Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ




Έγραψε στις 05.05.2017 ο/η: Δοξιάδης Αρίστος

Επιστροφή




Είναι πολύ λίγες οι μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, κι αυτές που υπάρχουν έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που δεν είναι τα πιο συνήθη στον δυτικό καπιταλισμό. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό και δεν είναι εγγενείς στην κοινωνία (για να παραφράσουμε τον Μάο), αλλά προκύπτουν από συγκεκριμένες διαδικασίες και από συγκεκριμένες ευκαιρίες. Σχηματικά, στην ιστορία υπήρξαν τρεις τρόποι δημιουργίας τους.

Στη βιομηχανική επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη, η ευκαιρία ήταν, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, ο μεγάλος αριθμός ακτημόνων εργατών που πήγαιναν από ανάγκη να εργαστούν με πολύ χαμηλούς μισθούς στα εργοστάσια της εποχής. Ηταν το προλεταριάτο της εποχής του Μαρξ. Η συγκέντρωση του κεφαλαίου θεμελιώθηκε στη λεγόμενη «πρωταρχική συσσώρευση», δηλαδή σε μια ιστορική διαδικασία που προϋπήρχε της βιομηχανίας: τη συγκέντρωση της ιδιοκτησίας της γης σε λίγες οικογένειες που έλεγχαν τα φέουδα, και στο ξερίζωμα των αγροτών.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, με τις πολύ μεγάλες αγορές προϊόντων και την υψηλή κατανάλωση, συνήθως οι μεγάλες επιχειρήσεις δημιουργούνται από μια άλλου είδους διαδικασία. Ο ανταγωνισμός επιτρέπει σε όσους έχουν καλύτερο ή φτηνότερο προϊόν να κατακτήσουν ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Αν υπάρχει ζήτηση, η επιχείρηση με το καλό προϊόν θα βρει το κεφάλαιο κίνησης και τους εργαζόμενους που χρειάζεται για να μεγαλώσει. ΜΆ αυτό τον τρόπο μεγάλωσαν η Ford στα αυτοκίνητα, η Lilly στα φάρμακα, η Microsoft στο λογισμικό, η Ikea στα έπιπλα, η Sony στα ηλεκτρονικά, η Amazon στο εμπόριο. Και μερικές ήδη μεγάλες, όπως η Unilever, έγιναν ακόμα μεγαλύτερες, εξαγοράζοντας παρεμφερείς επιχειρήσεις.

Απαιτούνται όμως μερικές προϋποθέσεις για να μεγαλώσουν επιχειρήσεις μέσα από τον ανταγωνισμό: να μπορούν να εγκαταστήσουν μεγαλύτερα ή περισσότερα εργοστάσια, να μπορούν να μεταφέρουν τα προϊόντα σε μακρινές περιοχές χωρίς μεγάλο κόστος, να μην υπάρχουν γραφειοκρατικά εμπόδια στη μεγέθυνση, να υπάρχει κεφαλαιαγορά που θα φέρει τα χρηματικά κεφάλαια προς τις πιο παραγωγικές μονάδες. Και να υπάρχουν εργαζόμενοι που θα πάνε να εργαστούν με τους μισθούς που προσφέρει η πιο αποδοτική επιχείρηση του κλάδου. Στις ΗΠΑ, όπου μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα κυριαρχούσε η μικροϊδιοκτησία, οι συνθήκες αυτές συνυπήρξαν, κι έτσι σχηματίστηκε ο νέος βιομηχανικός καπιταλισμός.

Στην Ελλάδα, ούτε πρωταρχική συσσώρευση είχε προϋπάρξει, ώστε να αναπτυχθούν μεγάλες επιχειρήσεις του τύπου της βιομηχανικής επανάστασης, ούτε υπάρχουν οι συνθήκες ανταγωνισμού του σύγχρονου καπιταλισμού. Υπάρχουν όμως οι συνθήκες για έναν τρίτο μηχανισμό συγκέντρωσης του κεφαλαίου, κι αυτός είναι η εξουσία του κράτους.

