Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΤΟ ΕΘΝΟΣ
ΚΑΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
ΣΕ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ




Έγραψε στις 19.04.2016 ο/η: Παυλή Καλλιόπη

Επιστροφή

L'oubli, et je dirai même l' erreur historique,
sont un facteur essentiel de la formation d'une nation.
Ernest Renan
(Qυ'est-ce qu' υne nation? Sorbonne, 1882)


Κρατούμενοι στη Μακρόνησο κατασκευάζουν μικρό ομοίωμα του Παρθενώνα.

Το Έθνος για τους περισσότερους ανθρώπους αποτελεί δεδομένο παρότι στις αναφλέξιμες ζώνες του πλανήτη παραμένει ζητούμενο πολιτικό, πολιτισμικό και εδαφικό, και παρότι αν ζητούσαμε από κάποιον να το προσδιορίσει θα δυσκολευόταν πολύ να μας εξασφαλίσει έναν αντικειμενικό ορισμό. Τα επικαλούμενα επιχειρήματα που το προσδιορίζουν στον πολιτικό λόγο, την εκπαίδευση και τις συνειδήσεις αφορούν συνήθως σε μια «αρχέγονη και φυσική» γλωσσική και γεωγραφική ενότητα, εγχώρια τέχνη και παράδοση, που εκλαμβάνονται ως αυτονόητα και «αποδεδειγμένα» από τις γλωσσολογικές μελέτες, τα αρχαία υλικά κατάλοιπα και την «εθνική» ιστορία που προκύπτει από αυτά.

Ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου και την αποαποικιοποίηση, το έθνος επαναπροσδιορίζεται από πολλούς επιστήμονες στη βάση της αναπόφευκτης νεοτερικής κατασκευής που το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο διαμόρφωσε, για να συνενώσει την ανομοιογενή κοινωνία που παρέλαβε στο γύρισμα του 18ου αιώνα και να υποτάξει τις διαιρέσεις της στην κεντρική εξουσία.

Εξετάζοντας την εθνογένεση έξω απ' τη θεώρηση των αρχεγονιστών ανιχνεύουμε το αίτιό της στη αυγή του «μακρύ», εθνικού και λόγιου, 19ου αιώνα του Hobsbawm (1790-1912), όταν σημειώνονται δυο κορυφώσεις στην Ευρώπη που δρομολογούν τις εξελίξεις για τη νεοτερικού τύπου εξουσία: αφενός η πρώτη φάση της Βιομηχανικής Επανάστασης που εννοεί την αστικοποίηση, αναδεικνύει τον ορθολογισμό στο κέρδος και την εργασία και οδηγεί σε ρήξη την εξουσία των προνομίων με την εξουσία του χρήματος, αφετέρου η Γαλλική Επανάσταση που μέσω των αστών διακινεί το αίτημα της πολιτικής τους συμμετοχής.

Σε ένα τέτοιο συγκείμενο, ο εθνικισμός, η ιδεολογία της αστικής τάξης στο στάδιο της ανόδου της και λειτουργικό προαπαιτούμενο της εθνογένεσης, θα κωδικοποιήσει τις κοινωνικές σχέσεις και τα πολιτικά συμφέροντα χάρη στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και το γοητευτικό περίγραμμα που θα λάβει μέσα απ' τα ρομαντικά libretti των λογίων και τις εικαστικές αποδόσεις, παρέχοντας στις εθνοτικές κοινότητες (ethnies) μια διεύρυνση πέρα από αυτήν που ως τότε διαμόρφωνε η λαϊκή παράδοση.

Ο εθνικισμός, ιστορικά, εμφάνισε τα δυο πρόσωπα τον Ιανού: έχοντας συμβάλλει στην πολιτική χειραφέτηση των λαών και την απομάκρυνση του ελέω Θεού παράγοντα από τη διακυβέρνησή τους, αρχικά ─με εξαίρεση τους μαρξιστές που θεωρούσαν το εθνικό ζήτημα άκαιρο σε μια εποχή που το κοινωνικό ζήτημα δεν είχε αποκατασταθεί─ αποτιμήθηκε θετικά στην ευρωπαϊκή ιστοριογραφία, και μόνο ο Β' Παγκόσμιος πόλεμος θα δώσει το λάκτισμα ώστε να εκληφθεί ως παθολογία.

