Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΙ ΔΗΘΕΝ
ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ,
ΟΙ ΔΗΘΕΝ
ΑΝΤΙΠΡΟΣΩ-
ΠΕΥΟΜΕΝΟΙ
ΚΑΙ Η ΔΗΘΕΝ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ




Έγραψε στις 28.03.2009 ο/η: Νελλόπουλος Στάθης

Επιστροφή

Koπετός  και δάκρυα για το κατάντημα της έρμης δήθεν «Δημοκρατίας» μας, μέσα από τη δίνη αλλεπάλληλων- ανακυκλούμενων σκανδάλων παντός χρώματος. Θρήνος και οδυρμός, που εκφράζεται από το σύνολο των ΜΜΕ με μελοδραματικούς τόνους πάνω από το οιωνεί πτώμα της. Ποιοί όμως και γιατί έχουν λόγους να θρηνούν η εν πάση περιπτώσει να επιδεικνύουν την οδύνη τους;


Η απάντηση προφανής. Όλοι, όσοι ωφελήθηκαν προνομιακά και συνεχίζουν να ωφελούνται σκανδαλωδώς απΆ αυτή. Πρώτοι απΆ όλους εύλογα οι άμεσοι, οι πρώτου βαθμού «συγγενείς», αυτοί δηλαδή που «κρατάνε» από αυτούς που τη στήσανε. Ακολουθούν οι β΄ βαθμού κι έπεται συνέχεια... «συγγενών» και «φίλων».


Σε απλά ελληνικά για τους «πληβείους» της «Δημοκρατίας» μας, όπως κατάντησε η λειτουργία της τους υπηκόους της, το «μαγαζάκι» αυτό που λέγεται Κοινοβουλευτισμός στήθηκε με όρους αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης και ομοιομορφίας των «μεγαλομάγαζων» παρλαμέντων της Δύσης (περίπου σαν περίπτερό τους σε κεντρικό δρόμο), επάνω σε μια φενάκη: Αυτή της «αντιπροσωπευτικότητας». Η αληθινή όμως Δημοκρατία δεν μπορεί εκ της ουσίας του όρου να είναι αντιπροσωπευτική. Και αυτό, γιατί, όπως λέει ο Καστοριάδης, οι αντιπρόσωποι από την επόμενη μέρα της εκλογής τους κάνουν του κεφαλιού τους.

  

Και νάταν έτσι μόνο, κομμάτια να γίνει. Όμως τα πράγματα δείξανε (και επί αυτού δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρή αντίρρηση), ότι οι εκάστοτε εκλεγόμενοι αντιπρόσωποί μας μεταβάλλονται αυτόματα (από την φύση του οικονομικού μας συστήματος και μάλιστα στην πιο άγρια και αδυσώπητη μορφή του στις μέρες μας) σε αντιπροσώπους αλλότριων συμφερόντων, που «αναδεικνύονται» κάθε φορά μέσα από τους «κανόνες» του αντιπροσωπευτικού συστήματος. «Κανόνες» που «αναδεικνύουν νικητές» τους πιο αδίστακτους κερδοσκόπους (επιθετικά καρχαριοειδή), με κέρδη που δεν χωράει ο νους του ανθρώπου. Κι αυτό, μέσα από την «επιδέξια» χρήση των νομικών διαύλων, που οι αντιπρόσωποί μας έχουν έγκαιρα διαμορφώσει-διευθετήσει στα πλαίσια του χαοτικού νομικού μας συστήματος.


Μοιραίος συνακόλουθα ο διαχωρισμός των δήθεν «αντιπροσώπων» και των δήθεν «αντιπροσωπευομένων». Κατάσταση που γίνεται μη αναστρέψιμη, όσο τα συμφέροντα των πρώτων γίνονται κερδοσκοπία εις βάρος των δεύτερων.

    

Στην ουσία έχουμε δύο κόσμους στο μικρόκοσμο της χώρας μας, όπου ο ένας (των «αντιπροσώπων») συνεχώς απομακρύνεται από τον άλλο, τους πολίτες (το φαινόμενο βέβαια έχει παγκόσμιες διαστάσεις και αφετηρία τις χώρες όπου πρωτοστήθηκε ο Κοινοβουλευτισμός, το είδος αυτό «πολιτικής» λειτουργίας). Ο κόσμος της εξουσίας με τις απίθανες διαπλοκές και τη Ρωμαϊκή χλιδή του και ο κόσμος της κοινωνίας (με εντεινόμενο το ρυθμό αύξησης των νεοπληβείων). Ο τελευταίος, ιστορικά βαθιά πολιτικοποιημένος στην πατρίδα μας, συνειδητοποιώντας εκ των πραγμάτων την κατάσταση γυρνάει την πλάτη του ως ελάχιστη αντίδραση περιφρόνησης στην κοροϊδία αυτή, αφήνοντας τους «αντιπροσώπους» μας στην αγωνία για το μέλλον τους.


Και όλα αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα από τους γνήσιους σοφούς του καιρού μας, που ως γνήσιοι αρνούνται πεισμόνως να μπουν στο «παιχνίδι», για να μείνουν καθαροί, έχοντας προφανώς επίγνωση, ότι σοφία και βρώμα δεν πάνε μαζί. Η πρώτη, για να ζήσει, να ανθοφορήσει και να καρποφορήσει προς γενική ωφέλεια της κοινωνίας, χρειάζεται ως προαπαιτούμενο καθαρό αέρα. Κι αυτό διασφαλίζεται με όρους αληθινής Δημοκρατίας και μόνον, ειδάλλως διαστρέφεται σε δόγμα της όποιας εξουσίας σε βάρος της φυσικής εξέλιξης της κοινωνίας.


