Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΘΑΝΑΣΑΚΗΣ
Ο ΑΝΑΚΑΤΩΣΤΡΑΣ


Βίος και Πολιτεία
του αγ(ρ)ίου της 18ης Ιανουαρίου


Έγραψε στις 18.01.2017 ο/η: Μάοξας

Επιστροφή


Ο Άγιος Αθανάσιος (αριστερά)
και ο υποστηρικτής του
Κύριλλος Αλεξανδρείας.

Οταν γεννήθηκε ήταν μικροσκοπικός σαν κουνέλι. (Η Ιστορία δεν κατέγραψε αν ήταν εφταμηνίτικος). Όταν ενηλικιώθηκε, οι συνάνθρωποί του, οι οποίοι τον γνώρισαν από κοντά, π.χ. ο ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουλιανός1 [261 σ.χ. (σημερινής χρονολόγησης)], τον χαρακτήρισε σαν homunculus (ανθρωπάκι ισχνό, αδύνατο, μικροκαμωμένο) και μετά το θάνατό του έλαβε την προσωνυμία ο «Μέγας».

Ποιός τον ονόμασε «Μέγα» δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να το μαντέψει κανείς, ήταν δηλαδή η Ελληνική Ορθόδοξη χριστιανική Εκκλησία.

Το περίεργο είναι ότι και η Δυτική Ρωμαïκή χριστιανική καθολική Εκκλησία τον αναγνώρισε σα
«Μέγα» και αμφότερες οι Εκκλησίες τον ανακήρυξαν «Άγιο». Είναι δε αξιοπερίεργο, διότι ήταν εκείνος, ο οποίος έθεσε τα θεμέλια για το σχίσμα των δύο Εκκλησιών, το οποίο τελικά έγινε το 1054 σ.χ..
 
Ο Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 295 σ.χ. από Ελληνες γονείς, την εποχή του ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού2
(284-305 σ.χ.), ο οποίος είχε μοιράσει από το 293 την αυτοκρατορία σε τέσσερα μέρη και η εξουσία ασκείτο απο τους τέσσερις (Διοκλητιανό, Μαξιμιλιανός, Γκαλέριους, Κωνσταντίνος Χλωρός). Οι γονείς του Αθανασίου είχαν προσχωρήσει στην νέα εβραïκή θρησκεία (η οποία λίγο νωρίτερα, δηλαδή περίπου το 200 σ.χ., ονομάστηκε στην Αντιόχεια3 της Συρίας ─σημερινή πολιτεία Αντάκυα της Τουρκίας «χριστιανισμός».

Οι γονείς του Αθανάσιου φρόντισαν να μορφωθεί σε ελληνικά σχολεία ο κανακάρης τους μαθαίνοντας και ξένες γλώσσες (δηλ. Λατινικά) τα οποία μιλούνταν σε ολόκληρη τη Ρωμαïκή αυτοκρατορία (από Ισπανία μέχρι Περσία, από Αγγλία μέχρι Αφρική). Η Ελλάδα, Μικρά Ασία, Συρία, Αίγυπτος και οι χώρες της Βόρειας Αφρικής ήταν ρωμαïκές επαρχίες.

Εκείνη την εποχή, που δεσποζε η πολυθεΐα των Αιγυπτίων, Ελλήνων, Ασιατών, υπήρχε και η μονοθεïκή θρησκεία των Εβραίων και σιγά-σιγά δυνάμωνε και η θρησκευτική αίρεση του εβραίου Γεχοσουά.4 Οι Ρωμαίοι τον ονόμαζαν Γεσουά ή Γεζούς και οι Έλληνες τον γνώρισαν σαν Ιησού και του κόλλησαν το παρατσούκλι Χριστός (ήπιος, στα Λατινικά PIUS), εξ ού και η ονομασία Χριστιανισμός. Για τους Ρωμαίους ο Γεζούς ήταν γιός της Εβραίας Μαριάμ από τη Ναζαρέτ και ενός ρωμαίου στρατιώτη (κατ' άλλους σκλάβο) με το όνομα Pintera.5  

Εκείνη την εποχή (3ος και 4ος αιώνας σ.χ.) κανείς δεν είχε ακούσει δια το
«Άγιο Πνεύμα»6 και δεν είχε γεννηθεί ακόμη το δόγμα της νέας εβραïκής θρησκείας της «θεïκής Τριάδος σε μία μονάδα».7 Ήταν τόσο ρευστή η πολιτική και θρησκευτική κατάσταση, ώστε κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ποιο θα ήταν το Θρησκευτικό Πιστεύω τον επόμενο χρόνο. Οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών αλληλοσπαράσονταν αγρίως και προσπαθούσαν να αποκτήσουν πολιτική επιρροή, την εύνοια των Ρωμαίων και κρατική ισχύ για να μπορέσουν να επιβάλλουν τη γνώμην τους και το πιστεύω τους.

Αλλά και στους κόλπους της νέας εβραïκής θρησκείας του Χριστιανισμού είχε ξεσπάσει ανελέητη διαμάχη και επικρατούσε απύθμενο μίσος μεταξύ των οπαδών των διαφόρων ελληνικών και ρωμαïκών φατριών για την
«φύσιν»8 ή «ουσίαν» του εβραίου ιδρυτή Γεχοσουά της νέας εβραïκής θρησκείας. Διερωτώνταν αν τελικά ο ιδρυτής της θρησκείας  (Γεχοσουά) «ήτο υιός Θεού», δηλαδή «ήτο θεός και άνθρωπος» ή «είχε μίαν μόνο φύσιν», δηλαδή «ήτο μόνον άνθρωπος».

