώντας το φοβερό επιθυμητικό της, στο μέτρο που η φύση του ως ανθρώπου ορίζει).

    

    Η Δωρική Σπάρτη θα αυτοδιατεθεί, εκτραπείσα από την αρχή στο ρεαλισμό του ξίφους της. Δύο Μεσσηνιακοί πόλεμοι θα δεσμεύσουν την αυτοδιάθεση των οπλιτών-πολιτών της πλέον. Οι κατευθύνσεις του Λυκούργου όμως θα τους προκαταλάβουν για αυτοσυγκράτηση, ώστε να μπορέσουν να πορευτούν με αρετή, στην βάση των ελληνικών αξιών, που ανέδειξε η ίδια η ζωή του Έλληνα. Ξίφος και με αρετή βίος σημαίνει απλά «όργανο της τάξεως», δηλαδή κάτι σαν «αστυνομία» του ελληνικού μικρόκοσμου. Αυτός είναι ο ρόλος που της προέκυψε και αυτοδιατέθηκε σΆ αυτόν ως αμφισβήτηση του ομηρικού παρελθόντος και θέση στον αναδυόμενο κόσμο των Ελληνίδων πόλεων. Και θα τον κρατήσει μέχρι τέλους, εκφραστής της σωφροσύνης και της ανδρείας στην κατά δίκαιο ροή των πραγμάτων των Ελληνίδων πόλεων.


     Στην πόλη αυτή θα προστρέχουν σε λίγο οι άλλες, για να βρίσκουν το δίκιο τους.


Η κορύφωση στην «παρένθεση»

  Στον αντίποδα της Σπάρτης η Ιωνική Αθήνα υπό την εύλογη επιρροή των συγγενών της στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, θα καταλήξει στη σοφία της ομώνυμης θεάς της πόλης, για να αναζητήσει τους δικούς της όρους αυτοδιάθεσης ως κοινωνία πόλης. Θα ξεκινήσει με τον Σόλωνα μετά από μία περιπετειώδη διαδρομή, στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. με τη σεισάχθεια και τη «στροφή» των φτωχών πολιτών της στη ναυτιλία. Θα χρειαστεί η θεά της πόλης έναν αιώνα, για να βάλει τα πράγματά της στο δρόμο της δημοκρατίας με πρωτεργάτη τον Κλεισθένη.


    Η Φιλοσοφία (στοχασμός αμφισβήτησης και δημιουργίας) θα προβάλει τον νόμο ως μεταβλητή σύμβαση/θέσμιση και αυθόρμητη τελικότητα της ανάγκης (χρείας) πάνω από πρόσωπα και συνήθειες. Η Τέχνη ως αυτοέκφραση της Φύσης μέσα απΆ τον άνθρωπο για ο,τι δεν μπορεί να εκφράσει μόνη της, θα αναζητήσει το μέτρο και την αρμονία, για να αναδείξει το κάλλος. Ο Έλληνας άνθρωπος αποκτά συνείδηση της ουσίας της Φύσης. Γνωρίζει ότι είναι ύλη, κίνηση, αλλοίωση, αοριστία, απροσδιοριστία και ζωή αυτορρυθμιζόμενη. Γνωρίζει ότι είναι μέρος της και ταυτόχρονα ως ζώο πολιτικό δημιουργεί νόμους στον αντίποδά της. Η ελεύθερη σκέψη του εισχωρεί στα άδυτά της, όπου θα κατανοήσει, ότι πίσω από την αλυσίδα αιτίας-αποτελέσματος κρύβει την τάση της να εξομοιωθεί με τον νου - «θεό», κρύβει το μεγάλο έρωτά της γιΆ αυτόν. Και αυτό είναι κάτι που αισθάνεται μέσα του. Νους φαινομενικά χωρισμένος από τον κόσμο της Φύσης (Δίας), αλλά ταυτόχρονα έλκων αυτήν προς ζεύξη (Ζευς) με Έρωτα.

