Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ
ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ
ΡΩΜΕΪΚΗ


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα


Έγραψε στις 15.01.2016 ο/η: Λούπου Μαρία

Επιστροφή

Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων.

Κάποιες λέξεις επομένως, που χρησιμοποιούμε σήμερα στη γλώσσα μας, οι οποίες είναι ίδιες ή μοιάζουν με αρχαίες, δεν χρησιμοποιούνταν διαχρονικά, αλλά «νεκραναστήθηκαν» και επιβλήθηκαν μετά τη δημιουργία του κράτους, για να πείσουν τους αρβανίτες, βλάχους, βορειοαφρικανούς, ανατολίτες κ.λπ. κατοίκους του ελλαδικού χώρου για τη δήθεν γλωσσική ─και κατ’ επέκταση φυλετική τους─ συνέχεια.

Όλα τα γλωσσικά κριτήρια συνηγορούν, στο ότι τα ρωμέικα που μιλάμε σήμερα, δεν έχουν άμεση σχέση με τα αρχαία ελληνικά. Δεν αποτελούν μορφές της ίδιας γλώσσας. Ονομάστηκαν αυθαίρετα ελληνικά, όπως κι οι ρωμιοί αυθαίρετα ονομάστηκαν έλληνες. Ο μύθος της ενιαίας ελληνικής δεν έχει σχέση με τη γλωσσολογία, αλλά με την πολιτική. Δεν υπάρχει μια ενιαία ελληνική, όπως δεν υπάρχει εξ άλλου και κάποιος ενιαίος «ελληνισμός».

Άλλωστε, όλες οι γλώσσες τοποθετούνται κάπου σε ένα ιστορικό συνεχές, διαθέτουν δηλαδή κάποια άλλη γλώσσα καταγωγής, η οποία για τα ελληνικά είναι η ινδο-ευρωπαϊκή.
 

 

 


Μύθοι για τη γλώσσα
Στο Διαδίκτυο, σε πολλούς ιστότοπους κάποιοι αντιγράφουν ή επαναλαμβάνουν ορισμένους μύθους για την ελληνική γλώσσα. Όπως, ότι η ελληνική γλώσσα έχει έξι εκατομμύρια λέξεις, ότι είναι η πιο πλούσια γλώσσα, ότι όλες οι γλώσσες προέρχονται από τα ελληνικά, ότι για μία ψήφο δεν καθιερώθηκε ως γλώσσα των ΗΠΑ, ή ότι ο Κίσσινγκερ είχε δηλώσει, ότι αν θέλεις να πλήξεις τους έλληνες, αρκεί να πλήξεις πρώτα τη γλώσσα τους και άλλες τέτοιου τύπου ανοησίες.

Είναι χαρακτηριστική η σκηνή από την ταινία «Γάμος α λα ελληνικά» με τον ρωμιό πατέρα, που πίστευε, ότι όλες οι λέξεις του κόσμου έχουν ελληνική ρίζα κι έφερε ως παράδειγμα την ιαπωνική λέξη kimono, ως δήθεν προερχόμενη από τη λέξη χειμώνας. (Kimono σημαίνει κάτι που φοριέται. Προέρχεται από τις ιαπωνικές λέξεις ki=φοράω και mono=πράγμα).

Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες χώρες βέβαια, όπως πχ στην Τουρκία, όπου οι εθνικιστές πασχίζουν να αποδείξουν, ότι όλες οι λέξεις προέρχονται από την τουρκική, στην Αλβανία, όπου οι λέξεις δήθεν προέρχονται από την αρχαία ιλλυρική κ.λπ..

Ιστορικά στοιχεία
Ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε ακριβώς μπαίνει η αρχαία ελληνική γλώσσα στην Ιστορία ως ξεχωριστή γλώσσα. Ξέρουμε ωστόσο, ότι ανήκει στη μεγάλη και πολύ παλιά γλωσσική οικογένεια, την ινδοευρωπαϊκή, η οποία περιλαμβάνει γλώσσες της Ευρώπης, αλλά και της Ινδίας.

 

 
Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Sir William Jones, άγγλος δικαστής στις Ινδίες, υπήρξε ο πρώτος,
που διαπίστωσε τη συγγένεια μεταξύ της σανσκριτικής, δηλαδή της αρχαίας ινδικής
και των κλασικών ευρωπαϊκών γλωσσών, των ελληνικών και των λατινικών.
Στον παραπάνω πίνακα φαίνονται μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

 

Προελληνική

Οι αρχαίοι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου δέχθηκαν μεταναστευτικά ρεύματα και κατακτήσεις από διάφορους ελληνόφωνους πληθυσμούς (αχαιοί, αιολείς κ.λπ.). Όταν οι πληθυσμοί αυτοί έφτασαν στο χώρο, δεν βρήκαν έναν ακατοίκητο τόπο. Κατοικούσαν εδώ οι λεγόμενοι κάρες, λέλεγες, πελασγοί, όλοι αυτοί δηλαδή, τους οποίους ονομάζουμε συλλήβδην ως «προέλληνες».

Οι νέοι κάτοικοι του χώρου ανακατεύτηκαν με τους παλιότερους κι ενσωμάτωσαν στο λεξιλόγιό τους πολλές λέξεις τους. Πρόκειται για τις λέξεις εκείνες, που δεν μπορούν να ετυμολογηθούν με βάση τους κανόνες της ελληνικής γλώσσας και ούτε, βέβαια, να σχετιστούν με τις ρίζες των ινδοευρωπαϊκών λέξεων. Κάποιες από αυτές αναφέρονται στη γεωγραφία της  χώρας, στην πανίδα και τη χλωρίδα της, ενώ άλλες αποκαλύπτουν την προηγούμενη σύνθετη κοινωνική ζωή και τον αναπτυγμένο παλιό πολιτισμό των «προελλήνων».
 
Ενδεικτικά:
Τοπωνύμια:
Κρήτη, Νάξος, Θήρα, Κνωσός, Φαιστός, Λαβύρινθος, Ζώμινθος, Κόρινθος, Ερύμανθος,Τύρινς, Ρέθυμνος, Κάλυμνος, Μήθυμνα, Φαλάσαρνα, Παρνασσός, Λυκαβηττός, Υμηττός, Αρδηττός, Ιλισός, Κηφισός, Αθήναι, Μυκήναι, Όλυμπος κ.ά..
Φυτά: υάκινθος, κολοκύνθη, κυπάρισσος, ελαία, σέλινον, κύμινον, ορίγανον κ.ά..
Ψάρια: γαλέος, σκάρος, συναγρίς, αθερίνη, σαργός, σκόμβρος, πέρκη κ.ά.
Μέταλλα: χαλκός, χρυσός, σίδηρος, κασσίτερος κ.ά..
Τεχνικής σημασίας: μέγαρον, θάλαμος, θριγγός, γείσον, ασάμινθος (= λουτήρας), πλίνθος, σωλήν κ.ά..
Θεοί: Αθηνά, Άρτεμις, Ήφαιστος, Αφροδίτη κ.ά..
Πολιτική-κοινωνία: τύραννος, βασιλεύς, λαός, ειρήνη, δούλος κ.ά..
Άλλες λέξεις: θάλασσα, ζέφυρος, θίασος, κιθάρα, ασπίς, ξίφος, σάνδαλον, κίνδυνος κ.ά..


Δάνεια από άλλες γλώσσες
Εκτός από τις λέξεις, που ενσωμάτωσε η ελληνική από το προελληνικό υπόστρωμα, παρέλαβε και αρκετές λέξεις ως δάνεια από άλλες γλώσσες της Ανατολής. Π.χ.:
Σημιτικής: αρραβών, βίβλος, κύμινον, λίβανος, περιστερά κ.ά..
Αιγυπτιακής: έβενος, νίτρον, όασις, οθόνη (= ύφασμα) κ.ά..
Περσικής: Παράδεισος, σατράπης, παρασάγγης κ.ά..