Η μία φατρία απεκαλείτο
«Διφυσίτες»9 (πίστευαν δηλαδή, ότι ο Γεχοσουά ήταν Θεός και άνθρωπος) και η αλλη Φατρία ονομαζόταν «Μονοφυσίτες»10, δηλαδή πίστευαν ότι ο ιδρυτής της θρησκείας ήταν μόνο άνθρωπος.

Πνευματικός οδηγός των Μονοφυσιτών των χωρών Ανατολικής Μεσογείου, και ασυναγώνιστος ρήτορας ήταν ο Άρειος11, Λιβυκής καταγωγής, ο οποίος έζησε ασκητικά εν μέρει στην Αλεξάνδρεια. Ο Άρειος είχε παραιτηθεί της επιδίωξής του να γίνει Πατριάρχης Αλεξάνδρειας  και υποστήριξε την υποψηφιότητα του επίσκοπου Αλέξανδρου.12

Ο Αλέξανδρος αρχικά συμμορφωνόταν με τις υποδείξεις του Άρειου και δίδασκε τον Μονοφυσιτισμό, αργότερα όταν συνήθισε στις απολαύσεις του πατριαρχικού θρόνου, αποσπάστηκε και προσχώρησε στο κόμμα των Διφυσιτών.

Προτίμησε  να διατηρήση τον πατριαρχικό θρόνο όπου καθόταν με τα μεγάλα εισοδήματα. Καυγάς δηλαδή για το πάπλωμα με αφορμή τον πατριαρχικό θρόνο Αλεξάνδρειας. Στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας υπάγονταν οι επισκοπές της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, Θηβαΐδας, Πεντάπολης, Λιβύης, Παλαιστίνης και το Πατριαρχείο έλεγχε ένα μεγάλο μέρος της Βιομηχανίας του Παπύρου, τον οποίο εξήγαγε σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Τα εισοδήματα έδιναν τη δυνατότητα στον κάθε Πατριάρχη να ασκεί κοινωνική πολιτική και να προσηλυτίζει (αγοράζει) με αυτό τον τρόπο οπαδούς.


 

 
Ο Άγιος Αθανάσιος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας.
Ο Άρειος εικονίζεται να έρπει μπροστά στους επίσκοπους.
 


Ο Αλέξανδρος κατηγορούσε και έβριζε ανοικτά τον Άρειο σαν
«Αντίχριστο», αλλά ήταν περιορισμένης μόρφωσης και φαντασίας. Ιερουργούσε από το 313 σ.χ. σε μια πολυτελή και μεγαλοπρεπή εκκλησία στη Βαύκαλη της Αλεξάνδρειας και προσπαθούσε να αποφύγει την πνευματική διαμάχη με τον Άρειο σχετικά με τη φύση του ιδρυτή της νέας θρησκείας.  Ειχε δε σα μυστικό γραμματέα το νεαρό 18χρονο και δραστήριο Αθανάσιο, στον οποίον ανέθεσε αφ΄ ενός την παρακρατική οργάνωση των οπαδών του (οι οποίοι ήταν ως επί το πλείστον φορτοεκφορτωτές στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας και πολλές νεαρές γυναίκες) και αφ΄ετέρου την επεξήγηση των εβραïκών βιβλίων, δηλαδή της μετάφρασης της εβραïκής Βίβλου από τους 72 επιστήμονες επί εποχής των Πτολεμαίων.13 Τα βιβλία των Εβραίων μετονόμασαν σε «Παλαιά Διαθήκη»,14 έτσι ώστε να γίνει αποδεκτή από τους Έλληνες η νέα εβραïκή θρησκεία, διότι κάθε τι εβραïκό ήταν μισητό και οι Έλληνες το απέφευγαν.

Το κόμμα των Διφυσιτών της νέας εβραïκής θρησκείας του Χριστιανισμού αντιμετώπιζε αφ΄ενός τους μορφωμένους Έλληνες Φιλόσοφους, οι οποίοι καυτηρίαζαν τη διπλή φύση του Γεχοσουά, και αφ' ετέρου τους οπαδούς του Αρείου. Οι Διφυσίτες  έβριζαν σαν ειδωλολάτρες τους Έλληνες οπαδούς της εθνικής θρησκείας τους. Οι Μονοφυσίτες οπαδοί του Αρείου ονομάσθηκαν και  Αρειανοί και ήταν αρχικά πολυπληθέστεροι στις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και Αίγυπτο.

Ο ελληνικός πληθυσμός της Αλεξάνδρειας ήταν διασπασμένος σε πολλά κόμματα. Η πολυθεΐα των Ελλήνων δεν τους εμπόδιζε να αποδεχθούν έναν περισότερο ή έναν λιγότερο Θεό και ο κοσμάκης ακολουθούσε πότε τον έναν επεξηγητή της Παλαιάς Διαθήκης δίχως να γνωρίζει τη θρησκεία των μονοθεïστών Εβραίων και πότε τον άλλον λαλίστατο επεξηγητή των νέων δογμάτων που εξήγγειλε.

