Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΑΡΠΑΓΗ
ΤΟΥ
AΓΙΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ


Mια γκρανγκινιολική αφήγηση,
σύνθεση καλογερικής υποκρισίας και τυχοδιωκτισμού,
που εκφράζει αυθεντικά το πνεύμα του Μεσαίωνα


Έγραψε στις 29.04.2016 ο/η: Σιμόπουλος Κυριάκος

Επιστροφή


 
 

Το 1123 ο βενετός κληρικός Cerbanus Cerbani, που υπηρετούσε στην Αυλή του αυτοκράτορα Ιωάννη Β’ του Κομνηνού, ταξιδεύοντας από την Πόλη στους Άγιους Τόπους πιάστηκε αιχμάλωτος κοντά στη Ικαρία και οδηγήθηκε στη Χίο. Κατόρθωσε να δρααπετεύσει, έφτασε στη Ρόδο και ξαναγύρισε στη Χίο με το στόλο των βενετών κατά την εκστρατεία που κατέληξε στην κατάκτηση του νησιού. Εκεί, ο Cerbanus είχε την έμπνευση να κλέψει το λείψανο του Αγίου Ισιδώρου και να το μεταφέρει στη Βενετία.

Το χρονικό της απαγωγής περιέχεται στην έκθεση του καθολικού παππά προς τον πάτρωνά του, επίσκοπο Βονιφάτιο Φαλιέρο. Πρόκειται για ένα κείμενο που αποκαλύπτει ότι η αρπαγή λειψάνων Αγίων από την Ανατολή ήταν μια πολύ αποδοτική επιχείρηση και σε ορισμένες περιπτώσεις έπαιρνε τη μορφή πειρατικής επιδρομής.

Το ότι τα «Άγια Λείψανα» γίνονταν αντικείμενο συναλλαγής μαρτυρείται κι από ένα επεισόδιο επί φραγκικής πολιορκίας της Πόλης. Ο Βαλδουίνος Β’, διάδοχος του θρόνου, ταξιδεύει στη δυτική Ευρώπη «για συγκέντρωση στρατού και χρημάτων» ύστερα από την αποτυχία της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης, που είχε επιχειρήσει το 1236 ο Ιωάννης Βατάτζης.

«Προστάται αυτού (του Βαλδουίνου) εγένοντο ο πάπας και ο της Γαλλίας βασιλεύς Λουδοβίκος Θ’ ο επικαλούμενος Άγιος. Ούτος, πλην της άλλης χρηματικής δωρεάς, ήν εδωρήσατο τω Βαλδουίνω, ηγόρασε παρ’ αυτού και το ιερώτατον και τιμιώτατον των κειμηλίων του λατινικού κράτους της Κωνσταντινουπόλεως, τον εξ ακανθών στέφανον του Σωτήρος, ον οι μεγιστάνες της εν Κωνσταντινουπόλει φραγκικής Αυλής είχον ενεχυριάσει εις τινα βενετόν αντί 13 χιλιάδων χρυσών, άτινα επλήρωσε νυν ο Λουδοβίκος, έδωσε δε και άλλην πολλώ μείζονα χρηματικήν ποσότητα προς αγοράν του κειμηλίου» (Παπαρρηγόπουλος, Τομ. Ε’, σελ. 52, υποσ. 1).
 
 


 


Το ακάνθινο στεφάνι
του Ιησού
,
το οποίο αγόρασε
ο Λουδοβί
κος Θ΄ από τον
Βαλδουίνο, φυ
λάσσεται σήμερα
στην Παναγία
των Παρισίων
(βλ. παραπάνω φωτογραφία).


