Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΑΥΤΟΙ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΣΑΝ ΕΜΑΣ


Το παρελθόν
και το μέλλον της μετανάστευσης

Ίαν Γκόλντιν, Τζέφρυ Κάμερον, Μίρα Μπαλαράτζαν,
έκδ. ’’Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης’’


Έγραψε στις 09.03.2016 ο/η: Αργύρης Νίκος

Επιστροφή


Ζούμε σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών και ταχύτατης παγκοσμιοποίησης. Οι λαοί του πλανήτη συναντιούνται, γνωρίζονται και συμβιώνουν όλο και πιο συχνά. Αυτό θέτει σε δοκιμασία τους καθιερωμένους κανόνες συμπεριφοράς και τις κυρίαρχες πρακτικές σε πολλές κοινωνίες. Ο κατακερματισμός και η ανασύνθεση των κοινωνιών ─αυτό που σήμερα ονομάζουμε ολοκλήρωση─ είναι αλληλένδετες διαδικασίες, που εξελίσσονται ταυτόχρονα. Έτσι, λοιπόν, παγιωμένοι πολιτισμικοί κώδικες αναγκάζονται να προσαρμοστούν στα δεδομένα της εποχής, νέες οικονομικές δυνάμεις αναδύονται, η καινοτομική σκέψη ανθεί και κυριαρχεί, ενώ οι κοινωνικοί θεσμοί αγωνίζονται απελπισμένα να επιβιώσουν στις νέες συνθήκες.
 
Πολλοί πιστεύουν, ότι οι προκλήσεις που συνδέονται με τη μετανάστευση, είναι κάτι, που χαρακτηρίζει αποκλειστικά τη δική μας εποχή, την εποχή τον μεταμοντερνισμού, της πολυπολιτισμικότητας και τον διάχυτου κοσμοπολιτισμού. Κάποιοι νοσταλγούν ένα παρελθόν, που δεν υπήρξε, παρά μόνο στη φαντασία τους, ένα παρελθόν, όπου οι άνθρωποι μοιράζονταν περισσότερα πράγματα.

Είναι αλήθεια, ότι η κλίμακα, ο ρυθμός και η ένταση των ανθρώπινων μετακινήσεων έχουν σήμερα αυξηθεί. Ωστόσο, το φαινόμενο της μετανάστευσης και οι αναστατώσεις που το συνοδεύουν είναι τόσο παλιό όσο κι η ίδια η ανθρωπότητα. Οι τοπικές κοινωνίες πάντα αντιδρούσαν αρνητικά στους νεοφερμένους. Όμως ο ρους της ιστορίας διεύρυνε συνεχώς τα όρια κάθε ανθρώπινης κοινότητας. Και τα πολιτισμικά και πολιτικά σύνορα που μας χωρίζουν βαθμιαία υποχωρούν.

Στα πιο πολλά μέρη του κόσμου οι αρχέγονες διακρίσεις ανάμεσα σε γένη, πατριές και φυλές έχουν σήμερα μικρότερη σημασία απ' ό,τι τα εθνικά σύνορα. Ενώ άλλοτε «μετανάστης» ίσως ήταν κάποιος που είχε παντρευτεί και ζούσε σ' ένα γειτονικό χωριό, σήμερα «μετανάστευση» συνήθως θεωρείται το να βγει κανείς από τα σύνορα της χώρας του, συχνά για να εγκατασταθεί ─ίσως όχι πρόσκαιρα─ σε ένα άλλο κράτος. Σε πολλές κοινωνίες, οι χαρακτηρισμοί «μετανάστης» και «αιτών άσυλο» δημιουργούν αρνητικές εντυπώσεις, διότι απηχούν τον παμπάλαιο φόβο απέναντι στον «βάρβαρο». Οι κυβερνήσεις και οι κοινωνίες βλέπουν καχύποπτα τους ανθρώπους, που αν και γεννήθηκαν στο άλφα εθνικό κράτος,  θέλουν να φτιάξουν τη ζωή τους στο βήτα. Είναι μια καχυποψία με βαθιές ρίζες στο παρελθόν. Αυτή, μάλιστα, είναι υπεύθυνη που οι περισσότεροι θεωρούν, πως η ροή της διεθνούς μετανάστευσης πρέπει να διατηρείται χαμηλή.