Η διαμάχη μεταξύ Αρειανών και Διφυσιτών συγκλόνισε τα θεμέλια της Ρωμαïκής Αυτοκρατορίας. Το 217 σ.χ. είχε εκλεγεί (από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα) στη Ρώμη σαν Επίσκοπος/Πάπας της χριστιανικής κοινότητας ο πρώην σκλάβος Κάλιξτ15 (με ιδέες και προτάσεις παρόμοιες με εκείνες του Αρείου), ο δε Ιππόλυτος16 έσπευσε να  ανακηρυχθεί από τους οπαδούς του (ως επι το πλείστον ελληνικής καταγωγής και μεσαίων και ανώτερων ρωμαïκών κοινωνικών στρωμάτων) επίσκοπος/Πάπας.

Η θεολογική διαμάχη μεταξύ Ιππόλυτου και Κάλιξτ (Calixtus) είχε διασπάσει τη ρωμαïκή κοινότητα σε δύο ρεύματα και τους στοίχισε την εξορία στα ορυχεία-λατομεία της Σαρδηνίας το 235 σ.χ. από τον ρωμαίο αυτοκρατορα Μαξιμίνο Θράκα,17 όπου μη αντέχοντας στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας απεβίωσαν. Τα συγγράμματα του Ιππόλυτου (Κατά πασών αιρεσιών) μελετούσε ο Θανασάκης στην Αλεξάνδρεια και ακολουθούσε τη γραμμή του.
 
Ο πατριάρχης Αλέξανδρος με τη βοήθεια του Θανασάκη οργάνωσε το 324 σ.χ. σύνοδο στην Αντιόχεια της Συρίας με περίπου 100 επισκόπους. Η σύνοδος αφορίζει τον Άρειο και τους οπαδούς του, τους εξορίζει και τους αρνείται την μετάληψη.

Οι εκδιωγμένοι Αρειανοί βρίσκουν φιλοξενία από δύο άλλους επιφανείς ιεράρχες, ήτοι από τον Ευσέβιο18 και από τον Ευσέβιο της Καισάρειας19 Μ. Ασίας, οι οποίοι πρέσβευαν το Μονοφυσιτισμό και επηρέαζαν τον τότε Ρωμαίο αυτοκράτορα. Οι δύο ιεράρχες οργανώνουν δύο απανωτές συνόδους, στις οποίες άρεται ο αφορισμός του Αρείου και των συντρόφων του, επανέρχονται στη θέση τους και ενισχύεται το κόμμα των Αρειανών στην Αλεξάνδρεια.

Ο Αλέξανδρος αρχίζει να φοβάται για τη ζωή του και με τον δραστήριο Θανασάκη επικαλείται τη βοήθεια επισκόπων από Ρώμη και Ιταλία. Οι δολοφονίες στην Αλεξάνδρεια αυξάνονται.
 
Οι βόρειοι λαοί της Ευρώπης αρχίζουν να εισβάλουν στα εδάφη της Ρωμαïκής αυτοκρατορίας και να λεηλατούν προχωρημένα φυλάκια και πολιτείες (νότια της οριακής γραμμής Limes20) αναγκάζοντας τους Ρωμαίους να κλείσουν συμφωνίες με γερμανικά φύλα και να τους χρησιμοποιούν στο στρατό.





Το άρθρο λόγω έκτασης έχει αναρτηθεί σε τρία μέρη.

Τέλος Α΄ μέρους.

Μεταβείτε στο Β΄ μέρος κάνοντας κλικ εδώ.





Παραπομπές

1 Ιουλιανός: Ρωμαίος αυτοκράτορας (361-363 σ.χ.). Η Εκκλησία τον αποκαλεί «Αποστάτη», για άλλους είναι ο «εστεμμένος φιλέλλην-φιλόσοφος». Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 331 σ.χ. και ήταν ανηψιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Δολοφονήθηκε με ακόντιο την ώρα της μάχης με τους Πέρσες  στις 26.6.363 στη Μαράνγκα, πόλη κοντά στον ποταμό Τίγρη. Σε θρησκευτικά βιβλία αναγράφεται ότι τον πέτυχε περσικό βέλος. Οι Πέρσες το διαψεύδουν. Προσπάθησε να αναστηλώσει τον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και με απεσταλμένους ρώτησε το Μαντείο των Δελφών για τις προοπτικές επανόρθωσης. Η τελευταία Πυθία του απάντησε ως εξής: «Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνην, ου παγάν λαλέουσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ». Ο Ιπποκράτης Δάκογλου στον 4ο Τόμο σελ. 168-170 του έργου του «Ο μυστικός κώδικας του Πυθαγόρα» αποκρυπτογράφησε το χρησμό και με τη βοήθεια των σύνθετων φυσικών λεξάριθμων απέδειξε ότι η τελευταία Πυθία είχε ασπασθεί τη νέα εβραϊκή θρησκεία του χριστιανισμού.
 
2 Διοκλητιανός: Ρωμαίος αυτοκράτορας (284 - 305 σ.χ.). Γεννήθηκε στη Δαλματία το 240 σ.χ. και πέθανε στη πόλη Σάλονα (σημερινό Σολίν κοντά στο Σπλιτ). Την εποχήν του η αυτοκρατορία ήτο υπερχρεωμένη. Μεταρρύθμισε την Διοίκηση, εισήγαγε την Τετραρχία (Διοκλητιανός, Μαξιμιλιανός, Γκαλέριος και Κωνστάντιος ο Χλωρός), οργάνωσε τον στρατόν και καταδίωξε τους χριστιανούς σαν επικίνδυνους υπονομευτές του κράτους.  
 
