Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΠΩΣ
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΚΕ
ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ
ΕΘΝΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ


Ρωμαϊκότητα,
δρυιδομανία,
εθνικιστική θεώρηση,
ιμπεριαλιστική αρχαιολογία


Έγραψε στις 31.01.2017 ο/η: Παυλή Καλλιόπη

Επιστροφή



Η καλλιέργεια του εθνικού φρονήματος, στην Αγγλία όπως και αλλού, αποτέλεσε μέριμνα των εύπορων κοινωνικών στρωμάτων. Τους Άγγλους λόγιους, πολίτες ενός συνειδητού έθνους από νωρίς όπως συμφωνούν οι περισσότεροι μελετητές, μολονότι στην πρώτη φάση σε πολιτιστικό, λογοτεχνικό και λαογραφικό επίπεδο (Hobsbawm, «Έθνη και Εθνικισμός») ο τρωικός θρύλος και η ρωμαϊκή παράδοση, τούς είχε απασχολήσει ως ζητούμενο καταγωγής όλο το μεσαίωνα, ωσότου έρθει ο αρχαιοδίφης William Camden (1551-1623) με τις σπουδές του στην Οξφόρδη να γράψει στο Britannia (1586) για τη γηγενή αγγλοσαξονική καταγωγή του λαού επισημαίνοντας μέσα από παλιά συγγράμματα και παλιές αναφορές την αρχαιολογική σχέση που προέκυπτε από τους αρχαίους στρατιωτικούς δρόμους που συνέδεαν τις, ήδη από τότε, φημισμένες περιοχές της επικράτειας.

Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας υπό την Anne Stuart που προκύπτει το 1707 από τη συνένωση των Βασιλείων της Σκωτίας και της Αγγλίας, επισπεύδει τις προτεραιότητες που αφορούσαν στις αρχαιότητες. Καθώς το νέο βασίλειο καλοβλέπει την ιδέα μιας πρώτης αυτοκρατορίας που θα περιλάμβανε τα σήμερα αποκαλούμενα «Βρετανικά Νησιά» (Αγγλίας, Ιρλανδίας, Μαν, και τον στενού τής Μάγχης), οι λόγιοι και πολιτικοί της περιόδου προωθούν τη «συγγένεια» της φυλής τους με τους Ρωμαίους και η σχέση με τις ρωμαϊκές αρχαιότητες και το ρωμαϊκό αυτοκρατορικό πρότυπο ανανεώνεται στο Britannia Romana or The Roman Antiquities of Britain (1732) του αρχαιολόγου John Horsley (περ. 1685-1732) που συνένωσε πληροφορίες από δικές του έρευνες, χαρτογραφημένες αρχαιολογικές θέσεις (π.χ. ρωμαϊκά οχυρωματικά έργα), μνημεία (π.χ. ρωμαϊκά στρατιωτικά μνημεία), νομίσματα και περιγραφές.

Οι συσχετισμοί με τα ρωμαϊκά παράλληλα και η βολική romanization theory υπηρετούσαν πολιτικούς στόχους της τρέχουσας περιόδου επισημαίνει ο αρχαιολόγος Richard Hingley, καθώς μάλιστα η ρωμαϊκότητα αποτελούσε γνώριμο ιδεολογικό χώρο αφού στην εκπαίδευση των γόνων των αριστοκρατών περιλαμβάνονταν οι κλασικοί συγγραφείς ως θεμέλιος λίθος της μόρφωσής τους. (Hingley, «Projecting Empire: The Mapping of Roman Britain», στο Journal of Social Archaeology, Stanford 2006, 340).

Το ζήτημα της αρχαίας σύνδεσης με το παρελθόν ωστόσο θα περιπλέξει τα πράγματα όταν αρχίζουν οι εσωτερικές διαμάχες Αγγλοσαξόνων και Βρετανών στο πλαίσιο της διεκδίκησης της εξουσίας. Στο μεταξύ έχουν εντοπιστεί οι μεγαλιθικές θέσεις της Χαλκολιθικής στο Stonehenge και το Ανebυry που στη λαϊκή φαντασία εκλαμβάνονταν ως αστρονομικά ρολόγια που είχαν κατασκευάσει οι Κέλτες, ποιμενικός λαός θρησκευτικής οργάνωσης που εκπορευόταν από τους Δρυίδες τους οποίους είχε ανασύρει από την αφάνεια η Αναγέννηση στο πλαίσιο του ενδιαφέροντός της για τον αρχαιοελληνικό κόσμο και γενικότερα για τις αρχαιότητες.