 
Η ελληνική γλώσσα
των αρχαίων χρόνων,
όπως εμφανίζεται
στα κλασικά κείμενα,
είναι ένα
μωσαϊκό διαλέκτων,
μια γλωσσική σύνθεση
με βάση το ινδο-
ευρωπαϊκό υλικό,
εμπλουτισμένο
με λέξεις
από το
προελληνικό
υπόστρωμα
του χώρου
και δάνεια
από άλλες
γλώσσες.

 

    
Αυτό συμβαίνει συχνά. Η εγκατάσταση σε ένα νέο χώρο σημαίνει γνωριμία με νέα προϊόντα, νέα χλωρίδα, νέα πανίδα. Έτσι υιοθετούνται τα ονόματα, που δίνουν οι παλιοί κάτοικοι, σε αυτά τα στοιχεία. Οι τούρκοι π.χ., των οποίων απώτερη πατρίδα ήταν η κεντρική Ασία, όταν μετακινήθηκαν προς τη Μεσόγειο, δανείστηκαν από τους παλιότερους πληθυσμούς, τους ρωμιούς, τα ονόματα των ψαριών, που δεν υπήρχαν στη μακρινή τους πατρίδα. Έτσι, όλα σχεδόν τα ονόματα ψαριών στην τουρκική γλώσσα είναι δανεισμένα από τα ρωμέικα, π.χ. levrek=λαβράκι.

Η γραφή της ελληνικής
Οι έλληνες υιοθέτησαν την αλφαβητική γραφή. Όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν, ότι παρέλαβαν από τους φοίνικες το βορειοσημιτικό αλφαβητικό σύστημα γραφής, αλλά δεν έμειναν προσκολλημένοι σ’ αυτό. Το σύστημα αυτό ανήκει στα συμφωνογραφικά συστήματα, των οποίων τα γραφήματα αποδίδουν μόνο τα σύμφωνα μιας γλώσσας, ενώ τα φωνήεντα δεν δηλώνονται. Με τέτοια συστήματα καταγράφονται οι σημιτικές γλώσσες, π.χ. φοινικική, αραβική, εβραϊκή, αραμαϊκή. Τα συμφωνικά συστήματα είναι κατάλληλα για την απόδοση των σημιτικών γλωσσών, επειδή σ’ αυτές τις γλώσσες το βασικό στοιχείο των λεξιλογικών ριζών είναι τα σύμφωνα, ενώ τα φωνήεντα προσδιορίζονται αυτόματα από τον κλιτικό τύπο της λέξης, δηλαδή από το αν είναι ρήμα ή ουσιαστικό, και επομένως για τους γνώστες αυτών των γλωσσών δεν είναι απαραίτητο να δηλωθούν με ιδιαίτερα γραφήματα.
 
 

 
Μαρμάρινη αναθηματική ενεπίγραφη πλάκα.
(Μουσείο Μπενάκη, 3ος αιώνας π.Χ.).
Είναι γραμμένη στο ιωνικό αλφάβητο, με κεφαλαία γράμματα,
χωρίς διαστήματα μεταξύ των λέξεων, όπως έγραφαν τότε.
 
Οι έλληνες επινόησαν για πρώτη φορά στην ιστορία της γραφής τη δήλωση και των φωνηέντων, αυτών δηλαδή, που αποτελούν τη βάση της συλλαβής και της γλώσσας γενικότερα.

Σκεφθείτε π.χ. τι θα καταλαβαίνατε αν διαβάζατε μία λέξη με τα εξής τρία γράμματα: κ π ς. Θα μπορούσαν να αναγνωσθούν ως κήπος ή κάπως ή κόπος.
  
Επιπλέον, χρειάστηκε να επινοήσουν και κάποια νέα γράμματα για σύμφωνα, που δεν υπήρχαν στα φοινικικά: τα δασέα Φ, και Χ, και το διπλό Ψ. Τέλος το Ω (ωμέγα), δηλαδή ο μακρός φθόγγος του ο, δημιουργήθηκε για να διακρίνεται από το Ο (όμικρον) Έφτασαν έτσι στη δημιουργία της πρώτης πραγματικά αλφαβητικής γραφής, του πρώτου αλφαβήτου, όπου κάθε γράμμα δηλώνει και έναν φθόγγο.

Με το ελληνικό αλφάβητο δημιουργείται, για πρώτη φορά, ένα σύστημα γραφής, που παριστάνει όλους τους φθόγγους χωρίς την ελλειπτικότητα του φοινικικού συστήματος, αλλά και την πολύ μεγαλύτερη ελλειπτικότητα των παλαιότερων συλλαβικών συστημάτων, όπως ήταν εκείνο της γραμμικής Β. Το αποτέλεσμα είναι, ότι υπάρχει πλέον ένα «εργαλείο», εξαιρετικά ευέλικτο και οικονομικό, που μαθαίνεται εύκολα και μπορεί να γίνει κτήμα όλων και όχι μόνον των ειδικών γραφέων.  
 

 
Η αρχαία
ελληνική γλώσσα
είχε πολλές
προσμίξεις
ξένων λέξεων.
Δεν υπάρχει
μια απόλυτα
καθαρή γλώσσα,
όπως δεν μπορεί
να υπάρξει
καθαρή φυλή.

Αυτό είναι
απόλυτα
φυσιολογικό.

 

Η επινόηση αυτή, καθόλου αυτονόητη, κάνει ώστε το αλφάβητο να αναγνωρίζεται διεθνώς ως ελληνική δημιουργία, όσο και αν την πρώτη ύλη πήραν οι έλληνες από άλλους.

Οι ίδιοι οι αρχαίοι έλληνες είχαν επίγνωση, ότι το αλφάβητο τους βασιζόταν στο φοινικικό. Τα γράμματα του αλφαβήτου τα ονόμαζαν φοινικήια γράμματα. Ο ιστορικός Ηρόδοτος λέει ξεκάθαρα (5, 58), ότι οι έλληνες έμαθαν τη γραφή τους από τους φοίνικες και σημειώνει: «Αφού τα γράμματα τα εισήγαγαν οι φοίνικες στην Ελλάδα, είναι δίκαιο να ονομάζονται φοινικικά».
    
Για την προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου από το φοινικικό, πέραν της μαρτυρίας του Ηροδότου, μας πείθουν και τα εξής στοιχεία:

Η μορφή των γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου είναι παρόμοια, εξελιγμένη μορφή των γραμμάτων του φοινικικού.
Η σειρά των γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου είναι ίδια με του φοινικικού.
Τα ονόματα των γραμμάτων δεν σημαίνουν τίποτε στα ελληνικά ούτε ετυμολογούνται από την ελληνική γλώσσα. Επίσης δεν κλίνονται στην ελληνική. Αντίθετα, ετυμολογούνται και ερμηνεύονται από την φοινικική: το άλφα από το aleph (=βόδι), το βήτα από το bet (=σπίτι), το γάμα από το gaml (=καμήλα), το δέλτα από delt (=πόρτα) κ.λπ..
  
Η κατεύθυνση της γραφής

Οι έλληνες αρχικά έγραφαν από τα δεξιά προς τα αριστερά, «επί τα λαιά», δηλαδή όπως ακριβώς οι φοίνικες. Αργότερα όμως, ο δεύτερος στίχος ενός κειμένου άρχιζε με ανάστροφη φορά από εκεί που τελείωνε ο πρώτος κ.ο.κ.,  όμοια με την κίνηση των βοδιών στο όργωμα του χωραφιού. Γι’ αυτό και η γραφή αυτή ονομάζεται βουστροφηδόν. (Με τον τρόπο αυτόν είναι γραμμένη η μεγάλη δωδεκάδελτος επιγραφή της Γόρτυνας).
 
Αρκετά νωρίς όμως (κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα), οι έλληνες διαπίστωσαν τα μειονεκτήματα και των δύο αυτών τρόπων γραφής. Καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι είναι δεξιόχειρες, η γραφή προς τα δεξιά γίνεται ευκολότερα, γιατί είναι φυσικότερη. Έτσι επικράτησε η φορά προς τα δεξιά, «ες ευθύ», σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο και μέσω των ρωμαίων πέρασε στον νεότερο δυτικό κόσμο.