3 Ιδρύθηκε το 300 π.σ.χ. πλησίον του ποταμού Ορόντη και υπήρξε πρωτεύουσα του κράτους των Σελευκιδών (μετά τον διαμελισμό της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου) με μεγαλοπρεπή κτίρια, παλάτια, βιβλιοθήκη, αμφιθέατρο, λουτρά, στάδιο κ.ά. και μετά επελέγη σαν έδρα του ρωμαίου έπαρχου Ανατολικής Μεσογείου. Εδώ έγραψε και ο Ιουλιανός το σύγγραμμα
«Κατά Γαλιλαίων». Εδώ δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα πιστών της νέας εβραϊκής αίρεσης, η οποία το 198 σ.χ. έλαβε το όνομα χριστιανισμός. Το 1516 σ.χ. κυριεύτηκε από τους Τούρκους. Από τα άλλοτε 3/4 εκατομ. πληθυσμού, έχει σήμερα μόνο περίπου 40 χιλιάδες κατοίκους. Στην Αντιόχεια αναπτύχθηκε τον 4ο και 5ο αιώνα σ.χ. και μία θεολογική τάση υποστηριζόμενη από Ιωάννη Χρυσόστομο, Διόδωρο από Ταρσό, Θεόδωρο από Μοπσουέστια και Θεοδώρητο από την Κύρρο, αντίθετη προς εκείνη της Αλεξάνδρειας. Εδω έγιναν οι περισότερες σύνοδοι των Αρειανών επισκόπων.
 
4 Γεχοσουά ή Γεσουά ή Γεσούς: Το όνομα Γεχοσουά σημαίνει στα εβραϊκά
«ο Γιαχβέ βοηθεί»: Γιαχβέ ήταν ο Θεός των Εβραίων. Στα Ελληνικά μεταφράζεται Γιεχωβάς, εξ ού και η αίρεση Γιεχωβάδες. Ο Γεχοσουά είχε σύμφωνα με τον Ματθαίο και άλλα πέντε αδέλφια, αλλά κανένα δεν παρέστη ούτε στη σταύρωσή του ούτε στην αποκαθήλωση. Ίδρυσε θρησκευτικό κίνημα, δίδασκε ότι σύντομα θα έλθει η βασιλεία των ουρανών και για να επιζήσει εφάρμοσε την κοινοκτημοσύνη. Ο Ματθαίος φημολογείται ότι ήταν ο φοροεισπράκτορας της θρησκευτικής κοινότητας, την οποία ανέλαβε να διοικεί κάποιος συγγενής του Γεχοσουά μετα το θάνατό του. Τις κοινωνικές ιδέες του Γεχοσουά απέρριψαν Εβραίοι και χριστιανική εκκλησία.    
 
5 Για τον Πιντέρα, σεξουαλικό σύντροφο της Εβραίας Μαριάμ, αποσιωπάται συστηματικά κάθε λεπτομέρεια από τη ζωή του. Το όνομά του είναι γραμμένο μόνο σε εβραϊκά βιβλία. Οι Εβραίοι είχαν τον άγραφο νόμο να θανατώνουν δια λιθοβολισμού τα κορίτσια/γυναίκες που έσμιγαν με αλλοδαπούς άνδρες. Για να γλυτώσει τη σίγουρη εκτέλεση έδωσαν τη Μαριάμ στον Ιωσήφ και την εξήγαγε από την Αίγυπτο. Φημολογείται ότι ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός του Γεχοσουά. Τον Γεχοσουά αποδέχθηκαν οι οπαδοί του Αθανάσιου σαν Γιό Θεού ισότιμο και ομο-ούσιο του πατρός Θεού. Εκτοτε και μεχρι σήμερα πιπιλίζεται το παραμύθι της θεϊκής υπόστασης του Γεχοσουά.
 
6 7
«Άγιο Πνεύμα», «θεïκή Τριάς σε μία μονάδα». Κανείς δεν είχε ακούσει μέχρι τον τέταρτο αιώνα σ.χ. για το άγιο πνεύμα. Μερικοί το θεωρούσαν σαν τον απο μηχανής θεό, όπως στο θέατρο. Βασικά θεωρείται ότι ο θεϊκός λόγος, ενσαρκωμένος στον Γεχοσουά, έγινε απο το άγιο πνεύμα διατύπωση που στοίχισε αμέτρητες αντιμωλίες, αφορισμούς, συνόδους, εξηγήσεις και παρεξηγήσεις, αποπομπές, διαγραφές και παραγραφές. Πώς ειναι δυνατό να συνυπάρχει η ισότιμη Θεϊκή τριάδα, διερωτώνταν μερικοί, όταν το άγιο πνεύμα εκπορεύεται εκ του πατρός και σαν εντεταλμένο όργανο εκτελεί ό,τι του επιβάλλει ο Πατήρ; Δηλαδή το εντεταλμένο όργανο διασπά την ισοτιμία της αγίας τριάδας.
 