Οι Κέλτες θεωρούνταν περισσότερο εξελιγμένοι από κάθε άλλο λαό της εποχής του και κατά τους Βρετανούς και το κίνημά τους το ανδρωμένο στο Ρομαντισμό (διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Η Τέχνη δεν υπήρξε ποτέ αθώα), το έθνος τους καταγόταν από αυτόν τον «αρχαιότερο λαό της Ευρώπης» με την «αρχαιότερη γλώσσα» και συνεπώς κουβαλούσε στα γονίδιά του τη δρυιδική υπεροχή και πηγή του Δυτικού πολιτισμού.


Έτσι, στα τέλη του 18ου που η ιδέα της Ευρώπης έχει σχεδόν ωριμάσει και αναζητούνται οι καταγωγικές της ρίζες, η προοπτική ενός γηγενούς κέλτικου λαού ήταν πολύ βολική για τους Βρετανούς καθώς απήλλασσε το έθνος ─όπως αναφέρει ο Fowler─ από την πρόσδεσή του στο μυκηναϊκό πολιτισμό που ερχόταν απειλητικός από τη μακρινή Ανατολή-μήτρα των Ινδοευρωπαίων να υπερκεράσει τη σπουδαιότητά τους. (Fowler, «Uses of the past: arcaeology in the service of the state», στο American Antiquity, Vol. 5, No. 2, Washington 1987, 236).

Έτσι ρίχτηκαν με εμμονή στις αρχαιολογικές έρευνες και τις μελέτες που θα «αποδείκνυαν» τη γονιδιακή συγγένεια με τούς Κέλτες καταλήγοντας σε μια «δρυιδομανία» την οποία αντιπαρέθεταν στούς Αγγλοσάξονες αριστοκράτες και την τευτονική καταγωγή τους που αντιμετώπιζαν τους Κέλτες και τους «απογόνους» τους, Βρετανούς, Σκότους, Ιρλανδούς και τους μελαψούς κατοίκους της Κορνουάλης ως υποδεέστερους φυλετικά.

Η «δρυιδομαvία» οδήγησε και στην ίδρυση, το 1781, της Αρχαίας Αδελφότητας των Δρυίδων, η πρώτη μεταξύ άλλων που ακολούθησαν, με σύμβολο τον ήλιο / θείο φως, τής οποίας μέλος υπήρξε και ο Winston Chυrchill.







Η αρχαιολογική έρευνα υπό την αιγίδα της Βικτωρίας (1819-1901) εμμένει στην ανασκαφή των ρωμαϊκών οικοδομημάτων με έμφαση σε ό,τι αρχαίο υλικό κατάλοιπο αντικατόπτριζε οικονομική ευμάρεια και πρόοδο ─όπως αρχαία αστικά κέντρα και villas─ και απεδείκνυε την επιβολή μιας ισχυρής τάξης επάνω στους ανίσχυρους χωρικούς.

Το δεύτερο στοιχείο στο οποίο έδωσαν έμφαση ήταν οι κατασκευές των Ρωμαίων στρατιωτών· στρατόπεδα, οχυρά και δρόμους που συνέδεαν τα οικοδομήματα των οικονομικά ισχυρών περιοχών με τα κέντρα εξουσίας.

Οι συγκεκριμένες ανασκαφικές επιλογές προτυποποιούσαν τη δομή της ρωμαϊκής εξουσίας την οποία αντέγραφαν ως ιδεολόγημα στο επεκτατικό όραμα που εντέλει θα συνενώσει Άγγλους αριστοκράτες και Βρετανούς αστούς ─ παρόλο που η εθνική ιστορία τους συμπεριέλαβε μια ηρωική Κέλτισσα πρόγονο, τη βασίλισσα Boadiccea (ή Boudicca) της Φυλής των Iceni η οποία εξεγέρθηκε το 60 Κ.Ε. και σκότωσε «70 χιλιάδες» Ρωμαίους.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα ωστόσο, η βρετανική κυβέρνηση, απασχολημένη με την ιδεολογικοπολιτική σκιαγράφηση του αποικιοκρατικού της προφίλ θα στραφεί στην ανασκαφή αρχαιολογικών θέσεων στις περιοχές που κατέχει ή στις περιοχές με τις οποίες συνδέεται η εξωτερική της πολιτική όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το ελληνικό κράτος. Έτσι από ένα σημείο και μετά παραμελούνται οι ανασκαφές στο εσωτερικό που αφορούν στην αναζήτηση της αρχαίας ταυτότητας, αφού μια Βρετανία γεμάτη αυτοπεποίθηση θα εστιάσει στην εδραίωση της ισχύος της στις κατακτημένες διεθνείς αγορές και λιγότερο στα αρχαιολογικά ευρήματα.