«Ο θαυμασμός των Παλαιολόγων για την αρετή του οσίου Λε-

οντίου ήταν μεγάλος και δωρίζουν στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων
Ταξιαρχών Αιγιαλείας τα Άχραντα Πάθη του Σωτήρος Χριστού δη-
λαδή τεμάχια από το Τίμιο Ξύλο, το Ακάνθινο Στεφάνι (βλ. πα-
ραπάνω φωτογραφία)
, την Χλαμύδα, τον Κάλαμο, τον Σπόγγο,
τα καρφιά, τα
οποία σώζονται άθικτα μέχρι σήμερα». (dogma.gr).
 
Ολόκληρο ή μέρη του Ακάνθινου Στεφανιού του Ιησού επιδεικνύονται διαχρονικά
σε εκατοντάδες εκκλησίες και μοναστήρια Ανατολής και Δύσης.

 

 
 

Η έκθεση του Cerbanus έχει τον τίτλο «Μετακομιδή του θαυματουργού μάρτυρος Ισιδώρου από τη νήσο Χίο στην πόλη της Βενετίας, 1125». Αφού ιστορεί ο κληρικός τον βίο του Αγίου προχωρεί στην περιγραφή της αρπαγής. Καθώς η γαλέρα, φορτωμένη βενετικό στρατό ζύγωνε στη Χίο, ο παππάς εμπιστεύεται στον πλοίαρχο, στο ναύκληρο «και σε μερικούς άλλους ευγενείς» την ιδέα του να κλέψουν από τον ομώνυμο ναό το σκήνωμα του Αγίου, που αποτελούσε το καύχημα του νησιού.

«Αδελφοί, σ' αυτό το νησί που πάμε να παραχειμάσουμε, κρύβεται πολύτιμος και ξακουστός θησαυρος, το σώμα του αγίου και θαυματουργού μάρτυρος Ισιδώρου. Ας το πάρουμε, με τη βοήθεια της Θείας Πρόνοιας, με ευλάβεια βέβαια, αλλά προσεκτικά και κρυφά μη μας προλάβούν άλλοι».
 
 

 




























Ο Άγιος Ισίδωρος
παρουσιάζεται στην ορθόδοξη εικονογραφία
πάνοπλος και με εντυπωσιακή στρατιωτική στολή
αν και στον
«Μέγα Συναξαριστή
της Ορθοδόξου Εκκλησίας
» αναφέρεται
ως «στρατιώτης, που είχε την θέσιν του εφεδρικού».
Γιωτάς, με τα σημερινά δεδομένα.
 
 
 

Η ιδέα ενθουσίασε όλους κι αμέσως ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο της αρπαγής. Την άλλη μέρα, Κυριακή, εορτή του αγίου Αμβροσίου, οι συνωμότες σπεύδουν στην εκκλησία και κλειδώνονται μεσα. Ο στρατός είναι απασχολημένος με την εξεύρεση καταλυμάτων και δεν υποπτεύεται κανείς τίποτα.

Εκεί, στην εκκλησία του Αγίου Ισιδώρου, η «θεοσεβής» συντροφιά με επικεφαλής τον κυνικό ιερέα, αφού έψαλε ύμνους και έκανε δεήσεις και μετάνοιες, αναμέτρησε και τους κινδύνους που συνόδευαν το εγχείρημα. Τίποτα δεν απέκλειε να αποκαλυφθεί η επιχείρηση. Έπειτα θ’ αντιμετώπιζαν και τη θεϊκή οργή. Αλλά ο πανούργος ρασοφόρος έλυσε το πρόβλημα με αυτό τον απλό συλλογισμό: «Αν η Θεία οικονομία και ο Άγιος συμφωνούν να μετακινηθεί το λείψανο, όλα θα πάνε καλά, οι στρατιώτες θα παρασυρθούν με θεϊκή ενέργεια μακριά από το ναό και η εργασία θα τελειώσει χωρίς καμία ενόχληση».