Πριν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια οι φοβεροί εχθροί κάθε εξουσιασμού πρόγονοί μας και ειδικώτερα οι Αθηναίοι το κατέδειξαν στην πράξη, την πολιτική τους πράξη, που καταγράφηκε ως εξαίρεση του ισχύοντος κανόνα εξουσίας: «Ελληνική ¶μεση Δημοκρατία των Πολιτών (χωρίς «αντιπροσώπους»). Μια φωτεινή όμως εξαίρεση, που θα δεσμεύσει συνειδήσεις και σκέψεις, αφΆ ότου ο άνθρωπος εδώ και 8 αιώνες θα αναζητήσει φως, για να δώσει νόημα στη ζωή του ως πολίτης (και όχι ως δήθεν «αντιπροσωπευόμενος») και να προχωρήσει ως κοινωνία πολιτευόμενη αποφασίζουσα και νομοθετούσα και όχι ως εξουσιαζόμενη από το ξένο προς αυτήν «Αντιπροσωπευτικό Σύστημα». Μια εξαίρεση, που στο φαντασιακό των σύγχρονων κοινωνιών γίνεται παγκόσμιος κανόνας, για να διαστρέφεται άθλια από σκοπιμότητες άθλιων συμφερόντων.


Ο σύγχρονος άνθρωπος γνωρίζει καλά, ότι η ρίζα του κακού βρίσκεται στη διαστροφή αυτή (αντιπροσωπευτικότητα του κοινοβουλευτισμού), βιώνοντας καθημερινά σκάνδαλα επί σκανδάλων. Γνωρίζει επίσης, ότι αυτό ως έσχατη ύβρις συνεπάγεται ανάλογη καταστροφή, δηλ. το ολέθριο τέλος αυτού του «μοντέλου» εξουσίας. Έχει όμως επίγνωση του κεντρικής σημασίας σημείου, που κατέδειξε η ελληνική ιδιαιτερότητα.


Δηλαδή ότι η αληθινή (άμεση) Δημοκρατία, ως προϊόν αυτοθέσμισης της κάθε κοινωνίας και μόνο, μπορεί αφΆ ενός να χαλιναγωγήσει αποτελεσματικά το φοβερό (κτηνώδες) ένστικτο επιβολής και εκμετάλλευσης, αφΆ ετέρου να στηρίξει όραμα στο φαντασιακό της κάθε κοινωνίας για δημιουργική-ανελικτική δράση.

  

Γνωρίζει τέλος, ότι Φιλοσοφία και Δημοκρατία πάνε μαζί, με την πρώτη δίπλα και όχι από πάνω, για να στηρίζει και ενισχύει τη δημόσια συζήτηση όλων των πολιτών (και όχι να «καπελώνει»). Έτσι και μόνο η μη αντιπροσωπευτική αλλά άμεση Δημοκρατία θα μπορέσει να αφήσει τα ίχνη της ως καταξιωμένη ανιούσα κοινωνική λειτουργία και ο πολίτης να βρει τον εαυτό του, τον πυρήνα του, ως άνθρωπος και να αντλήσει ενέργεια για το μακρύ δρόμο, που τώρα μόλις αρχίζει.


Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε μπροστά στο οιονεί «πτώμα» της αντιπροσωπευτικής μας «Δημοκρατίας», ακούγοντας θρήνους και οδυρμούς των «συγγενών» και «φίλων» της, όχι βέβαια από πόνο και θλίψη. αλλά απΆ την αγωνία του περιεχομένου της «διαθήκης» της.


Δεν ξέρω αν θα πρέπει και εμείς, οι πολλοί και «ασήμαντοι», να συμπαραστεκόμαστε στη θλίψη των «συγγενών» αυτών και «φίλων». Προσωπικά δεν το αισθάνομαι. Εκείνο που βλέπω είναι, ότι η ασημαντότητά τους ως ανθρώπων της εξουσίας γίνεται ευμενής συγκυρία των καιρών, επιτρέποντας τη δημιουργική δράση των δυνάμει πολιτών στα «μέτωπα» που ανοίγει για τις ανάγκες της η νέα τεχνολογία.



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 30341 έγραψε...
Δούλος του συστήματος μπορεί να είσαι και με το πολίτευμα της άμεσης δουλοκτητικής δημοκρατίας των προγόνων του κ Νελλόπουλου Στάθη όπως επίσης στο σημερινό καπιταλιστικό κράτος της μισθωτής εργασίας .Η εκμετάλλευση δεν είναι εγγενές ένστικτο ,αλλά κοινωνική ιστορική συνθήκη .¶λλη παράμετρος η απελευθέρωση της εργαζόμενης κοινωνίας από το κράτος και τελείως διαφορετικό ,ο καλλωπισμός του κρατικού κοινοβουλίου . Σε συνθήκες κράτους καμιά δημοκρατία δε δίνατε να υπάρξει .Για τους σημερινούς μισθωτούς σκλάβους υπάρχει μόνο μια λύση ,η αλληλοβοήθεια και η απαλλοτρίωση όλου του ατομικού πλούτου ,οργανωμένου σε κοινό πλούτο ,καθώς και , η κατάργηση του κράτους .Έναν διεθνιστή δεν τον ενδιαφέρει από που κρατάει η σκούφια του ,του αρκεί ότι είναι άνθρωπος μιγάς . Η ελεύθερη έρευνα θα μπορούσε να ενώσει και να διαπαιδαγωγήσει τον πολίτη που επισκέπτεται τις σελίδες της .Προτείνω δύο βιβλία δωρεάν από το ίντερνετ .Πέτρος Κροπότκιν , Αλληλοβοήθεια και Η κατάκτηση του ψωμιού .
04.12.2014, 16:15:47





Ανώνυμος 35806 έγραψε...
Πολύ καλό άρθρο
17.11.2015, 21:38:40






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...