Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟΥΣ
ΕΠΑΙΡΝΕ
ΟΛΟΥΣ ΣΒΑΡΝΑ !


Γλαφυρές περιγραφές
άγνωστων λεπτομερειών
από τη ζωή του Φίλιππου Β’


Έγραψε στις 04.03.2016 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

«Αγόρι–αγόρι! Να σας ζήσει!».

Ήταν περί το 386 π.Χ.. Ο Αμύντας
στράβωσε την μούρη του, διότι είχε
κι άλλους γιους κι είχε βαρεθεί να
δίνει σακουλάκια με χρυσό κάθε
φορά που είχαν γεννητούρια, οπότε
είχε ξαναδεί το εργάκι με πολλές
νοσοκόμες να παρελαύνουν με
ύφος νικητή, λες και είχαν συμμε-
τάσχει εκείνες στην κατασκευή του
μωρού. Ένα «να σας ζήσει ο γιος»
στο στόμα και χέρι απλωμένο σαν
φτυάρι.

«Ασφαλώς και θα μου ζήσει κι αυτό
το σκασμένο, όπως τα προηγούμενα.
Θα μου φάει το καταπέτασμα και θα
μου ζήσει
».
  
Το μωρό, ο Φίλιππος ο Βήτας, ξαπλωμένο στην αγκαλιά της μαμάς του Ευρυδίκης, δεν είχε ιδέα για το τι τραβούσαν οι μεγάλοι. Κοιμόταν ήσυχο. Ξυπνούσε μόνο για να φάει και ξανακοιμόταν. Έτσι μεγάλωνε ο μικρός Φίλιππος μαζί με τους αδελφούς του, οι οποίοι δεν του έδιναν και πολλή σημασία, πράγμα καθόλου συνετό, όπως έδειξε αργότερα η Ιστορία.

Ο μικρός Φίλιππος έδειξε από νωρίς τον ατίθασο χαρακτήρα του. Επρόκειτο για ένα μικρό κάθαρμα. Έκανε παρέα με τα παλιόπαιδα της γειτονιάς, σημάδευε σπουργίτια με τη σφεντόνα του, έσπαγε τζάμια με την μπάλα, τράβαγε τις κοτσίδες των κοριτσιών, έκλεβε μήλα από τον κήπο του γείτονα …τέτοια.

Η αλήθεια είναι, ότι είχε πολλά ψυχικά τραύματα από την παιδική του ηλικία, αφού δολοφονήθηκε ο πατέρας του και ο αδελφός του Αλεξανδρος Βήτας. Πίσω από τις δολοφονίες ήταν η μητέρα του. Τα γεγονότα αυτά διαμόρφωσαν έναν επιθετικό χαρακτήρα, απότομο, ασταθή, με ροπή προς το ποτό και τις ηδονές (γυναίκες και όχι μόνο).


Παιδικά χρόνια

Η μητέρα του Ευρυδίκη ─γιαγιά του Μ. Αλέξανδρου─ ήταν ιλλυρικής καταγωγής. Προερχόταν από τη φατρία των λυγκηστών. Επρόκειτο για γυναίκα φιλόδοξη και ανήθικη, που δεν δίσταζε μπροστά σε τίποτα. Προς ικανοποίηση των προσωπικών της φιλοδοξιών οργάνωσε τη δολοφονία του άντρα της Αμύντα και κατόπιν τη δολοφονία του πρωτότοκου γιου της Αλέξανδρου Βήτα και συνήψε ερωτικές σχέσεις με τον δολοφόνο του Πτολεμαίο, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη της και αδελφή του Φίλιππου, Ευρυνόη.

Μιας και ο μικρός Φίλιππος ήταν ατίθασος και με το ξύλο και τις τιμωρίες δεν γινόταν τίποτα, είπαν να το μαντρώσουν το βρωμόπαιδο σε ένα κολλέγιο στο εξωτερικό, για να το συμμαζέψουν, γιατί αλλιώς θα το μάζευαν από τα αναμορφωτήρια. Δεκαπέντε χρονών λοιπόν, να τος ο Φίλιππας ο Βήτας όμηρος στην Θήβα.

Η Θήβα αποδείχτηκε μεγάλο σχολείο γι’ αυτόν. Κατάλαβε πολύ νωρίς πώς θα μπορούσε να κάνει τις σκανταλιές του και όχι μόνο να μην τον μαλώνουν, μα να του λένε και «μπράβο» από πάνω χρησιμοποιώντας ένα υποχρεωτικό μάθημα του «κολλεγίου»: τη Στρατιωτική Τέχνη! Πήρε κι ένα μάθημα επιλογής, την Ιστορία. Τα πήγε πάρα πολύ καλά, το μπαγάσικο. Του έκοβε κι όλας. Πολύ! Μόνο στη Φιλοσοφία δεν τα πήγαινε καλά.


 
 






Ορειχάλκινος ανδριάντας
του Φιλίππου Β’,
που ανεγέρθηκε
σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία
της Θεσσαλονίκης,
παρά το γεγονός,
ότι ο περιώνυμος
μακεδόνας βασιλιάς
δεν είχε καμία σχέση
με την πόλη, την οποία ίδρυσε
ένας από τους διαδόχους του.

 


Ενηλικίωση

Ο Φίλιππος γύρισε γρήγορα στη Μακεδονία, όπου μετά την δολοφονία του Πτολεμαίου, ο πρεσβύτερος αδελφός του ο Περδίκκας ο Γάμας, που ανέλαβε εν τω μεταξύ την κυβέρνηση, τον έβαλε διοικητή μιας επαρχίας, για να μην του σκοτίζει τον έρωτα. Εκεί ο μικρός διέπρεψε.

Μετ΄ολίγον, του Περδίκκα του ΄τυχε ένα ξαφνικό και σκοτώθηκε. Έπεσε πάνω σε κάτι αιχμηρά κατά την διάρκεια μιας εκστρατείας. Ο Περδίκκας πάει κατ΄ανέμου λοιπόν, αφήνοντας ορφανό το ανήλικο παιδί του, τον Αμύντα τον Δέλτα, οπότε και ανέλαβε την αντιβασιλεία ο θείος Φίλιππος. Στην ουσία βέβαια, αυτός ήταν ο κυβερνήτης.

Εκεί, ως κηδεμόνας, φάνηκε ξεκάθαρα πόσο ικανός πολιτικός, κυβερνήτης και στρατηγός ήταν. Βολεύτηκε τόσο πολύ σε αυτό τον ανατομικό θρόνο (τότε ήταν, που έκαναν την εμφάνισή τους τα ανατομικά προϊόντα και βεβαίως ξεκίνησαν από τους θρόνους), ώστε έκατσε σε αυτόν για εικοσιτρία χρόνια.