Αλλά έπρεπε πρώτα να ζητηθεί του Θεού η ευδοκία και του Αγίου η συγκατάθεση για την απαγωγή. Έπεσε, λοιπόν, κατά γης ο Cerbanus και με το πρόσωπο στο δάπεδο του ναού δεήθηκε στον Ύψιστο:

«Παντοδύναμε Θεέ, που χωρίς τη δική σου επίνευση, και το τελευταίο στρουθίο δεν μπορεί να πετάξει, και που με τη δική σου οικονομία έχουν μετακομισθεί τα πολύτιμα σώματα των Αποστόλων, του Μάρκου από την Αλεξάνδρεια στη Βενετία, του Ιακώβου από τα Ιεροσόλυμα στην Ισπανία, του Ματθαίου και του Βαρθολομαίου από την Αιθιοπία και την Ινδία στην Απουλία, ικετεύω με δάκρυα, μην εναντιωθείς στην επιθυμία της αμαρτωλής μου ψυχής, μην εμποδίσεις την ευχή των παρισταμένων δούλων σου. Κι αν ο οφθαλμός της δικαιοσύνης σου έκρινε ότι πρέπει να αρνηθεί δείξε σημάδι της θέλησής σου για να μη προχωρήσουμε στο έργο μας».

Από την πλευρά του Θεού καμία εκδήλωση διαφωνίας. Έπρεπε όμως να εξασφαλισθεί και η άδεια του Αγίου. Ο εφευρετικός βενετός ιερέας απευθύνεται και προς τον οσιομάρτυρα και προσπαθεί να τον πείσει με μια σειρά «λογικά επιχειρήματα» και δελεαστικές προτασεις να μη φέρει εμπόδια στην ευλαβική επιχείρηση της απαγωγής του:

«Αρκετά πια, ένδοξε και θαυματουργέ πρωτομάρτυς, σε χάρηκε η Ανατολή. Αρκετή η περηφάνεια και η τύχη της για την παρουσία του σκηνώματός σου. Τώρα, αν ευδοκήσει η θεϊκή σου μεγαλειότης, δέξου να μετακινηθείς και να εγνατασταθείς στη Δύση. Και εδώ, βέβαια, σε τιμούν και σε δοξολογούν. Αλλά εκεί, θα δοξαστείς με μεγαλοπρεπέστερες και συχνότερες λειτουργίες, με πανηγυρισμούς, τελετές και ψαλμωδίες και με λαϊκούς εορτασμούς. Επίσης εκεί, στη Βενετία, θα σε επισκέπτονται πιο συχνά οι πιστοί για να σε προσκυνήσουν
».

Του υπενθυμίζει, ότι στη Βενετία θα έχει λαμπρή συντροφιά Αποστόλων και πρωτομαρτύρων, που δεν έδειξαν καμιά δυσαρέσκεια για την μετοκομιδή τους:

«Εκεί αναπαύονται τα σεβάσμια σκηνώματα του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, του ενδόξου πρωτομάρτυρος Στεφάνου, του μεγάλου και θαυματουργού Νικολάου και άλλων αγίων και ομολογητών από τη βασιλική πολιτεία της Αλεξάνδρειας. Θα τιμηθείς, όπως εκείνοι, και θα χαίρεσαι να βρίσκεσαι και σωματικώς μαζί τους
».

Και φυσικά, αν δεν επιθυμεί να μετακινηθεί, ας το δείξει: Ας μην επιτρέψει να εγγίσουν τον ταφο του.

«Γι’ αυτό, μ’ όλο που με βαραίνουν τόσες αμαρτίες, ικετεύω την ευμένεια της Οσιότητός Σου αν αυτό που θα επιχειρήσω δεν αρέσει στο Θεό και σε Σένα, εξ αιτίας του ρύπου των αμαρτημάτων μου, ας φανερωθεί η Θεία Χάρη. Ας μην επιτραπεί ούτε να εγγίσουμε τον τάφο σου. Αν, όμως, φιλεύσπλαχνος και πολυέλεος όπως είσαι, ευδόκησες να συγκινηθείς από τις δεήσεις μας και να δεχθείς τη μετακίνησή σου, βοήθησε στο έργο μας και δος μας κουράγιο και δύναμη».

