Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΓΚΙΛΓΚΑΜΕΣ


Ο άνθρωπος,
που δάμασε το χρόνο


Έγραψε στις 24.02.2016 ο/η: Λούπου Μαρία

Επιστροφή


 

Στη μεσοποταμιακή μυθολογία

ο Γκιλγκαμές είναι ένας ημίθεος
με υπερφυσικές δυνάμεις,
αντίστοιχος του Ηρακλή.
(Μουσείο Λούβρου).
 

Οι πρώτοι άνθρωποι μετρούσαν το χρόνο
με το φεγγάρι και τ’ αστέρια. Εκείνοι
όμως, που έζησαν στην πόλη Ουρούκ
πριν από περίπου 5.000 χρόνια άρχισαν
πρώτοι να διαιρούν το χρόνο σε ώρες και
λεπτά.

Η Ουρούκ ήταν μια από τις αρχαιότερες
και σημαντικότερες πόλεις των σουμερί-
ων, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο
στην πολιτική ιστορία της περιοχής από
πολύ νωρίς ασκώντας εξουσία σε όλη
την Βαβυλωνία. Σήμερα, η περιοχή απο-
καλείται Ιράκ. Τμήμα της Μεσοποταμίας,
της γης ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευ-
φράτη.


Εδώ επινοήθηκε η πόλη και σημειώθηκε
σπουδαία νίκη της ανθρωπότητας στην
αδιάκοπη μάχη με το χρόνο. Εδώ μάθαμε
να γράφουμε. Δεν μας φίμωνε πια ο θά-
νατος. Η γραφή μάς έδωσε τη δύναμη

να διασχίζουμε τις χιλιετίες. Να συνεχί-
ζουμε να μιλάμε μέσα στο νου των
ζωντανών.
  
Στην Ουρούκ καταγράφηκε για πρώτη φορά το επικό ταξίδι ενός ήρωα. Πριν τον Οδυσσέα ή άλλους ήρωες. Πριν απ’ όλους αυτούς υπήρχε ο Γκιλγκαμές. Έφυγε από την πατρίδα του, για να δαμάσει το χρόνο. Αναζητούσε την αθανασία. Έψαξε παντού. Πέρασε τα πάνδεινα. Διέπλευσε ωκεανούς, αχανείς θάλασσες ως την ανατολή του Ήλιου. Έφτασε ως την άκρη του κόσμου ψάχνοντας την αιώνια ζωή. Κέρδισε την απόλυτη σοφία. Ανακάλυψε ό,τι ήταν κρυμμένο. Εξιστόρησε την εποχή πριν το μεγάλο κατακλυσμό. Οικοδόμησε τα τείχη της Ουρούκ, που κανένας βασιλιάς δεν θα ξεπεράσει.

Στα ταξίδια του ο Γκιλγκαμές γνώρισε ένα σοφό, τον Ουτναπιστίμ. Αυτός του μίλησε για μια πλημμύρα, που κατέστρεψε τον κόσμο. Κάποιος θεός είπε στον Ουτναπιστίμ να φτιάξει κιβωτό, για να σώσει την οικογένειά του και τα ζώα. Η πιο παλιά εξιστόρηση του κατακλυσμού καταγράφτηκε στη Μεσοποταμία, πάρα πολλά χρόνια προτού την αναδιατυπώσει η Παλαιά Διαθήκη ως ιστορία του Νώε.



 

 
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε ανασκαφές στην αρχαία Βαβυλώνα
τις πρώτες πήλινες πλάκες σε σφηνοειδή γραφή, πάνω στις οποίες ήταν χαραγμένο
το πρωτότυπο κείμενο του Έπους του Γκιλγκαμές.
Πινακίδες, που βρέθηκαν από τότε σε πολλά σημεία της Μέσης Ανατολής, επιβεβαίωσαν
τη γνησιότητα του έργου. Μέχρι σήμερα, έχουν ανασυνταχθεί τρεις διαφορετικές εκδοχές του,
η λεγόμενη Βαβυλωνιακή, η Σουμεριακή και η Ασσυριακή.