Η επανεξέτασή του έκτοτε κατέληξε πως ο μετασχηματισμός των πρότερων φιλελεύθερων στοιχείων του σε αυταρχικό μόρφωμα υπήρξε αποτέλεσμα μιας αναπόφευκτης τροπής: πολιτικά και κοινωνιολογικά ιδωμένο, εύλογο ήταν να σημειωθούν εκείνες οι ιδεολογικές μεταλλάξεις που θα οδηγούσαν τα κράτη-έθνη σε παραδοσιοκρατία και σμίλευμα του «εχθρικού γείτονα», αφού το εθνικό κράτος έγινε το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής που όφειλε να πείθει, να συσπειρώνει, να παρακινεί, να διεκδικεί και να «εκπολιτίζει», κατά το χεγκελιανό πρότυπο.

Η εθνική ιδεολογία προσδιορίστηκε όχι μόνο μέσα από πολιτικά αλλά και πολιτισμικά συμφραζόμενα, τους λεγόμενους «γενεαλογικούς μύθους», αφηγήματα ημιμυθικά απλοποιημένης συνέχειας στο χρόνο, ιδιαίτερης συμβολικής και συναισθηματικής δυναμικής που αποτελούσαν μέρος της βιωμένης λαϊκής παράδοσης και που μέσω των λογίων και των πολιτικών κατέκτησαν σε βάθος την κοινωνική συνείδηση και έγιναν μοχλός πόλωσης. Πρόκειται για τους μύθους καταγωγής (αίσθημα συνανήκειν και φυλετικής καθαρότητας), της θείας εκλογής (περιούσιου λαού), της ιερής γης (εδώ γεννήθηκαν, θυσιάστηκαν οι πρόγονοι), της θείας αποστολής (ο εκπολιτιστικός ρόλος που ευλογείται ως και εκ των άνω) και τον χρυσού αιώνα (ύψιστη πνευματική ή στρατιωτική ακμή στην ιστορία του έθνους μετά από την οποία επακολούθησε η παρακμή).

Τα αφηγήματα αυτά, αναγωγικά και γενικευτικά, πλαισιώθηκαν από προσδιορισμούς όπως «πατρώο έδαφος», «εθνική μνήμη», «γενιές ηρώων» και «εθνομαρτύρων», «γηγενής τέχνη», αποσκοπώντας, πέρα από το εμφανές
της εγκαθίδρυσης μιας κοιvής εθνικής συνείδησης, στη μεταφυσική νομιμοποίηση της εξουσίας που είχε επιφορτιστεί με την πραγμάτωση της προνοιακής αποστολής του έθνους.


Η κατήχηση των πολιτών με μύθους και σύμβολα τα οποία ενσωματώθηκαν στην κρατική εκπαίδευση και τον εθνικό στρατό συνέτεινε στην ολιστική παρουσίαση τον παρελθόντος ─του κατεξοχήν εθνικιστικού χαρακτηριστικού της κατάργησης του χρόνου─, χτίζοντας με αυθαίρετο τρόπο γέφυρες ανάμεσα στις ιστορικές περιόδους και τις δημογραφικές αλλαγές και αναθέτοντας στην ιστορία το ρόλο «εθνικού» διδασκάλου δεσμεύοντας την αντικειμενικότητά της.

Οι γενεαλογικοί ή ─κατά τον Malinowski─ καταστατικοί μύθοι, υποστηρίχθηκαν και μέσα από την αρχαιολογία, η οποία οφείλει την εξέλιξή της σε επιστήμη στην εμφάνιση του εθνικισμού. Δίχως το εφαλτήριό του το πιθανότερο είναι να βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της ερασιτεχνικής ενασχόλησης: πρόκειται για μια σχέση αλληλεξάρτησης ανάλογη με αυτή που διέπει τη σύγχρονη γενετική με το φυλετισμό του 19ου αιώνα, ο οποίος επίσης καθόρισε τα πορίσματα της αρχαιολογίας. Με την αρχαιολογία να λειτουργεί ως ανάστροφη προέκταση της ιστορίας, οι αρχαιολόγοι κινήθηκαν γύρω από τον άξονα της επιβεβαίωσης των αφηγημάτων τροφοδοτώντας ιστορικούς και ανθρωπολόγους με επιλεγμένο υλικό που «απεδείκνυε» την «εθνική» μακροβιότητα που, όλοι πλέον, διεκδικούσαν, από το Σλάβο χωρικό που εξέφραζε στα παραδοσιακά τραγούδια και χορούς την προσήλωση στο παρελθόν ως το Γάλλο αστό που είχε βγει ισχυρότερος από την ετυμηγορία της Επανάστασης νοx populi νοx dei και το Γερμανό λόγιο που διερευνούσε τη διάρκεια και την αξία του πατρογονικού πολιτισμού του.