Όταν έκανε το λάθος ο Αμύντας και μεγάλωσε, ο Φίλιππος δεν τον σκότωσε γι’ αυτό, μα του την χάρισε, αλλά ρίχνοντάς του μια πατρική αγκωνιά, του είπε: «Που να τρέχεις εσύ τώρα ν΄ ανακατεύεσαι με αυτά τα αποβράσματα παιδί μου, άσε εμένα που ξέρω και τους κουλαντρίζω, άντε βρε τυχερέ και θα σου δώσω την μονάκριβη εκ των πέντε που έχω κορούλα μου για γυναίκα σου». Ο νεαρός Αμύντας ο Δέλτας κατάλαβε, πως αν δεν ακολουθούσε τις «πατρικές» συμβουλές του θείου σύντομα θα συναντούσε το δικό του μπαμπά και σου λέει: «Θα κάτσω να χάσω ό,τι πολυτιμότερο έχω, τον λαιμό μου, για το κωλο-οικόπεδο; Ασ΄ τον να τραβάει τα μαλλιά του, μιας και του αρέσει».


Ξεκαθαρίσματα

Ο Φίλιππας ο Βήτας κατ΄ αρχήν ξεκαθάρισε την κατάσταση στο εσωτερικό βγάζοντας από τη μέση τους αντιπάλους του. Όπως ήταν φυσικό, υπήρχαν πολλοί μνηστήρες για το θρόνο και κυρίως οι τρεις ετεροθαλείς αδελφοί του. Απ’ αυτούς δολοφονήθηκε ο Αρχέλαος πρώτος–πρώτος, ενώ οι άλλοι δύο, ο Αρριδαίος και ο Μενέλαος μόλις που πρόλαβαν να την κάνουν. Δραπέτευσαν και γλύτωσαν. Όχι για πολύ όμως. Τους συνέλαβαν μετά την άλωση της Ολύνθου και... να ‘ταν κι άλλοι.

Μετά, άρχισε να κοιτάζει τους γύρω–γύρω. Τη γειτονιά. Στους παίονες έδωσε δώρα κι έφυγαν. Πάνε κι αυτοί. Οι ιλλυριοί του είχαν ζητήσει ειρήνη και προίκα όμως, τη Βόρεια Μακεδονία. Τους έδωσε μια σφαλιάρα λοιπόν, για να μάθουν αφ΄ ενός να μην ζητάνε προίκες και αηδίες κι αφ΄ ετέρου να λένε, ότι είναι υπεράνω. Αναγνώρισαν λοιπόν οι ιλλυριοί ως σύνορά τους την Λυχνίτιδα λίμνη και πάνε κι αυτοί, αποτραβήχτηκαν στα κρύα μέρη. Είχαν όμως και κάτι καυγάδες με τους μολοσσούς της Ηπείρου.

Ο Φίλιππος αποφάσισε να κολακεύσει τους μολοσσούς, ε, δεν γινόταν να τσακώνεται με όλους κι ένα βράδυ γνωρίστηκε με την Ολυμπιάδα. Όχι τυχαίο κορίτσι κοπτοραπτού-μηχανικού του μεροκάματου ─ πριγκίπισσα ήταν! Είχε τρόπους, μαλλί χτενισμένο και ρούχα του Κριστιάν Ντιόρ της εποχής. Την πήγε βόλτα κατά τις πρασινάδες, της ψιθύρισε και κάτι πονηρά στο αυτί, λιώμα η πριγκίπισσα.

Παντρεύτηκε λοιπόν την Ολυμπιάδα (λόγω θέσης του κοριτσιού δεν γινόταν να το σέρνει αρραβωνιασμένο κανά τριάρι χρόνια), κόρη του Νεοπτόλεμου του Άλφα. Αυτή έγινε αργότερα μαμά του γνωστού Αλέξανδρου και της άσημης αδελφής του Κλεοπάτρας. Με αυτό το συνοικέσιο προσάρτησε την Τυμφαία στην Άνω Μακεδονία. Φίλοι και συγγενείς λοιπόν, οι μολοσσοί. Αυτήν την Ολυμπιάδα ήταν η μοναδική από τις γυναίκες και τους άνδρες του, που την είπε «βασίλισσα», άρα τότε, μάλλον δεν έπαιζες με τους μολοσσούς.

Κατόπιν, ο Φίλιππος εξαγόρασε τον θράκα Βερισάδη δίνοντάς του πολύ χρυσάφι, για να μην του σκοτίζει τον έρωτα. Έμεινε με έναν υπολογίσιμο αντίπαλο μόνο, τον Αργαίο, ο οποίος είχε την υποστήριξη των αθηναίων. Ο Αργαίος, νομίζοντας ότι είναι υπολογίσιμος  αντίπαλος (βλακεία του) ξεκίνησε για να επιτεθεί στις Αιγές, την παλιά πρωτεύουσα της Μακεδονίας με μερικούς μισθοφόρους και αθηναίους εθελοντές θεωρώντας, ότι θα βρει υποστηρικτές εκεί, αφού απ΄ όσο θυμόταν, υπήρχαν τριβές και συνωμοσίες. Φιλοδοξούσε να την κατακτήσει για λογαριασμό των αθηναίων.

Ναι, αλλά αυτό ήταν πριν αναλάβει ο Φίλιππος Βήτας, που τους είχε πει «ή κάνετε αγάπες μεταξύ σας ή σας κόβω τον…». Ε, κάνανε αγάπες. Το έκανε όμως λάθος ο Αργαίος, διότι δεν διάβαζε εφημερίδες και δεν μάθαινε τα νέα. Δεν τον δέχτηκαν καλά, ούτε γλυκό δεν τον κέρασαν κι αναγκάστηκε να πάρει το δρόμο της επιστροφής. Καθ΄ οδόν τον πέτυχε ο Φίλιππος, του έριξε μια σφαλιάρα, ζαλίστηκε ο Αργαίος και αναγκάστηκε να παραδοθεί (τέλος 359 π.Χ.). Ο Φίλιππος μάζεψε αιχμαλώτους κάτι αθηναίους εκεί, αλλά τους απελευθέρωσε, μην τους ταΐζει κι όλας και χωρίς να ζητήσει λύτρα για να κολακεύσει τους αθηναίους, επειδή ήταν ακόμη υπολογίσιμη δύναμη (βλακεία του). Υπόγραψε με την Αθηναϊκή Δημοκρατία συνθήκη ειρήνης, η οποία κράτησε αρκετά. Το «αρκετά» σημαίνει, μέχρι να καταλάβει ο Φίλιππας, ότι οι αθηναίοι δεν ήταν τόσο δυνατοί όσο νόμιζε.

Μέσα σε λίγα χρόνια η Πελαγονία, η Παιονία, η Σιντική, η Οδομαντική, η Ηδωνίδα και η Χαλκιδική έγιναν περιοχές του μακεδονικού κράτους.

Υπήρχαν και κάποιοι φύλαρχοι λίγο ανάποδοι και λίγο ζοχάδες, οπότε δεν τους κόλλησε, απλώς τους άφησε να κυβερνούν τους λαούς τους με τον όρο να είναι υποτελείς του ιδίου. Αυτοί είπαν: «Ναι αμέ, είμαστε τώρα για καυγάδες;».