Συγκριτικά με άλλες χώρες όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν προβληματικά, η κρατική εξουσία στην Ελλάδα δεν έχει δράσει κραυγαλέα υπέρ μιας μικρής κοινωνικής τάξης. Ούτε αρπαγή γης έχει συμβεί σε μεγάλη έκταση προκειμένου να ωφεληθούν λίγοι γαιοκτήμονες, όπως έγινε σε περιοχές της Νότιας Αμερικής ─ η παράδοση της μικροϊδιοκτησίας εδώ είναι πολύ ισχυρή. Ούτε εκχωρήθηκαν μεγάλοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι σε ολιγάρχες, όπως έγινε στη Ρωσία του Γέλτσιν ─ αυτό θα είχε συμβεί, ενδεχομένως, αν είχαμε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αλλά δεν έχουμε κάτι αντίστοιχο.

Αντί γιΆ αυτό όμως, το κράτος έχει ευνοήσει τη συγκέντρωση του κεφαλαίου μέσα από την αγοραστική του δύναμη. Οι κρατικές δαπάνες, και οι δαπάνες των ΔΕΚΟ, στην Ελλάδα είναι για μια επιχείρηση ο πιο εύκολος τρόπος να πετύχει τζίρους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Γιατί μπορεί να το κάνει με λίγες μεγάλες συμβάσεις, που προέρχονται από τις αποφάσεις λίγων προσώπων στην πολιτική ηγεσία και στη διοίκηση. Έχοντας εξασφαλίσει τέτοιες συμβάσεις, βρίσκει χρηματοδότηση και μπορεί να προσελκύσει στελέχη και εργαζόμενους με καλές αμοιβές ─ αφού εξαιτίας της φύσης του πελάτη δεν έχει σοβαρές πιέσεις να περιορίσει το κόστος. Όταν δεν λειτουργούν συνθήκες ανταγωνισμού που επιτρέπουν να μεγαλώσουν οι επιχειρήσεις προσελκύοντας πολλούς μικρούς πελάτες, τότε ο μόνος τρόπος να μεγαλώσουν είναι αν καταφέρουν να κερδίσουν τον έναν, μεγάλο πελάτη. Και αυτός είναι το κράτος. ΓιΆ αυτό το λόγο, οι περισσότερες από τις (λίγες) μεγάλες επιχειρήσεις του δευτερογενούς τομέα στην Ελλάδα είναι προμηθευτές του Δημοσίου.

Πέρα από τις δημόσιες δαπάνες, υπάρχει μια συμπληρωματική μορφή συγκέντρωσης στην Ελλάδα και σε παρόμοιες χώρες, που και αυτή εξαρτάται από την πρόσβαση στην πολιτική εξουσία. Πρόκειται για την παροχή βασικών υπηρεσιών στον γενικό πληθυσμό σε δραστηριότητες που είναι από τη φύση τους ολιγοπωλιακές: τράπεζες, τηλεφωνία, διανομή ενέργειας. Επειδή έχουν συστημική σημασία, ή επειδή χρειάζονται δημόσιοι χώροι για να στηθούν τα δίκτυα, ή επειδή υπάρχουν άλλοι λόγοι δημοσίου συμφέροντος, ο αριθμός των αδειών που δίνονται είναι μικρός, ίσως και κλειστός. Από την άλλη, η φύση της υπηρεσίας την προστατεύει από τον διεθνή ανταγωνισμό ─ δεν μπορώ να πάρω καταναλωτικό δάνειο στην Αθήνα από μια τράπεζα στη Γερμανία, ούτε με συμφέρει να έχω κινητό στη Θεσσαλονίκη από πάροχο στη Γαλλία. Έτσι πρόκειται για τοπικά κλειστά ολιγοπώλια σε ζωτικές υπηρεσίες.