Καμία αντιδραση από τον Άγιο. Ούτε αστραπές, ούτε βροντές. Φώς φανερό η συγκατάβαση. Αρχίζουν, λοιπόν, βιαστικά οι έρευνες για την ανακάλυψη της κρύπτης με το σκήνωμα στα σκοτεινά υπόγεια του ναού:

«Κι όλοι μαζί, με κεριά αναμμένα στα χέρια, μπαίνουν στο υπόγειο. Αλλά οι κρύπτες έχουν κατασκευασθεί με τέτοια τέχνη και τέτοια επινοητικότητα, που είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς, ότι κάτω από την πλάκα όπου γονατισμένος προσεύχεται ο ιερέας, βρίσκεται ο τάφος του Αγίου. Οι τεχνίτες έχουν συνδέσει τα μάρμαρα με τόση τέχνη, που νομίζεις πως πρόκειται για στερεό τοίχο πέτρινων όγκων και όχι για επικάλυμμα κρύπτης.

»Πήρε ο ιερέας ένα σφυρί, προχώρησε στο βάθος του υπογείου και άρχισε να γκρεμίζει τον τοίχο. Βρεθήκαμε μπροστά σε μια μαρμαρένια πλάκα. Την έσπασε και αυτή με το σφυρί. Τότε, μια γλυκειά ευωδία ξεχύθηκε από τον τάφο και ευφράνθηκαν οι ρώθωνες των παρισταμένων. Σκύβοντας, είδαν τα σώματα τριών αγίων και ενός παιδιού».

Δοξολόγησαν αμέσως κι ευχαρίστησαν το Θεό. Δεν έβλεπαν, όμως, καμία επιγραφή και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ύστερα από μια σύντομη σύσκεψη, ανέσυραν με ευλάβεια τις τρεις οθόνες, όπως ακριβώς βρίσκονταν στον τάφο.

«Ερευνώντας προσεκτικότερα τα τοιχώματα, ανακάλυψαν, με τη θέληση του Αγίου, τον μαρμάρινο ταφο του. Οι λαμπάδες που έκαιγαν επάνω στο πολύτιμο μνημείο ήταν η απόδειξη. Γιατί να χρονοτριβούν; Το τοίχωμα γκρεμίστηκε και μέσα στο άνοιγμα είδαν όλοι αυτό που λαχταρούσαν. Κι όταν ανασήκωσαν την ταφόπλακα, Μέγας είσαι Κύριε, τι γλυκειά ευωδία έλουσε όλους! Δοξάζοντας, λοιπόν, τον Θεό, όσο δυνατότερα επέτρεπε ο χώρος, πήραν το ασημένιο επιτάφιο με το όνομα και την εικόνα του Αγίου. Κι ο ιερέας, τρέμοντας και με ευλάβεια ανέσυρε το σώμα, το τύλιξε πρώτα σε μια πολυτελή σινδόνη κι ύστερα με πέπλο, και ψάλλοντας ύμνους το εναπόθεσε στην Αγία Τράπεζα.

»Κι ενώ συζητούσαν πώς θα κρύψουν το θησαυρό τους, βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά τους τρία μεγάλα καλάθια. Αποφάσισαν, λοιπόν, να βάλουν τα καλάθια το ένα μέσα στο άλλο. Στο τρίτο τοποθέτησαν τον ένδοξο μάρτυρα του Χριστού, ώστε να μην αισθανθεί κανείς την οσμή, όταν θα έμπαιναν στο πλοίο.

»Γύρισαν στην πόλη, άφησαν τα δύο καλάθια σε μια εκκλησία, σφράγισαν το τρίτο με το σεβάσμιο σώμα του Αγίου και το παρέδωσαν στο ναύκληρο του πλοίου. Αλλά η ευωδία τύλιξε όλους τους επιβάτες του καραβιού, που έκπληκτοι ρωτούσαν τι ήταν αυτό που αποπνέει τόσο γλυκειά μυρωδιά.