Στην εποχή μας, ως «μετανάστευση» ορίζεται η διασυνοριακή μετακίνηση, που επιπλέον αντιμετωπίζεται ως φαινόμενο προς διαχείριση ─  μάλλον ως κόστος που πρέπει να ελαχιστοποιήσουμε, παρά ως ευκαιρία που ανυπομονεί να την εκμεταλλευτούμε. Εμείς πιστεύουμε, ότι η μετανάστευση αποτελεί θεμελιώδη μηχανισμό της ανθρώπινης και της οικονομικής ανάπτυξης, και ότι η μεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα, θα επηρεάσει βαθιά το μέλλον μας.

Εκείνο που θα καθορίσει αν θα ζήσουμε σε μια πιο ανοιχτή, πιο κοσμοπολίτικη παγκόσμια κοινωνία ή σε μια κοινωνία βουτηγμένη στις ανισότητες, τις διαιρέσεις και την ανέχεια είναι το πώς χαράσσουν, συντονίζουν και εφαρμόζουν τη μεταναστευτική τους πολιτική οι σημερινές κυβερνήσεις. Στο βιβλίο τίθενται τα ζητήματα της μεταναστευτικής πολιτικής σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Στον δημόσιο διάλογο κυριαρχεί η άγνοια όσον αφορά τον ιστορικό ρόλο, τις σημερινές επιπτώσεις και τις μελλοντικές προοπτικές της μετανάστευσης. Το βιβλίο επιχειρεί να καλύψει αυτά τα κενά και να τροφοδοτήσει γόνιμα τη συζήτηση για τον ρόλο των μεταναστών και της μετανάστευσης στην παγκόσμια ανάπτυξη.

Εκείνο που ουσιαστικά επιδιώκεται είναι να αλλάξει το πλαίσιο συζήτησης για την κινητικότητα του παγκόσμιου πληθυσμού. Η μετανάστευση δεν πρέπει να περιορίζεται στη σφαίρα των στενών εθνικών προβληματισμών, αλλά να εξεταστεί μάλλον ως φαινόμενο πλανητικής κλίμακας. Παρ' όλα αυτά, οι όροι «εισερχόμενη μετανάστευση» και «εισερχόμενος μετανάστης» περισσότερο συσκοτίζουν το πρόβλημα, γιατί αφήνουν να εννοηθεί, ότι οι άνθρωποι μετακινούνται άπαξ: από μία χώρα σε μία άλλη, όπου εγκαθίστανται μόνιμα. Ωστόσο, η μετανάστευση ως επί το πλείστον έχει προσωρινό χαρακτήρα, επαναλαμβάνεται ή είναι κυκλική.

Επιπλέον, η ίδια οπτική αγνοεί τον δυναμισμό των ανθρώπινων μετακινήσεων. Οι χώρες υποδοχής μεγάλου αριθμού μεταναστών συνήθως στέλνουν και αντίστοιχα μεγάλο αριθμό ανθρώπων εκτός των συνόρων τους. Οι μετανάστες δεν είναι συνηθισμένοι άνθρωποι: συχνά μετακινούνται αρκετές φορές αναζητώντας ευκαιρίες και προσωπική ασφάλεια. Το να βλέπουμε τις διασυνοριακές μετακινήσεις σαν μια απλή έκφραση του μεταναστευτικού φαινομένου δεν μας αφήνει να καταλάβουμε τον ρόλο τους στη λειτουργία των κοινωνικών και οικονομικών δικτύων, που δημιουργούνται σε έναν κόσμο, ο οποίος ενοποιείται όλο και πιο βαθιά.