 
















To Έπος του Γιλγαμές
είναι ένα επικό ποίημα
από την περιοχή
της Βαβυλωνίας.

Αποτελεί το αρχαιότερο
γνωστό λογο-
τεχνικό έργο,
που ανάγεται στην
ασσυρο-βαβυλωνιακή
φιλολογία.

(The Sulaymaniyah
Museum, Ιράκ).


 

    









Oμοιότητες
μεταξύ
του Έπους
του Γκιλγκαμές
και της βιβλικής
Γένεσης,
όσον αφορά
στο μύθο
του Κατακλυσμού
του Νώε.
 

 
 





Η πινακίδα με την ιστορία
του Κατακλυσμού
από το Έπος του Γκιλγκαμές
στην ακκαδική γλώσσα.
Η ακκαδική ήταν σημιτική γλώσσα,
που ομιλείτο στην αρχαία
Μεσοποταμία, ιδιαίτερα από τους
ασσύριους και τους βαβυλώνιους.
Στην γραπτή εκδοχή της
χρησιμοποιείτο η σφηνοειδής γραφή,
σύστημα γραφής, που προέκυψε
από τη σουμεριακή γλώσσα.
Το όνομά της προήλθε
από την πόλη Ακκάδ,
ένα μεγάλο κέντρο
του μεσοποταμιακού πολιτισμού.

 


Μπορούμε να πούμε, ότι ο Γκιλγκαμές βρήκε τελικά την αθανασία. Και τώρα διαβάζουμε το «Έπος του Γκιλγκαμές». Με κάθε αναγνώστη ο Γκιλγκαμές ξαναζεί. Οι κατοπινοί ήρωες και υπερήρωες ακολουθούν τα βήματα του ταξιδιού του πρώτου ήρωα. Άλλο ένα είδος αθανασίας. Αφήγηση του ενός πολιτισμού στον άλλο με το πέρασμα χιλιάδων ετών.

 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 37729 έγραψε...
καιρος να γραψετε και για τον 12ο πλανητη το Σιτσιν....
23.02.2016, 19:06:20





Ανώνυμος 37730 έγραψε...
Προδότες.Σε λίγο θα μας πειτε ότι και ο φραπές είναι Ακαδική και Ορουκιανή επινόηση και όχι ελληνική
23.02.2016, 20:20:29





Ανώνυμος 37731 έγραψε...

Καλά 37729 και 37730 δεν πήγατε σχολείο;
http://www.politeianet.gr/books/9789607392022--istos-to-epos-tou-gkilgkames-196686
23.02.2016, 21:08:34





Ανώνυμος 37733 έγραψε...
Ειμαι ο 37730. Προφανώς το επος του Γιλκαμές είναι άλλη μια προσπάθεια αφελληνισμού .Μου θυμίζει το σχολείο-ναι εχω παει σχολείο- και την ''καθοδο των μυρίων'' το χαμένο μισθοφορικό σώμα.Εγραφαν τα σχολικά βιβλία ότι είτε οι Καρδούχοι -σημερινό Κουρδιστάν - είτε οι Μεσοποταμίτες, δεν θυμαμαι ακριβώς και συγχωρέστε με, έλεγαν λοιπόν ότι χρησιμοποιούσαν κούφια καλάμια για να ρουφάνε ένα είδος αλκοολουχου ποτού απο πυθάρια.Ε ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΤΟ ΚΑΛΑΜΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΕΥΡΕΣΗ, και όχι Κουρδική. Το καλαμάκι εφευέθηκε στην Ελλάδα το 60 για να διαπερνάει το παχύ στρώμα αφρού του Φραπε, και ετσι να μην λερωνονται τα μουστάκια του πότη.ΦΘΑΝΕΙ πια με τον αφελληνισμό της ιστορίας. είμαι κατευθείαν απόγονος του Περικλή και μάλιστα έζω δίπλωμα απο μέντιουμ που μίλησε με τον ίδιο .Φρα-περικλής
23.02.2016, 21:48:48