Πότε λοιπόν ασκώντας διπλωματία και πότε ένοπλα κατέλαβε την κατακερματισμένη μέχρι τότε Μακεδονία κι έγινε ισχυρός. Αφού τακτοποίησε λοιπόν τα εσωτερικά του και τους γείτονές του, απλώθηκε κατά της Θεσσαλίας. Η Ήπειρος ήταν άγονο μέρος, ενώ η Θεσσαλία είχε απ’ όλα: άλογα, κάμπο για να φυτεύουν και να τρώνε, ζώα, απ’ όλα. Το 354 π.Χ. ισοπέδωσε την Ποτίδαια Χαλκιδικής, η οποία ήταν αποικία των κορίνθιων. Το 352, κάτω από τις απειλές και τις πιέσεις του, το Κοινό Θεσσαλών εντάχθηκε στη μακεδονική ζώνη επιρροής. Το 348 κατέλαβε την Όλυνθο Χαλκιδικής, όπου και πούλησε τους κατοίκους ως σκλάβους και τα υπάρχοντά τους. Ε, λογικό. Κάθε πόλεμος έχει και τα μικροέξοδά του.

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα κι ενώ είχε ξεκινήσει να υποτάξει τις πόλεις της χερσονήσου «Ελλάδα», γίνεται το απίθανο. Οι δύο αδελφοί του, που κυβερνούσαν στη Θράκη είχαν διαφορές και τον κάλεσαν να τους τις λύσει. Νευριάζει ο Φίλιππας ο Βήτας, δεν τους είπε «έρχομαι», αλλά εμφανίζεται στα ξαφνικά και τους λέει: «Έχω ανοίξει ένα σωρό μέτωπα, για να μας κάνω δυνατούς και θα έχω να αντιμετωπίσω τα πεισματάκια σας τώρα;» και τους ρίχνει από μία σφαλιάρα. Τους καθαιρεί, «άντε, με τους ηλίθιους, που έμπλεξα» και αναλαμβάνει εκείνος.


Κατάληψη του νότου

Όσο για τις άλλες πόλεις–κράτη, ο Φίλιππος βρήκε πρόσφορο έδαφος για να ξεκινήσει την εφαρμογή του σχεδίου του. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, «ακρισία και ταραχή εγένετο εν Ελλάδι». «Παντού έρις και ταραχή», σύμφωνα με τον Δημοσθένη. Η Θήβα εναντίον της Αθήνας. Η Αθήνα εναντίον του Άργους, το Άργος εναντίον της Σπάρτης, η Σπάρτη εναντίον της Αχαΐας. Θεσσαλοί εναντίον φωκέων, φωκείς κατά των θηβαίων. Μύλος. Γεμάτος καυγάδες λοιπόν, ο νότος.

Το σημαντικότερο εμπόδιο, που είχε για την κατάληψη του νότου, ήταν η Αθήνα, η οποία κρατούσε κάτι από την παλιά της αίγλη. Τρομοκράτησε την Αθήνα, «καθήστε καλά, μην έλθω εκεί», χρησιμοποίησε την τακτική διαίρει και βασίλευε με τις άλλες πόλεις με σκοπό να εδραιώσει την κυριαρχία του. Το 338 εισβάλλει στην Φωκίδα και κατευθύνεται πλέον στην Αθήνα. Ακολουθεί η μοιραία για την Αθήνα, αναμέτρηση στην Χαιρώνεια. Και εκεί, που οι αθηναίοι δεν ήθελαν καν να δοκιμάσουν τον... μέλανα ζωμό, εν τέλει... τον ήπιαν! 1.000 νεκροί και 2.000 αιχμάλωτοι. Μετά από αυτή τη μάχη, αρχίζει η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του μακεδόνα Φιλίππου του Βήτα.

Όλα αυτά δεν τα έκανε από επιθυμία να καταλάβει όλες τις πόλεις της χερσονήσου. Ήθελε να διαφυλάξει τα νώτα του, για να μπορέσει ανενόχλητος να συγκεντρωθεί στο κυρίως στόχο του ο οποίος ήταν πολύ πιο μακριά και δεν ήταν άλλος από τον χρυσό των περσών. Άρχισε να διαδίδει διάφορα περί της ασέβειας των περσών στα «ελληνικά» ιερά. Όχι καλέ, δεν πίστευε ούτε ο ίδιος στα ιερά και καλά έκανε. Λίγα είχε διαλύσει μόνος του; Απλώς, όταν απευθύνεσαι σε θρησκόληπτους πρέπει να στοχεύσεις εκεί που πονάνε. Στα ιερά.

Έγινε κι ένα συνέδριο στην Κόρινθο, όπου κατατρομοκρατημένοι από τον Φίλιππο κι όχι από τους «κακούς» πέρσες, όλοι συμφώνησαν και τον αναγόρευσαν ως «στρατηγό αυτοκράτορα» κατά των περσών. Όπως έχουμε ήδη πει, ήταν πανέξυπνος. Ήξερε, ότι η δημοτικότητά του στο νότο είχε πιάσει πάτο. Ήξερε, ότι έπρεπε να έχει όλες τις υπόλοιπες πόλεις–κράτη με το μαστίγιο. Δεν είχε άδικο, διότι οι αθηναίοι, προκειμένου να βγάλουν από πάνω τους την «εκ βορρά απειλή», δηλαδή την Μακεδονία, προσδοκούσαν σε περσική βοήθεια.

Όχι, για να μην ακούμε περί αρχαίας Ελλάδας και περί ενότητας αυτής. Περί ομόφυλα, ομόγλωσσα, ομόθρησκα… το μόνο ομό─ κοινό που είχαν, ήταν το ομοφυλόφιλο. Ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος, για τους οποίους καμαρώνουμε σήμερα ως «έλληνες», εμείς οι «έλληνες», ήταν στην ουσία οι νικητές επί των ελληνικών πόλεων. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ελλάδα δεν έχει υπάρξει ποτέ και Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα).


Απολυταρχία

Η απολυταρχία του Φίλιππου στηριζόταν στο στρατό και την αριστοκρατία, η οποία από τα χρόνια του Αρχέλαου ακόμα προσέβλεπε στην κατάκτηση του Θερμαϊκού και της Χαλκιδικής και στην επέκταση των συνόρων της Μακεδονίας μέχρι τον Στρυμόνα και πιο πέρα. Η Βαλκανική χερσόνησος ήταν πλούσια κι εκτός από την ξυλεία, στο υπέδαφός της έκρυβε διάφορα πολύτιμα μέταλλα (κυρίως χρυσό και άργυρο σε Βέρμιο, Πιερία, Παγγαίο κ.α.).