Τρόπος γραφής
Τα αρχαιοελληνικά κείμενα γράφονταν χωρίς διαστήματα ανάμεσα στις λέξεις, με κεφαλαία μόνο γράμματα και χωρίς τόνους. Τα μικρά γράμματα, ο χωρισμός των λέξεων, οι τόνοι και τα πνεύματα θα έλθουν πολύ αργότερα, από τα χρόνια των κατακτήσεων του Μ. Αλεξάνδρου και μετά. Η εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας σε ένα τεράστιο γεωγραφικό εύρος και η εκμάθησή της από αλλόγλωσσους οδήγησαν σε «μεταρρυθμίσεις», που βοήθησαν τους ξένους να μάθουν ευκολότερα τα ελληνικά.

Πολυτονικό
και μικρογράμματη γραφή

Στον ελλαδικό χώρο κατά την αρχαιότητα υπήρχαν σε χρήση στις διάφορες πόλεις-κράτη, βασίλεια, και ελληνικές αποικίες διάφορα αλφάβητα. Απ’ ότι φαίνεται στον παραπλέυρως πίνακα, στα γράμματά τους συμπεριλαμβάνονται και οι (σήμερα αποκαλούμενοι) λατινικοί χαρακτήρες (C, L, R κ.λπ.). Από το 403 π.Χ. οι αθηναίοι αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τη μορφή του ιωνικού αλφαβήτου. Με τη διάδοση της ελληνιστικής κοινής, η ιωνική μορφή του αλφαβήτου επισκίασε τις υπόλοιπες εκδοχές του.
 


Σύγκριση του φοινικικού
με τα κυριότερα ελληνικά αλφάβητα
.

Παρατηρήστε, ότι πολλοί χαρακτήρες του χαλκι-
δικού αλφαβήτου είναι οι μετέπειτα καλούμενοι
λατινικοί.
Αποδυναμώνεται έτσι η επιχειρηματο-
λογία των εθνικιστών κατά των greeklish,
στα οποία γίνεται χρήση ξένου αλφαβήτου,
των λατινικών.
Το αλφάβητο που χρησιμο-
ποιούμε σήμερα στην Ελλάδα προέρχεται από
το αττικό, ενώ το λατινικό από το χαλκιδικό.

 
  

 
Το πολυ-
τονικό
δεν χρησιμο-
ποιείτο στην
αρχαία εποχή.
Είναι γέννημα
των βυζαντινών
χρόνων.


Κατά την ελληνιστική περίοδο, ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος εισήγαγε και πρωτοχρησιμοποίησε τα πνεύματα και τους τόνους. Η ανάγκη για τα συγκεκριμένα τονικά σημεία δημιουργήθηκε από την βαθμιαία απόκλιση μεταξύ προφοράς και γραφής. Δεν ήταν παρά τον 2ο αιώνα μ.Χ. όμως, όταν τα πνεύματα και οι τόνοι έκαναν την εμφάνισή τους στα κείμενα των παπύρων. Με την πάροδο του χρόνου, όσο υποχωρούσε η διάκριση της προσωδίας, άρχισε να διαδίδεται η χρήση των τονικών σημείων, έως ότου καθιερώθηκε πλήρως στις αρχές του μεσαίωνα. Οπωσδήποτε, γενίκευση της δήλωσης της ψιλής και της δασείας έχουµε –όπως και για τους τόνους– µόλις τον 9ο αιώνα.

Η γραφή με κεφαλαία γράμματα χρησιμοποιούνταν ως τον 8ο αιώνα μ.Χ., όταν και επικράτησε η χρήση των πεζών γραμμάτων. Η ελληνική μικρογράμματη ή βυζαντινή γραφή, η οποία φαίνεται να εξελίχθηκε από την ανάγκη ταχείας επικοινωνίας μέσω χειρογράφων επιστολών, όπου η μορφή των γραμμάτων προσαρμόστηκε στην κίνηση της γραφής, τυποποιήθηκε στις αρχές του 9ου μ.Χ..
  
Αναφέρεται και ως στουδιτική γραφή, από το παλαιότερο, μέχρι σήμερα, χρονολογημένο δείγμα ελληνικής μικρογράμματης γραφής, το Τετραβάγγελο Ουσπένσκι, στην Αγία Πετρούπολη. Το χειρόγραφο βιβλίο χρονολογείται από το 835 και προέρχεται από τη μονή Στουδίου.
  

Τα πνεύματα, οι τόνοι και οι υπογεγραμμένες στις μέρες μας σταμάτησαν να έχουν κάποια σημασία και κατάντησαν άχρηστα «στολίδια» των λέξεων, οπότε φυσιολογικά καταργήθηκαν. Πολλοί βυζαντινορθόδοξοι εθνικιστές, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος όμως, καθώς και οι ορθόδοξες εκκλησίες και πατριαρχεία ανά τον κόσμο, συνεχίζουν τη χρήση της ─βυζαντινής προέλευσης─ πολυτονικής ορθογραφίας.
 
Προφορά
Η γραπτή αναπαράσταση μιας γλώσσας είναι ένα πολύ ισχυρό κομμάτι του νήματος, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν μιας κοινότητας. Η άκρη του νήματος αυτού είναι η λεγόμενη ιστορική ορθογραφία της γλώσσας. Ταυτόχρονα, η ορθογραφία είναι το μοναδικό κομμάτι μιας γλώσσας, που δεν μπορεί να κατακτηθεί «φυσικά» μέσα από την καθημερινή επικοινωνία, αλλά μαθαίνεται με πολύπλοκους συχνά κανόνες.

Η γλώσσα όμως αλλάζει μαζί με την κοινωνία που τη χρησιμοποιεί. Με την πάροδο του χρόνου η προφορική και η γραπτή μορφή μιας γλώσσας συχνά απομακρύνονται η μία από την άλλη, ώσπου κάποια στιγμή η ιστορική ορθογραφία μιας γλώσσας δεν ανταποκρίνεται πλέον στη σύγχρονη προφορά της. Ετσι, η σύγχρονη ελληνική γραφή είναι φορτωμένη με φθογγόσημα (η, ι, υ, οι...) και ως πριν από μερικές δεκαετίες με τα σύμβολα των τόνων, αλλά χωρίς αντιστοιχία στη σύγχρονη προφορική γλώσσα.


Ο λόγος ύπαρξής τους δεν είναι πλέον λειτουργικός, αλλά ετυμολογικός (η ορθογραφία δείχνει την προέλευση των λέξεων), ιστορικός (η γραφή των λέξεων παραμένει απαράλλακτη) και κυρίως συμβολικός (η απαράλλακτη ορθογραφία συμβολίζει τη δήθεν ιστορική συνέχεια της νεορωμέικης εθνικής κοινότητας από την ελληνική αρχαιότητα).

    
Αν και
το πολυ-
τονικό
σύστημα
δεν χρησιμο-
ποιείτο
στην αττική
διάλεκτο,
τα αρχαία
ελληνικά
εξακολουθούν
να διδά-
σκονται στη Ρωμιοσύνη
με το βυζαν-
τινό σύστημα
της χρήσης
των πνευ-
μάτων.

 

   
Αυτό που είναι ολοφάνερο σ’ αυτόν, που κατέχει ή προσπαθεί να μάθει νεορωμέικα, είναι, ότι άλλα γράφουμε και άλλα προφέρουμε. Γράφουμε παιδί, όμως δεν προφέρουμε παϊδί, αλλά πεδί. Γράφουμε και και προφέρουμε ke,  γράφουμε οίκος και προφέρουμε ikos, γράφουμε ειρήνη και προφέρουμε irini. Γράφουμε ίδιος, ήλιος, ύφος, είμαι, οίστρος, υιοθεσία, αλλά η αρχή των λέξεων αυτών, παρά τα διαφορετικά γράμματα, προφέρεται με τον ίδιο τρόπο: ι.