Στο βιβλίο αμφισβητείται η καθιερωμένη άποψη, ότι η αύξηση της διεθνούς μετανάστευσης είναι κάτι αρνητικό. Αντίθετα, υιοθετούνται εναλλακτικές εκτιμήσεις για τον πραγματικό ρόλο της στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Στην αρχή γίνεται μια ανασκόπηση τον ιστορικού ρόλου που έπαιξαν οι μετανάστες και το φαινόμενο της μετανάστευσης στην πρόοδο του ανθρώπου και στην παγκόσμια ανάπτυξη. Το βιβλίο κατόπιν ασχολείται με τη σημερινή εποχή της ελεγχόμενης μετανάστευσης. Το διεπιστημονικό πεδίο έρευνας για τη δυναμική, τις ροές και τις επιπτώσεις της μετανάστευσης είναι ένα πεδίο που σφύζει από δημιουργικότητα, γι' αυτό έχει προσφέρει πλήθος νέων στοιχείων. Με βάση τα στοιχεία αυτά υποστηρίζεται, ότι οι ad hoc ρυθμίσεις, που έχουν υιοθετηθεί συγκρούονται με τις ανάγκες μιας ανοικτής οικονομίας, που μπορεί να ακμάσει μόνο με βάση την πολυμορφία, την καινοτομία και τις κάθε είδους ανταλλαγές. Τέλος, ρίχνεται μια ματιά στο μέλλον και παρουσιάζονται ορισμένες προβολές των δημογραφικών, περιβαλλοντικών και κοινωνικών τάσεων. Από τις προβολές αυτές προκύπτει σαφώς, ότι τα επόμενα πενήντα χρόνια ο αριθμός των μεταναστών και οι περιοχές προέλευσής τους θα πολλαπλασιαστούν.

Πρώτο μέρος:
Το παρελθόν

Καθ' όλο το διάβα της ιστορίας, όπως άλλωστε συμβαίνει και σήμερα, οι άνθρωποι μετακινούνταν μέσα σε συνθήκες, που σπάνια καθόριζαν οι ίδιοι. Ακόμα κι όσοι αντιμετώπισαν τεράστιες δυσκολίες κατάφεραν με αποφασιστικότητα και επινοητικό πνεύμα να προσαρμοστούν στο νέο κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον τους. Οι μετανάστες υιοθέτησαν προσαρμογές και καινοτομίες και συνδύασαν γνώσεις πολύ διαφορετικές μεταξύ τους.

Έτσι, άνοιξαν νέους ορίζοντες στην ανθρώπινη ανάπτυξη, κάτι που μάλιστα έγινε για πρώτη φορά, όταν ο άνθρωπος εγκατέλειψε την Αφρική πριν από 50.000-60.000 χρόνια περίπου. Όταν εμφανίστηκαν οι πρώτοι πολιτισμοί, γύρω στο 4000 π.Χ., οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν από τους σκόρπιους οικισμούς όπου ζούσαν και να εγκαθίστανται σε πυκνούς οικιστικούς σχηματισμούς με σύνθετη κοινωνική ζωή.
 
Σε κοινωνικό επίπεδο, οι πρώιμοι πολιτισμοί λειτουργούσαν σαν μαγνήτες. Αφ' ενός, έφερναν ανθρώπους από την ύπαιθρο στις πόλεις ως εργάτες, εμπόρους, τεχνίτες και διοικητικό προσωπικό. Ταυτόχρονα, όμως, ωθούσαν τους κατοίκους των πόλεων να αναζητήσουν πλουτοπαραγωγικές πηγές και εμπορικούς συνεργάτες στις εσχατιές της ενδοχώρας.