Εκτός όμως από το χρυσάφι κι άλλος ένας λόγος έκανε το Φίλιππο να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή αυτή. Η Μακεδονία ήταν στεριανό κράτος. Χρειαζόταν λοιπόν παράθυρα όχι μόνο προς το Θερμαϊκό, αλλά και ανατολικότερα, στα παράλια της Θράκης, που θα της άνοιγαν νέες οικονομικές δυνατότητες και θα της επέτρεπαν να απλωθεί ακόμα παραπέρα.

Στη Μακεδονία την εποχή του Φίλιππου υπήρχαν προνομιούχες τάξεις. Οι ευγενείς, οι εταίροι (ή «εταίρες», όπως θα δούμε παρακάτω) και οι υπασπιστές. Ο Φίλιππος συσσώρευε πλούτο. Τα χρυσωρυχεία του Παγγαίου του απέδιδαν 1.000 τάλαντα ετησίως. Έκοψε και νόμισμα. Το «φιλίππειον». Οι φίλοι του τον θαύμαζαν κι οι εχθροί του τον φοβούνταν.



Ιδιωτική ζωή

Στην ιδιωτική του ζωή, ο Φίλιππος ο Βήτας είχε κάποια ελαττώματα. Έπινε. Πολύ. Τόσο πολύ, που ακόμη κι όταν κοιμόταν ήθελε δίπλα του κρασί μην τυχόν και ξυπνήσει διψασμένος. Τριγυρνούσε όλη τη μέρα μεθυσμένος. Επίσης, δεν του άρεσαν μόνο οι γυναίκες, που είχε παντρευτεί πολλές ─αφού η πολυγαμία συνηθιζόταν στην Μακεδονία─ αλλά και οι παλλακίδες, ─είχε αναρίθμητες─ μα και οι όμορφοι νεαροί. Τους έπαιρνε όλους σβάρνα.

Το παλάτι του ήταν καταφύγιο αχρείων, χυδαίων και διεστραμμένων. Ο Φίλιππος, γράφει ο Θεόπομπος ο Χίος, ο οποίος είχε αναπτύξει φιλία με τον Μ. Αλέξανδρο, περιφρονούσε τους ηθικούς και ευπρεπείς και χάριζε αξιώματα σ’ εκείνους, που ζούσαν με επιδεικτική χλιδή κι έπαιζαν ζάρια. Αν ανάμεσα στους έλληνες και τους βάρβαρους υπήρχε κάποιος κίναιδος, βδελυρός ή αδιάντροπος έσπευδε στην Αυλή του Φιλίππου και αναγορευόταν αμέσως βασιλικός εταίρος. Όλους αυτούς τους αχρείους όχι μόνο «ετίμα και προήγε», αλλά και τους χρησιμοποιούσε για κάθε άδικη και βδελυρή πράξη.

Από τους αυλικούς του «άλλοι κυκλοφορούσαν ξυρισμένοι και αρωματισμένοι και εμφανίζονταν ως άνδρες κι άλλοι επιδίδονταν σε ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες κι ας είχαν γένεια». Καθώς εκπορνεύονταν όλοι, θα μπορούσε κάποιος να τους αποκαλέσει όχι εταίρους, αλλά εταίρες, όχι στρατιώτες, αλλά «καθάρματα».

Σε κάθε μετακίνησή του ─στις πολεμικές εκστρατείες─ συνοδευόταν από τους συμπότες του, από κουστωδία αυλητρίδων, αυλητών, γελωτοποιών και από μεγάλο αριθμό μουσικών οργάνων για τα κρασοπότια. Ύστερα από τις ολονύχτιες κραιπάλες, το πρωί δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, τρέκλιζε.

Ο Φίλιππος άλλαζε αδιάκοπα συζύγους, γράφει ο Αθήναιος. Στις εκστρατείες του έκανε γάμους πολιτικής σκοπιμότητας, για ενίσχυση της επιρροής του, δημιουργία συμμαχιών, προσάρτηση εδαφών. Το 358 π.Χ. κατανικώντας τους ιλλυριούς, νυμφεύθηκε την Αυδάτα, κόρη του βασιλιά. Τον ίδιο χρόνο, προκειμένου να προσεταιρισθεί τους θεσσαλούς, νυμφεύθηκε δύο γυναίκες, την Νικησίπολη από τις Φερρές και την Φιλίνα από τη Λάρισα. Όταν κατάκτησε τους μολοσσούς σύναψε το γάμο με την Ολυμπιάδα. Δίπλα σ’ αυτήν εγκατέστησε αργότερα και την Κλεοπάτρα.

 
 




Ο Φίλιππος αξίωσε
και τη θεοποίησή του.
Κατά την τελετή των γάμων
της κόρης του Κλεοπάτρας με τον θείο της ─ηγεμόνα των μολοσσών και αδελφό της συζύγου του Αλέξανδρο─ στις Αιγές, εμφανίστηκαν σε πομπή τα αγάλματα των δώδεκα θεών και πλάι τους ο ανδριάντας του Φιλίππου, ως δέκατος τρίτος θεός, με θεϊκή μορφή.
(«Του Φιλίππου τρισκαιδέκατον επόμπευε θεοπρεπές είδωλον, σύνθρονον εαυτόν αποδεικνύντος του βασιλέως τοις δώδεκα θεοίς», Διόδ. Σικελιώτης, ΙΣΤ, 92).
 


Αυτή που μας ενδιαφέρει περισσότερο, ήταν η Ολυμπιάδα, την οποία αναφέραμε παραπάνω και θα σκύψουμε λίγο πάνω της. Επρόκειτο για τον τέταρτο «διπλωματικό» γάμο, που έκανε μέσα σε μια διετία, ο οποίος δεν πήγαινε και τόσο καλά, διότι η σύζυγος του, του έσπαγε τα νεύρα. Ήταν θρησκόληπτη, φιλόδοξη και αυταρχική και το χειρότερο... δεν μαγείρευε καλά. Ήταν μυημένη στη μυστηριακή λατρεία των Καβείρων της Σαμοθράκης και παράλληλα λάτρευε τον Άμμωνα, το θεό της Λιβύης. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, αλλά και άλλους αρχαίους συγγραφείς, ήταν τύπος ανώμαλος και νευρωτικός. Είχε φίδια στην κρεββατοκάμαρά της και φερόταν σαν Μαινάδα. Γι’ αυτό ο Φίλιππος γρήγορα την βαρέθηκε, αφού ήταν αδύνατον να υποφέρει τις ιδιοτροπίες της, το θρησκευτικό μυστικισμό της, το πείσμα και τον έξαλλο χαρακτήρα της. Επιπλέον, η εξαχρειωτική σεξουαλική αποχαλίνωση του Φιλίππου προκαλούσε το άγριο μίσος της Ολυμπιάδας, που ανταπέδιδε στα ίσα.


 









Ο Δίας,
ενώ αποπλανεί
την Ολυμπιάδα.
(Τζ. Ρομάνο,
16ος αιώνας).