Αυτό συμβαίνει, γιατί εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε έναν τρόπο γραφής, που είναι ιστορικός , δηλαδή καταγράφει μια παλιότερη προφορά. Στα αρχαία ελληνικά τα γράμματα (ή οι συνδυασμοί γραμμάτων) ι, η, υ, ει, οι, υι αντιστοιχούν σε διαφορετικές προφορές, σε διαφορετικούς φθόγγους. Σήμερα όμως, τα ι, η, υ, ει, οι, υι κατέληξαν να δηλώνουν τον ίδιο φθόγγο, το ι. Η προφορά είναι ίδια, αλλά εξακολουθούμε να γράφουμε σαν να μην είναι. Έτσι, άλλα γράφουμε και άλλα προφέρουμε.  

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα ρωμέικα, αλλά και σε πολλές άλλες γλώσσες. Ενώ, όταν πρωτοεφευρέθηκε το αλφάβητο, κάθε σύμβολο αντιστοιχούσε και σε κάποιο φθόγγο, σήμερα δεν συμβαίνει αυτό. Κάθε γλώσσα αλλάζει, εξελίσσεται, δεν αλλάζει όμως η γραφή. Οι λαοί, αφού τα τελευταία διακόσια χρόνια με τη δημιουργία των εθνών-κρατών και την υποχρεωτική παιδεία─πλύση εγκεφάλου εντάχθηκαν σε κάποιο εθνικό σύνολο, έχουν ταμπουρωθεί σήμερα πίσω από τη γραφή και νομίζουν, ότι άμα αλλάξει, θα χάσουν την εθνική τους ταυτότητα.

Σκεφτείτε τους άγγλους, επίσης. Γράφουν right και προφέρουν rait, γράφουν knife και προφέρουν naif. Οι γάλλοι γράφουν lait και προφέρουν le, γράφουν eau και προφέρουν ο κ.λπ.. Όλα αυτά σημαίνουν, ότι οι συγκεκριμένες γραφές αντανακλούν παλιότερες προφορές, που άλλαξαν. Η προφορά έχει αλλάξει στις γλώσσες, όχι η γραφή τους.

 
 


Εν βερ βερ βα βερ εν βερ βερ.
Ένα πράσινο σκουλήκι πηγαίνει
προς ένα γυάλινο ποτήρι.
Γαλλικός γλωσσοδέτης χαρακτηριστικός της αστοχίας
της ορθογραφίας.
 

Υπάρχει μία απόδειξη εξαιρετικά σπαρταριστή για τις αλλαγές, που έχουν επέλθει στην προφορά των ελληνικών από τα κλασικά χρόνια και μετά. Ένας κωμικός ποιητής της αρχαίας Αθήνας, ο Κρατίνος, θέλοντας να αποδώσει γραπτά το βέλασμα των προβάτων έγραφε: βη βη. Αν αρνηθούμε να δεχθούμε, ότι η προφορά άλλαξε, τότε διαβάζοντας το κείμενο αυτό θα πρέπει να υποστηρίξουμε, ότι τα πρόβατα βέλαζαν διαφορετικά στην αρχαιότητα απ' ό,τι σήμερα: έκαναν βι βι (όπως προφέρονται το β και το η στα νεορωμέικα). Τα πρόβατα βέβαια, βέλαζαν τότε με τον ίδιο τρόπο, όπως και τώρα. Έκαναν μπε. Αυτό που άλλαξε είναι η σχέση γραμμάτων και φθόγγων: το β στα αρχαία ελληνικά προφερόταν b, όπως το αγγλικό b και το η προφερόταν ee, ήταν μακρό.

Πρέπει πάντως, να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε, όταν μιλάμε για το πώς προφέρονταν τα αρχαία ελληνικά. Για ποια εποχή μιλάμε και για ποια μορφή των αρχαίων ελληνικών. Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχε μια κοινή γλώσσα, όπως υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα. Κοινή γλώσσα αναπτύχθηκε την ελληνιστική εποχή. Και η κοινή αυτή γλώσσα βασίστηκε στη διάλεκτο της Αθήνας, την αττική διάλεκτο, που είχε το μεγαλύτερο γόητρο, γιατί ήταν διάλεκτος που μιλιόταν, και γραφόταν, στην πιο ισχυρή πόλη-κράτος της αρχαίας Ελλάδας.

Ποια ήταν αυτή η παλιότερη προφορά;
Βασικά σημεία:
Οι δίφθογγοι ήταν πραγματικά δίφθογγοι (ει=ei, αι=ai, οι=oi κ.λπ.).
Τα φωνήεντα ήταν μακρά και βραχέα  (η=ee, ω=οο).
Προφερόταν κανονικά η δασεία ως φθόγγος (δασεία =h).
Τα γράμματα β, δ, γ προφέρονταν όπως σήμερα τα αγγλικά b, d, g.

Η ερασμιακή προφορά
Οι ξένοι προφέρουν τα αρχαία ελληνικά με τη λεγόμενη ερασμιακή προφορά (από το όνομα του ολλανδού σοφού Έρασμου, του 16ου αιώνα). Η ερασμιακή προφορά είναι μια προσπάθεια προσέγγισης της αρχαίας προφοράς. Με άλλα λόγια, όταν προφέρουμε τα αρχαία ελληνικά με την ερασμιακή προφορά, δεν τα διαβάζουμε με τη νεορωμέικη προφορά, αλλά με τον τρόπο, που υποθέτουμε, ότι προφέρονταν στην αρχαιότητα.

Για εμάς εδώ στην Ελλάδα αυτό ακούγεται παράξενο ή και ενοχλητικό αφ’ ενός γιατί δεν έχουμε συνηθίσει να ακούμε τα αρχαία ελληνικά με προφορά άλλη από τη νεορωμέικη, που μας έμαθαν στο σχολείο, κι αφ’ ετέρου γιατί ως μαθητές δεν μάθαμε ποτέ, ότι η ελληνική γλώσσα ήταν αλλιώς στην αρχαία εποχή, τόσο ως προς την προφορά όσο και ως προς άλλες όψεις της (σύνταξη, λεξιλόγιο κ.λπ.). Και αυτό το δεύτερο ευθύνεται για τις συχνά βίαιες αντιδράσεις στην ερασμιακή προφορά των ξένων.

Με την ερασμική προφορά διαβάζουν τα αρχαία ελληνικά οι πάντες στον κόσμο πλην των ρωμιών. Με εξαίρεση μια μικρή μειοψηφία, που γνωρίζει το ζήτημα, οι ρωμιοί σήμερα νομίζουν πως μιλάνε, όπως οι υποτιθέμενοι αρχαίοι πρόγονοί τους.

Αρχαίες ελληνικές διάλεκτοι

Αν και στην αρχαιότητα υπήρχαν πολλές ελληνικές διάλεκτοι, ποτέ δεν διαμορφώθηκαν οι συνθήκες, που θα ευνοούσαν την ολοσχερή διάσπαση της ελληνικής και τη δημιουργία θυγατρικών γλωσσών. Αντίθετα, στο πέρασμα των αιώνων η επικοινωνία ανάμεσα στα φύλα, οι αναμίξεις τους στις αποικίες, οι οικονομικές δοσοληψίες, οι διάφορες συμμαχίες, οι συγκρούσεις με τους «βαρβάρους» (δηλαδή με τους αλλόγλωσσους) συνετέλεσαν, ώστε να αναπτυχθεί κοινή συνείδηση για την καταγωγή, τη θρησκεία, τους μύθους, τις παραδόσεις και βέβαια, για την ενότητα της γλώσσας.

Η κυριαρχία της αττικής διαλέκτου
Από τον 4ο αιώνα π.Χ. παρατηρείται το φαινόμενο της εξάπλωσης της χρήσης της αττικής διαλέκτου, παράλληλα με την επέκταση της αθηναϊκής ηγεμονίας. Η ένταξη των περισσοτέρων ιωνικών πόλεων στην αθηναϊκή συμμαχία, αλλά κυρίως η μεγάλη εμπορική και οικονομική διείσδυση των αθηναίων σε ολόκληρο τον ελληνόφωνο κόσμο έκαναν την αττική διάλεκτο την πρώτη προφορική κοινή γλώσσα των ελλήνων. Μεγάλη ώθηση στην κυριαρχία της αττικής έδωσε και η υιοθέτησή της ως επίσημης γλώσσας της μακεδονικής αυλής.
 