   

     Θεμέλιο θέσμισης της πόλης συνακόλουθα η αρετή ως πρωταξία, με την επίγνωση όμως, ότι η όποια πόλη δεν μπορεί ποτέ να είναι αυτό που οφείλει να είναι (άριστη), και η δικαιοσύνη δεν κατασκευάζεται ούτε θεμελιώνεται μέσα απΆ την θεωρία. Είναι πολιτική ιδέα η αυτοθέσμιση της κοινωνίας, μη «γαντζωμένη» όμως στην όποια τάξη πραγμάτων. Η θέσμιση ως δημιουργία προκύπτει ως όριο της κληρονομημένης σκέψης, υπερβαίνουσα τη θεωρία. Γνωρίζει τέλος, ότι ο άνθρωπος δεν γεννιέται ελεύθερος ούτε μη ελεύθερος ούτε ίσος ούτε μη ίσος, απλά επιθυμεί την ελευθερία και την ισότητα. Και αυτό συνεπάγεται καθημερινό αγώνα στο πλαίσιο της πόλης (πολιτική) και παράλληλα άσκηση (παιδεία). Έτσι και μόνο η Αθήνα, κορυφαία στον αντίποδα της Σπάρτης, θα εφελκύσει το θαυμασμό του συνόλου των Ελληνίδων πόλεων, ως πρότυπο πόλης.


     Ο Αθηναίος πολίτης βιώνει καθημερινά, ότι η ισορροπία της θεσμικής του πραγματικότητας συναρτάται από την ισορροπία της ψυχής του, αφού τα μέρη της πρέπει να «δένουν» με τα μέρη της πόλης (όργανα λειτουργίας της), για να μπορεί να νιώθει ένα με αυτήν και αυτή με αυτόν. Εντελώς σχηματικά, για να καταδειχθεί η εξέχουσα αυτή ιδιαιτερότητα, η Αθήνα ως πόλις/όχημα (φορέας κίνησης της κοινωνίας) ορίζει τον άξονά της ως πολιτική εξουσίας, να διαπερνά αυτήν απΆ άκρου εις άκρον (συμμετοχή στις αποφάσεις και στη λειτουργία της πόλης όλων των πολιτών) με «τιμόνι» την Εκκλησία του Δήμου και οδηγό το νόμο που αυτή δημιουργεί. «Κινητήρας» του η δημοκρατική οργάνωση της πόλης (Αγορά - Εκκλησία του Δήμου - Δικαστήρια - Θέατρο) με «καύσιμο» το μείγμα, που η αρετή στην βάση της ανάγκης διαμορφώνει. Η Φιλοσοφία δίνει τα «φτερά» της, και η Τέχνη ορίζει το ρυθμό της καρδιάς της πόλης ως κοινωνίας στο μέτρο και την αρμονία της.


Η ηγεσία της πόλης βρίσκει τώρα έκφραση στο σκηνικό του πνεύματος, στο πρόσωπο των μεγάλων φιλοσόφων, τραγωδών και καλλιτεχνών, που οδηγούν την πόλη στο δρόμο της δημιουργίας, αλλά και στο πρόσωπο του στρατηγού της, όταν απειλείται η ελευθερία της.


     Αλλά η κίνηση της πόλης/οχήματος από κίνηση για επέκταση της κυριαρχίας της και αύξηση του πλούτου της γίνεται «πτήση» δημιουργίας. Έτσι και μόνο το ένστικτο θα βρεθεί εκεί, που το «λογικό» ορίζει, και στο μέτρο που η καρδιά ρυθμίζει. Τότε ο πολίτης νοιώθει μέσα στην καθημερινότητά του το λόγο του να ορθώνεται, να γίνεται λόγος της πόλης και προσευχή στον ύπατο Λόγο/ Νου, που η Φύση πάντα θα αποζητά τώρα μέσα απΆ τον άνθρωπο κι όχι από τους θεούς. Η ηγεσία της πόλης βρίσκει τώρα έκφραση στο σκηνικό του πνεύματος, στο πρόσωπο των μεγάλων φιλοσόφων, τραγωδών και καλλιτεχνών, που οδηγούν την πόλη στο δρόμο της δημιουργίας, αλλά και στο πρόσωπο του στρατηγού της, όταν απειλείται η ελευθερία της.


     Η «πτήση» όμως φέρνει και φόβο, φόβο απώλειας της υλικής «γλυκειάς» πραγματικότητας και ο φόβος την «προσγείωση». Πράγματι στην φάση της κορύφωσης της δημοκρατικής λειτουργίας της πόλης (Περικλής) θα προκύψει η «προσγείωσή» της στο δρόμο της αυτοκρατορικής της κινητοποίησης, ως «ρεαλισμός». Το ένστικτο θα ξαναβρεί τη γνώριμη θέση ελέγχου στην ψυχή του πολίτη και της πόλης. Από «σχολείο» της Ελλάδος θα γίνει δυνάστης του μεγαλύτερου μέρους των Ελληνίδων πόλεων, που θα προστρέχουν τώρα στον «αστυνόμο» (Σπάρτη), για να βρίσκουν το δίκιο τους.