 
Η μολοσσικής καταγωγής Ολυμπιάδα, όταν ήταν μικρή λεγόταν Μυρτάλη. Γνωρίστηκε με τον Φίλιππο στα μυστήρια της Σαμοθράκης, όπου τελούσε χρέη ιέρειας στα Καβείρια μυστήρια. Μετά από είκοσι χρόνια γάμου, έφυγε μαζί με τον γιο της Αλέξανδρο και πήγε στην Ήπειρο, επειδή δεν της άρεσε, που ο Φίλιππος παντρεύτηκε μια πιτσιρίκα, κάποια Κλεοπάτρα (αν και πρωτύτερα είχε παντρευτεί κι άλλες γυναίκες, τόσο πριν όσο και μετά το γάμο του με την Ολυμπιάδα).
Η Ολυμπιάδα επέστρεψε στη Μακεδονία μετά τη δολοφονία του Φίλιππου.
Όταν ο Αλέξανδρος έφυγε για την Ασία, ως φίλαρχη, αλαζών και φιλόδοξη που ήταν, ήρθε σε επανειλημμένες προστριβές με τον επίτροπο Αντίπατρο.
Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου αναμίχθηκε ενεργότερα στα πολιτικά πράγματα της Μακεδονίας εξολοθρεύοντας κάθε αντίπαλό της μέχρι που, όταν ανήλθε την εξουσία ο θανάσιμος εχθρός της Κάσσανδρος, φονεύτηκε με λιθοβολισμό, τον οποίο ενήργησαν οι συγγενείς των επιφανών μακεδόνων, που η ίδια είχε εξοντώσει (316 π.Χ.).
 


Ποιος
θα είναι ο διάδοχος;

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα γέννησε η Ολυμπιάδα και τον Αλέξανδρο (εκείνον εκεί, τον Μέγα). Μπαμπάς και γιος δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά. Ο Φίλιππος δεν τον θεωρούσε γιο του, ίσως επειδή η Ολυμπιάδα διέδιδε, ότι τον έκανε ζευγαρώνοντας με δράκοντα. Τα έλεγε αυτά η Ολυμπιάδα, για να καλύψει πιθανή μοιχεία ή γιατί ήταν «φευγάτη»; Αφού δεν κατάφερε να το μάθει ο Φίλιππος ο Βήτας,  πόσο μάλλον εμείς.

Αυτό που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι, ότι ο Φίλιππος ο Βήτας προόριζε για διάδοχό του, όχι τον Αλέξανδρο, μα τον διανοητικά ανάπηρο Αρριδαίο, που απέκτησε από την εκ Λαρίσης ορμώμενη, Φιλίνα. Λέγεται από κάτι ιστορικούς, ότι η Ολυμπιάς του έριχνε κάτι ύποπτα ζουμιά στο γάλα του, όταν ήταν νήπιο και το χάζεψε το παιδάκι.

Γιατί τώρα ο Φίλιππος να ορίσει ως διάδοχο τον περίεργο; Πίστευε, ότι θα ζήσει για πάντα και ήθελε κάποιον χειραγωγούμενο διάδοχο; Είχε πιστέψει εντελώς, ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν δικός του γιος;

Είχε μεσολαβήσει και ένα συνοικέσιο για να παντρευτούν ο Αρριδαίος με την κόρη του σατράπη Καρίας Πιξώδαρου (τώρα το τι θα της έκανε… άλλη υπόθεση). Έχωσε την ουρά της η Ολυμπιάς και πρότεινε τον Αλέξανδρο για γαμπρό αντί του Αρριδαίου. Τα πήρε ο Φίλιππος και του χώθηκε άσχημα του μικρού Αλέξανδρου. Αφού τον μάλωσε άγρια και τον χλεύασε φαρμακερά αποκαλώντας τον τιποτένιο και ανάξιο για τις πολυτέλειες που απολάμβανε, εξόρισε και τους φίλους του Άρπαλο, Νέαρχο, Φρύγιο και Πτολεμαίο από την Μακεδονία, διότι τότε οι συνωμοσίες και τα αιχμηρά αντικείμενα ήταν πολύ της μόδας. Σου λέει ο μπαμπάς Φίλιππος: κάτσε μην μου σφίξουν καμιά τρύπα στο νεφρί και ψάχνομαι στο Α΄ Νεκροταφείο για τάφο.

Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα ζωήρεψε ο Φίλιππος κι αποφάσισε να παντρευτεί με την Κλεοπάτρα, ανιψιά του του στρατηγού Άτταλου, 17 χρονών κορίτσι. Έξω φρενών η Ολυμπιάς παρακαλεί τον αδελφό της Αλέξανδρο, βασιλιά των μολοσσών, να επιτεθεί κατά του Φιλίππου. Αλλά ο Φίλιππος, έσπευσε να καταπραΰνει και να εξαγοράσει το κουνιαδάκι του προσφέροντάς του ως σύζυγο μια άλλη Κλεοπάτρα, την κόρη του, αδελφή του Μ. Αλέξανδρου. Δηλαδή, ο θείος να παντρευτεί την ανιψιά του, κόρη της αδελφής του. Ο θείος Αλέξανδρος είπε: «Ναι, αμέ. Ζουμπουρλούδικο φαίνεται, ψήλωσε κι όλας».

Τελικά, το 336 γίνεται ο γάμος του Φίλιππου με την Κλεοπάτρα. Η Ολυμπιάς δεν μιλιόταν. Είχε που είχε τα δικά της τα υστερικά, γίνεται τώρα κι αυτό. Ο γαμπρός, ολίγον σιτεμένος καμάρωνε το τρυφερούδι που έπαιρνε. 

Στο γαμήλιο τραπέζι όμως, έγινε της κακομοίρας. Ο μπάρμπας της Κλεοπάτρας Άτταλος δεν κρατήθηκε και την είπε την χοντράδα: «Τώρα θα γεννηθούν γνήσιοι και όχι νόθοι βασιλείς» υπονοώντας τον Αλέξανδρο. Δεν τα λες αυτά μπροστά σε έναν νεαρό, που το αίμα του ούτως ή άλλως βράζει λόγω ηλικίας, πόσο μάλλον στον συγκεκριμένο, που θεωρούσε τον εαυτό του διάδοχο.

Πετάχτηκε επάνω ο νεαρός: «Κι εγώ τι είμαι κακοκέφαλε; Νόθος», πέταξε το ποτήρι του στο κεφάλι του μπάρμπα–Άτταλου. Τον πέτυχε! Τσαντίστηκε ο μπάρμπας και του πέταξε το δικό του. Πετάχτηκε ο γαμπρός Φίλιππος κι ετοιμάστηκε να ξιφουλκήσει εναντίον του… γιου του! Ήταν όμως, πίτα στο μεθύσι, σκόνταψε κι έπεσε. Ο Αλέξανδρος τότε, έριξε το φαρμάκι του ─όχι, που θα άφηνε αναπάντητες τις απανωτές προσβολές─: «Αυτός, που ετοιμάζεται να διαβεί από την Ευρώπη στην Ασία, περνώντας από κρεβάτι σε κρεβάτι, σωροβαλιάστηκε».