Είναι, από μια άποψη, το όνειρο του καπιταλιστή: σημαντικό μέγεθος, σχετικά σταθερά έσοδα, και περιθώριο κέρδους που δεν κινδυνεύει από απρόβλεπτους ανταγωνιστές. Για τούς ίδιους λόγους όμως έχει και περιορισμένους ορίζοντες: όταν έχεις ήδη ένα σημαντικό μερίδιο της αγοράς, και όταν δεν προσδοκάς να επεκταθείς σε μια μεγάλη νέα αγορά, δεν υπάρχει σοβαρό κίνητρο για μεγάλες επενδύσεις ούτε για ριζική καινοτομία. Οι επιχειρήσεις αυτές, όταν λειτουργεί σωστά ο ολιγοπωλιακός ανταγωνισμός, παρακολουθούν τις διεθνείς εξελίξεις της τεχνολογίας στον κλάδο τους, προσθέτουν ίσως και οι ίδιες μερικές μικρές καινοτομίες και φροντίζουν να έχουν ένα καλό επίπεδο υπηρεσιών. Δεν είναι ατμομηχανές για μεγαλύτερη συσσώρευση κεφαλαίου, ούτε για να δημιουργούνται ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα για τη χώρα. Αν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, είναι χρήσιμοι αρωγοί για την ανάπτυξη διεθνώς ανταγωνιστικών επιχειρήσεων. Μέχρι εκεί όμως.





Σχεδόν όλες λοιπόν οι μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα είναι είτε προμηθευτές του Δημοσίου είτε πάροχοι βασικών υπηρεσιών σε κλάδους που δεν είναι διεθνώς εμπορεύσιμοι. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τη θεματολογία του δημόσιου λόγου που προωθεί η εργοδοσία στην Ελλάδα. Οι πιο ισχυροί εργοδότες αφενός ζουν από δημόσιες δαπάνες και αφετέρου δεν έχουν σοβαρό ενδιαφέρον να είναι ανταγωνιστικοί σε μια διεθνή αγορά. Έτσι, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ελέγχονται από αυτούς, και οι συλλογικοί φορείς της εργοδοσίας που επηρεάζονται από αυτούς, δεν έβαλαν ποτέ ψηλά στην ατζέντα τη μείωση των δημοσίων δαπανών, γιατί από αυτές προέρχονται τα έσοδά τους. Δεν ζήτησαν να ιδιωτικοποιηθούν οι ΔΕΚΟ, γιατί οι νέοι ιδιοκτήτες μπορεί να αναζητούσαν άλλους προμηθευτές. Δεν επέμειναν πραγματικά για τη μείωση της γραφειοκρατίας, που αυξάνει το κόστος, διότι για τους προμηθευτές του Δημοσίου η γραφειοκρατία παρέχει μια καλή άμυνα απέναντι σε δυνητικούς ξένους ανταγωνιστές. Αποδέχθηκαν χωρίς πολλά πολλά τις ρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας (όπως τα απίθανα εμπόδια στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ή η μονομερώς υποχρεωτική διαιτησία), που δημιουργούν πρόβλημα στους εμπορεύσιμους κλάδους αλλά όχι σε όσους έχουν έναν υπομονετικό και χουβαρδά πελάτη, που λέγεται ελληνικό Δημόσιο, ή σε όσους έχουν περιχαρακώσει την αγορά τους και δεν φοβούνται διαρροές πελατείας.

Μια εργοδοσία που δεν γκρινιάζει για τις δημόσιες δαπάνες και δεν επιμένει σε θέματα εργατικού κόστους και υπερωριών θα ήταν υπέροχη για το κοινωνικό κράτος και για το βιοτικό επίπεδο των μισθωτών αν το οικονομικό της μοντέλο ήταν βιώσιμο. Αλλά το οικονομικό μοντέλο μιας εργοδοσίας που τα ισχυρότερα μέλη της δεν είναι εκτεθειμένα στον διεθνή ανταγωνισμό δεν είναι βιώσιμο, για δύο βασικούς λόγους:

Ο πρώτος είναι η ανισορροπία ανάμεσα στις διεθνώς εμπορεύσιμες και τις μη εμπορεύσιμες δραστηριότητες. Αν το κεφάλαιο και η οικονομική εξουσία συγκεντρώνεται στις δεύτερες, η οικονομία δεν θα έχει ικανοποιητική παραγωγικότητα στις πρώτες. Ικανοποιητική παραγωγικότητα συνήθως σημαίνει μεγάλες επιχειρήσεις, ή τουλάχιστον επιχειρήσεις που ανταγωνίζονται με άλλες στο κόστος και στην ποιότητα. Όταν λείπει το μέγεθος και ο ανταγωνισμός, οι εμπορεύσιμοι κλάδοι θα φυτοζωούν. Οπότε, είτε η χώρα θα παραμείνει φτωχή είτε θα αναπτυχθεί σαν φούσκα που θα σκάσει.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι μια επιχείρηση που μεγάλωσε εξαιτίας της προνομιακής σχέσης με έναν πελάτη έχει πολύ διαφορετικές προοπτικές από μια επιχείρηση που μεγάλωσε μέσα από τον ανταγωνισμό. Και στις δύο περιπτώσεις, μια μεγάλη και κερδοφόρα επιχείρηση μπορεί να προσελκύσει στελέχη και κεφάλαια και να χρηματοδοτήσει επενδύσεις. Εκεί που διαφέρουν είναι στην τεχνογνωσία για να τα χρησιμοποιήσουν όλα αυτά έτσι ώστε να βελτιώνουν συνέχεια τα προϊόντα τους, ή τις διαδικασίες παραγωγής, ή τους μηχανισμούς πωλήσεων. Αυτή η τεχνογνωσία δεν αγοράζεται ─ χτίζεται μέσα στην κάθε επιχείρηση κι αποτελεί το σταθερό της ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Ακόμα και αν συγκρίνουμε επιχειρήσεις με παρεμφερή εμπορεύσιμα προϊόντα, που έχουν παρόμοιο μέγεθος, έχει σημασία για τη μελλοντική τους πορεία το πώς έφτασαν ως εκεί. Για παράδειγμα, ας σκεφτούμε δύο επιχειρήσεις που παράγουν ηλεκτρολογικό υλικό κι έχουν πουλήσει μέχρι σήμερα προϊόντα αξίας 500 εκατ. ευρώ η κάθε μία. Η επιχείρηση Α κατάφερε να έχει έναν και μοναδικό πελάτη, π.χ. τη ΔΕΗ της χώρας της, επειδή η πολιτική ηγεσία αποφάσισε να δημιουργήσει έναν εθνικό πρωταθλητή που θα φέρει πολλαπλά οφέλη στην οικονομία. Η επιχείρηση Β πάσχισε να πάρει το κάθε συμβόλαιο με πραγματικό ανταγωνισμό, και τα κατάφερε πέντε-δέκα φορές, με τη ΔΕΗ της χώρας της και ίσως και κάποιας άλλης χώρας. Μπορεί σΆ αυτό να βοηθήθηκε με κάποια επιδότηση για τις επενδύσεις της, μπορεί και όχι.

Είναι βέβαιο πως η επιχείρηση Α θα έχει ειδική τεχνογνωσία μόνο στο να πείθει τις πολιτικές ηγεσίες (με τρόπους καθαρούς ή μη) να της αναθέτουν συμβάσεις, ενώ η Β θα έχει (και) τεχνογνωσία για να προσφέρει καλύτερο ή φθηνότερο προϊόν ανάλογα με τις περιστάσεις. Έτσι, όταν θα έρθει η ώρα να βγουν σε ξένες αγορές, η δεύτερη επιχείρηση θα έχει περισσότερες από τις ικανότητες που απαιτούνται για να πετύχει.

Υπάρχει ο αντίλογος ότι το να πείθεις πολιτικούς να σου αναθέσουν συμβάσεις είναι μια πολύτιμη τεχνογνωσία, και μπορεί νΆ αποτελέσει τη βάση για κερδοφόρες εξαγωγές: βλέπε Siemens. Αυτό ισχύει εν μέρει, αλλά όχι σε βαθμό που να δικαιολογεί το μοντέλο του «εθνικού προμηθευτή». Αν μεν το αντικείμενο της προμήθειας μπορεί να το κατασκευάσει οποιοσδήποτε αγοράσει ένα εργοστάσιο με το κλειδί στο χέρι, τότε σε κάθε χώρα με επηρεάσιμη κυβέρνηση αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν εγχώριοι επιχειρηματίες που θα πάρουν τη δουλειά. Ο ντόπιος πάντα θα βρει τρόπο να έχει πιο στενές σχέσεις με την πολιτική ηγεσία και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αν το αντικείμενο είναι πιο σύνθετο, τότε δεν φτάνει η δωροδοκία. Για να παίρνει τις δουλειές μια πολυεθνική επιχείρηση, πρέπει να έχει καλή δική της τεχνολογία. Η Siemens μπορεί να έχει χρησιμοποιήσει βρόμικες μεθόδους, αλλά κανένας δεν αμφισβητεί πως είναι από τους πρωτοπόρους στην τεχνολογία και την τεχνογνωσία στον κλάδο της.