Η ανάπτυξη των πολιτισμών επιτάχυνε την επέκταση του εμπορίου και τον ρυθμό ανταλλαγής ιδεών και τεχνικών μεθόδων. Όσο πιο σύνθετες γίνονταν οι κοινωνίες στον ευρασιατικό χώρο τόσο συχνότερα διέσχιζαν έμποροι, τυχοδιώκτες, ιεραπόστολοι και κατακτητικοί στρατοί τα σύνορα, που χώριζαν γειτονικές, αχανείς αυτοκρατορίες. Έτσι, σπουδαίες τεχνικές μέθοδοι ή εμπορικές και άλλες πρακτικές, που κάποιες φορές χρειάστηκαν πολλούς αιώνες για να αναπτυχθούν, διαδίδονταν γρήγορα σε μεγάλες αποστάσεις. Οι μετανάστες έφερναν μαζί τις θρησκευτικές δοξασίες, τη γεωργική τεχνολογία και τα εμπορικά ήθη τους.

Ακόμη και χωρίς να το θέλουν, οι άνθρωποι πάντα διέσχιζαν τα γνωστά σύνορα. Άλλοτε τους ανάγκαζαν οι συμφορές του πολέμου και άλλοτε τους μάγευε το δέλεαρ
του εμπορίου. Έτσι, ανθρώπινοι πληθυσμοί από την ανατολική Κίνα έως τη δυτική Αφρική, οι οποίοι στο πέρασμα χιλιάδων αιώνων είχαν αναπτύξει διαφορετικούς πολιτισμούς, ήλθαν και πάλι σε επαφή, για πρώτη φορά αφ' ότου ο άνθρωπος εγκατέλειψε την Αφρική.

Η άνθηση του θαλάσσιου εμπορίου τη δεύτερη χιλιετία μ.Χ. έφερε ένα νέο κύμα ευημερίας στην Κίνα και την Ευρώπη, οι οποίες οργάνωσαν φιλόδοξα ταξίδια σε αχαρτογράφητες θάλασσες αναζητώντας νέες αγορές για τα προϊόντα τους.

Στα τέλη του 15ου αιώνα όμως, την εποχή ακριβώς, που η Πορτογαλία άρχισε να χρηματοδοτεί διατλαντικές εξερευνήσεις με ανοιχτά προορισμό, η Κίνα ανέστειλε αιφνιδίως τις ναυτικές αποστολές της. Η χρονική σύμπτωση των δύο γεγονότων είχε ως αποτέλεσμα να έλθουν πρώτοι οι ευρωπαίοι σε επαφή με την αμερικανική ήπειρο και ανέτρεψε άρδην τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

Την «Εποχή των (ευρωπαϊκών) Ανακαλύψεων»
κάποιοι δηκτικά την αποκάλεσαν «Εποχή των Αυτοκρατοριών της Πυρίτιδας», ανάμεσα στον 15ο και τον 17ο αιώνα, η διαδικασία σύνδεσης της ανθρωπότητας ολοκληρώθηκε. Τα ευρωπαϊκά πλοία κυριαρχούσαν πλέον στο εμπόριο του Ινδικού Ωκεανού και μετέφεραν παντού το γεωργικό πλεόνασμα του Νέου Κόσμου. Τα διάφορα επιμέρους περιφερειακά εμπορικά δίκτυα συνδέθηκαν ένα προς ένα, και όλα μαζί, και ενσωματώθηκαν σε μια παγκόσμια δομή εξουσίας με ισχύ και επιρροή, που έφταναν στις εσχατιές της οικουμένης.

Τα δίκτυα πλανητικής κλίμακας που συγκροτήθηκαν οδήγησαν στην ανάδυση μιας πραγματικά παγκόσμιας οικονομίας. Η ταχύρρυθμη οικονομική ανάπτυξη που ακολούθησε άρχισε να γεννά μεγάλες μεταναστευτικές ροές, που αρχικά πήραν κυρίως τη μορφή της δουλείας. Το διεθνές εμπόριο και η βιομηχανική επανάσταση τροφοδότησαν τον ανταγωνισμό, προήγαγαν τις τεχνικές καινοτομίες και διεύρυναν την παραγωγική βάση της Ευρώπης.