Έτσι δρομολογούνται μελέτες των αρχαίων πολιτισμών υπαχθείσες στις ανάγκες της αστικής τάξης που το 19ο αιώνα μετασχηματίζεται από πολιτική τάξη σε ιθύνουσα, και η οποία, εμφορούμενη από την πεποίθηση της εκπολιτιστικής αποστολής της αναζητά κατά το πέρασμά της από τον αστισμό ─προτού οριστικοποιήσει την καπιταλιστική της μετάλλαξη─ αφενός την αισθητική που θα τη διαφοροποιούσε από τα σύμβολα της φεουδαρχίας, αφετέρου το κοινωνικοψυχολογικό ισοδύναμο που θα οδηγούσε στη λαϊκή συσπείρωση γύρω από την εξουσία της.

Η αρχαιολογία του 19ου εστίασε κυρίως στην ανάδειξη του «χρυσού αιώνα» του έθνους ως η μόνη αρμόδια να δώσει επιστημονικό κύρος στη σύνδεση παρόντος και παρελθόντος, να αναγορεύσει σε «εθνικά» τα ευρήματα και να τα ιδρυματοποιήσει σε «εθνικά» μουσεία καθιστώντας τα εμβληματικούς φορείς της κρατικής πολιτισμικής στρατηγικής. Γι' αυτούς τους λόγους δεν υπήρξε πεδίο ουδέτερου επιστημονικού λόγου· αντίθετα, το ιδεολογικοπολιτικό αίτημα οδήγησε τους αρχαιολόγους στην άκριτη ταύτιση ενός αρχαίου πολιτισμού με έναν σύγχρονο ─ φαινόμενο «antiquity frenzy» («παροξυσμός αρχαιότητας»), και επιπλέον, ως λειτουργοί στρατευμένοι στις πιο ευαίσθητες ανάγκες του έθνους και θεματοφύλακες των αξιών του, επιβραβεύονταν με αξιώματα στον πολιτικό θώκο.





Σημείωση:

Το παραπάνω άρθρο είναι απόσπασμα από τη διπλωματική εργασία της κ. Παυλή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, με τίτλο: «Ο εθνικισμός στην αρχαιολογία της Δύσης». (Πηγή: Πάνδημος, Παντειακές δημοσιεύσεις, pandemos.panteion.gr).

Η Καλλιόπη Παυλή είναι απόφοιτος σπουδών Μ.Μ.Ε. (Αθήνα) και Ιστορίας (Πάτρα), με υποτροφία στη δεύτερη σχολή. Εργάστηκε στον αρχαιολογικό τουρισμό με προορισμό αρχαιολογικές θέσεις της νοτίου Ευρώπης, αρχίζοντας παράλληλα μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου πανεπιστημίου.

Η διπλωματική της περιλήφθηκε στην ενδεικτική θεματική βιβλιογραφία για τους φοιτητές του σεμιναρίου «Νεοελληνική εθνική ιδεολογία» του καθηγητή Στ. Πεσμαζόγλου.

Μετά και από ταξίδια στην Τουρκία, που συνδέονταν με τη διατριβή της («Αρχαιολογώντας την terradesiderata: η Μεγάλη Ιδέα των αρχαίων υλικών καταλοίπων»), στην οποία εξετάστηκαν οι ανασκαφές, που διεξήχθηκαν στη Μικρά Ασία από το Αρχαιολογικό τμήμα της Αρμοστείας Σμύρνης κατά την περίοδο της «ελληνικής κατοχής» ─όπως αποκαλούνταν η περίοδος 1919-1922 από στρατιωτικούς και αρχαιολόγους─ ανακηρύχθηκε δρ. Ιστορίας.