¶λλο «εθνικός πρωταθλητής» που έχει αναδειχθεί μέσα από τον ανταγωνισμό στη χώρα του και αλλού, και στηρίζεται με κάποια εργαλεία από το κράτος του για να διατηρεί τα ανταγωνιστικά του πλεονεκτήματα, και άλλο «εθνικός προμηθευτής», που υπάρχει μόνο χάρη στην προνομιακή ανάθεση συμβάσεων από το κράτος του και που η επέκτασή του σε αγορές του εξωτερικού δεν είναι ζωτική γιΆ αυτόν. Ο πρώτος είναι φαινόμενο του επιτυχημένου εξαγωγικού κορπορατισμού σε χώρες με ανταγωνιστική βιομηχανία όπως η Γερμανία, η Ιαπωνία και η Γαλλία. Ο δεύτερος είναι φαινόμενο ενός εσωστρεφούς κορπορατισμού, σε χώρες που δεν έχουν στο επίκεντρο της οικονομικής τους πολιτικής τις εξαγωγές.

Σχετικά λοιπόν με τη συγκέντρωση του κεφαλαίου στην Ελλάδα:

Με μαρξιστικούς όρους, δεν λειτουργεί ο βασικός μηχανισμός συσσώρευσης του καπιταλισμού, που είναι η παραγωγή όλο και περισσότερης υπεραξίας, που με τον ανταγωνισμό ή με την αρπαγή εστιάζεται σε όλο και λιγότερες επιχειρήσεις. Συσσώρευση δεν είναι η ιδιοποίηση της αξίας που παράγεται αλλού. Είναι η αυξανόμενη παραγωγή υπεραξίας. Αυτός ο μηχανισμός έχει μπλοκαριστεί στην Ελλάδα. Εδώ, ο βασικός μηχανισμός συγκέντρωσης είναι οι δημόσιες δαπάνες, και όχι η ιδιοποίηση παραγωγικών πόρων, ούτε ο ανταγωνισμός.

Το μεγάλο κράτος δημιούργησε την ελληνική «ολιγαρχία» (αν έχει νόημα ο όρος εδώ). Στο πλαίσιο αυτό, όσοι υπερασπίζονται το μεγάλο κράτος, αλλά κραυγάζουν ενάντια στην ολιγαρχία, είτε υποκρίνονται είτε έχουν μελετήσει την οικονομία με ξένα συγγράμματα.

Με όρους νεοκλασικών οικονομικών, η αύξηση της συνολικής παραγωγικότητας των συντελεστών παραγωγής προϋποθέτει πως οι καινοτόμες επιχειρήσεις θα μπορούν να οικειοποιηθούν ένα μεγάλο μέρος από το πλεόνασμα της καινοτομίας που εισάγουν (appropriability issue). Για να γίνει αυτό, πρέπει να μπορούν να μεγαλώνουν, εκτοπίζοντας τους λιγότερο παραγωγικούς ανταγωνιστές. Αν η επιχείρηση που θα καινοτομήσει δεν έχει τη δυνατότητα να μεγεθυνθεί γιατί αντιμετωπίζει άλλα, εξωγενή εμπόδια, τότε χάνεται το βασικό κίνητρο για να πάρει κάποιος το ρίσκο της καινοτομίας. Συνεπώς, η παραγωγική βάση της χώρας παραμένει καθηλωμένη.

Ο ελληνικός καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από τη συμβίωση των μεγάλων προμηθευτών του Δημοσίου και του μικροκαπιταλισμού.
 