 

«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου
στις αμμουδιές του Ομήρου...».
Εθνικιστικές ονειρώξεις στο «Άξιον Εστί»
του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη (Ελύτη).
(Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Ο θεός, η γυναίκα του, ο ποιητής
και ο πρωτομάστορας
).
 
   

Ελληνιστική
Ως ελληνιστική ή αλεξανδρινή κοινή ορίζεται η απλοποιημένη αττική κυρίως διάλεκτος, η οποία από τους χρόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μέχρι περίπου τον 6ο αιώνα μ.Χ. γίνεται η γλώσσα ─πέραν της διοίκησης─ του εμπορίου, της οικονομίας, της διπλωματίας και της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης, η επίσημη γραπτή και προφορική γλώσσα. Γίνεται η κοινή γλώσσα συνεννόησης μιας αχανούς περιοχής. Συχνά παρομοιάζεται με την κυριαρχία της αγγλικής στη σύγχρονη εποχή.
  
Αυτή η τεράστια εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας και η υιοθέτησή της από αλλόγλωσσους, γεννά μια σειρά από μεγάλες αλλαγές, που έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την εξομάλυνση και απλούστευση της δομής της:  απλούστερη μορφολογία, περισσότερη σύνταξη εκεί όπου παλιότερα χρησιμοποιούνταν κυρίως μορφολογικοί τρόποι για να εκφραστούν σημασίες, προκειμένου να διευκολυνθούν οι επικοινωνιακές ανάγκες των νέων φορέων της.

Απλούστευση, εξομάλυνση, λιγότερη μορφολογία, περισσότερη σύνταξη: όλα αυτά σημαίνουν ευκολότερη εκμάθηση της γλώσσας. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι οι μεγάλες αυτές αλλαγές γίνονται σε μια εποχή, κατά την οποία μεγάλοι αριθμοί αλλόγλωσσων «υιοθετούν» την ελληνική. Σε αυτούς και στις δικές τους ανάγκες εκμάθησης πρέπει να οφείλεται σε σημαντικό ποσοστό η μορφή που παίρνει αυτή την εποχή η γλώσσα.

Ενδεικτικές απολοποιήσεις και γενικεύσεις:
Φωνητικές: οι δίφθογγοι αρχίζουν να προφέρονται ως μονόφθογγοι (ει=i, αι=e, οι=i  κ.ο.κ.), τα β, γ, δ αρχίζουν να προφέρονται όπως σήμερα και όχι b, g, d, όπως προφέρονταν κατά τους αρχαίους χρόνους.
Μορφολογικές: χάνεται ο δυϊκός αριθμός και συγχωνεύεται με τον πληθυντικό, πολλά τριτόκλιτα ενοποιούνται με τα πρωτόκλιτα (ελπίς=ελπίδα, ποιμήν=ποιμένας κ.ο.κ.).
Συντακτικές: χάνεται η συντακτική λειτουργία του απαρέμφατου και της μετοχής, καθώς και της δοτικής. Το απαρέμφατο και η μετοχή αναλύονται σε δευτερεύουσες προτάσεις και τη θέση της δοτικής παίρνουν η γενική ή η αιτιατική.
Λεξιλογικές: πολλές αρχαίες λέξεις αντικαθίστανται από νέες και πολλές άλλες αλλάζουν σημασία (ιδίως με την εμφάνιση του χριστιανισμού: εκκλησία, άγγελος, δαίμων κ.λπ.), ενώ υιοθετούνται και αρκετές ξένες, κυρίως εβραϊκές και λατινικές.
Και τέλος:
Η εισαγωγή των τόνων: κατά την περίοδο αυτή εισάγονται οι τόνοι, όπως προαναφέρθηκε, κυρίως για τη διευκόλυνση των μη ιθαγενών ομιλητών της ελληνικής, δηλαδή των ξένων, που ήθελαν να μάθουν τα ελληνικά.

 
Τα ρωμέικα
ανάγονται
στην ελλη-
νιστική κοινή.
Δεν έχουν
άμεση σχέση
με τα αρχαία
ελληνικά.
Η απευθείας
σύνδεση
της σημερινής
γλωσσικής
κατάστασης
των ρωμέικων
με την αρχαιό-
τητα χωρίς
να λαμ-
βάνεται
υπ’ όψη
η υπερδισχι-
λιετής ενδιά-
μεση γλωσ-
σική ιστορία,
είναι αυθαί-
ρετη και εμ-
πίπτει στις
φαντασιώσεις
του νεορωμέ-
ικου εθνικισμού.
 

 
Αττικισμός
Κατά την ελληνιστική περίοδο σταμάτησαν να παράγονται λογοτεχνικά έργα, που να θεωρούνται ισάξια της κλασικής εποχής. Από τον 1ο αιώνα π.Χ. οι λόγιοι και οι γραμματικοί (δηλαδή οι φιλόλογοι) των ελληνιστικών κέντρων, κυρίως της πτολεμαϊκής Αλεξάνδρειας, θεωρούσαν, ότι βίωναν μια περίοδο πνευματικής και λογοτεχνικής παρακμής, και ως θεραπεία άρχισαν να υποστηρίζουν την επιστροφή στην παλιά αττική διάλεκτο. Πίστευαν, ότι μόνο η διδασκαλία και η μίμηση της γλώσσας των μεγάλων συγγραφέων της Αθήνας θα συντελούσε στην παραγωγή έργων παρόμοιων με εκείνα του ένδοξου παρελθόντος. Εξ ου και η πνευματική αυτή αντίδραση ονομάστηκε «αττικισμός» (αττικίζω=μιμούμαι την αττική διάλεκτο).
    

 
Η καθιέρωση
είτε των αρ-
χαίων ελληνι-
κών είτε
των ρωμέικων
ως επίσημης
γλώσσας
παρουσίαζε
μεγάλα
προβλήματα
εξαιτίας
της μεγάλης
γλωσσικής
διάσπασης
ανάμεσα
στους κατοί-
κους του
ελλαδι-
κού χώρου.

 

Ελληνική γλώσσα και χριστιανισμός
Η ελληνική γλώσσα –που ούτως ή άλλως ήταν η κοινή γλώσσα της εποχής– χρησιμοποιήθηκε ως όχημα διάδοσης της χριστιανικής διδασκαλίας. Η επίσημη εκκλησία υιοθέτησε την αττικίζουσα γλώσσα. Ακόμη και σήμερα τα μηνύματα και οι επιστολές του Οικουμενικού Πατριάρχη και άλλων ιεραχρών είναι γραμμένα σε αυτή τη γλωσσική μορφή.

Νεοελληνικός Διαφωτισμός και ίδρυση του κράτους
Το γλωσσικό ζήτημα

Αφού μετά το ’21 κατασκευάστηκε το κρατίδιο-προτεκτοράτο Ελλάδα, προέκυψε η ανάγκη να κατασκευασθούν και οι υπήκοοί του, οι εθνικά έλληνες. Έτσι, βαπτίστηκαν οι ρωμιοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου (αρβανίτες, βλάχοι, βορειοαφρικανοί, ανατολίτες κ.λπ.) έλληνες, απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Στα σχολεία του κράτους επιχείρησαν να ξεριζώσουν από τους μαθητές την ρωμέικη, αρβανίτικη, βλάχικη κ.λπ. συνείδηση και να τους ενσταλάξουν μια νέα, πλαστή, δήθεν ελληνική συνείδηση. Βασικό εργαλείο της δημιουργίας της νέας εθνικής συνείδησης ήταν η γλώσσα.

Οι περισσότεροι λόγιοι της εποχής έκριναν, πως για τον «φωτισμό του γένους» κατάλληλο γλωσσικό όργανο είναι τα αρχαία ελληνικά. Αντίθετα, κάποιοι άλλοι υποστήριξαν την καλλιέργεια και προώθηση των ρωμέικων ανάμεσα στις πολλές ομιλούμενες στο χώρο (αλβανικά, ρουμάνικα, τούρκικα κ.λπ.).
 