8 Ταφόπετρα σκεπάζει σήμερα τη φύση ή ουσία του Γεχοσουά. Στην Ελλάδα συνεχίζεται η οικοδόμηση εκκλησιών και λαμβάνουν ονομασίες αγίων, όπως π.χ. του Θανασάκη.
 
9 Μετά από δεκάδες θρησκευτικές συνόδους επισκόπων και εκατοντάδες θύματα της άγριας πάλης των φατριών επεκράτησε η θεωρία των Διφυσιτών. Στη Δ. Ευρώπη η Καθολική Εκκλησία συμμάχησε με κάθε άρχοντα (Ισπανό, Γάλλο, Γερμανό) που ήταν διατεθιμένος να εξοντώσει τους Εβραίους, για να μην διαδώσουν την αλήθεια για τον Γεχοσουά. Ο Χίτλερ συμφώνησε (Konkordat) στις 23.7.1933 να αναγνωρίσει το Βατικανό σαν κράτος και να καθαρίσει την Ευρώπη από τους Εβραίους, έναντι της υποστήριξης της Καθολικής Εκκλησίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Eugenio Pacelli, που ανακυρήχθηκε αργότερα (1939-1958) Πάπας της Ρώμης με την ονομασία Pius XII, συμμάχησε με το Ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας και δεν καταδίκασε ποτέ τους διωγμούς των Εβραίων ούτε τα στρατόπεδα εξόντωσης. Μετά τη κατάρευση του Ναζιστικού καθεστώτος, το Βατικανό εξέδιδε διαβατήρια για τους εγκληματίες Ναζί και Κροάτες για να φύγουν και να κρυφθούν στη Ν. Αμερική.  
 
10 Τους Μονοφυσίτες που πίστευαν ότι ο Γεχοσουά ήταν μόνο άνθρωπος (δηλαδή κάτι παρόμοιο που πιστεύουν και οι Μωαμεθανοί για τον προφήτη τους Μωάμεθ) τους πολέμησαν άγρια οι Διφυσίτες οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι ο Γεχοσουά ήταν θεός και άνθρωπος. (Σύμφωνα με τον Θανασάκη Θεός σαρκοφόρος) και μπερδεύτηκαν τα πράγματα διότι δεν έδωσαν εξήγηση για την Εβραία Μαριάμ. Ήταν και αυτή θεός ή άνθρωπος; Σε τι διαφέρει η γέννηση θεών από ανθρώπους, της ελληνικής εθνικής θρησκείας του δωδεκαθέου (π.χ. της Λητούς που γέννησε Απόλλωνα και Αρτέμιδα, οι οποίοι λατρεύονταν σαν θεοί) από την γέννηση θεού από την Μαριάμ; 

11 Στη διαμάχη του με Θανασάκη ο Άρειος πρέσβευε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Προϋπάρχει ο Θεός του Υιού ανάρχως».
«Ο Θεός δεν υπήρξε αεί Πατήρ, αλλ' ήν ότε ο θεός μόνος ήν και ούτως Πατήρ ήν, ύστερον δε εγένετο Πατήρ».
«Ο Θεός μόνος αγέννητος και άναρχος».
«Εις τον Θεόν υπήρχαν ανέκαθεν η Σοφία και ο Λόγος».
«Η αποδοχή του Υιού εκ της αυτής ουσίας του Πατρός, θα εσήμαινε συνύπαρξην δυο αγεννήτων, το οποίο ισοδυναμεί με αμφισβήτηση της Μοναρχίας του Πατρός».
«Ώστε ο Υιός "Ετερούσιος"».
«Ο Υιός είναι ανόμοιος κατά πάντα της του Πατρός ουσίας
».
Ο Θανασάκης αντιδρούσε με τη ρήση:
«Άμα Πατήρ, άμα Υιός, ώστε Υιός "ομοούσιος"».
Προς τους Εθνικούς απευθυνόμενος ο Θανασάκης έλεγε:
«Εάν ο Χριστός είναι κτίσμα, τούτο καταντά εις την κτισματολατρεία των Εθνικών και κατ΄ουσίαν εις ουδέν διαφέρει».

12 Αλέξανδρος, Πατριάρχης Αλεξάνδρειας. Στη σύνοδο της Νίκαιας δεν τόλμησε να αναφέρει το όνομα της Εβραίας Μαριάμ, μητέρας του Γεχοσουά, και ούτε έγινε μνεία στο σύμβολο του Πιστεύω που ψήφισαν οι συμμετάσχοντες επίσκοποι, με αποτέλεσμα να συνεχισθεί η διαμάχη λόγω αβεβαιότηος μέχρι τέλος του 9ου αιώνα σ.χ..  

13 14 Η Παλαιά Διαθήκη περιλαμβανει 39 συγγράμματα γραμμένα μεταξύ 5ου και 2ου αιώνα π.σ.χ., τα οποία αποτελούν και σήμερα την αγία γραφή των Εβραίων. Ειναι διαιρεμένη σε τρία μέρη, ήτοι τους Νόμους (εβραϊκά, Τορά), τους Προφήτες και τις Γραφές. Οι Γραφές έχουν γίνει αντικείμενο πολλών αλλοιώσεων, συμπληρώσεων και αλλαγών για να ταιριάζουν με τις προφητείες. Σήμερα τα κείμενα εποπτεύουν οι Μαζορίτες. Η σπουδαιότερη και ακριβέστερη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης είναι των 72 επιστημόνων της εποχής των Πτολεμαίων της Αιγύπτου, οι οποίοι χρηματοδότησαν την μετάφραση. Αξιομνημόνευτα τα ντοκουμέντα από τη συναγωγή του Καΐρου και τα ευρεθέντα σε σπηλιά στο Qumran (αφορώντα εγγραφές από τον 2ο αιώνα π.σ.χ.).      