Πολλοί άνθρωποι διέσχιζαν τους ωκεανούς και πήγαιναν σε άλλες ηπείρους αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Εκατομμύρια άλλοι, κυρίως από την Αφρική, αναγκάστηκαν διά της βίας να μετοικήσουν, είτε ως δούλοι είτε ως χειρώνακτες εργάτες που είχαν υπογράψει συμβόλαια τόσο δεσμευτικά ώστε να έχουν μετατραπεί σε οιονεί δούλους. Σε αυτή τη πρωτόγνωρη εποχή της παγκοσμιοποίησης, η ελεύθερη ή καταναγκαστική μετανάστευση ήταν ταυτόχρονα αίτιο αλλά και συνέπεια της οικονομικής ανάπτυξης.

 


 

 


 

 


 

 
Τον 20ό αιώνα, τα κράτη της υφηλίου πολλαπλασιάστηκαν και η διαχείριση της μετανάστευσης πέρασε στην αρμοδιότητα της κρατικής γραφειοκρατίας. Η καθιέρωση των διαβατηρίων, οι αυστηροί συνοριακοί έλεγχοι, οι ποσοστώσεις στους αριθμούς των εισερχόμενων μεταναστών, τα προγράμματα φιλοξενούμενων εργατών και η χορήγηση δικαιωμάτων με βάση την ιθαγένεια είναι γνωρίσματα αυτής της νέας εποχής, μιας εποχής στενά ελεγχόμενης μετανάστευσης.

Όσο περίεργο κι αν μοιάζει, τα διαβατήρια και οι συνοριακοί έλεγχοι είναι σχετικά πρόσφατες καινοτομίες. Η ολοένα αυστηρότερη χρήση και εφαρμογή τους τον 20ό αιώνα κυριολεκτικά μεταμόρφωσε τη δυναμική της μετανάστευσης. Τώρα, η ρύθμιση του διεθνούς μεταναστευτικού ρεύματος γινόταν πλέον σε επίπεδο εθνικού κράτους. Με εξαίρεση τα μέτρα προστασίας των προσφύγων, η συνεργασία των κρατών σε διεθνές επίπεδο έχει ουσιαστικά παραβλέψει τη δυναμική φύση του όλου φαινομένου.

Δεύτερο μέρος:
Το παρόν

Τα συστήματα αυστηρής ρύθμισης της μετανάστευσης σε εθνικό επίπεδο ορθώνουν σημαντικά εμπόδια. Ωστόσο, οι άνθρωποι συνεχίζουν να μεταναστεύουν για τους ίδιους λόγους, για τους οποίους μετανάστευαν καθ' όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας: για να βρουν νέες ευκαιρίες να φτιάξουν τη ζωή τους και για να ξεφύγουν από οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα.

Η απόφαση ενός ανθρώπου να μεταναστεύσει επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, που έχουν σχέση με την οικογένεια, το εισόδημα, την ασφάλεια, τις προσωπικές του αξίες και τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται. Αν θέλουμε να αναλύσουμε το φαινόμενο της μετανάστευσης, θα πρέπει να αγνοήσουμε τα όποια απλοϊκά στερεότυπα. Η απόφαση ενός ανθρώπου να μεταναστεύσει συνδέεται στενά με τις σχέσεις που έχει αναπτύξει, τα δίκτυα που υπάρχουν στη διάθεσή του και τις δομές που συναντά.