Βιομηχανική και εμποροναυτική, θα εκτοπίσει στο χώρο της λααγραφίας τους συσχετισμούς αρχαιολογικών θέσεων της Χαλκολιθικής με τους Κέλτες ─ένα ιδεολόγημα αιώνων που με τη συμβολή της «δρυιδικής αρχαιολογίας» είχε φτάσει ν΄ αποτελεί την κυριότερη έκφραση βρετανικού πατριωτισμού─, και η αρχαιολογία της θα χαρακτηριστεί από την ιδιομορφία της μακράς ανασκαφικής παράδοσης στις αποικίες, τη λεγόμενη «ιμπεριαλιστική αρχαιολογία» ─την οποία ο αρχαιολόγος Bruce Τrigger (1937-2006) διαχωρίζει από την «αποικιοκρατική αρχαιολογία» στις ΗΠΑ και Αυστραλία που προϋποθέτει μόνιμη εγκατάσταση─, με έρευνες πέρα από την ελληνορωμαϊκή εποχή στην οποία ήταν ως τότε προσανατολισμένες οι χώρες της Δύσης, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και ΗΠΑ.






Η εθνικιστική πολιτισμική πολιτική δεν απουσίαζε από τους προγραμματισμούς της κυβέρνησης απλώς είχε διευρυνθεί καθώς ενίσχυε οικονομικά τις ανασκαφές στις αποικίες που θεωρούσε κτήση της, σε αντίθεση με την πολιτισμική πολιτική των ανίσχυρων οικονομικά κρατών που εμμέναν στην αναζήτηση τής, όσο το δυνατόν μεγαλύτερου βάθους χρόνου, εθνικής ιστορίας τους ως αμυντικό όπλο απέναντι στο σοβινισμό των ισχυρών και αντισταθμιστικά ─ όπως συνέβη με το περίφημο «χρέος» της Δύσης απέναντι στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος.

Το αρχαιολογικό ενδιαφέρον μάλιστα ήταν προκαθορισμένο και οριοθετημένο ώστε από τα ευρήματα που έρχονταν στο φως να λαμβάνονται υπόψιν τα πλέον πρωτότυπα ─curiosities─, υπακούοντας στο στερεότυπο της ελίτ που συνέδεε ευθέως την αρχαιολογία με την υψηλή τέχνη και η οποία ενθουσίαζε τους φιλότεχνους επισκέπτες του Βρετανικού Μουσείου που ήδη από το 1753 είχε ιδρυθεί χάρη στα ευρήματα από την αρχαία Αίγυπτο, Ελλάδα, Ρώμη, Εγγύς και Άπω Ανατολή και την Αμερική, που είχαν δωρίσει οι Βρετανοί συλλέκτες.

Η ιμπεριαλιστική αρχαιολογία, με τη βοήθεια και της ανθρωπολογίας, απετέλεσε σημαντικό ιδεολογικό εργαλείο νομιμοποίησης της βρετανικής κυριαρχίας, όπως στην περίπτωση της Ινδίας όπου ο σχετικός μύθος ήθελε οι ξανθοί Βρετανοί να συνεχίζουν το status quo που είχε θεσπίσει ο ανοιχτόχρωμος λαός των Ινδοευρωπαίων. Αλλά κι όταν έγινε ευρέως αποδεκτή η θεωρία του Σουηδού αρχαιολόγου Oscar Montelious περί διάδοσης τεχνέργων και πολιτισμού από τη Μέση Ανατολή, οι Βρετανοί προσκόμισαν το επιχείρημα πως η μεγαλύτερη ανάπτυξη της Βρετανίας σε σχέση με τα γειτονικά κράτη απεδείκνυε ότι είχε δεχτεί αμεσότερα από τούς άλλους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς αυτή την επίδραση.