»Τους απάντησαν, ότι το καλάθι ήταν γεμάτο σταφίδα. Κι ήταν μια απάντηση όχι του ανθρώπινου μυαλού, αλλά έμπνευση της Θείας Πρόνοιας».

Αλλά η αρπαγή δεν ήταν δυνατό να μείνει κρυφή. Κι έφτασε στ’ αυτιά του δούκα. Ο άρχοντας εξαγριώθηκε και μιλούσε για προσβολή. Γιατί;

«Ο δούκας είχε οργισθεί, επειδή, όπως είπε σε μεγάλη σύσκεψη που συγκροτήθηκε στο καράβι, ενώ σχεδίαζε κι αυτός να αρπάξει το άγιο λείψανο με κατάλληλο τέχνασμα, η αρπαγή έγινε χωρίς την τιμητική πομπή και λιτανεία που ταίριαζε στον μάρτυρα με επικεφαλής τους άρχοντες. Αλλά μια και διαπιστώθηκε ότι όλοι είχαν την ίδια επιθυμία, ο δούκας καταπραΰνθηκε και τους συγχώρεσε για το σφάλμα τους.

»Άλλωστε δεν είναι παράδοξο, που ο ένδοξος άγιος και οσιότατος μάρτυς, στον αμαρτωλό ιερέα (σ.σ. εννοεί τον εαυτό του) ενέβαλε την ιδέα της αρπαγής και τον βοήθησε περισσότερο. Ίσως επειδή τον αγάπησε πιο πολύ ευδόκησε να μην αφαιρέσουν το σώμα του άλλοι. Μήπως και ο Χριστός, όταν αναστήθηκε εκ νεκρών δεν ζήτησε να εμφανισθεί πρώτα στη Μαρία τη Μαγδαληνή και όχι στους Αποστόλους;».
 
 


 


 
Όταν οι βασανιστές του, έκοψαν το κεφάλι του Αγίου Ισιδώρου,
αντί για αίμα έτρεξε γάλα!

 

 
 
Την άλλη μέρα ανακάλυψαν οι χιώτες την αρπαγή του Αγίου τους. Λαϊκός οδυρμός και απελπισία.
 
«
Λησμόνησαν την άλωση της πολιτείας τους και την υποδούλωσή τους και  θρηνώντας ξεχύθηκαν στους δρόμους και τις πλατείες.

— Συμφορά μας, φώναζαν. Τι θα κάνουμε τώρα που μείναμε ορφανοί από τον πατέρα μας, τώρα που χάσαμε τον ποιμέναρχη μας;


»Μερικοί, όμως, που ήθελαν να βρούν στήριγμα παρηγοριάς έλεγαν:

— Καλά να πάθουμε οι αμαρτωλοί. Αν δεν ήθελε να φύγει δεν θα επέτρεπε να γίνουν όλα τόσο εύκόλα. Αυτός δεν καταβύθισε το στόλο των σαρακηνών, που ήθελαν να καταλάβουν τον τόπο μας και τους τύφλωσε όταν έφτασαν στο ναό για να μη βρουν την πόρτα;
(Σημ. Ο Cerbanus μπερδεύει τον Άγιο Ισίδωρο με τον Άγιο Νικόλαο. Σ’ αυτόν αναφέρεται το θαύμα του καταποντισμού του πλοίου του Χουμεϊντί, ναύαρχου του Αρούν αλ Ρασίντ). Είναι φανερό ότι ήθελε μόνος του να φύγει.

»Και οι βενετοί, για να μη πάθουν τίποτα οι χιώτες, επειδή έχασαν τέτοιο προστάτη, έδειξαν μεγαλοψυχία και άφησαν στο νησί τα άλλα τέσσερα λείψανα, που βρέθηκαν στην κρύπτη του Αγίου Ισιδώρου».
 