Έχει συμμετάσχει ως ομιλήτρια σε εγχώρια και διεθνή συνέδρια, ως μέλος επιστημονικής επιτροπής σε διεθνή συνέδρια, σε ανασκαφές στη Λήμνο υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Προϊστορικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ Νικολάου Ευστρατίου, έχει δημοσιεύσει άρθρα, ανήκει στη συντακτική επιτροπή του International Journal SCS, είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας (ΚΕΝΙ) του Παντείου πανεπιστημίου και μεταδιδακτορική ερευνήτρια με θέμα την «Αποικιοκρατία του ύστερου 19ου–πρώιμου 20ού αιώνα και την πρόσληψή της από την ελληνική λογιοσύνη εν όψει της μικρασιατικής εκστρατείας».

Τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντά της συνδέονται με την ερμηνεία των αρχαιολογικών δεδομένων και τη χρήση του ιστορικού αφηγήματος, μέσα από τα οποία τα εθνικά κράτη επιβάλλουν τη γεωγραφία και την πολιτική τους.

Το 2014 εξέδωσε το βιβλίο: Εις το όνομα του πολιτισμού. Η ιδεολογία των ανασκαφών στη Μικρά Ασία κατά την μικρασιατικήν κατοχήν υπό της Ελλάδος (1919-22), εκδόσεις Ισνάφι.




Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:

Το έθνος και τα ερείπιά του
(Αρχαιότητα, αρχαιολογία και εθνικό φαντασιακό στην Ελλάδα)






 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
~
"Κρατούμενοι στη Μακρόνησο κατασκευάζουν μικρό ομοίωμα του Παρθενώνα."
Κύριοι πάνω από όλα το φρόνημα και η εθνική υπερηφάνεια. Είναι δυστυχώς η μόνη ελπίδα να πειστούν οι νεοέλληνες ότι αποτελούν μέρος ενός αλληλένδετου συνόλου (κράτος) και να πληρώνουν τους φόρους τους μπας και σωθεί η Ελλάς. Και παρόλη την πλύση εγκεφάλου (ελληνοχριστιανική εθνική ιδεολογία κ.λπ.) η φοροδιαφυγή αποτελεί εθνικό σπορ. Μας προέκυψε και αναρχο-αντιδραστικός ο ρωμιός. Στην πραγματικότητα αυτό το χαοτικό φαινόμενο είναι προιόν της μπουρδελέ νοοτροπίας και κουλτούρας του νεοέλληνα. Το δε χάος εννοείται με την αρνητική έννοια. Δηλαδή το χάος που δεν παράγει τάξη, αλλά πάλι χάος!

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον Β'ΠΠ τα ευρωπαικά κράτη ακολουθούν υβριδικά πολιτικά και οικονομικά συστήματα λόγω της αρνητικής εμπειρίας του πολέμου. Έτσι από τη μία αναπτύσσονται οι κυβερνήσεις συνασπισμού κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς (που τώρα πλέον αρχίζουν να περνάνε από κρίση) και από την άλλη μεριά τα οικονομικά μοντέλα που ακολουθούνται είναι πάλι υβριδικά. Ούτε η Βρετανία είναι 100% καπιταλιστική, ούτε η Σουηδία εντελώς σοσιαλιστική. Μερικοί τομείς της σουηδικής οικονομίας είναι πιο καπιταλιστικοί και από τις ΗΠΑ και το κράτος πρόνοιας που είχαν οι βρετανοί επί Θάτσερ δεν το έχουν δει ούτε στα όνειρά τους οι νεοέλληνες (εξαιρούνται οι βολεμένοι).

19.04.2016, 10:49:23





Ανώνυμος 38279 έγραψε...

Καλό αυτό:"Κρατούμενοι στη Μακρόνησο κατασκευάζουν μικρό ομοίωμα του Παρθενώνα." Με δική τους πρωτοβουλία όπως υπαινίσσεται. Μάλλον σε ηλίθιους απευθύνονται.
19.04.2016, 16:00:44





Ανώνυμος 38282 έγραψε...
Πολυχρονεμένε Μπινελόπουλε,
Σ' ευχαριστούμε που μας διδάσκεις και αφιερώνεις τον πολύτιμο ακαδημαϊκό χρόνο σου σε μας τους ποταπούς αναγνώστες της Ε.Ε
Η αμοιβή που ζήτησες, (κάτι Ψ@λαράδες από τη Γκάνα), έχουν βάλει τα καλά τους και σε περιμένουν. Το γειτονικό φαρμακείο ενήμερο.
Όση βαζελίνη θες.