Τελικά, επελέγησαν τα αρχαία ελληνικά, μια νεκρή βέβαια γλώσσα. Κάποιοι μορφωμένοι πιθήκιζαν τους απόγονους των αρχαίων ελλήνων χρησιμοποιώντας όσο περισσότερες λέξεις μπορούσαν, που ήταν ή έμοιαζαν αρχαιοελληνικές. Τέτοιες λέξεις έβαλαν στην εκπαίδευση, καθώς και νέες, που έφτιαξαν με προσοχή, να μοιάζουν κι αυτές αρχαιοελληνικές.

Οι δημιουργοί του έθνους θεωρούσαν, πως όσες περισσότερες αρχαίες λέξεις νεκρανάσταιναν, τόσο και πιο πολύ θα έκαναν τους κατοίκους του ελλαδικού χώρου να μοιάζουν ή τουλάχιστον να πιστεύουν, ότι μοιάζουν με τους ένδοξους δήθεν προγόνους τους. Στην ψεύτικη αυτή γλώσσα στάθηκε αρωγός και η διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας στα σχολεία, μιας παραχαραγμένης βέβαια Ιστορίας.

 
Αυτή η μορφή γλώσσας, που επιβλήθηκε βάσει κρατικού σχεδίου από τους καθαρευουσιάνους γλωσσαμύντορες, ήταν αρχαϊστική, δηλαδή δεν αντιστοιχούσε στις ομιλούμενες μορφές, αλλά προσπαθούσε να μιμηθεί την αρχαία ελληνική γλώσσα κι αυτό γιατί η αρχαία ελληνική γλώσσα, και ιδιαίτερα η διάλεκτος της πιο σπουδαίας αρχαίας πόλης, της Αθήνας, θεωρούνταν, ότι ήταν όχι μόνο ένδοξη, αλλά και «καθαρή» (γι' αυτό η γραπτή αυτή γλωσσική ποικιλία ονομάστηκε καθαρεύουσα), δηλαδή «αμόλυντη» από επιδράσεις άλλων γλωσσών, οι οποίες, κατά τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, είχαν «χαλάσει» την ομιλούμενη ελληνική, όπως εμφανιζόταν στις διαλέκτους.

Η άποψη αυτή δεν στέκεται επιστημονικά. Οι γλώσσες αλλάζουν, προσαρμόζονται, αλλά δεν χαλάνε. Οι δανεισμοί τις εμπλουτίζουν, δεν τις βρωμίζουν ούτε τις καταστρέφουν. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Δεν υπάρχουν «καθαρές» γλώσσες).

 
Το γλωσσικό
ζήτημα
δεν είναι
η αιτία,
αλλά ένα
σύμπτωμα
προσκόλλησης
στο παρελθόν.

 

 
Η αρχή είχε γίνει από τον Κοραή, ο οποίος μερικές δεκαετίες ήδη πριν από το ‘21, ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο τού ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: 1821: Πώς οι ρωμιοί μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»).
 

 
Η επιχείρηση να «αποδει-
χτεί», ότι τόσο η σημερι-
νή ομιλούμενη γλώσσα
όσο και η αρχαία ελληνική
(κι ενδεχομένως και άλλες
«ελληνικές», όπως της ελλη-
νιστικής ή μεσαιωνικής περιό-
δων) αποτελούν μορφές
της ίδιας, ενιαίας γλώσσας,
της ελληνικής, δεν είναι
καινούρια.
Ξεκίνησε παλιότερα
από την ίδρυση του κράτους,
από τον Αδαμάντιο Κοραή
και τον λεγόμενο
Νεοελληνικό Διαφωτισμό.
 

Ο Κοραής λοιπόν, αποφάσισε να
υποστούν τα ρωμέικα έναν «καλ-
λωπισμόν
»: να αφαιρεθούν δη-
λαδή οι ξένες λέξεις και να
προστεθούν στοιχεία από τη μορ-
φολογία της αρχαίας ελληνικής,
κυρίως στο επίπεδο των καταλή-
ξεων (π.χ. η γαζέτα να γίνει
εφημερίς, το χωριό να γίνει χω-
ρίον
κ.ο.κ.).

«Οι λόγιοι άνδρες του έθνους»,
έλεγε ο Κοραής, «είναι φυσικοί
νομοθέται της γλώσσης, την ο-
ποίαν λαλεί το έθνος... Εις αυ-
τούς ανήκει η διόρθωσις της
γλώσσης, αλλ’ η γλώσσα είναι
κτήμα του όλου έθνους και κτήμα
ιερόν. Όθεν πρέπει να ανακαινίζε-
ται με ευλάβειαν και ησυχίαν
».

 
Το νέο κράτος υιοθέτησε την καθαρεύουσα, την επέβαλε δια της υποχρεωτικής παιδείας και την καθιέρωσε ως επίσημη γλώσσα της διοίκησης, με την οποία λειτουργούσε και γράφονταν οι νόμοι. Το 1911 μάλιστα, επιβλήθηκε και συνταγματικά η απαγόρευση της ρωμέικης γλώσσας και των άλλων γλωσσών (αρβανίτικων, βλάχικων κ.ά.) στην κρατική διοίκηση. Στην καθαρεύουσα συντάσσονταν οι εφημερίδες και τα λογοτεχνικά (ακόμη και τα ποιητικά!) έργα της αθηναϊκής ρομαντικής σχολής και των φαναριωτών (1830-1880).

 
 Το δημιούργημα του Κοραή,
επειδή ακριβώς προσέβλεπε
στον καθαρισμό της γλώσσας από κάθε τι
«οθνείον (=ξένο) και χυδαίον»,
ονομάστηκε καθαρεύουσα.
Ένα δείγμα της,
των
«μακαρονικών» του Κοραή,
φαίνεται στον πίνακα.
 
  
Το γενικό πνεύμα της εποχής, ο νεοκλασικισμός, η Μεγάλη Ιδέα και οι εθνικιστικές βλέψεις, το ρομαντικό όραμα της αναβίωσης της αρχαίας γλώσσας, και ιδιαίτερα η θεωρία του γερμανού ιστορικού J. Ph. Fallmerayer, ότι οι νεορωμιοί δεν έχουν καμία φυλετική σχέση με τους αρχαίους έλληνες, οδήγησαν σταδιακά τον γραπτό λόγο σε έναν άκρατο αρχαϊσμό. Η καθαρεύουσα έγινε αρχαΐζουσα (κατά την εικοσαετία 1860-1880).

Όσο περισσότερο οι νεορωμιοί χρησιμοποιούσαν κάποια γλώσσα, που θεωρούσαν, ότι έμοιαζε περισσότερο με τα αρχαία ελληνικά, τόσο περισσότερο θεωρούσαν, ότι αποδεικνυόταν η φυλετική συνέχεια της φυλής
.

Η καθαρεύουσα όμως, επειδή όμως δεν ήταν ένα ζωντανό γλωσσικό όργανο ─δεν μιλιόταν─ δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει η κοινή ομιλούμενη γλώσσα (γλωσσικό ζήτημα). Αρκετοί ρωμιοί μιλούσαν και μιλούν τα ρωμέικα, τη γλώσσα, που από τα βυζαντινά χρόνια είχε διαμορφωθεί στα μεγάλα κέντρα της αυτοκρατορίας (με πρώτο την Κωνσταντινούπολη) με επιδράσεις από τις διαλέκτους της περιοχής, αλλά κι από την ελληνιστική κοινή.

 
Στο απόσπασμα αυτό από την ταινία
«Πολίτικη Κουζίνα», αποτυπώνεται
με εύστοχο τρόπο η διαφορά
ρωμιού─έλληνα.
Μικρασιάτης πρόσφυγας εξηγεί
στη δασκάλα του γιου του
στην Ελλάδα, ότι στο σπίτι
δενμιλάνε τούρκικα, αλλά
ρωμέικα (
κι όχι ελληνικά).
Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Για την Τουρκορωμιοσύνη ρε γαμώτο!
 

Με την πάροδο του χρόνου εμπλουτίστηκε και το λεξιλόγιο των ρωμέικων, ώστε να είναι σε θέση να εκφράσει τις έννοιες, που χρειάζεται μια κοινωνική δομή πιο σύνθετη. Έτσι, προστέθηκαν πολλές καινούργιες λέξεις είτε με δανεισμό από τα αρχαία ελληνικά είτε μεταφράζοντας στα ελληνικά όρους από άλλες γλώσσες (κυρίως από τα γαλλικά).