Από την άλλη, βέβαια, συχνά οι άνθρωποι μετακινούνται πάνω από μία φορά. Έτσι, η μετανάστευση κρύβει μέσα της μια κοινωνική δυναμική, την οποία επηρεάζουν οι οικονομικοί κύκλοι, η εκάστοτε μεταναστευτική πολιτική, αλλά και οι πολιτικές συνθήκες, που κάθε φορά επικρατούν. Οι λόγοι, για τους οποίους ένας άνθρωπος μεταναστεύει, είναι εξαιρετικά σύνθετοι. Όμως, η παγκοσμιοποίηση των ημερών μας έχει συνδεθεί με κάποιους παράγοντες, οι οποίοι εκμηδένισαν τις
γεωγραφικές και κοινωνικές αποστάσεις, καθιστώντας τις μετακινήσεις ευκολότερες από ποτέ πριν. Τέτοιου είδους παράγοντες είναι μεταξύ άλλων οι νέες τεχνολογίες μεταφοράς και επικοινωνίας.

Οι ρυθμίσεις για την εισερχόμενη μετανάστευση έχουν ως στόχο να προσαρμόσουν τις μεταναστευτικές ροές στις επιδιώξεις της κρατικής πολιτικής. Αφετηρία αυτών των ρυθμίσεων υπήρξε η παλιά πρακτική της υιοθέτησης εθνικών ποσοστώσεων στην εισροή μεταναστών. Σήμερα όμως, υπάρχει ένα ολόκληρο φάσμα εναλλακτικών μεταναστευτικών «διαύλων». Μέσω των οικονομικών διαύλων εισρέουν φοιτητές, εργατικό προσωπικό υψηλής ειδίκευσης, αλλά και ανειδίκευτοι εργάτες για να καλυφθούν πρόσκαιρες εξάρσεις στη ζήτηση εργατικού δυναμικού. Μέσω των κοινωνικών διαύλων εισρέουν συγγενείς πρώτου ή και δεύτερου βαθμού. Όσοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν λόγω εμφύλιας σύγκρουσης, προσωπικών διώξεων ή έντονων πιέσεων μετακινούνται ως πρόσφυγες ή ως (επίσημα) αιτούντες άσυλο. Τα κράτη, αφού περιόρισαν δραστικά τα κριτήρια, με τα οποία ένας άνθρωπος μπορεί να μεταναστεύσει νόμιμα, τώρα δαπανούν τεράστια ποσά για ολοένα και πιο σύνθετα συστήματα αποτροπής και ελέγχου. Το πόσο αποτελεσματικοί είναι αυτοί οι νέοι μηχανισμοί ελέγχου των μεταναστευτικών ροών αμφισβητείται πολύ έντονα.

Πολλά κράτη προσπαθούν να αποτρέψούν τη μόνιμη εγκατάσταση συγκεκριμένων μεταναστών στο έδαφός τους, αλλά και να μηχανευτούν τρόπους, για να διακρίνουν τους «δικούς τους» πολίτες από τους ξένους. Όμως η μετακίνηση των ανθρώπων είναι συνεχής και το ποιος είναι ξένος αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Σήμερα, πολλές κοινωνίες θεωρούν θετικά γνωρίσματα την πολυπολιτισμικότητα και τον κοσμοπολιτισμό. Κι όμως, την ίδια στιγμή η συνεισφορά των μεταναστών στην οικονομία και σε άλλες πλευρές της ζωής μιας χώρας υποτιμάται σοβαρά. Έτσι, οι κυβερνήσεις και η κοινή γνώμη συνήθως ασχολούνται με το πώς να αντιμετωπίσουν την απειλή, που θεωρείται, ότι συνιστούν οι μετανάστες, παρά με το να τους βοηθήσουν να εξελιχθούν σε οργανικά μέλη της κοινωνίας.

Η διεθνής μετανάστευση ωφελεί τις χώρες προέλευσης, τις χώρες υποδοχής, αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες. Στις χώρες υποδοχής η μετανάστευση προάγει την καινοτομία, επιταχύνει την οικονομική ανάπτυξη, διευρύνει την κοινωνική πολυμορφία και ενισχύει σημαντικά τα κρατικά έσοδα. Στις χώρες προέλευσης, τα χρηματικά εμβάσματα και η θετική επίδραση των μεταναστών στην εσωτερική κοινωνική εξέλιξη συμβάλλουν στην τόνωση της οικονομίας.