Μετά από αυτό το επεισόδιο εννοείται, πως το κλίμα δεν τον σήκωνε καθόλου στο σπίτι του μπαμπά και την έκανε κατά Ήπειρο μεριά, όπου ήδη βρισκόταν ήδη η μαμά Ολυμπιάδα. Από την άλλη πλευρά, στην Μακεδονία υπήρχε μία ψύχραιμη φωνή, ένας φιλοξενούμενος του Φίλιππου, ο Δημάρατος, ο εκ Κορίνθου ορμώμενος, ο οποίος προσπάθησε και τον έπεισε να συμφιλιωθεί με το γιο του. Ανακαλεί λοιπόν ο Φίλιππος τον υιό Αλέξανδρο, μην τον μπερδεύουμε με τον θείο, στην Μακεδονία.

Ταυτόχρονα, η νύφη Κλεοπάτρα, η πιτσιρίκα που είχε παντρευτεί ο Φίλιππος ο Βήτας, ήταν έγκυος. ‘Ενας νέος διάδοχος θα εμφανιζόταν σύντομα απομακρύνοντας για τα καλά τον Αλέξανδρο από τη διαδοχή του θρόνου. Ο Φίλιππος δεν έκρυβε την πρόθεσή του να ορίσει ως διάδοχό του το αγέννητο μωρό σπεύδοντας να το ονομάσει, Κάρανο, το όνομα του γενάρχη της μακεδονικής δυναστείας.

Εν τω μεταξύ, ο Αλέξανδρος (υιός) και η μαμά του (Ολυμπιάς), δηλωμένοι πλέον εχθροί του Φίλιππου, έβλεπαν, πως άρχισαν να μαζεύονται πάρα πολλοί διάδοχοι γύρω από το «μαγαζί» και την ταμπέλα, που θα έλεγε «& Υιός». Εδώ που τα λέμε, ο Φίλιππος ο Βήτας είχε αποδείξει πολλάκις, ότι ήταν μανούλα στις ραδιουργίες και τις δολοφονίες, άρα και ήταν ο καλύτερος δάσκαλος, που ένας γιος θα μπορούσε να έχει. Η εξόντωση του Φίλιππου ήταν πλέον ζήτημα χρόνου.



Δολοφόνος
ένας πρώην εραστής

Μετά το γάμο του Φίλιππου, ήρθε η ώρα και για τον άλλο γάμο. Άντε πάλι γάμοι και χαρές ─λέμε τώρα─ στις βασιλικές αυλές. Η αδελφή Κλεοπάτρα έρχεται εις γάμον μετά του θείου της Αλεξάνδρου, την τάδε του μηνός. «Θα χαρούμε να σας δούμε στις χαρές των παιδιών μας. Θα ακολουθήσει δεξίωση».

Ποιο είναι το καλύτερο εργαλείο, για να φας λάχανο έναν μπαμπά; Ο γκόμενός του! Ο σωματοφύλακας και παράλληλα πρώην γιουσουφάκι του Φίλιππου του Βήτα, Παυσανίας! Γιατί αυτός; Εμ, του τα ΄χε κι αυτός μαζεμένα. Τι είχε συμβεί; Ο μπάρμπα-Άτταλος, ο θείος της νύφης Κλεοπάτρας, αποδείχθηκε μεγάλη βρώμα. Είχε προσκαλέσει τον Παυσανία σε κάποιο γλεντοκόπι, αυτός ο ηλίθιος πήγε, τον μέθυσε, τον μεταχειρίστηκε ως πόρνη, για να το πούμε ευγενικά, δηλαδή τον πισωγλέντησε και σαν να μην έφτανε αυτό, τον πάσαρε και στους υπόλοιπους της παρέας. Μεγάλη αλήτρα ο Άτταλος. Ο Παυσανίας μετά από τέτοια μεγάλη προσβολή ήλπιζε και μέσα του απαιτούσε, να τύχει της υπεράσπισης του Φίλιππου και να τιμωρηθεί ο Άτταλος για την προσβολή. Ο Φίλιππος όμως, όχι μόνο δεν τιμώρησε τον αλητάμπουρα, μα χλεύασε τον Παυσανία. Τόσο σίγουρος ήταν πλέον, ότι μπορούσε και να «...μαμάει και να δέρνει».

Πάμε να τα πούμε αναλυτικά (τη σκηνή περιγράφει ο Πλούταρχος). Έγινε ο γάμος του θείου Αλεξάνδρου μετά της ανιψιάς Κλεοπάτρας. Πάει αυτό. Φάγανε, περιδρομιάσανε τον αγλέορα, ήπιαν τον Ατλαντικό ωκεανό σε κρασί και πήγανε για νάνι. Την άλλη μέρα γινόταν μια γιορτή στο ανοιχτό θέατρο της Πέλλας. Τα της δολοφονίας τα είχε κανονίσει η μαμά Ολυμπιάς με τον Αλέξανδρο. Ο Φίλιππος έδωσε εντολή στους φίλους του να προχωρήσουν και ακολούθησε μόνος με τους σωματοφύλακες, για να «απολαύσει τις επευφημίες του πλήθους», μιλάμε για τέτοιο ψώνιο. Εκείνη την στιγμή όρμησε ο Παυσανίας με ένα κέλτικο μαχαίρι και τον έκανε σουρωτήρι: «Να, για να μάθεις! Πρώτα με κάνεις γιουσουφάκι και μετά με κάνεις και πάσα στον κάθε τελευταίο;».

Για να λέμε την αλήθεια η μαμά Ολυμπιάς είχε κανονίσει την ασφαλή φυγάδευση του Παυσανία, τουλάχιστον έτσι λέει ο Διόδωρος. Έντιμη στις συμφωνίες της. Στις πύλες της πόλης τον περίμεναν συμπαραστάτες και άλογα. Θα μπορούσε να σωθεί αν δεν μπλεκόταν το παπούτσι του σε κάποιο κλήμα, οπότε και έπεσε. Λέμε τώρα. Ο Αλέξανδρος πήγαινε για διάδοχος. Δεν ήταν από τα αγόρια, που θα άφηνε μάρτυρες και ίχνη, σχετικά με την εμπλοκή του.

Πάει λοιπόν, ο Φίλιππας ο Βήτας.


Ο Αλέξανδρος εξοντώνει
όλους τους μνηστήρες της εξουσίας

Μετά από αυτό, ο Αντίπατρος ─εχθρός του Φίλιππου, άρα «φίλος» του Αλεξάνδρου─ πήρε τον 20χρονο τότε Αλέξανδρο και τον παρουσίασε στο στράτευμα: «Κύριοι, ο βασιλιάς απόθανε, ζήτω ο βασιλιάς!». Να τον λοιπόν και βασιλιάς ο Αλέκος.