Η τέτοια εθνικιστική θεώρηση θώπευε την αναπτυσσόμενη ανασφάλεια της μεσαίας τάξης σημειώνει ο Τrigger (Alternative Archaeologies: nationalist, colonialist, imperialist», στο Μan, New Series, Vol. 19, No. 3, London 1984, 365), και συνάμα επικύρωνε την ταξική θέση των αριστοκρατών αφού, από τη δεκαετία του 1840 μέχρι τη δεκαετία του 1920 οι επιστήμες (αρχαιολογία και ανθρωπολογία) νομιμοποιούσαν στις προσεγγίσεις τους όχι μόνο το αυτοκρατορικό ιδεώδες αλλά και την παραδοσιακή κοινωνική ιεραρχία όπως υποστηριζόταν από την ανώτατη τάξη.






Σημείωση:

Το παραπάνω άρθρο είναι απόσπασμα από την εργασία
με τίτλο: «Ο εθνικισμός στην αρχαιολογία της Δύσης»
(pandemos.panteion.gr).

Ο τίτλος, ο υπότιτλος και οι δύο τελευταίες εικόνες
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».



Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

Φαντασιακές κοινότητες

Εθνικισμοί εκ του μακρόθεν

Η επινόηση της παράδοσης

Για την Ιστορία

Η ιδεολογική κατάχρηση της Ιστορίας

Το έθνος και ο εθνικισμός σε επανεξέταση

Εις το όνομα του πολιτισμού

Το έθνος και τα ερείπιά του

Ομηρικό ιδεολόγημα





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 40833 έγραψε...
Κάποια στιγμή βάλτε χέρι και στούς αμπορίτζιναλ τής Αυστραλίας.Πώς σάς γλίτωσαν μέχρι τούδε;
30.01.2017, 22:44:21





Bielidopoulos έγραψε...

Εθνικιστική ιδεολογία και αρχαιολογία πάνε μαζί αφού το έθνος έχει μία συνέχεια στον χωροχρόνο και άρα μία ευγενή αρχή (beginning) κάπου στο παρελθόν. Αυτά καλείται να αποδείξει η αρχαιολογία. Φέξε μου και σκόνταψα δηλαδή.
Τουλάχιστον οι βρετανοί είχαν έναν Κρόμγουελ. Εύπορος φυσικά, οι πρόγονοί του είχαν γίνει πάμπλουτοι όταν καπηλεύτηκαν την περιουσία ενός μοναστηριού την εποχή της θησκευτικής μεταρρύθμισης τότε που οι άγγλοι τα χάλασαν με τον Πάπα και την καθολική εκκλησία.
http://historyreport.gr/index.php/Πρόσωπα/2089-Κρόμβελ2c-Όλιβ-Η-c2abδημοκρατική-παρένθεσηc2bb-των-Άγγλων
http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=155873

Και βεβαίως μην ξεχνάμε:
"Γερμανικό αίμα ρέει στις φλέβες ενός στους δύο Βρετανούς! Παρά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους και την αντιπάθεια ανάμεσα στους δύο λαούς, οι μισοί Βρετανοί έχουν... γερμανικά γονίδια, σύμφωνα με τους γενετιστές, συνέπεια της μετακίνησης των αγγλοσαξονικών φύλων μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. «Δεν υπάρχει λόγος να το αρνούμαστε», έγραφε αυτή την εβδομάδα το γερμανικό περιοδικό «Spiegel», προσθέτοντας ότι «είναι τώρα ξεκάθαρο ότι το έθνος που αντιπαθεί πιο πολύ τους Γερμανούς ήταν κάποτε και οι ίδιοι Γερμανοί». Οι επιστήμονες του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου (UCL) μελέτησαν ένα τμήμα του χρωμοσώματος Υ, το οποίο εμφανίζεται σε σχεδόν όλους τους Δανούς και Γερμανούς άνδρες, και το ίδιο εντόπισαν και στους μισούς Βρετανούς. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Χάινριχ Χέρκε του Πανεπιστημίου Ρίντινγκ, «έως 200.000 μετανάστες» έφτασαν στη νότια Αγγλία κατά τον πέμπτο και έκτο αιώνα."
http://www.ethnos.gr/diethni/arthro/me_germanika_gonidia_oi_misoi_bretanoi-63165136/

31.01.2017, 09:05:45





Bielidopoulos έγραψε...

"Drink from the well, replenish the well"
-King Ezekiel
http://www.magicalquote.com/seriesquotes/drink-from-the-well-replenish-the-well/

31.01.2017, 17:59:31






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...