Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΕΞΟΥΣΙΑ
ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ


Ο τ. πρύτανις της Α.Σ.Κ.Τ., Χρόνης Μπότσογλου,
αποκαλύπτει τον έλεγχο,
αλλά και την αντίδραση των δημιουργών


Έγραψε στις 02.04.2009 ο/η: Μίχος Κώστας

Επιστροφή

O ζωγράφος Χρόνης Μπότσογλου έχει την δική του ιστορία στον χώρο των Εικαστικών Τεχνών. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) και στην Ecole Supérieure des Beaux Arts στο Παρίσι και έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις και συμμετοχές σε ακόμα περισσότερες ομαδικές, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Είναι και συγγραφέας των βιβλίων «Ημερολόγια Ταξίδια» (1994) και «Ψευτοδοκίμια» (2000). Επίσης έχει εκδόσει την ποιητική συλλογή «Σπουδή στο μαύρο» (1998). Ως πρώην πρύτανις της Σχολής Καλών Τεχνών, «καθ’ ύλην αρμόδιος», μας εξηγεί oρισμένες «κρυφές» πτυχές της Ιστορίας της Τέχνης καθώς και ιδιαίτερα της εξάρτησής της από την Εξουσία, αλλά και τους νόμους της αγοράς...

Aυτοπροσωπογραφία.


 - Πολλοί άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν να αντιληφθούν τον λόγο, που το κόστος ενός έργου Τέχνης είναι πολύ υψηλό. Στην εποχή μας ποιά είναι τα κριτήρια εκείνα που αναδεικνύουν την αξία ενός έργου Τέχνης;

    

- Από το 1950 και μετά η Τέχνη υπάρχει και λειτουργεί στηριγμένη μόνο σε ένα βασικό κριτήριο, την εμπορικότητα. Καλώς η κακώς –δεν έχει σημασία– η Ζωγραφική κινείται με τον τρόπο που της επιβάλλουν οι ευρύτερες κοινωνικές δομές, δηλαδή η ελεύθερη αγορά και η παγκοσμιοποίηση. Δεν υπάρχουν σήμερα άλλες αισθητικές αξίες παρά μόνο το εμπόριο. Οι κανόνες του εμπορίου καθορίζουν την αξία των έργων Τέχνης σήμερα. Είναι σκληρό αυτό που λέω, αλλά έτσι είναι.


- Έτσι αξιολογούνταν πάντοτε τα έργα Τέχνης;

- Μέχρι το 1950 επιβίωνε η πιο παλιά Τέχνη. Η νεωτερικότητα. Ο μοντερνισμός. Αυτά τα ρεύματα λειτουργούσαν μέσα σε παλαιότερα συστήματα αξιών. Από τη στιγμή που επικράτησε ο φιλελευθερισμός στην Οικονομία, μοιραία και η Τέχνη αναγκάστηκε να ακολουθήσει τους νόμους της αγοράς.

    

Ο Hobsbawn στο βιβλίο του «Ο αιώνας των άκρων» αναλύει μέσα σε δύο κεφάλαια τον τρόπο, που η Τέχνη υποτάχθηκε πλήρως στους νόμους της αγοράς. Επομένως το ζήτημα της εμπορικότητας της Τέχνης και το ερώτημα που προκύπτει, για το αν αυτή ωφελεί ή βλάπτει, είναι τελείως ρητορικό. Η Τέχνη σήμερα υπάρχει μόνο με αυτούς τους όρους. Δυστυχώς μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί ένα άλλο σύστημα αξιών, που να θέσει νέους κανόνες, στον τρόπο που θα κινείται η Τέχνη.



Στο Μετρό - Παρίσι.



Η στρατευμένη Τέχνη και οι δημιουργοί


- Το Βυζάντιο επέβαλε την στράτευση της Τέχνης με σκοπό την εξυπηρέτηση του δόγματος.