Bielidopoulos έγραψε...
~
https://el.wikipedia.org/wiki/Γκιλγκαμές
https://el.wikipedia.org/wiki/Έπος_του_Γκιλγκαμές

Θυμίζει λίγο την ινδική Μπαγκαβάτ Γκίτα:
"H Μπαγκαβαντ γκίτα αποτελεί μέρος του μεγάλου ινδικού έπους Μαχαμπαράτα, που όμως πολύ συχνά αποδίδεται ως ανεξάρτητο έργο και μεταφέρει τη διδασκαλία των Ουπανισάντ (Ουπανισάδες) που αποτελούν το τελευταίο τμήμα των Βέντα (Βεδών). Φέρεται δε να συντάχτηκε περί τον 5ο αιώνα π.Χ. στη σανσκριτική γλώσσα από τον Βυάσα τον αποκαλούμενο "Όμηρο της Ινδίας", ή "Ινδό Όμηρο". Είναι γραμμένη με ποιητικό μέτρο αποτελούμενη από 700 στίχους που συγκροτούν 18 κεφάλαια, ή λόγους."
https://el.wikipedia.org/wiki/Μπαγκαβάτ_Γκίτα

The Gita, as it is commonly called, is a dialogue between the god Krishna and the warrior Arjuna who is in great despair, being forced to combat his own kinsmen
in the great family war which forms the main story of the Mahabharata. Krishna, disguised as Arjuna’s charioteer, drives the chariot right between the two armies and in this dramatic setting of the battlefield he starts to reveal to Arjuna the most profound truths of Hinduism. As the god speaks, the realistic background of the war between the two families soon fades away and it becomes clear that the battle of Arjuna is the
spiritual battle of man, the battle of the warrior in search of enlightenment. Krishna himself advises Arjuna: Kill therefore with the sword of wisdom the doubt born of ignorance that lies in thy heart. Be one in self-harmony, Hinduism in Yoga, and arise, great warrior, arise.
The basis of Krishna’s spiritual instruction, as of all Hinduism, is the idea that the multitude of things and events around us are but different manifestations of the same ultimate reality. This reality, called Brahman, is the unifying concept which
gives Hinduism its essentially monistic character in spite of the worship of numerous gods and goddesses.

23.02.2016, 21:57:35





Bielidopoulos έγραψε...
~
Ελεύθερη μετάφραση του αποσπάσματος:
Η Γκίτα όπως συνήθως ονομάζεται, είναι ένας διάλογος μεταξύ του θεού Κρίσνα και του πολεμιστή Αρτζούνα που βρίσκεται σε μεγάλη απελπισία επειδή αναγκάζεται να πολεμήσει τους συγγενείς του σε ένα μεγάλο οικογενειακό πόλεμο που αποτελεί την κύρια ιστορία του έπους Μαχαμπαράτα. Ο Κρίσνα που μεταμφιέζεται σε αρματηλάτη του Αρτζούνα, οδηγεί το άρμα μεταξύ των δύο στρατών και σε αυτό το δραματικό πολεμικό σκηνικό αρχίζει να αποκαλύπτει στον Αρτζούνα τις πιο βαθειές αλήθειες του ινδουισμού. Μιλώντας ο θεός, το πεδίο της μάχης μεταξύ των δύο οικογενειών αρχίζει να ξεθωριάζει και να γίνεται ξεκάθαρο ότι η μάχη του Αρτζούνα είναι η πνευματική μάχη του ανθρώπου, η μάχη του πολεμιστή στην αναζήτηση της φώτισης (αφύπνιση). Ο Κρίσνα συμβουλεύει τον Αρτζούνα: σκότωσε με το σπαθί της σοφίας την αμφιβολία που γεννά η άγνοια που βρίσκεται στην καρδιά. Απέκτησε αρμονία με την γιόγκα και ανυψώσου μεγάλε πολεμιστή.
Η βάση της πνευματικής διδασκαλίας του Κρίσνα, όπως και όλου του ινδουισμού, είναι η ιδέα ότι η πολλαπλότητα των πραγμάτων και των γεγονότων γύρω μας είναι όλα διαφορετικές εκδηλώσεις της ίδιας απώτερης πραγματικότητας. Αυτή η πραγματικότητα καλείται βράχμαν, μια ενοποιημένη έννοια που δίνει στον ινδουισμό τον μονιστικό του χαρακτήρα παρά την λατρεία των πολυάριθμων θεών και θεαινών.