Καλά να περάσεις!
19.04.2016, 17:47:18





Bielidopoulos έγραψε...
@38279
Έχει σημασία; Η ουσία είναι το εθνικό φρόνημα ρε πατριώτη. Για αυτό φροντίζει η νεοελληνική εκπαίδευση στα σχολεία, θες δεν θες. Στο τέλος όχι μόνο θα συναρμολογείς παρθενώνες, αλλά θα σου αρέσει κιόλας.
;)

@38282
Άνοιξε τον κάδο και πήδα μέσα. Εκεί είναι η θέση σου.

19.04.2016, 19:26:43





Ανώνυμος 38292 έγραψε...
να βάζετε παιδιά τέτοια άρθρα...ακόμη δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυα από τα γέλια....αριστερούτσικες και σοσιαλιστικές τρίχες μπλε με ανταύγειες κόκκινες...
19.04.2016, 22:20:35





Ανώνυμος 38302 έγραψε...

Free Spirit Bielidopoulos. Just For Laughs.
19.04.2016, 23:50:32





Ανώνυμος 38304 έγραψε...
Σαν τον λούτσο πεταχτηκε παλι ο Bielidopoulos... Μην και χασεις και δεν πεταξεις την π@π@ρ@ σου!

20.04.2016, 03:17:07





Ανώνυμος 38309 έγραψε...
Πολυχρονεμένε Μπινελόπουλε,
Δεν θα πηδήξω στο κάδο γιατί δεν είμαι τράπεζα να σου πάρω το σπίτι!
Ευχαριστούμε και πάλι που μας διδάσκεις και μας φωτίζεις με τις γνώσεις σου. Παρακαλώ θερμά τη σελίδα να γράψει κάτι σχετικό με τις καπότες γιατί με τα σχόλια του Μπινελόπουλου τελικά θα βοηθηθούμε να καταλήξουμε στη σωστή μάρκα.
20.04.2016, 09:14:57





Ανώνυμος 38317 έγραψε...
Παρ'όλο που το άρθρο δεν με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, θα ήθελα να συγχαρώ αυτή τη νεαρή κυρία, την Καλλιόπη Παυλή. Είναι η μόνη που έχει το ανάστημα να αναρτήσει το άρθρο της, συνοδευόμενο με προσωπικό βιογραφικό. Σε αντίθεση με πολλά σούργελα που αρθρογραφούν τακτικά εδώ μέσα, παραποιώντας ιστορικά γεγονότα και αραδιάζουν ανοησίες με το τσουβάλι, χωρίς να μας λένε καν το επάγγελμά τους, ή το πτυχίο των γνώσεών τους.
Διογένης
20.04.2016, 14:46:27





Ανώνυμος 38318 έγραψε...
Τί να το κάνεις το βιογραφικό0 του άλλου βρε τούβλο. Αν έχεις κάτι να πεις πέστο ευθέως. Αντίλογος θα γίνεται σου αρέσει δεν σου αρέσει.
20.04.2016, 17:18:12





Bielidopoulos έγραψε...
@Διογένης
Καθαρίζω τζάμια στα φανάρια.
Αισθάνεσαι καλύτερα τώρα;
Είναι και προοδευτικός ο βλάχος.

20.04.2016, 20:57:49





Ανώνυμος 38323 έγραψε...
@Bielidopoulos
Καλώς. Κάτι είναι κι αυτό, από το να σε ταϊζουν οι γονείς σου σε τέτοια ηλικία.....Σε ποια περιοχή ασκείς το επάγγελμα; Σε ρωτάω γιατί αν είσαι κοντά, να πεταχτώ να μου πλύνεις τα τζάμια του τρακτέρ μου. Να βοηθήσω και γω την κατάσταση....;)
Διογένης
20.04.2016, 21:40:48





Bielidopoulos έγραψε...
~
Να 'σαι καλά ρε Διογένη. Ελπίζω να σου έλυσα την απορία και να μην αναλώνεσαι να ρωτάς πάλι στα ίδια.

20.04.2016, 22:08:26






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...