     Ο εμφύλιος αρχίζει, για να κλείσει δραματικά το κεφάλαιο της Ελληνίδας πόλης ως εξέχουσας ιδιαιτερότητας, οργάνωσης και λειτουργίας αυτοθέσμισης του Έλληνα ανθρώπου/πολίτη.


Επιστροφή στον κανόνα

  Το Μακεδονικό Κράτος στα όρια του Ελληνικού Κόσμου θα εντάξει με το ξίφος του το σύνολο των Ελληνίδων πόλεων πλην Σπάρτης, και η πόλη θα επανέλθει στην «φυσιολογική» λειτουργία της. Μετά τους Μακεδόνες (Μέγας Αλέξανδρος και Επίγονοι) θα λάμψη το «άστρο» της Ρώμης, πόλης-έδρας της ομώνυμης αυτοκρατορίας, που η δυναμική της θα μετακινήσει το κέντρο του κόσμου. Η δημοκρατική αφετηρία της πόλης (κατά μίμηση της Ελληνίδας) θα αποδειχθεί αδύναμη στην βάση των προϋποθέσεων παιδείας της. Σύντομα σχετικά θα λάμψει ως πόλη/τέρας (1 εκατ. κάτοικοι) ανείπωτης χλιδής και μεγαλείου.


     Οι περιβάλλοντες αυτήν και πλεονάζοντες «βάρβαροι» θα κλείσουν με τον τρόπο που αυτοί ξέρουν το κεφάλαιο αυτό της Ιστορίας, για να ανοίξουν το δικό τους ως επίδοξοι διάδοχοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με το ένστικτο (κατάκτηση/επικυριαρχία) «ορθωμένο» και με παιδεία ανύπαρκτη το πρόβλημα παίρνει τώρα ανεξέλεγκτες διαστάσεις.


     Η ηγεσία της πόλης/αυτοκρατορίας βρίσκει έκφραση στο γνώριμο σκηνικό πλούτου και χλιδής ως εξαγοράσιμο υποκατάστατο του πνεύματος, στο πρόσωπο του αυτοκράτορα, συνήθως ικανού πολεμικού άνδρα και των «αριστοκρατών»-συγκλητικών, που τον περιβάλλουν ανταγωνιστικά ως φορείς μνήμης της δημοκρατίας της πόλης.


     Το χριστιανικό δόγμα, που, για να «στηθεί», θα χρειασθεί τρεις αιώνες εργώδους προσπάθειας των «χριστιανών»(;) της Ρώμης και της Αλεξάνδρειας κυρίως, θα επιβληθεί τελικά, για να φέρει τη μεσαιωνική τάξη σε Δύση και Ανατολή, τάξη «νεκροταφείου». Το «φως» της Ελληνίδας πόλης, που αναστάτωσε τις ψυχές ενός κόσμου ολοκλήρου, πρέπει τώρα να σβήσει. Θα φροντίσουν γιΆ αυτό οι «βάρβαροι» με τις οδηγίες του ιερατείου του νέου δόγματος. Ο τρόμος θα επικρατήσει, και οι Έλληνες, αν θέλουν να ζήσουν, θα πρέπει να ξεχάσουν το όνομά τους.

    

      Η νέα πολιτικοοικονομική τάξη, ο φεουδαλισμός, θα βρει στήριγμα στο νέο δόγμα.


     Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία («Βυζαντινή») θα εγκαταλείψει τον ελλαδικό χώρο στα ερείπιά του, που η ίδια προκάλεσε, και θα αναζητήσει τελικά ρόλους (κάτω από το νέο δόγμα) στα δρώμενα της Ανατολής. Σασσανίδες (Πάρθοι) από τη μία στη θέση της Περσίας και Ισλάμ από την άλλη θα πιέζουν ασφυκτικά, μέχρι να την εξουθενώσουν. Ένας κόσμος ολόκληρος θα οργανωθεί κάτω από τη σημαία του Ισλάμ (δόγμα κοινής αφετηρίας με το χριστιανικό), για να εκδικηθεί τον «άπιστο» στο πρόσωπο της Ρώμης, που τον καταδυνάστευσε και τον κατεξευτέλισε. Μοιραίο επομένως το τέλος της, που θα καταφέρει να επιβραδύνει εντυπωσιακά με τις φοβερές μηχανορραφίες των ιθυνόντων της, που θα καταγραφούν ως «υπόδειγμα» ρεαλιστικής πολιτικής για τους νεώτερους.