 


 


Φώτα τα μεσάνυκτα, χοροί, άγγελοι και τραγούδια.
Ο προ πολλού πεθαμένος Άγιος Ισίδωρος εμφανίστηκε ξανα-
ζωντανεμένος και με εντυπωσιακό σόου στην Αγία Μυρόπη.


 
 

Από την έρευνα που έγινε, γράφει ο Cerbanus, διαπιστώθηκε ότι ήταν τα σκηνώματα της αγίας Μυρόπης και του γιου της, της Ιλαρίας και της Άφρας. (Σημ. Τώρα, πώς βρέθηκαν στη Χίο τα λείψανα της Ιλαρίας κα της Άφρας που σύμφωνα με τα αγιολογικά κείμενα μαρτύρησαν στην Αυγούστα των Ουινδελίκων το 304, αυτό μονάχα ο πανούργος και εφευρετικός καθολικός παππάς γνωρίζει).

Αλλά η αρπαγή του Αγίου (σημ. το σκήνωμα του Αγίου Ισιδώρου θα ξαναγυρίσει στη Χίο ύστερα από 830 χρόνια, το 1965, με επίσημη συγκατάθεση της Καθολικής Εκκλησίας) είχε και συνέχεια.

Οι βενετοί, μετά την κατάληψη της Χίου, ξεχείμασαν στο νησί κι έσφαξαν όλα τα ζώα για τα ατέλειωτα γλεντοκόπια τους. Πολλά σφαχτάρια είχαν εγκαταλειφθεί στους δρόμους και στις πλατείες. Και την άνοιξη έπεσε επιδημία που προκάλεσε μεγάλο θανατικό στο στρατό των βενετών. Μήπως ήταν θεία δίκη για την αρπαγή του λειψάνου του Αγίου;

Όχι, βέβαια, γράφει στην έκθεσή του ο πολυμήχανος Cerbanus. Και να, ο συλλογισμός, που δικαιώνει τη θεάρεστη πράξη του:

«Ενώ ο στρατός που έφθασε με τα καράβια στη Χίο αφανίστηκε από την επιδημία, οι στρατιώτες που ταξίδευαν με το καράβι του Αγίου για τη Βενετία, δεν έπαθαν τίποτα. Αντίθετα, και οι πληγωμένοι και άρρωστοι βρήκαν την υγειά τους. Πρέπει, λοιπόν, να πιστεύουμε και να μην αμφιβάλλουμε διόλου, ότι ο Άγιος για ανταμοιβή της συνοδείας κατα το θαλασσινό ταξίδι, τους ευεργέτησε με την ευσπλαχνία του. Και μάλιστα, με τη μεσολάβησή του στον Ύψιστο θα τους χαρίσει και τα άπειρα δώρα της αιώνιας ζωής. Αμήν».

 
 

 
 


Εμμανουήλ Ροΐδης
.
Πνεύμα ανήσυχο και ανυπότακτο δεν δίστασε
να τα βάλει πολυεπίπεδα με τη (β)ρωμιοσύνη
της εποχής του, η οποία παραμένει όμοια
και απαράλλαχτη ως τις μέρες μας.
Μαστίγωσε αλύπητα εκτός από την Εκκλησία
και πολιτικάντηδες, δημοσιογράφους,
προγονόπληκτους, αλλά και νοοτροπίες,
ήθη, εθνικούς μύθους κ.λπ. κ.λπ..
(Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Πώς ο Ροΐδης αφόρισε  τη Ρωμιοσύνη).
 