Για παράδειγμα, η λέξη διαμέρισμα είναι ακριβής μετάφραση του γαλλικού appartement και «κατασκευάστηκε» τον 19ο αιώνα για να περιγράψει μια πραγματικότητα, που δεν υπήρχε παλιότερα. Οι λέξεις νόμος, διοίκηση, εξουσία, εφετείο, βουλή, βουλευτής, πρόεδρος και πολλές άλλες «εισήλθαν» στη νέα γλώσσα από τα αρχαία ελληνικά. Οι τουρκικές λέξεις, που απέδιδαν έννοιες της διοίκησης την οθωμανική περίοδο (ντοβλέτι, φιρμάνι, αγάς, πασάς, μπέης κ.ά.) αντικαταστάθηκαν από ελληνικής καταγωγής λέξεις και όσες επιζούν χρησιμοποιούνται μόνο στον οικείο, καθημερινό λόγο, συχνά με μεταφορική σημασία.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα μεγάλο πλήθος λέξεων που χρησιμοποιούμε είναι τούρκικες (βλ.
Μικρασιάτικος χαβάς, Η αρχαία... τούρκικη γλώσσα μας κ.ά.), αλβανικές (αρβανίτικες, βλ. Από τον Σπάτα και τον Τατόη, στο Χαλάνδρι και τη Λούτσα...), σλάβικες (βλ. Τι απέγιναν τόσοι σλάβοι;) κ.λπ..
 
Ο «εξελληνισμός» της γλώσσας κορυφώθη-
κε από το μεταξικό καθεστώς, το οποίο
επιπλέον κατέβαλε έμμονη και οργανωμένη
προσπάθεια εξελληνισμού των κτηθέντων
εδαφών του κράτους αλλάζοντας τις τοπω-
νυμίες τους. Στις δημώδεις παραδόσεις
και θρύλους, που διδάσκονταν στα σχολεία
έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται κυρίως
εκείνοι, που έχουν ομοιότητες με αρχαίους
μύθους. Έπρεπε ακόμα να γίνεται ιδιαίτερη
μνεία σε  λέξεις, που είχαν αρχαία ελληνική
ρίζα και καμία αναφορά σε λέξεις τούρκικες,
εβραϊκές, αλβανικές, σλάβικες, αραβικές,
λατινικές κ.ά..


 
Όπως οι ρωμιοί
ονομάστηκαν έλληνες
─χωρίς να είναι─
έτσι και τα ρωμέικα
ονομάστηκαν ελληνικά
─επίσης χωρίς να είναι
.
 

  
Όσον αφορά στη γραφή, ο μόνος λόγος που (με εξαίρεση την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος) δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί καμιά μεταρρύθμιση, είναι η ίδια η ψυχή της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας. Παραμένουμε αλυσοδεμένοι με τους ελληνικούς χαρακτήρες και την «ιστορική» ορθογραφία, σε όλη τη ζωή μας ανορθόγραφοι, ψάχνοντας τα λεξικά για το «σωστό» και το «λάθος», επειδή υπάρχει ο κίνδυνος νεωτερίζοντας να μη «μοιάζουμε» σε εκείνους. Η προγονοπληξία είναι η σημαντικότερη πνευματική αρρώστια σε αυτή τη χώρα.
  
 
 












Δημήτρης Γληνός
(1882-1943).
Εκπαιδευτικός, συγγραφέας και πολιτικός.
Υπήρξε από τους πρωτεργάτες
της λεγόμενης «γλωσσοεκπαιδευτικής
μεταρρύθμισης».
 
   
  

Κάποιες προτάσεις παλιότερα για χρησιμοποίηση των λατινικών θεωρήθηκαν, ότι υπονόμευαν την κρατική εθνική ιδεολογία.

Ο Δ. Γληνός σε μια σειρά άρθρων του με τίτλο «Το κύμα της αγραματωσύνης», που δημοσιεύτηκε σε τέσσερις συνέχειες στο περιοδικό «Νέος Δρόμος», έγραφε:

«H σημερινή ελληνική ορθογραφία δε μπορεί να κρατηθεί. Οι λύσεις είναι τρεις:
1. N’ απλοποιηθεί το σημερινό ορθογραφικό σύστημα...
2. Να εισαγάγουμε τη φωνητική ορθογραφία...
3. Να πάρουμε το λατινικό αλφάβητο.
Την τρίτη λύση θεωρούμε για την καλύτερη, γιατί πρώτα-πρώτα μας εισάγει μορφικά στην οικογένεια των εβρωπαϊκών λαών, έπειτα λύνει με μιας ολόκληρο το ορθογραφικό πρόβλημα
». («Πρωτοπορία», φύλλο 21, 1930).



Το άρθρο λόγω έκτασης
έχει αναρτηθεί σε δύο μέρη.

Τέλος Α΄μέρους.

Μεταβείτε στο Β' μέρος κάνοντας κλικ εδώ.




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
~
Χαρρυ Κλυν - ο γλωσσικός μας πλούτος
https://www.youtube.com/watch?v=v7nWKWvaFLY

15.01.2016, 00:40:41





Ανώνυμος 36535 έγραψε...
Κάνουν αρχαία σήμερα; Δεν το νομίζω...Εμείς οι αρκετά παλιότεροι τα διδασκόμασταν.Μπορώ εγώ προσωπικώς να διαβάσω,ακόμη και σήμερα,ένα αττικό κείμενο απευθείας,με μικρή δυσκολία.Μια χαρά μάς εισήγαγε ο Ζούκης.Τώρα,το γιατί την επέβαλαν στα σχολεία είναι ένα άλλο θέμα.Το ότι όμως τα σημερινά ρωμέικα είναι εντελώς ξεκομμένα ,έχει ισχυρή βάση,όχι όμως ότι είναι και εντελώς άσχετα μεταξύ τους.Η καθαρεύουσα πολύ καλώς διδασκόταν.Σήμερα τι διδάσκονται; Την περιβόητη καθομιλουμένη; Ποιάν δηλ. "μαμά δώσε μου ένα ποτήρι νερό" ή "τι έφαγες χθες;" ; Μα αυτά μαθαίνονται στο δρόμο.Τι χρειάζονται στο σχολείο.Ενώ η καθαρεύουσα....
15.01.2016, 00:37:12





Ανώνυμος 36541 έγραψε...
Οσοι αντέξατε να διαβάσετε το 1ο μέρος, πηγαίνετε στο 2ο να διαβάσετε και τον αντίλογο. (στα σχόλια) Για να μη μας θεωρεί (όλους) η κάθε κυρία Λούπου..... Αμερικανάκια!
"Διογένης"
15.01.2016, 02:03:48





Ανώνυμος 36553 έγραψε...
κ.λουπα και με τα ιατρικα λεκτικα τι;;;γινεται.
ποιοι σου ειπαν οτι τα αρχαια μεταφραζονται;;
μηπως ειναι οι ιδιοι που λατινιστι προσπαθησαν να κατανοησουν τι;; διαλο γλωσσα ειναι ετουτη που στην φιλοσοφια σε αναγκαζει να ταξιδεψεις σε αλλα νοηματα και οχι συμβατα;;
για βαλε ενα νομικο σημερινο λεκτικο και ιχνογραφισε το στη γλωσσα που καταλαβαινεις.
σου λεω αρκετα συναφει νοηματα που καμια σχεση δεν θα εχουν με το νοημα της . κ. λουπα μας.
15.01.2016, 17:44:03





Bielidopoulos έγραψε...
~
Μύθοι και Αλήθειες για την Ελληνική Γλώσσα (μια διάλεξη του Νίκου Σαραντάκου)
https://www.youtube.com/watch?v=PLEcARwRpic

15.01.2016, 18:43:42





Ανώνυμος 36578 έγραψε...