- Η βυζαντινή τέχνη λειτούργησε και αναπτύχθηκε βασισμένη στο θρησκευτικό δόγμα και όχι στην αισθητική. Δηλαδή η μορφή γεννήθηκε μέσα από το δόγμα. Και στην Φαραωνική Αίγυπτο των ταφικών μνημείων η Τέχνη ήταν θρησκευτική. Είναι γεγονός, ότι κάθε φορά, ανάλογα με τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν, η Τέχνη καλείται να εξυπηρετήσει και κάποιες σκοπιμότητες, από θρησκευτικές μέχρι πολιτικές, μέχρι και προσωπικά γούστα.

    

- Πότε άρχισε η εκκοσμίκευση της Τέχνης;

- Η Τέχνη εγκαταλείπει τον θρησκευτικό προσανατολισμό της σταδιακά. Στην Ευρώπη της Αναγέννησης για παράδειγμα αποκτά κοσμικό χαρακτήρα. Οι πίνακες ζωγραφικής και τα αγάλματα κοσμούν τώρα όχι μόνο τις εκκλησίες αλλά και τα σπίτια των πλουσίων. Στις Κάτω Χώρες, όπου έλαβαν χώρα έντονες θρησκευτικές διαμάχες ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες, άλλαξε ο τρόπος διακόσμησης των ναών. Η Τέχνη εκεί πήρε χαρακτήρα απολύτως κοσμικό. Άρχισαν λοιπόν να ζωγραφίζουν τον κύριο τάδε, διάφορες σκηνές από την καθημερινή ζωή, κ.λ.π. Αυτά τα αιτήματα τα γεννά η ίδια η κοινωνία, οι ζωγράφοι απλώς τα ακολουθούν ή καλύτερα τα εκτελούν.


- Η ανάπτυξη της Τέχνης και γενικότερα η πολιτιστική ακμή μήπως οφείλονται απλώς και μόνο σε τυχαίες ιστορικές συγκυρίες;

- Υπήρξαν εποχές, που η Τέχνη αναπτύχθηκε πολύ, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει, ότι οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στάθηκαν απόλυτα ιδανικές για την ανάπτυξή της, για παράδειγμα ακόμη και στην αρχαία κλασική Αθήνα ο Φειδίας καταδικάστηκε. Ο Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ, που εκείνη την εποχή ήταν μία από τις πιο προηγμένες πόλεις σε παγκόσμιο επίπεδο, καταδικάστηκε, όταν παρουσίασε το διάσημο έργο του «Νυχτερινή περίπολος». Επειδή δεν μπορούσε να επιστρέψει την μεγάλη προκαταβολή που είχε εισπράξει, δημεύτηκε η περιουσία του. Οι παραγγελίες για νέα έργα μηδενίστηκαν, και αυτός ο πολύ μεγάλος ζωγράφος κατάντησε πένητας. Ουσιαστικά τον ζούσαν οι μαθητές του και, για να συντηρηθεί, έφτιαχνε χαλκογραφίες, τις οποίες πούλαγε στα κρυφά, διότι, σε ό,τι πουλούσε επίσημα, του κάνανε κατάσχεση. Ποτέ λοιπόν δεν ήταν εντελώς ευνοϊκά τα πράγματα για εμάς τους ζωγράφους. Φαίνεται, ότι η Τέχνη αναπτύσσεται και υπάρχει μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο κάθε εποχής, λειτουργεί βάσει των νόμων, που θέτει αυτό το πλαίσιο, και πάντα βρίσκει τρόπο να ανταποκρίνεται σε αυτές τις συνθήκες και να παράγει το έργο της.











Η γυναίκα στο χώρο τού λιοτριβείου.



Δεν μπορεί η Εξουσία να υποδουλώνει τον καλλιτέχνη


- Και όταν ένα έργο δεν αρέσει ή δεν εξυπηρετεί τις δέουσες πολιτικές απαιτήσεις της εξουσίας, δικαιολογείται η καταστροφή του;

- Οι Ταλιμπάν πριν λίγα χρόνια κατέστρεψαν τους περίφημους Βούδδες, επειδή «σκανδάλιζαν» την θρησκευτική τους πίστη. Αυτό για εμάς σήμερα είναι πολύ κακό, γιατί σήμερα είμαστε συλλέκτες, ενώ δεν υπήρχε η έννοια του συλλέκτη πάντοτε.


Ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα τα παλιά αγάλματα των Κούρων και των Κορών τα αντικαθιστούσαν με καινούργια, τα έσπαγαν, για να τα χρησιμοποιήσουν ως δομικά στοιχεία π.χ. στα τείχη της Ακρόπολης, και άλλα τα έθαβαν στη γη, κάτω ακριβώς από το σημείο που έστηναν νέα αγάλματα, μέχρι να περάσει και η δική τους εποχή, και να καταστραφούν κι αυτά. Πιο μετά οι χριστιανοί καταστρέψανε τα ειδωλολατρικά έργα, για να κάνουν τα χριστιανικά.

    

- Πως προέκυψε η συνήθεια των ανθρώπων να συλλέγουν έργα Τέχνης;

- Οι άνθρωποι γίνονται συλλέκτες έργων τέχνης από την εποχή της Αναγέννησης και μετά. Μόλις τότε άρχισε να σχηματίζεται αστική τάξη, που λειτουργούσε έξω από τα εκκλησιαστικά και βασιλικά στεγανά. Τότε σχηματίζονταν πόλεις με την μορφή που έχουν σήμερα. Ο πάπας με την μεγάλη εξουσία και την οικονομική ισχύ δεν ήταν πλέον ο μόνος, που μπορούσε να παραγγείλει ένα έργο. Πλούσιοι αστοί απ’ όλο τον κόσμο μπορούσαν να μισθώσουν ένα ζωγράφο, ένα γλύπτη ή να αγοράσουν ένα έργο ιδιαίτερης αισθητικής και ιστορικής αξίας, ένα έργο όπως λέμε «συλλεκτικό».


Αξίζει να παρατηρήσουμε, ότι δεν υπήρξαν ασιάτες ή αφρικανοί συλλέκτες, διότι οι κοινωνίες τους και ο πολιτισμός τους δεν αξιολογούσε έτσι τα έργα Τέχνης. Οι Ινδοί επί παραδείγματι δεν δέχθηκαν ούτε το σύστημα αξιών, που τους επέβαλαν οι άγγλοι αποικιοκράτες, ούτε την χριστιανική πίστη. Όλα λοιπόν είναι σχετικά. Δημιουργήματα, που αρέσουν σήμερα, μπορεί να μην αρέσουν αύριο. Καλλιτεχνήματα, που αρέσουν εδώ, μπορεί να μην γίνονται αποδεκτά αλλού.











Μυτιληνιός ψαράς.

   


- Εσείς, γιατί δεν ασχοληθήκατε με την αγιογραφία;

- Οι περισσότεροι –αν όχι όλοι οι αγιογράφοι της βυζαντινής και μεταβυζαντινής εποχής– ήταν καλόγεροι. Εγώ δεν μπορώ να κάνω θρησκευτικό έργο. Δεν γίνεται. Δεν επικρατούν σήμερα συνθήκες κοινωνικού εξαναγκασμού για τους ζωγράφους, για να με υποχρεώσει κάποιος να ζωγραφίσω κάτι άλλο από αυτό που θέλω.


- Μπορούν οι κοινωνικές συνθήκες να υποδουλώσουν απόλυτα το πνεύμα ενός καλλιτέχνη;

- Ο Ραφαήλ είχε δημιουργήσει πολλά θρησκευτικά έργα, όμως έβρισκε τον τρόπο να εκφράζεται και παράλληλα να υπηρετεί το σύστημα αξιών της εποχής του. Η εποχή τότε απαιτούσε η θεματολογία των ζωγράφων να αναφέρεται είτε σε θρησκευτικά θέματα, είτε σε αρχαίους ελληνικούς μύθους, ο Ραφαήλ όμως έφτιαχνε κάτι πανέμορφες Παναγίες, που θήλαζαν με ένα προκλητικό στήθος και με βλέμμα γεμάτο σαγήνη τον Χριστό, περνώντας ένα μήνυμα απαγορευμένου για την εποχή εκείνη ερωτισμού, εκκοσμικεύοντας δηλαδή την θρησκευτική θεματολογία.