Όταν οι μετανάστες εγκαθίστανται σε συγκριτικά πιο ανεπτυγμένες χώρες, δρέπουν το «πλεόνασμα ευημερίας» που προσφέρουν οι υψηλότεροι μισθοί, η καλύτερη παιδεία και το βελτιωμένο επίπεδο υγείας. Όμως τις αυξημένες εισροές μεταναστών συνοδεύει ένα κόστος, που κατανέμεται άνισα στις διάφορες χώρες και στις επιμέρους περιοχές. Συχνά, το κόστος έχει βραχυχρόνιο χαρακτήρα, ενώ μπορεί να το αντισταθμίσει η μεταφορά πόρων, αλλά και η ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών, ώστε αυτές να ικανοποιούν τις αυξημένες κοινωνικές και διοικητικές ανάγκες, που φέρνει η αυξημένη μετανάστευση.

Τρίτο μέρος:
Το μέλλον

Οι δυνάμεις, στις οποίες οφείλονται οι μεταναστευτικές ροές του παρελθόντος, είναι στις μέρες μας ακόμη πιο ισχυρές. Η μετακίνηση τόσων πολλών ανθρώπων καθιστά επιτακτικό το να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στη μεταναστευτική πολιτική, σε εθνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα επόμενα πενήντα χρόνια οι αριθμοί των δυνητικών μεταναστών θα αυξηθούν παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη, την αστυφιλία και την άνοδο του εκπαιδευτικού επιπέδου σε χώρες χαμηλού εισοδήματος, ιδίως στην υποσαχάρια Αφρική και την κεντρική Ασία. Όπως πάντα, οι άνθρωποι θα αναζητούν καλύτερες ευκαιρίες, υψηλότερο εισόδημα και προσωπική ασφάλεια. Όσο διευρύνονται οι ανισότητες ανάμεσα στις διάφορες χώρες και η κλιματική αλλαγή απειλεί τα μέσα βιοπορισμού των κατοίκων τους τόσο επιτακτικότερες θα γίνονται τέτοιες επιδιώξεις.

Απο την άλλη πλευρά, η ζήτηση για μετανάστες στις πιο ανεπτυγμένες, αλλά και σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες προβλέπεται να αυξηθεί κατακόρυφα. Η συρρίκνωση και η γήρανση του πληθυσμού στις χώρες αυτές θα δημιουργήσουν νέες ανάγκες σε εργατικό δυναμικό, ειδικευμένο και ανειδίκευτο. Μάλιστα, όσες χώρες επιδιώκουν σήμερα να αυξήσουν τη διεθνή ανταγωνιστικότητά τους αίρουν τους φραγμούς στην εισροή επαγγελματιών υψηλής ειδίκευσης. Η μετανάστευση είναι μια ζωτική πηγή δυναμισμού για κάθε οικονομία. Επομένως, όσο οι κοινωνίες γερνούν και οι εθνικοί δείκτες γονιμότητας καταρρέουν, αυτή θα αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία.

Η άποψη που επικράτησε τον 20ό αιώνα, ότι η μετανά-στευση είναι ένα αυστηρά εθνικό πρόβλημα, άρα πρέπει να το διαχειριστούν κατά το δοκούν τα εθνικά κράτη, δεν έχει πλέον καμιά βάση. Σήμερα, στον 21ο αιώνα, χρειαζόμαστε επιτακτικά μια νέα προσέγγιση για τη διεθνή μετανάστευση. Αυτή η νέα προσέγγιση οφείλει να μας δώσει να καταλάβουμε ποιες κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις αναγκάζουν τους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τη χώρα τους, αλλά και ότι με μια καλή δημόσια διοίκηση κάθε χώρα μπορεί να δρέψει όλους τους καρπούς, που φέρνει η κινητικότητα των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο.