23.02.2016, 22:32:50





Ανώνυμος 37738 έγραψε...

Η σχέση του έπους του Γκιλγκαμές με την Γκίτα είνσι ανάλογη με του φάντη με το ρετσινόλαδο.
24.02.2016, 01:34:37





Ανώνυμος 37740 έγραψε...
Οι βασικές υποδομές, αστρολογικές ερμηνείες και συμβολικά πλαίσια με τους ηλιακούς ήρωες είναι σχεδόν ολόιδοι. Το ότι έχει πολλά κοινά ο Ηρακλής, ο μελκαρθ, o Γκίλγαμος και ο Σαμψών είναι γνωστό. Κάποιες διαφορές παρουσιάστηκαν και προσαρμόστηκαν ανα πολιτισμούς. Στην ανατολή λείπει η σαφή κατάταξη του ημίθεου και το στοιχείο που πνίγει τα δύο φίδια που έστειλε η Ήρα. Στην Ελληνική μυθολογία ο Ηρακλής ήταν ημίθεος, στην Ασία ο Γκιλγκάμες έχοντας πολλά ονόματα αναμείχθηκε ίσως και με άλλα πρόσωπα (ο βιβλικός Νεβρώδ μπορεί να είναι ή και να μην είναι το ίδιο πρόσωπο). Στην ανατολή ήταν πολύ εμφανή η ανακήρυξη και ταύτιση Βασιλιά -Θεού. Δηλαδή Γκιλγάμες -πιθανός Νεβρώδ και θεοποιημένος σαν Μαρδούκ και στους Φοίνικες Μπέλους που ήταν όνομα του βιβλικού Νεβρώδ. Στην η Ελλάδα ο Ηρωισμός, η Βασιλεία και θεοποίηση έχουν διαφορετικού τύπου στεγανά ή συσχετίσεις. Ο Ηρακλής μερικές φορές ταυτίζεται με τον Απόλλωνα - Ήλιο, άλλες φορές ο Θεός ήλιος και η ηλιολατρεία διαφέρει πολύ ως μια θρησκεία απο το περιεχόμενο των μύθων των ηρώων και τον Απόλλωνα και μεταξύ τους διαφέρουν ή έχουν κοινά χαρακτηριστικά.


Διαμάχη Ηρακλή και Απόλλωνα για το δελφικό τρίποδα

Ο Απόλλωνας εικονίζεται δεξιά, κρατώντας με το δεξί του χέρι τον τρίποδα και με το αριστερό το τόξο και τα βέλη του. Ο γυμνός σωματώδης Ηρακλής, στα αριστερά, κρατάει τον τρίποδα με το αριστερό του χέρι και με το δεξί το ρόπαλό του, που το έχει ανασηκωμένο πάνω από το κεφάλι του.
Τον Απόλλωνα συντροφεύει η Άρτεμη, ενώ τον Ηρακλή η Αθηνά.
Το λευκό χείλος του αμφορέα είναι διακοσμημένο από τον Ψίακα και παριστάνει το άθλο του Ηρακλή με το λιοντάρι της Νεμέας .http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/AR/ar.ag/andokides.htm