Και οι δύο αυτοί τρόποι παραγωγής απειλούνται από τον καπιταλισμό της συσσώρευσης παραγωγικών πόρων και της καινοτομίας. ΓιΆ αυτό, και παρΆ όλες τις αντιθέσεις τους, είχαν οικοδομήσει επί δεκαετίες μια συμμαχία που δεσπόζει στο πολιτικό σύστημα της χώρας, και μια σιωπηρή συναίνεση για το τι επιτρέπεται και τι διώκεται σΆ αυτή τη χώρα.

Η συμμαχία αυτή όριζε την ελληνική εκδοχή του καπιταλισμού, αυτή που έφτασε σε αδιέξοδο το 2009.






Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα
από το βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη:
Το αόρατο ρήγμα (έκδ. «Ίκαρος», Αθήνα, 2013).
Ο τίτλος και η εικονογράφηση
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».

 



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 42571 έγραψε...
Ο ξεπεσμος και η αποσαθρωση του Ελληνικου οικονομικου μοντελου (δεν ξερω αν θα το ελεγα καπιταλισμο), γινεται ακομα πιο προφανης, οταν κανενας αναλογιστει ποιοι ειναι οι κυριαρχοι και επιτυχημενοι του συστηματος. Οι πολιτικοι και οσοι μπορουν να μιλησουν μαζι τους, αφου ελεγχουν τον κρατικο κορβανα. Οι οποιοι προερχονται και επηρρεαζονται απο τους Συνδικαλιστες που διαφεντευουν τις κατωτερες-μεσες κρατικες δομες. Και τα παλια λεφτα, ισως απο την ιδια ταξη σε διαφορετικη εποχη, που εμαθαν να συνεργαζονται με τους ορους που βοηθανε τους πολιτικους να μεινουν στην εξουσια. Μ'αλλα λογια, λαμογια και συνδικαλιστες, ανθρωποι που δεν εχουν παραξει τιποτα αξιομνημονευτο στη ζωη τους. Απο την αλλη, ο σκληρος καπιταλισμος των Αμερικανων παραγει τουλαχιστον καινουργιες ιδεες, με ινδαλματα που εχουν και κατι να προσφερουν. Οι Ρωσο-κινεζοι ακομα προσπαθουν να εντυπωσιασουν τον Τσαρο-αυτοκρατορα, αλλα τουλαχιστον αυτοι παιζουν στη διεθνη σκακιερα και τα αποτελεσματα τους κρινονται σε απολυτα μεγεθη. Εμεις, το μονο που εχουμε να προσφερουμε (και συχνα-πυκνα το λεμε) ειναι ηλιο και θαλασσα, αντε και κανα ουζο.
05.05.2017, 00:35:36





Ανώνυμος 42572 έγραψε...
Πατερναλιστικός καπιταλισμός φεουδαρχικού-μονοπωλιακού τύπου. Κλεφτρόνια που διαπλέκονται με το δημόσιο και χρηματοδοτούν έμμεσα τις στρατιές του δημόσιου κηφηναριού. Ουσιαστικά, η προσφορά τους είναι αρνητική στο ισοζύγιο όχι μόνο λόγω μεγάλης κλίμακας φοροδιαφυγής αλλά και εμφανών ή αφανών κρατικών επιδοτήσεων. Είναι οι νέοι "Φαναριώτες".
¶ριστο το κείμενο του Αρίστου που μόνο τυχαίος δεν είναι. Συγχαρητήρια στη σελίδα που το δημοσιεύει.

Μίρκα
05.05.2017, 08:52:03





Bielidopoulos έγραψε...

Σε αυτά τα πολύ συγκεκριμένα που αναφέρει ο συντάκτης θέλω προσθέσω:
1) Ένας άλλος παράγοντας που χρησιμοποιούν και έχουν ανάγκη οι εταιρίες (εκτός από ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίων και επενδύσεων, φθηνό εργατικό δυναμικό, εξιδίκευση, ζήτηση από την αγορά κ.λπ.) είναι η αγορά σε μεγάλες ποσότητες προιόντων ή πρώτων υλών που τους έρχονται πολύ φθηνότερα από ότι στον ιδιώτη. Φυσικά εδώ απαιτούνται κάποια πράγματα: μεγάλες αποθήκες με οργάνωση και προδιαγραφές, δίκτυο μεταφοράς και διανομής, λογιστική υποστήριξη.
2)Η υπεραξία εν Ελλάδι διοχετεύεται παραδοσιακά στη λεγόμενη παραοικονομία αντί στις εταιρίες και τις επιχειρήσεις. Δηλαδή: αυθαίρετα με πισίνες μέσα στο δάσος, πολυτελή τζιπ, γιωτ, λογαριασμοί στο εξωτερικό, μπουζούκια κ.λπ.