Βέβαια, το να αναλάβεις ένα τέτοιο μαγαζί δεν είναι εύκολη υπόθεση. Για να διασφαλίσει την θέση του ανακοίνωσε γενική σφαγή διαδόχων. «Το αφεντικό τρελάθηκε». Θα θανατώσει όλους σχεδόν τους ετεροθαλείς αδελφούς του και τους νόμιμους μνηστήρες της εξουσίας. Οι Αρραβαίος και Ηρομένης, πρώην πρίγκηπες, αλλά νυν πτώματα. Ο τρίτος διάδοχος, γαμπρός του Αντίπατρου, αναγνώρισε ως βασιλιά του τον Αλέξανδρο. «Ρε, δε πα να κόψεις τον λαιμό σου με την Μακεδονία, που θα χάσω εγώ τον δικό μου για τέτοιες σαχλαμάρες;» και γλίτωσε. Ο Αμύντας, ξάδελφός του, χαίρετε, πάει κι αυτός.

Ο Αλέκος, καλό παιδί κατά τα άλλα, αλλά κομματάκι ζοχάδας, εξόντωσε και όλα τα άρρενα μέλη της οικογένειας της νεότερης νύφης της Κλεοπάτρας «για καλό και για κακό». Ο Αρριδαίος, εκείνο το διανοητικά καθυστερημένο, γλίτωσε από το λεπίδι του αδελφού του. Ο Αλέξανδρος δεν θέλησε να τον σκοτώσει. Εδώ που τα λέμε, σιγά την απειλή, είχε φροντίσει η μαμά Ολυμπιάς δια τούτον. Ο Άτταλος, εκείνη η αλήτρα, παρόλο που είχε αναλάβει την αρχηγεία του εκστρατευτικού σώματος στη Μικρά Ασία μαζί με τον Παρμενίωνα, πάει κι αυτός. Κάποιος Εκαταίος έκανε τη βρωμοδουλειά και μπράβο του. Ο Παρμενίωνας δεν ήταν κανένας χαζός και μόλις άκουσε περί επιδημίας δολοφονιών, έσπευσε να εκφράσει την αφοσίωσή του στο νέο βασιλιά και ησύχασε το κεφάλι του, μιας και παρέμεινε στους ώμους του μέχρι νεοτέρας. Όσοι γλίτωσαν, γλίτωσαν μόνο και μόνο γιατί την κοπάνησαν για άλλες πόλεις της χερσονήσου. 

Περιττό να πούμε, πως οι ελληνικές πόλεις χάρηκαν, που τα τίναξε ο Φίλιππος ο Βήτας. Ο μακεδόνας μονάρχης ήταν ο χειρότερος και πιο επικίνδυνος εχθρός των ελλήνων. Δεν ήξεραν βλέπετε τι τους περίμενε.

Την Κλεοπάτρα, την τελευταία νύφη του Φίλιππου, μαζί με το μωρό της (!) τους ανέλαβε προσωπικά η Ολυμπιάδα. Της ετοίμασε μία μεγάλη και δυσάρεστη έκπληξη. Την έσυρε μαζί με το μωρό και τους έκαψε και τους δύο σε πυρακτωμένη σχάρα. Ένας βασανιστικός θάνατος για έναν νέο άνθρωπο, που έγινε μοχλός της πολιτικής και της παραλυσίας, μαζί με το παιδί της. Γενικότερα, το όνομά της δεν την βοήθησε και πολύ. Πουθενά το «κλέος του πατρός» η δόξα του πατέρα δηλαδή, όσο ψήνονταν αυτή και το μωρό. 


 






Μανώλης Ανδρόνικος:
Ένας παραγωγός «Ιστορίας»,
μια προσωπικότητα,
η οποία μπορεί να θεωρηθεί
ως η κατ’ εξοχή μορφή
εθνικού αρχαιολόγου
στη σύγχρονη Ελλάδα.
  
Ανακάλυψε έναν ασύλητο αρχαίο μακεδονικό τάφο
και αποφάνθηκε, ότι είναι του Φιλίππου Β΄.

Ούτε ο τάφος είναι του Φιλίππου όμως, ούτε η Βεργίνα (Αιγές)
είναι εκεί που «ανακάλυψε» ο Ανδρόνικος, αλλά αρκετά χιλιόμετρα μακρύτερα.

Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Δεν είναι του Φιλίππου ο τάφος στη Βεργίνα.
 


Επίλογος

Πάει λοιπόν ο Φίλιππας ο Βήτας και μαζί του όσοι τον υποστήριξαν ή όσοι ήταν με κάποιον τρόπο, «δεμένοι στο άρμα του». Ένα νέο αστέρι γεννιέται. Ο Αλέξανδρος, ένας νέος Μέγας, που κάνει δυναμικά την εμφάνισή του στο στερέωμα όλων των «Μεγάλων» της Ιστορίας.

Αυτή βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, η οποία έπεται...
 
 




Βιβλιογραφία
:


1. «Ιστορία του ελληνικού έθνους», έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.
2. Κ. Παπαρρηγόπουλου: «Ιστορία του ελληνικού έθνους»,
έκδ. Ν. Δ. Νίκας Α.Ε.», Αθήνα, 1930.

3. Γ. Κορδάτου: «Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας»,
έκδ. «20ός αιώνας», Αθήνα, 1959.

4. Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», έκδ. «Εγκυκλοπαιδική
Επιθεώρηση “Ήλιος”», Αθήνα.

5. Παγκόσμια Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, έκδ. «Κυψέλη», Αθήνα, 1963.
6. T. Brit: «Αλέξανδρος ο Μέγας και ο παγκόσμιος ελληνισμός
μέχρι της ελεύσεως του Χριστού», έκδ. «Δ. Δαρέμας», Αθήνα.
7. J. G. Droysen: «Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου»,
έκδ. «Ελευθεροτυπία», Αθήνα, 1993.

8. P. Faure: «Η καθημερινή ζωή την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου»,
έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2008.
9. Δ. Ι. Κυρτάτα ─ Σ. Ι. Ράγκου: «Η ελληνική αρχαιότητα»,
έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα,2013.

10. Κ. Σιμόπουλου: «Ο μύθος των “μεγάλων” της Ιστορίας»,
έκδ. «Στάχυ», Αθήνα, 2000.




Σημείωση:

Το άρθρο αυτό αποτελεί μέρος του Αφιερώματος
της «Ελεύθερης Έρευνας» στον Μέγα Αλέξανδρο:
ΓΙΑ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ
(Τα πραγματικά αίτια και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείαςτου Μεγάλου Αλεξάνδρου).