Ο Ηρακλής μάλωνε στους Δελφούς με τον Απόλλωνα ενώ στην Πελλοπόννησο ο Ναός του Απόλλωνα έχει ζωοφόρους που σχετίζονται με τους Άθλους του Ηρακλή και του Θησέα. Ο Θησέας πάλι πολλές φορές είναι ο ίδιος ο Ηρακλής. Πολλοί παρουσιάζουνε τον Ηρακλή ως αυτόν που πήγε στην Κρήτη αντιστοίχως του μύθου του Θησέα. Όσο για την ομοιότητα του Έπους του Γκιλγκαμου
και της βιβλικής Γένεσης και του μύθου του Κατακλυσμού
του Νώε έχει ομοιότητες και με αυτού του Δευκαλίωνα. Πηγαίος και πρωτότυπος μπορεί να είναι του Δευκαλίωνα ή του Γκίλγμαμου ή κοινές καταγραφές φαινομένων μεταξύ τεραστιών αποστάσεων και διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων, σίγουρα όχι ο βιβλικός και σίγουρα ότι κι΄αν έγινε δεν διασώθηκε μόνο ο Νώε και η φαμίλια του.
24.02.2016, 05:20:52





Ανώνυμος 37741 έγραψε...

23.02.2016, 22:32:50 Bielidopoulos, Aυτά ακριβώς, οι οικογενειακοί πόλεμοι γίνονταν και στην Αρχαία Ελλάδα και παντού. Τα ινδικά έπη είναι μυθολογικά των Χεταίων και παρήχθησαν κατα τη διάρκεια ανάμειξης Χεταίων με ανατολίτες και νεγροδραβιδικές απο το 2500 πχ μπορεί και πολύ παλιότερα.
24.02.2016, 06:04:57





Ανώνυμος 37747 έγραψε...
Στο 37741 εννοούσα νεγροδραβιδικές φυλές.
24.02.2016, 14:46:20





Ανώνυμος 37748 έγραψε...
Μια σχετική - άσχετη ερώτηση: Γνωρίζετε για ποιό λόγο δεν έχει γυριστεί αδικαιολόγητα ποτέ καμία ταινία για τον Γκιλγκάμες;
24.02.2016, 14:48:28





Ανώνυμος 37754 έγραψε...
Gilgamesh (2011) http://www.imdb.com/title/tt1920943/ Άμα το γκουγκλάρεις θα βρεις κι άλλες.
24.02.2016, 18:18:34





Ανώνυμος 38911 έγραψε...
Τί έγινε, σας έτσουξε μερικούς που υπήρξανε αρχαιότεροι πολιτισμοί απο τους αρχαίους Έλληνες; Ο άλλος αναφέρει για "φραπέ" και αποκαλεί προδώτες όσους δεν έχουν την καλοβολεμένη νεο-ελληναρίδικη λογική του "είμαστε καθαροί απογονοι αρχαίων ελλήνων και οι αρχαίοι έλληνες ήτανε ο μοναδικός πολιτισμός επι γής και φυσικά ο αρχαιότερος". Όχι μόνο οι αρχαίοι Έλληνες ήτανε διάδοχοι αρχαιοτέρων ποπλιτισμών (και σε καμία περίπτωση δεν δώσανε τα φώτα του πολίτισμού, απλά τα πήρανε απο την ανατολή και τα μετέδωσαν στην δύση) αλλά συν τοις άλλοις οι νεο-ρωμιοί δεν έχετε καμία σχέση φυλετικά με τους αρχαίους έλληνες. Και ένα τελευταίο, το χειρότερο είναι οι χαρακτήρες σας, σαν λαός, εγωκεντρικοί, λιγόψυχοι, κλαψιάρηδες, δειλοί και κουτοπόνηροι. Άντε και περαστικά σας, νεο-ρουμ!
03.07.2016, 03:19:39





Ανώνυμος 39912 έγραψε...

Χαχαχαχα, η «πόλη» επινόηση των σουμερίων. Στους αζτέκους και τους ίνκας να τα πείτε αυτά τα μεγαλόσχημα.
21.10.2016, 00:44:52





Ανώνυμος 43485 έγραψε...
Ανώνυμος 39912 Βρες μας κάτι απο Αζτεκους και Ίνκας αρχαιότερο των Σουμερίων και θα τους το πούμε. Ειδάλως όπως είσαι κρυπτο-εθνικιστούλη, βγες απο την σελίδα και μην ξαναμπείς.
17.07.2017, 22:33:31






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+3=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...