05.05.2017, 13:25:35





Bielidopoulos έγραψε...

Αν κάποιος μελετήσει την ιστορία της ευρωπαικής αριστεράς και δεξιάς του 20ού αιώνα και τη συγκρίνει με την αντίστοιχη αριστερά και δεξιά της ρωμιοσύνης ελάχιστη έως μηδαμινή σχέση θα βρει μεταξύ τους. Το ίδιο συμβαίνει και με το οικονομικό μοντέλο της ρωμιοσύνης. Είναι ανύπαρκτο, δεν υπάρχει, δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί, μου, χα, χα! Ο αρθρογράφος κάνει μία αξιοσέβαστη προσπάθεια, αναφέροντας ένα σωρό σωστά πράγματα, αλλά εις μάτην.., η ρωμιοσύνη ξεφεύγει σαν χέλι (χε, χε, χε,). Στην Ελλάδα έχουμε στοιχεία ακραίου καπιταλισμού, του λεγόμενου βλαχοκαπιταλισμού, που δεν θα βρεις ούτε στις ΗΠΑ, ανακατεμένα με κρατισμό τύπου σοβιετίας. Αναμενόμενο εξάλλου αν σκεφτούμε ότι η ρωμιοσύνη είναι ένα συνονθύλευμα ελεεινών και αυθαίρετων μπουρτζόβλαχων καρα-αμόρφωτων μπαρμπάδων με ένα υπετροφικό εγώ μέσα στην κεφάλα τους. Οι ρωμιοί με την μακακία που τους δέρνει (call me greek culture) αντιγράφουν ό,τι αρνητικό έχει η ανατολή και το ανακατεύουν με ό,τι αρνητικό έχει η δύση και φτιάχνουν τη γνωστή greek salad. Είναι γαμάτοι copycat, αλλά δεν το παραδέχονται διότι φαντασιώνονται ότι είναι original.
Τί μέλλει γενέσθαι; Η λεγόμενη μεσαία τάξη της ρωμιοσύνης που πλέον αντιπροσωπεύεται από τους παλιούς δημοσίους υπαλλήλους που για την ώρα αποτελούν την πλειοψηφία των δ.υ. και τους παλιούς συνταξιούχους που επίσης για την ώρα αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των συνταξιούχων οδεύει προς την κατάρρευση, αφού για να συνεχίσει να υπάρχει θα πρέπει να αποχτήσει παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, κάτι που είναι απίθανο. Αυτά.

05.05.2017, 13:28:25





Bielidopoulos έγραψε...

Βαρουφάκης σε δημοσιογράφο της ΕΡΤ: Αν δεν ήμουν εγώ κι ο Τσίπρας, δεν θα ήσουν εδώ.
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500142683
Σωστόοος!

05.05.2017, 13:30:40





Ανώνυμος 42585 έγραψε...

http://www.imdb.com/title/tt4276820/

06.05.2017, 22:50:37





Bielidopoulos έγραψε...

«Οσο η κατάσταση παραμένει ως έχει, δεν είναι εφικτό να δοθεί κάποια ορατή ημερομηνία ομαλοποίησης του Ασφαλιστικού... όπως είμαστε σήμερα, δεν λύνεται το πρόβλημα». Αυτό προβλέπει, μέσω της «Ημερησίας», ο πρώην υπουργός και καθηγητής Τ. Γιαννίτσης προειδοποιώντας ότι με μισθούς των... 300, 500 ή 600 ευρώ «θα έχουμε και ανάλογες συντάξεις»...
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26509&subid=2&pubid=114611908

Αυτό που είναι το αυτονόητο δεν μπορούν να χωνέψουν οι ρωμιοί. Καμία μειωσούλα στις κύριες συντάξεις θα δούμε να ηδονιστώ και γω λιγάκι;