15 Ο Κάλιξτ (Calixtus I) ήταν σκλάβος σε κάποιο πλούσιο χριστιανό στη Ρώμη, ήταν μορφωμένος και προΐστατο ένα είδος τράπεζας της εποχής. Κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση χρημάτων. Αφέθηκε ελεύθερος, αλλά λίγο μετά δημιούργησε ταραχές σε εβραϊκή συναγωγή και ο ρωμαίος Φρούραρχος τον έστειλε εξορία. Μετά από αμνηστία επιστρέφει στη Ρώμη και γίνεται επιστάτης νεκροταφείου. Η εκλογή του σε Επίσκοπο/Πάπα το 217 σ.χ. διέσπασε τη χριστιανική ρωμαϊκή κοινότητα και δημιούργησε ένα ισχυρό αντίθετο θρησκευτικό ρεύμα, το οποίο επέλεξε τον με ελληνιστικήν μόρφωση Ιππόλυτο (Hippolytus) ως ανταγωνιστικό/αντιπολιτευτικό Επίσκοπο/Πάπα. Οι δυο Επίσκοποι/Πάπες της Ρώμης αλληλομισούνταν και οι θεολογικές διαφορές τους ήταν αγεφύρωτες. Ο Ιππόλυτος πρέσβευε ότι Πατήρ και Υιός, πριν ακόμη από τη δημιουργία του σύμπαντος, ήταν δύο διαφορετικά πρόσωπα. Ο Κάλιξτ είχε την γνώμην ότι κάτι τέτοιο αντιστοιχεί σε πίστη σε δύο Θεούς. Ο Ιππόλυτος κατηγορεί τον Κάλιξτ σαν
«αιρετικό» και η θεολογική διαμάχη περί Πατρός και Υιού συνεχίστηκε για 160 χρόνια, δημιούργησε διασπάσεις και στοίχισε σε πολλούς τη ζωή. Στο θέμα της «συγχώρησης αμαρτιών» ο Κάλιξτ δίδασκε ότι μόνο ο φόνος και ο πολυθεϊσμός δεν συγχωρούνται. Ο Ιππόλυτος αρνείται τη συγχώρεση, την οποία δίνουν άνθρωποι (ακόμη κι αν αυτοί ειναι επίσκοποι και αναγνωρισμένοι διάδοχοι του αποστόλου Πέτρου) και την εκτιμά σαν αποκλειστικό δικαίωμα του Θεού. Ο Κάλιξτ επιτρέπει τη σύζευξη γυναικών ανωτέρων και ευπόρων κοινωνικών τάξεων με άνδρες από κατώτερα κοινωνικά στρώματα ακόμη και με σκλάβους και τη σύζευξη την αναγνωρίζει σα χριστιανικό γάμο. Ο Ρωμαϊκός νόμος απαγόρευε αυστηρά τέτοια ανάμιξη. Ο Ιππόλυτος αντιδρά και συγγράφει εκκλησιαστικούς κανόνες (οδηγίες) για τη δική του κοινότητα και απαιτεί σαν προϋπόθεση την τριετή κατήχηση του ενδιαφερόμενου κ.τ.λ.. Ο διάδοχος Ποντιάνους (Pontianus) μετά το θάνατο του Κάλιξτ (222 σ.χ.), συνέχισε τη διαμάχη με Ιππόλυτο και ο ρωμαίος αυτοκράτορας Μάξιμους ο Θραξ έστειλε και τους δύο εξορία στα ορυχεία/λατομεία της Σαρδηνίας, όπου απεβίωσαν απο τις σκληρές συνθήκες εργασίας και διαβίωσης.

16 Ο Ιππόλυτος γεννήθηκε το 170 σ.χ. και εργαζόταν σα δάσκαλος και ιερέας στη Ρώμη. Σχολίασε σαν πρώτος την Παλαιά Διαθήκη (δηλαδή τα βιβλία των Εβραίων) και για να σχολιάσει και την νέα διαθήκη αναφέρεται συχνά στις διδασκαλίες του Ειρηναίου (Irenaeus) απο την Λυών, ο οποίος είχε σα δάσκαλο τον Πολύκαρπο, για τον οποίο φημολογείται ότι γνώρισε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη. Ο Ιππόλυτος συνέγραψε και λειτουργία για τον
«Μυστικό Δείπνο», τον οποίο αρχικά εκτελούσαν κάθε βράδυ (ευχαριστία) σε πολλές χριστιανικές κοινότητες. Ο Ιππόλυτος εισήγαγε και τη ρύθμιση ότι μόνον ο ιερέας επιτρέπεται και μπορεί να επικαλεσθεί και να επικοινωνήσει με τον Θεό και οι πιστοί είναι μόνο θεατές. Ενθυμίζει και εισάγει τη ρήση  του Ευαγγελίου: «Αυτό είναι το σώμα μου...». Το γνωστότερο σύγγραμμα του Ιππόλυτου είναι «Κατά πασών αιρεσιών» με κατηγορίες κατά των αρχαίων Ελλήνων Μαθηματικών, Αστρονόμων, Φιλοσόφων, Μηχανικών κ.τ.λ.. Το σύγγραμμα αυτό αποτέλεσε και τη βάση για «τα Αναθέματα», δηλαδή κατάρες του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης κατά του Πλάτωνα, Αριστοτέλη και άλλων, τα οποία διαβάζονταν σε ελληνικές εκκλησίες μέχρι πρότινος, την Κυριακή της Ορθοδοξιας. Ο Ιππόλυτος παραιτήθηκε το 235 σ.χ. της αξίωσής του να είναι Πάπας.