 
 

Απόηχος της μεσαιωνικής εμπορίας των «αγίων λειψάνων» είναι και η καυστική σάτιρα του Εμμ. Ροΐδη «Πάπισσα Ιωάννα»:

«Οι φράγκοι ήρπαζον από των εκκλησιών της Ανατολής τα λείψανα των αγίων, ως οι απόγονοι αυτών τα συντρίμματα της αρχαίας τέχνης. Δάκτυλος του Αγίου Σεργίου ή κνήμη της Αγίας Φεβρωνίας επωλούντο τότε πολύ ακριβότερα ή σήμερον κεφαλή Ερμού ή βραχίων της Αφροδίτης. Του δε Αγίου Ιωάννου το κρανίον κατατεθέν εν τη Μονή του Αγίου Αγγέλου εχρησίμευε τοις κατοίκοις προς θεραπείαν του πυρετού αντί της κινίνης.

»...Εκεί παρέδιδον τας συστατικάς επιστολάς των και εζητούντο οδηγίαι ή βοηθήματα αντί των οποίων προσέφερον συνήθως τω επισκόπω ιερά τινα λείψανα αγίων του τόπου των καθ' ότι ήκμαζε παρά τοις τότε χριστιανοίς η συνήθεια της συλλογής αγίων λειψάνων πάσης χώρας και εποχής, ως πρό τινων ετών εν Αθήναις ή των γραμματοσήμων.
 
 

 
 










Ο μεσαίωνας
εξακολουθεί να επιβιώνει
έως και σήμερα
στους εγκέφαλους των ρωμιών.
 
 
 

»...Τριπλοί όνων ογκηθμοί απεκρίθησαν εις της νεάνιδος τας δεήσεις, και μετ' ου πολύ εφάνησαν και τα ζώα, κύπτοντα υπό το βάρος τριών πολυσάρκων καλογήρων. Είπετο δε και τέταρτος όνος σύρων μονότροχον άμαξαν εφ’ ης εφαίνοντο δύο επιμήκη κιβώτια, ευσεβώς δι’ αργυροκεντήτου υφάσματος κεκαλυμμένα. Οι τρείς ονοβάται ήσαν πατρώοι της Ιωάννας φίλοι, οι πανοσιώτατοι Ραλήγος, Ληγούνος και Ρενιβάλδος, μετακομίζοντες εις Μουλιγχείμην τα σώματα των αγίων μαρτύρων Πέτρου και Μαρκελλίνου.

»Οι καλοί ούτοι πατέρες διηγήθησαν ότι κατά διαταγήν του ηγουμένου αυτών Εγινάρδου μετέβησαν εις Ρώμην, ίνα αγοράσωσι «άγια λείψανα» αλλά μη δυνηθέντες να συμφωνήσωσι περί της τιμής εισήλθον τήν νύχτα, οδηγούμενοι υπό άγγέλου κρατούντος φανάριον, εις την υπόγειον εκκλησίαν του Αγίου Τιβουρκίου, και ανοίξαντες τους τάφους των εκεί αναπαυομένων αγίων Πέτρου και Μαρκελλίνου έκλεψαν τα οστά αυτών άτινα δια μυρίων κόπων και κινδύνων κατώρθωσαν να μετακομίσωσιν εις Γερμανίαν».




 
Σημείωση:

Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα
από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου:
Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα, έκδ. «Στάχυ»).
Ο τίτλος, οι φωτογραφίες και οι υπότιτλοι
έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».










 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 38409 έγραψε...
Ρε παιδιά και εγώ σε μερικά θέματα ζητώ την έγκριση του θεού. Τον ρωτάω... Αν δεν μου απαντήσει πα να πει "ναι". Ε. Κάνω ότι μου κατέβει...Το κάνω 20 χρόνια κι ακόμη να με κάψει. Τι να πεις; Αναβλητικός

Γερακίνα
28.04.2016, 23:48:34





Ανώνυμος 38411 έγραψε...
Που φυλάσσεται το καλσονάκι του αγίου Ισιδώρου;
Πρέπει να το κρύψουμε καλά μην έρθει κανένας και το σκίσει τώρα που βγαίνουμε από τα μνημόνια.