Η μεταναστευτική πολιτική σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είναι απαραίτητο να αναμορφωθεί. Έτσι θα υλοποιήσουμε τόσο τους στόχους, που ικανοποιούν τις μεταβαλλόμενες ανάγκες μας σε εθνικό επίπεδο όσο και τις προσδοκίες των ίδιων των μεταναστών. Κατά συνέπεια, η εσωτερική πολιτική κάθε χώρας πρέπει να συμφιλιωθεί με την ιδέα, ότι η μετανάστευση είναι μια κοινωνική διαδικασία, την οποία δεν μπορούμε να θέτουμε σε κίνηση ή να αναστέλλουμε κατά βούληση. Στη νέα δυναμική της κινητικότητας των ανθρώπων διεθνώς χρειάζεται να απαντήσουμε με πρακτικές επιλογές, που θα κατανέμουν σε όλους τα οφέλη από τη μετανάστευση και τις αυξημένες διασυνοριακές ανταλλαγές. Πολλές εμπειρίες έχουν να μας αφηγηθούν περιοχές με ανοιχτά σύνορα (π.χ. τμήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης), αλλά και όσες προσπάθησαν να εμποδίσουν κάθε μεταναστευτική ροή.

Το καλύτερο σενάριο για το μέλλον συνδέεται με μεγαλύτερη ελευθερία στις διασυνοριακές μετακινήσεις. Ο δημόσιος διάλογος για την παγκόσμια μετανάστευση οφείλει να περιστρέφεται γύρω από αρχές, που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε ρεαλιστικά βήματα στην κατεύθυνση μιας πιο ανοιχτής παγκόσμιας οικονομίας, μιας οικονομίας, που θα ικανοποιεί τις επιδιώξεις όλων μας.

Η αναμόρφωση της μεταναστευτικής πολιτικής σε εθνικό επίπεδο πρέπει να συμπληρωθεί από συντονισμένα μέτρα διαχείρισης της μετανάστευσης σε διεθνές επίπεδο. Η μετανάστευση είναι το «ορφανό» της παγκόσμιας θεσμικής αρχιτεκτονικής. Αν εξαιρέσουμε το πρόβλημα των προσφύγων, το διεθνές θεσμικό και νομικό πλαίσιο παραμένει βουβό στα ζητήματα της συστημικής μετανάστευσης. Η ευθύνη για τη διαχείρισή της διαχέεται χαοτικά σε ποικίλους διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι, τουλάχιστον για την ώρα, δεν έχουν ούτε την εντολή ούτε την ικανότητα να αντιμετωπίζουν μείζονα παγκόσμια προβλήματα, που αφορούν τη μετανάστευση.

Τον 21ο αιώνα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με νέες μεγάλες προκλήσεις στο πεδίο της μεταναστευτικής πολιτικής. Μια αλληλουχία από δημογραφικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές αλλαγές αναμένεται, ότι θα ανατρέψουν εκ βάθρων τις παγιωμένες μεταναστευτικές ροές. Αφότου εγκατέλειψε τον αφρικανικό μικρόκοσμο όπου βρίσκονται οι εξελικτικές ρίζες της, ποτέ άλλοτε δεν είχε αναπτύξει η ανθρωπότητα τόσο στενούς εσωτερικούς δεσμούς. Για να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τις προκλήσεις του 21ου αιώνα πρέπει να κατανοήσουμε τη βαθιά ριζωμένη παρόρμηση του ανθρώπου να μεταναστεύει και τις συνέπειες, που έχει αυτή η παρόρμηση για το μέλλον όλων μας. (Αποσπάσματα από την εισαγωγή του βιβλίου).


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+8=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...