     Οι πόλεις εδώ, με την Κωνσταντινούπολη πρώτη, θα επιδοθούν με θρησκευτικό πάθος στην ανέγερση των ναών του δόγματος. Ο τρούλλος και η καμάρα θα ορίσουν τώρα τη γραμμή της πόλης, σημειολογώντας την απόλυτη υποταγή του νέου υποκειμένου της πόλης, του χριστιανού, στην εξουσία του θεού, δηλαδή των επί Γης εκπροσώπων του.


    Η λειτουργία της πολιτικής αυτοθέσμισης (Εκκλησία του Δήμου) γίνεται τώρα λειτουργία της εκκλησίας του δόγματος, στο ναό, που χωράει μέσα του όλους αλλά κάτω από τον τρούλλο του. Η ψαλμωδία υποκαθιστά τη θεσμική δημιουργία του Δήμου, ο ιππόδρομος και το φθηνό θέαμα το Θέατρο. Η τέχνη του μέτρου και της αρμονίας γίνεται αγιογραφία σκοτεινών και αυστηρών μορφών. Οι φιλοσοφικές σχολές γίνονται θεολογικές για τις ανάγκες του δόγματος, οι γυμνικοί αγώνες (Ολυμπιακοί) γίνονται μοναχικός ασκητισμός. Η πόλη επομένως χάνει το νόημα και την ουσία της ως φορέας θέσμισης της κοινωνίας της και γίνεται έδρα πολιτικο-θρησκευτικής εξουσίας και φυσικά του εμπορίου, που συνεχίζει σταθερά και αδιάλειπτα τη λειτουργία του. ΣΆ αυτό θα βρίσκει προφανώς διέξοδο ο πληθυσμός της, για να σημειώνει τις επιδόσεις του. Η πολιτική της πόλης δεν τον αφορά πλέον, αφού βρίσκεται στα «καλά χέρια» του αυτοκράτορα, των «ευγενών» και των παπάδων της.



 

Αριστερά: Η Εκκλησία του Δήμου, ο τόπος συνέλευσης-διαλόγου, όπου ο πολίτης - πρόσωπο αποφάσιζε και νομοθετούσε ο ίδιος.

 

Δεξιά: Η θεοκρατική διαστρέβλωση της έννοιας «εκκλησία» ξεκίνησε από την Παλαιά Διαθήκη. Η λέξη τώρα περιγράφει την ιουδαϊκή συναγωγή στην αρχή και το χριστιανικό ναό αργότερα, όπου δεν υπάρχει η έννοια του ελεύθερου ατόμου - προσώπου, αλλά του άβουλου μαζοποιημένου ποιμνίου, που καλέστηκε και συνάχθηκε, προκειμένου να λατρεύσει τον Γιαχβέ.



  Στον ευρωπαϊκό χώρο τα πράγματα θα περάσουν από την «λογική» των επικυρίαρχων βαρβάρων ως φεουδαρχών, που σύντομα κάποιοι από αυτούς, μετά από άγριους «καυγάδες», θα γίνουν βασιλείς εθνικών κρατών η αυτοκράτορες. Αυτοί με τη σειρά τους θα αμφισβητηθούν (Αγγλική και Γαλλική Επανάσταση) για την επιβολή της αστικής τάξης με στέμμα.


     Μία νέα αμφισβήτηση ως αγγλοσαξονικός φιλελευθερισμός από τη μία και Ρώσσικη Οκτωβριανή Επανάσταση από την άλλη θα αποκαταστήσει αφΆ ενός τη γνήσια αστική τάξη πραγμάτων (με τους εθνικούς «αντιπροσώπους» των εθνικών κρατών ως θεματοφύλακές της) και θα «ντεμπουτάρει» αφΆ ετέρου τα σοβιέτ των μπολσεβίκων αντίστοιχα. Στη γραμμή αυτή πορείας θα καταλήξουμε σήμερα στην αμερικανική εκδοχή του εθνικού κράτους, ως «γραναζιού» στην παγκόσμια μηχανή ολοκλήρωσης του παγκόσμιου κράτους.