Διαβάστε ακόμα
στο πλαίσιο του Αφιερώματος:

Ο μύθος του εκπολιτισμού της Ανατολής
(Η εκστρατεία στην Ασία δεν έγινε για δήθεν προάσπιση
των ελληνικών συμφερόντων, αλλά για λεηλασία.
Χειρότερος εχθρός από τους πέρσες ήταν για τους έλληνες ο Μ. Αλέξανδρος)

Το πάθος της ασιατικής χλιδής

(Εκπερσισμός και προσκύνηση του Μ. Αλεξάνδρου)

Τυμβωρυχώντας σε κάποιο ξένο αρχαίο παρελθόν
(Περί της μη ελληνικής καταγωγής των αρχαίων,
αλλά και των σύγχρονων μακεδόνων)


Macedonian love
(Οι ερωμένοι του Μ. Αλεξάνδρου)


Δεν είναι του Φιλίππου ο τάφος στη Βεργίνα
(συνέντευξη δρ. Π. Φάκλαρη)


Εθνική θησαυροθηρία
(συνέντευξη δρ. Γ. Χαμηλάκη)

Μακεδονική σαλάτα
(Το εθνογραφικό χάος και η γέννηση των εθνικισμών στα Βαλκάνια)

«Απόγονοι» και «απόγονοι»
(Η σχιζοφρένεια της ονομασίας της ΠΓΔΜ)



Το Αφιέρωμα συνεχίζεται...





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 37808 έγραψε...
Ωραίο το κείμενο. Ιστορικά τεκμηριωμένο και αστείο.

04.03.2016, 08:15:31





Ανώνυμος 37809 έγραψε...
Ωραίο το άρθρο.
Διακρίνω έντονη επιρροή από Νίκο Τσιφόρο.
04.03.2016, 10:58:43





Bielidopoulos έγραψε...
~
Το ύφος γραφής θυμίζει Τσιφόρο και "Η Βίβλος για αθεόφοβους":
http://www.ekdoseis-astarti.gr/index.php/home.html?
page=shop.product_details&flypage=flypage.tpl&product_id=59&category_id=23

Οι περισσότερες λεπτομέρειες δεν είναι και τόσο άγνωστες, ο Όλιβερ Στόουν τουλάχιστον τις γνωρίζει στην ταινία του "Αλέξανδρος" (2004).
Η σκηνή με την γιορτή του Φιλίππου:
https://www.youtube.com/watch?v=3_3aOjoj7CA
Οι σκηνές που η Ολυμπιάδα κάνει πλύση εγκεφάλου στον Αλέξανδρο:
https://www.youtube.com/watch?v=8xOMBjnbidI
https://www.youtube.com/watch?v=GauxJU5RdPs
Αλέξανδρος, Βαγόας και Ηφαιστίωνας:
https://www.youtube.com/watch?v=acAjIXDxoNY
Και για όσους δεν ξέρουν το Χόλυγουντ έχει ξαναασχοληθεί με τον Αλέξανδρο με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον (1956):
https://www.youtube.com/watch?v=cpfUw0aPdwE

04.03.2016, 16:54:44





Bielidopoulos έγραψε...
~
Μερικά ιστορικά στοιχεία. Ο Φίλιππος είχε δεχτεί βέλος στο μάτι σε κάποια πολιορκία για αυτό και οι προτομές του τον δείχνουν με παραμόρφωση στο δεξί μάτι. Όσο ήταν αιχμάλωτος στην Θήβα έμαθε την τεχνική της λοξής φάλαγγας την οποία και εφάρμοσε, όπως και ο Αλέξανδρος. Επίσης εισήγαγε την μακεδονική φάλαγγα. Παρατήρησε ότι η οπλιτική φάλαγγα προέτασσε μόνο δύο σειρές από δόρια και οι υπόλοιπες σειρές έπαιζαν ρόλο ωθισμού, ενώ με την μακεδονική οι πέντε πρώτες σειρές προέτασσαν τις σάρισσες. Αν και ήταν ανίκητη σε ευθεία αντιπαράθεση, είχε ειδικές απαιτήσεις, έπρεπε το έδαφος να ηταν ομαλό, να μην καταδιώκει τον αντίπαλο σε περίπτωση υποχώρησής του για να μην χάσει την συνοχή της, να προστατεύονται τα πλευρά της με ευκίνητο ελαφρύ πεζικό και ιππικό, οι φαλαγγίτες ήταν σχετικά ελαφρά οπλισμένοι, λόγω του ότι κρατούσαν και με τα δύο χέρια την σάρισσα και δεν άντεχαν σε μάχη σώμα με σώμα. Το δε ταχυκίνητο βαρύ ιππικό ήταν αυτό που έκρινε την μάχη και όχι η φάλαγγα, που απλά αγκίστρωνε τον αντίπαλο, τακτική που ακολουθήθηκε στις μεγάλες μάχες που δόθηκαν εναντίον των περσών. Βλέπουμε δηλαδή ότι οι βασικές αρχές ήταν παρόμοιες με τις ιδέες πίσω από τον κεραυνοβόλο πόλεμο (blitzkrieg) που εγκαινίασαν οι γερμανοί στον Β'ΠΠ με τη διαφορά ότι οι αιχμές των τεθωρακισμένων σχηματισμών δεν επέστρεφαν για να αποτελειώσουν τον αντίπαλο στο μέτωπο, αλλά συνέχιζαν την πορεία τους καταστρέφοντας γραμμές ανεφοδιασμού και διοικητήρια του αντιπάλου.
Επίσης όταν κάποιος γινόταν βασιλιάς δεν ήθελε με τίποτα να αφήσει την καρέκλα (βλέπε θρόνο) και ήθελε να κυβερνάει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ως εκ τούτου κάθε μνηστήρας του θρόνου (και πάντα ήταν πολλοί) έπρεπε να τον δολοφονήσει για να γίνει βασιλιάς και ταυτόχρονα να μην χάνει από τα μάτια του τους άλλους μνηστήρες που και αυτοί ήθελαν να κυβερνήσουν. Η ίδια κατάσταση υπήρχε και επί ελληνιστικών βασιλείων. Ενώ η δολοφονία απαγορευόταν, στο θέμα της διαδοχής θεωρούνταν αναγκαία.

04.03.2016, 16:57:11





Bielidopoulos έγραψε...
~
Συγκλονιστικά νέα ευρήματα από το τάφο της Αμφίπολης. Νέα μαρμάρινα μέλη, κομμάτια από παράσταση που κοσμούσε τη ζωφόρο στο εσωτερικό του τύμβου Καστά στην Αμφίπολη τα οποία κορυφώνουν τα σενάρια για ενδεχόμενη συσχέτιση με τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα, εντόπισε η ανασκαφική ομάδα της Κατερίνας Περιστέρη.
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26513&subid=2&pubid=113930763

Τί μου λές;;
https://www.youtube.com/watch?v=J4gdiB_vEzQ
;)

05.03.2016, 20:00:47





Ανώνυμος 37817 έγραψε...
Πολύ καλό, και ευχάριστο στο διάβασμα ! Δεν το περίμενα ότι θα το έλεγα αυτό σε άρθρο της Ε.Φυλακτού.

Π
06.03.2016, 16:22:02





Ανώνυμος 39845 έγραψε...
Μάγκας-ασίκης -αδίστακτος και διεφθαρμένος ο φιλιππάκος....μπράβο του...αξιζε να γίνει βασιλιάς...είχε όλα τα προσόντα για το αξίωμά του!!!
07.10.2016, 19:36:13






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...