17 Προερχόταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα με πολύ χαμηλή μόρφωση και κατετάγη στο στρατό, όπου διακρίθηκε και προβιβαζόταν. Τον ανακήρυξαν οι Λεγεωνάριοι του Ρήνου το 235 σ.χ. σαν Αυτοκράτορα μετά τη δολοφονία του Severus-Alexandrus και της μητέρας του στο Mainz (ο Severus διέπραξε το σφάλμα να προτείνει λύτρα στα γερμανικά φύλα για να εξασφαλίσει την ειρήνη). Ο Μαξιμίνος Θράξ είναι ο πρώτος
«βάρβαρος» (δηλαδή μη Ρωμαίος πολίτης) στο ρωμαϊκό αυτοκρατορικό αξίωμα. Είχε μια σειρά πολεμικών επιτυχιών κατά των γερμανικών φύλων (Δάκων και Σαρμάνων) και για να πληρώσει τους στρατιώτες έκανε κατάσχεση της περιουσίας των κοινοτήτων, επαρχιών, συγκλητικών και μεγαλοκτημόνων κι έτσι έχασε τη συμπάθεια και υποστήριξή τους. Είναι αμφίβολο αν επισκέφθηκε ποτέ τη Ρώμην, διότι οι Ρωμαίοι τον υποπτεύονταν για μισαλλοδοξία και παρέμενε στο στρατώνα με τους στρατιώτες του. Εισάγει μία εποχή με 22 ρωμαίους στρατιωτικούς αυτοκράτορες, οι οποίοι υποστήριζαν τα αιτήματα των στρατιωτών και άσκησαν την ισχύ βασιζόμενοι στο στρατό. Όταν το 238 σ.χ. ο Γορδιανός Α΄ διεκδικεί τον Ρωμαϊκό θρόνο και τον ονομάζει «εχθρό του κράτους», τότε ο Μαξιμίνος τον αντιμετωπίζει πολεμικά, διαλύει το στρατόν του και συνεχίζει την εκστρατεία του κατά της Ρώμης. Το 238 σ.χ. δολοφονείται στη Β. Ιταλία (Ακουιλέια) μαζί με το γιο του τον οποίο είχε αναβιβάσει σε συναυτοκράτορα, απο τους ίδιους τους στρατιώτες του, που δεν έβλεπαν με καλό μάτι την εκστρατεία εναντίον της Ρώμης.

18 Ευσέβιος της Νικομήδειας.  

19 Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και ήταν μαθητής του Μελέτιου από τον Πόντο και του Πρεσβύτερου Παμφίλου από την Καισάρεια Παλαιστίνης και έγινε το 313 σ.χ. επίσκοπος Καισάρειας. Έγραψε ένα δεκάτομο βιβλιο
«Εκκλησιαστική Ιστορία» από τη γέννηση του Ιησού (Γεχοσουά) εως το 324 σ.χ., το οποίο διασώθηκε. Χρησιμοποιεί την τεράστια βιβλιοθηκη του Ωριγένη, αλλά οι πηγές (βιβλία) στις οποίες αναφέρεται απωλέσθηκαν. Χαρακτηρίζει τον Ιησού (Γεχοσουά) σαν ήρωα, και τους επισκόπους διαδόχους των αποστόλων σαν διακυβερνώντες άρχοντες, τον Μέγα Κωνσταντίνο σαν Όργανο Θεού, στον οποίον αφιερώνει μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου, τους Αρειανούς σαν εχθρούς και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 σ.χ. απο τους λεγεωνάριους του Τίτου σαν θεϊκή τιμωρία για την ασέβεια που έδειξαν οι Εβραίοι έναντι του Ιησού (Γεχοσουά) και των αποστόλων. Θεωρείται ο Πατέρας της Εκκλησιαστικής Ιστορίας.

20 Συνοριακό προστατευτικό αρχικά ξύλινο τείχος μήκους 548 χιλιομέτρων από τις ακτές του Δούναβη στη Μαύρη Θάλασσα έως την Β. Γερμανία. Ανηγέρθη για να εμποδίσει την είσοδο γερμανικών φυλών στο έδαφος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η κατασκευή του άρχισε επι ρωμαίου αυτοκράτορα Δομιτιανού και για δύο σχεδόν αιώνες συνεχώς βελτιωνόταν. Είχε κάθε εκατό περίπου μέτρα, δηλαδή περίπου 1.000 σκοπιές/φυλάκια παρατήρησης με στρατώνες στα ενδώτερα και στο τέλος ενισχύθηκε με πέτρινο τοίχος. Δεν άντεξε στις επιδρομές των γερμανικών φυλών και τον 3ο αιώνα σ.χ. εγκαταλείφθηκε. Διακρίνονται μόνο σε μερικά μερη της Ν. Γερμανίας διατηρημένα τεμάχια του τείχους.