    

Φαίνεται καθαρά, ότι ο Ραφαήλ ήθελε να ζωγραφίζει γυμνό και όχι αγίους, όμως η κοινωνία του επέβαλλε άλλη θεματολογία. Παρά ταύτα δεν μπορούσε να κρυφτεί από τον εαυτό του. Όσο και αν καταπιεζόταν κοινωνικά, πάνω στον καμβά του έβγαινε ο γνήσιος Ραφαήλ. Τα έργα του συνεπώς ήταν κοσμικά και όχι θρησκευτικά.


Στην νεότερη Ιστορία, το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ήταν τα κέντρα του πολιτισμού. Επίσης λίγο πριν την οκτωβριανή επανάσταση και κατά την διάρκεια αυτής στην Ρωσσία άνθισε η Ρώσσικη Πρωτοπορία, ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της μοντέρνας Τέχνης των αρχών του 20ού αιώνα.


- Οι Ηνωμένες Πολιτείες πότε αναδεικνύουν τα δικά τους εικαστικά ρεύματα;

- Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι αμερικανοί κατανοούν την ανάγκη της πολιτιστικής τους επικράτησης σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο, καθ’ όσον ήταν ουσιαστικά οι μόνοι κερδισμένοι από τον πόλεμο. Δες, και οι δυό μας φοράμε παντελόνια τζιν, αυτό είναι ένα είδος αμερικάνικης πολιτιστικής εισβολής. Η Αμερική κατάφερε να επικρατήσει σε ολόκληρη σχεδόν την ανθρωπότητα. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις έπαψαν να αποτελούν το κέντρο του παγκόσμιου πολιτισμού. Τώρα τελευταία ξαναρχίζει δειλά-δειλά να ξαναδημιουργείται ένα νέο ρεύμα ευρωπαϊκής κουλτούρας. Πρώτα το Λονδίνο και ακολουθούν το Παρίσι και το Βερολίνο.
















Άνθρωπος, που περπατά.

    


- Μπορείτε να διακρίνετε, αν στο εγγύς μέλλον η Ευρώπη θα επανακτήσει την πολιτιστική πρωτοκαθεδρία, που είχε κάποτε;

- Αυτό δεν το γνωρίζω. Ζούμε σε μία εποχή, που συντελούνται πολλές πολιτιστικές ζυμώσεις. Η Τέχνη κινείται μέσα στο διαδίκτυο του ηλεκτρονικού κυβερνοχώρου, ο οποίος τώρα αποτελεί την πιο τέλεια έκφραση της παγκοσμιοποίησης.

    

Ο κόσμος έχει πλέον ξεφύγει από τα όρια των εθνών-κρατών η των ομοσπονδιακών χωρών. Μέσα στο ηλεκτρονικό διαδίκτυο έχει δομηθεί ήδη ένα «παγκόσμιο χωριό», η υπόσταση του οποίου υπερβαίνει τα «κλισέ» της Νέας Υόρκης η των Παρισίων.

    

- Πολλοί εικαστικοί σήμερα επιλέγουν να εκφράζονται μέσω τής ψηφιακής τεχνολογίας.

- Σίγουρα η ανάπτυξη της τεχνολογίας επηρεάζει την Τέχνη, όμως εξαρτάται από ποιά σκοπιά το βλέπει κανείς. Και στην  αρχαιότητα, οι άνθρωποι βίωσαν τεχνολογικές επαναστάσεις περνώντας από την «Εποχή του χαλκού» στην «Εποχή του σιδήρου». Τα «νέας γενιάς» σιδερένια εργαλεία επέτρεψαν στον νέο καλλιτέχνη της εποχής εκείνης να δημιουργήσει απίθανα καλλιτεχνικά αριστουργήματα. Τα σκαλίσματα στο μάρμαρο με σιδερένια εργαλεία ήταν πιο κομψά και πιο λεπτά. Κάτι τέτοιο λοιπόν συμβαίνει και σήμερα, όταν κάνουμε τέχνη χρησιμοποιώντας τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα αποτελέσματα της επιρροής της σύγχρονης τεχνολογίας στην σημερινή Τέχνη θα τα κρίνουν οι μελλοντικές γενιές.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...