    Εδώ όμως η πόλη θα περιέλθει στην ομηρία των εμπόρων και των τοκογλύφων απΆ την πρώτη στιγμή αμφισβήτησης της εξουσίας του φεουδάρχη. Από εμπορικός «κόμβος» του δικτύου των νέων βασιλείων (εμπορική επανάσταση/13ος-14ος αιώνας), έγινε βιομηχανική πόλη (βιομηχανική επανάσταση/ 18ος αιώνας) και αυτή με τη σειρά της σύγχρονη πόλη/τέρας (άνω των 5 εκατ. κατ., όπου μία διαβρωμένη «πλάκα» μικρομεσαίων αστών χωρίζει το «λούμπεν» νέας σύνθεσης, από έναν «κόσμο» ασύλληπτου πλούτου και χλιδής), έδρα διοίκησης οικονομικών «κολοσσών» στα «χέρια» απογόνων του τοκογλύφου. Αναγέννηση και Διαφωτισμός δεν κατάφεραν τελικά να στρέψουν τα πράγματα της πόλης εκεί, που αρχικά έδειξαν. Το φαντασιακό του Ευρωπαίου ανθρώπου έχει έγκαιρα «παγιδευτεί» στο όνειρο του πλούτου με «δόλωμα» το κέρδος του εμπόρου, ρυθμιστή των πραγμάτων της πόλης.

    

    Η πόλη/τέρας τώρα, για να ζήσει ως μέλος κοινωνίας πόλεων/τεράτων, οφείλει να κατασκευάζει, διαμορφώνει και συντηρεί το «συνδετικό ιστό» της (νέες τεχνολογίες), ώστε το τέρας/οικονομία (παγκοσμιοποίηση), που τη ζει, να μπορεί να αναπτύσσεται και να κινείται άνετα σε όλο το εύρος του πλανήτη.


    Είναι προφανές, ότι στο είδος αυτό «πόλης», όπου ως θεμέλιό της στη θέση της αρετής βρίσκουμε το κέρδος και ως αξίες αυτές, που αυτό αναγνωρίζει, η πολιτική ως θεσμική δημιουργία αυτοπροσδιορισμού του πολίτη δεν έχει νόημα. Εδώ επομένως βρίσκεται το τέλος της πόλης ως φορέα οικονομικού πολιτισμού. Η πόλη/τέρας τώρα γίνεται φορέας οικονομικού πολέμου, γιγαντιαίων και ανεξέλεγκτων διαστάσεων με τις φοβερότερες απώλειες, που είδέ ποτε ο πλανήτης.

Στο είδος αυτό «πόλης», όπου ως θεμέλιό της στη θέση της αρετής βρίσκουμε το κέρδος και ως αξίες αυτές, που αυτό αναγνωρίζει, η πολιτική ως θεσμική δημιουργία αυτοπροσδιορισμού του πολίτη δεν έχει νόημα.


     Η άμεση απειλή καταστροφής του περιβάλλοντος, οι συνεχείς πόλεμοι επιβολής της κυριαρχίας των ΗΠΑ, οι φοβερές αρρώστιες, που απειλούν άμεσα τις κοινωνίες μας, μιλούν από μόνα τους. Η πρόκληση μέγιστη.


     Ο άνθρωπος όμως πρέπει να ζήσει και θα ζήσει, για να δώσει την απάντηση που οφείλει –και η Φύση περιμένει από αυτόν.


     Οι «λούμπεν» της σύγχρονης πόλης/τέρατος, ζώντας στα «έγκατά» της, μέσα στην φρίκη της, αλλά ελεύθεροι από τις όποιες δεσμεύσεις της, γίνονται φορείς της νέας αμφισβήτησης μαζί με τις «αρρώστιες» της. Είναι οι άνθρωποι, που φροντίζουν εκ των πραγμάτων περιποιούμενοι τον «τάφο» της πολιτικής της πόλης (εκεί είναι «θαμμένη»), οι μόνοι ίσως που νιώθουν τόσο βαθιά την απουσία της. Τα «αγριολούλουδα» στους τοίχους της πόλης και του διαδικτύου το μαρτυρούν.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Κ. Καστοριάδης, «Η ελληνική ιδιαιτερότητα».

Κ. Καστοριάδης, «Τα σταυροδρόμια του λαβυρίνθου».

Α. ΤΟΥΝΒΕΕ, «Σπουδή της Ιστορίας».

Α. ΤΟΥΝΒΕΕ, «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους».

«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους».

UNESCO, «Ιστορία της ανθρωπότητος».

ATLAS OF WORLD HISTORY - THE TIMES.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...