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...

"Τμήματα των λειψάνων του βρίσκονται στο ναό του Αγίου Ζαχαρία στη Βενετία και στον Κοπτικό ναό του Αγίου Μάρκου στο Κάιρο."
https://www.sansimera.gr/biographies/774
lol

18.01.2017, 11:07:49





Bielidopoulos έγραψε...

Οφείλω να το πω. Το κείμενο θυμίζει έστω και αμυδρά το γλαφυρό αλλά μεροληπτικό βιβλίο "Μια ιστορία αγάπης - η ιστορία της χριστιανικής επικρατήσεως" την πρώτη έκδοση του 1999 του Βλ. Ρασσιά.
https://www.youtube.com/watch?v=ZVaA_Nmd3us

Μήπως τα πράγματα δεν ήταν τόσο δραματικά και απλά την εποχή εκείνη υπήρχαν δύο ρεύματα, οι νεοπλατωνικοί φιλοσοφο-θεολόγοι και οι χριστιανοί θεολογο-φιλόσοφοι που μιλούσαν σχεδόν την ίδια γλώσσα, για αυτό και συννενοούνταν μια χαρά.
Οι 5 πρώτες παράγραφοι έχουν ενδιαφέρον:
https://palaixthon.wordpress.com/2007/10/30/η-ελληνικότητα-του-βυζαντίου/

18.01.2017, 13:53:32





Ανώνυμος 40647 έγραψε...
Τα όσα αποσιωπούν ή κρύβουν οι ρασοφόροι μπορεί ο αναγνώστης να τα διαπιστώσει συγκρίνοντας το άρθρο " θανασάκης ο Ανακατώστρας" με το περιεχόμενο των εκδόσεων/άρθρων τα οποία συνιστά ο Κυριος Βελιδοπουλος και δημοσιευθησαν στο sansimera.gr etc και στο palaixthon.wordpress.com.
Το τι γραφει ο Κος Βλ. Ρασσιάς στην ιστοριουλα του δια την επικρατηση του Χριστιανισμού δεν το γνωρίζω. θα ερευνησων και το
διηγημα θα περιλαβω στην βιβλιοθήκη μου και θα επανέλθω αργότερα.

Μάοξας
19.01.2017, 20:54:47





Bielidopoulos έγραψε...

Μην σφίγγεσαι. Ούτε με το ένα site έχω καμία σχέση ή συμπάθεια, ούτε με το άλλο. Εξάλλου ανέφερα τις 5 πρώτες παραγράφους, όχι όλο το κείμενο. Έχουν μια εμμονή οι ρωμιοί με την κατηγοριοποίηση σε άσπρο και μαύρο, για αυτό προφανώς τα κάνουν μαντάρα σε όλα.
Ναι να το ερευνήσεις. Και αυτός γράφει κάτι τσιτάτα του στυλ: "Τα όσα αποσιωπούν ή κρύβουν οι ρασοφόροι" και "Οι τελευταίοι πιστοί της εθνικής θρησκείας θάβουν ό,τι πολύτιμο προλάβουν για να μην το καταστρέψει το φανατισμένο πλήθος.". Πωπώ μας τί να μας κρύβουν άραγε οι ρασοφόροι; Ποιος τους μαμεί τί κρύβουν, σημασία έχει εμείς τί νομίζουμε.

20.01.2017, 09:17:15





Ανώνυμος 40656 έγραψε...
Δίκιο έχεις Βιελι.
20.01.2017, 09:49:29





Bielidopoulos έγραψε...

Για να γελάσουμε, ίσως το πιο κορυφαίο βίντεο την εποχή που ήταν στο φόρτε η τηλεοπτική αντιπαράθεση "χριστιανισμού-ελληνισμού":
https://www.youtube.com/watch?v=u32ZCuknR3s
Κερασάκι στην τούρτα ο Αιβαλιώτης.
lol

20.01.2017, 13:42:30





Ανώνυμος 40693 έγραψε...
οταν διαβάσεις και σχολιάσεις ολόκληρο το κείμενο (και όχι μόνο τις πρώτες 5 παραγράφους απο το πρώτο μέρος του άρθρου) Κε Βιελιδόπουλε, τότε θα απαντήσω στην κριτική σου.

Επισημαίνω εδώ ότι δεν πρόκειται δια τσιτάτα (Zitat) του τύπου "οσα κρύβουν ή αποσιωπούν οι ρασσοφόροι", αλλα για αποτελέσματα ερευνών, διαπιστώσεις και σκέψεις τις οποίες κάνουν πολίτες με ανοικτούς πνευματικούς ορίζοντες, ανεξάρτητα ο ένας απο τον άλλον, και τα αποτελέσματα συχνά μοιάζουν ή ταυτiζονται.

Οταν εύρεις λοιπόν ιστορικά σφάλματα στο άρθρο ή διαστρεβλωτική μονοχρωμία τότε κρίνε την.

Η σύγκριση με το Βιντεο στην διαμάχη Ελληνισμός - Χριστιανισμός δεν βοηθεί στην ιστορική διαπίστωση, εκτος αν προτιμάς το ρητό "πίστευε και μη ερεύνα"

Μάοξας
23.01.2017, 19:23:06






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+8=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...