07.05.2017, 12:31:50





Ανώνυμος 42614 έγραψε...
Αυτό που είναι το αυτονόητο δεν μπορούν να χωνέψουν οι ρωμιοί. Καμία μειωσούλα στις κύριες συντάξεις θα δούμε να ηδονιστώ και γω λιγάκι;
ΑΥΝΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ο μεγας αιμοδιψης Bielidopoulos σφαξε τους κωλορωμιους σομπλε και τομσεν.
θαμαι εμπρος σου οταν θασαι ΧΟΥΦΤΑΛΟ.
08.05.2017, 17:38:25





Ανώνυμος 42615 έγραψε...

Σφάξε Τόμσεν σφάξε!

08.05.2017, 18:39:18





Ανώνυμος 42627 έγραψε...
42615 το αιμοβορο ζωο.βρε τον χολεριασμενο
09.05.2017, 12:46:22





Ανώνυμος 42631 έγραψε...

Μη μιλάς μακάκα.

09.05.2017, 14:33:29





Ανώνυμος 42655 έγραψε...
συνεχιζεις σπογγοκολαριε με 3 Μ χαρτι
10.05.2017, 17:18:07





Bielidopoulos έγραψε...

"Κατά 80% η ελληνική χρεοκοπία του 2010 οφείλεται στο συνταξιοδοτικό σύστημα με τις παχυλές πρόωρες συντάξεις. Από το 2000 μέχρι το 2015 το κράτος επιδότησε τα ασφαλιστικά ταμεία για να καταβάλουν συντάξεις με τα 2/3 του συνολικού δημόσιου χρέους."
http://www.capital.gr/o-kostas-stoupas-grafei/3210822/anaptuxi-to-allo-me-ton-toto-to-xereis-alexi

11.05.2017, 10:46:24





Ανώνυμος 42678 έγραψε...
"Συγκριτικά με άλλες χώρες όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν προβληματικά, η κρατική εξουσία στην Ελλάδα δεν έχει δράσει κραυγαλέα υπέρ μιας μικρής κοινωνικής τάξης"

" Οι πιο ισχυροί εργοδότες αποδέχθηκαν χωρίς πολλά πολλά τις ρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας (όπως τα απίθανα εμπόδια στη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ή η μονομερώς υποχρεωτική διαιτησία)"

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!!!
Πάει καλά ο κ. Δοξιάδης; Σε ποια χώρα ζει;
Στις άλλες χώρες οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν "προβληματικά" ενώ στην Ελλάδα όχι; Η κρατική εξουσία στην Ελλάδα δεν ξέσκιζε πάντοτε τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα; Δεν είναι τάξη όλοι αυτοί; Tί είναι τότε;
Και είναι "απίθανα εμπόδια" η "διευθέτηση του χρόνου εργασίας" όπως το 8ωρο ή η διαιτησία στις διαφορές εργαζομένων/εργοδοτών; Όλες αυτές οι ρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας δεν ήρθησαν από την κρατική εξουσία; Η οποία κατά τον κ. Δοξιάδη "δεν έχει δράσει κραυγαλέα υπέρ μιας μικρής κοινωνικής τάξης";

Μαρξονεοκλασικές νεοφιλελέ "αναλύσεις" του κώλου...
11.05.2017, 11:00:21





Bielidopoulos έγραψε...
@42678
Αν και αναφέρει πολλά σωστά πράγματα ο Δοξιάδης δεν αναφέρει όλες τις παραμέτρους και ακόμα και να ήθελε δεν θα μπορούσε σε τέτοιο όγκο κειμένου. Από την άλλη μεριά εσύ απομονώνεις κάποιες φράσεις που αν όμως διαβάσεις τί λέει πριν και μετά θα δεις ότι αναιρείσαι. Εξάλλου και το τελευταίο που γράφεις είναι αρλούμπα ("Μαρξονεοκλασικές νεοφιλελέ").

11.05.2017, 12:36:30





Ανώνυμος 42680 έγραψε...
Αφαιρέθηκε υβριστικό σχόλιο.
11.05.2017, 14:33:28






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...