Πρώτη φορά απ' τ' αριστερά
29.04.2016, 06:01:28





Bielidopoulos έγραψε...
~
http://prnt.sc/ay7dqr

Και μία πασχαλιάτικη:
http://prnt.sc/ay7dt4

29.04.2016, 10:36:16





Bielidopoulos έγραψε...
~
Μια υπερβολικά ευσεβής ταινία για να δούμε πως τα πράγματα έχουν εξελιχτεί από τότε: God's Not Dead (2014).
http://www.imdb.com/title/tt2528814/

Και μια όχι και τόσο ευσεβής: The Ledge (2011).
http://www.imdb.com/title/tt1535970/

29.04.2016, 14:09:50





Ανώνυμος 38419 έγραψε...
Και απο τα λείψανα περάσανε στις παντόφλες οι Ρωμιοί. Εξελίσσονται σιγά σιγά και αυτοί.
30.04.2016, 01:08:55





Ανώνυμος 38422 έγραψε...
ενω οι ΜΑΤΣΕΝΤΟΝΣΚ ΣΛΑΥΒΕ;;
30.04.2016, 07:55:56





Ανώνυμος 38423 έγραψε...
ξέμεινε ο μπιντές από βοθρο λυματα
τρεξε γερετζινα ταΐσε το αχορταγο

30.04.2016, 07:57:20





Bielidopoulos έγραψε...
~
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=4006
Θίχτηκε κανείς;

30.04.2016, 10:41:48





Ανώνυμος 38425 έγραψε...

http://www.protagon.gr/epikairotita/ellada/i-apati-me-to-agio-fws-24216000000

30.04.2016, 13:00:17





Bielidopoulos έγραψε...
~
http://www.iefimerida.gr/news/263959/poso-tha-kostisei-ston-forologoymeno-i-prosopiki
-asfaleia-flampoyrari-gia-pasha-stin
Και καλό Πάσχα!

http://s28.postimg.org/5nvzyvd2l/2000_100_Drachmes.jpg
http://s30.postimg.org/9uq64jdkx/108.jpg
Τρελαίνομαι!

30.04.2016, 14:21:59





Bielidopoulos έγραψε...
~
Τα αδέλφια μας στο Καράκας (Βενεζουέλα) και στο Ισλαμαμπάντ (Πακιστάν) καρτερούν αν ενωθούμε μαζί τους!

30.04.2016, 14:25:47





Ανώνυμος 38431 έγραψε...
Ζήτω η πτωματολατρεία!
01.05.2016, 00:28:16





Ανώνυμος 38441 έγραψε...
αληθεια το ΑΓΙΟ ζωντανοπτωμα του μπινε δεν θα το λατρέψετε;;
ΑΦΟΥ ΜΑΤΣΕΝΤΟΝ ΣΛΑΥΒΕ ειναι οπως και και τα τζιχαντα χιμπραημ του. ρίξετε μια ματια στο ποσο ταπεινοφρων ητανε λεει οτι είναι
Ψευτάκος, χαμέρπης, ωχβρεαδελφέ, κομπορρήμων, αμετανόητος μπαστουνόβλαχος, κωλοΣΛΑΥΒΟΣ που πάντα βρίσκει τρόπο να ελιχθεί κλεβοντας αλλων ονοματα τυπου ΜΑΚΕΝΤΟΝΣΚ ."
Σκοπος ζωης του ο Θανατος των ΑΝΘΩΠΩΝ, από την μονη αμολυντη φυλη του: ΜΑΚΕΝΤΟΝΣΚ ΣΛΑΥΒΕΪΚ σε λατινικη γενεσημια του γραφη

01.05.2016, 09:26:18





Bielidopoulos έγραψε...
~
Τί λες βρε μυγοχάφτη;
lol

01.05.2016, 14:28:40





Ανώνυμος 38449 έγραψε...
οτι εισαι μυοχαφτης φιλος αδελφικος τους
02.05.2016, 06:30:37






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...