Το παραθέτεις γιατί σου αρέσει, γατί συμφωνείς με τον ομιλητή ή απλά ως άποψη;
16.01.2016, 02:28:00





Ανώνυμος 36579 έγραψε...
Αφαιρέθηκε υβριστικό σχόλιο.
16.01.2016, 02:10:49





Ανώνυμος 36580 έγραψε...
χαλια μεγαλα. χειροτεροι απο τους μπαμπινιωτηδες καταντησατε. κριμα για τη θητεια σας στον Δαυλο. ινδοευρωπαικη ε; διαβαστε το βιβλιο του τσατσομοιρου να μορφωθειτε περι γλωσσας. α και τα ελληνικα ονοματα σε νησια του ατλαντικου ωκεανου τι ειναι φοινικικα; αναφερετε καποιος φοινικες φιλοσοφους ιατρους θεατρικους συγγραφεις η οτιδηποτε αλλο.
16.01.2016, 03:47:13





Ανώνυμος 36586 έγραψε...

Οι ετυμολογίες του Τσατσομοίρου έιναι σαν λεξαριθμητικές ερμηνείες. Σιγά μην σκεπτόντουσαν με τέτοιον πολύπλοκο τρόπο οι πρωτόγονοι. Ε ρε Bielidopoulos που σου χρειάζεται.
16.01.2016, 10:38:07





Ανώνυμος 36587 έγραψε...
Ρε πόσο πολύ έχουν "καεί" ορισμένοι σχολιαστές.



Απίστευτο
16.01.2016, 10:53:24





Ανώνυμος 36588 έγραψε...
Επιτέλους, ξεκολείστε βρε παιδιά από τις ελληναράδικες ανοησίες τύπου Τσατσόμοιρου.
16.01.2016, 11:26:16





Ανώνυμος 36624 έγραψε...
Παιδια ο καυγας δεν γινεται εδω. Γινετα κατω .απο το Β Μερος.
17.01.2016, 13:26:37





Ανώνυμος 36637 έγραψε...
Το κακό με τη θεωρία των Ινδοευρωπαίων έχει παραγίνει. Η θεωρία, βέβαια, ως μια γενική πρότασις δεν είναι εξ ολοκλήρου λανθασμένη. Μετακίνησις πληθυσμού προς ή από Ασίαν έχει όντως παρατηρηθεί. Αλλά, άλλο αυτό και άλλο η επιβολή δόγματος στην έρευνα τα τελευταία χρόνια. Και διατί το λέγω αυτό; Διότι, όποιον Ελληνικόν τουριστικόν οδηγό κι αν άνοιξα τώρα τελευταία, ξεκινά με την φράσιν: Στην Ελλαδική περιοχή τάδε, κατοικούσαν τις παλαιότερες χιλιετίες κάποιοι προέλληνες, οι Πελασγοί. Αυτοί, λέει, εχάθησαν από το προσκήνιο, όταν εμφανίσθησαν οι Ινδοευρωπαίοι, των οποίων η κοιτίς ευρίσκετο εις την δυτική περίπου Ασίαν,κάπου κοντά στο Ινδοκούχ. Η κοιτίς, κατά καιρούς, επανατοποθετείται παλι κάπου στην Ασίαν ή στα πέριξ αυτής, άλλοτε με αναφορές στον Καύκασον κι άλλοτε όχι, αναλόγως με το πού βολεύει τους ιστορικούς ερευνητές. Ως βοήθημα, μάλιστα, προς την ενίσχυσιν της θεωρίας αυτής, οι ειδικοί χρησιμοποιούσι στοιχεία από την κάθοδον των Δωριέων. Οι Δωριείς εντοπίζονται βόρεια στον Ελλαδικόν χώρον και ολίγον δυτικωτέρως των Ινδοευρωπαίων, συμπληρώνοντες ως κινητική πορεία πληθυσμού τα κενά της θεωρίας, όσον αφορά τα δυτικότερα των τοποθεσίας~ κοιτίδος. Το πρόβλημα με τη θεωρία των Ινδοευρωπαίων είναι ότι παραχαράσσει ως έναν μεγάλον βαθμόν την ιστορική συνέχεια των Ελλήνων~Πελασγών. Το ότι κάποια στιγμή παρατηρείται μετακίνησις πληθυσμών προς τον Ευρωπαικόν και άρα και Ελληνικόν χώρον έχει κάποια στοιχεία αληθείας, αλλά δεν είναι απολύτως ακριβή. Δηλαδή, η κάθοδος των Δωριέων, δια την οποίαν τόσο πολύ κόπτονται κάποιοι καθηγητάδες δεν σημαίνει ότι, σώνει και καλά, είχαμε στην ιστορικήν πορείαν του Ελληνισμού εισαγωγή ξένου πληθυσμού από κάπου αλλού. Η λέξις κάθοδος σημαίνει την επάνοδον, την επιστροφήν και όχι μόνο το κατέβασμα η κατηφόρισμα. Εν ολίγοις, ήταν πάλι Πελασγικοί πληθυσμοί αυτοί που επέστρεφαν από Βορράν προς Νότον. Με το ζόρι, δηλαδή, να δεχθούμε, αυτοί οι πληθυσμοί να είναι μεταξύ τους ξένοι. Και το ερώτημα που προκύπτει, ακόμη κι όταν δεχόμαστε την μετακίνησιν πληθυσμού από Ασίαν ή Καύκασον, είναι: διατί, κυρίες και κύριοι, πρέπει οπωσδήποτε να δεχθούμε ότι κάποιοι απροσδιόριστοι Ινδοευρωπαίοι έδιωξαν, λέει, τους γηγενείς Πελασγούς, τους οποίους, λέει, άκουσον άκουσον, αφού εξηφάνησαν, υιοθέτησαν την γλώσσαν των και τους θεούς των; Δηλαδή, ρε παίδες, με την λογικήν αυτήν, οι Φραγκογάλλοι όταν.... η συνέχεια εδώ -> http://tinyurl.com/gwrvafz
17.01.2016, 16:48:44





Ανώνυμος 36640 έγραψε...
Αγαπητέ 36657, αν κοιτάξεις φωτογραφίες, θα δεις τις τρομακτικές ομοιότητες των σημερινών απογόνων των Ευρωπαίων, με τους σημερινούς Ινδούς προγόνους τους. Το χρώμα, ο σωματότυπος, τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι ακριβώς (!) ίδια. (μόνο που δεν έχουν οι Ευρωπαίοι είναι την κόκκινη βουλίτσα ανάμεσα στα μάτια, ελέω διαφωτισμού και αναγέννησης). Το άγαλμα του Βούδα δεν είναι σα δίδυμο αδερφάκι του Ερμή του Πραξιτέλη; Στην κουλτούρα έχουμε μια αμελητέα μικροδιαφορά. Αυτοί την αγελάδα την έχουν ιερή και δεν την τρώνε, εμείς απλά την κάνουμε μπριζόλες, σούπες, πατσά, κοκκινιστή, μπιφτέκια κτλ (τσ, τσ, τσ......ιερόσυλοι!) Τι να πεις δε για τη γλώσσα και τη γραφή; Πανομοιότυπες! Αμα σου λένε εδώ μέσα πως είμαστε απόγονοι Ινδοευρωπαίων να τους πιστεύεις! Το δόγμα τους είναι θεόπνευστο, "επιστημονικό", "καρατσεκαρισμένο" και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης!
"Διογένης"
17.01.2016, 18:10:11





Ανώνυμος 36646 έγραψε...
Ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία έχουμε, όχι ομοφυλία. Μην τα μπερδεύεις.
17.01.2016, 20:35:14





Ανώνυμος 36647 έγραψε...
Tι λες καλέ που τα μπερδεύω. Απεναντίας όπως διαβάζονται αυτά: (Ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία) διαβάζονται κι αυτά: อินโดเพื่อนมนุษย์
Είναι ξεκάθαρο πως μόνο οι τόνοι αλλάζουν. Τα υπόλοιπα γράμματα και φθόγγοι είναι πανομοιότυπα με τα Ευρωπαϊκά και Ελληνικά!
"Διογένης"
17.01.2016, 21:06:11





Ανώνυμος 36648 έγραψε...

http://eclass.teipat.gr/eclass/modules/document/file.php/743112/Mythoi_gia_tin_Elliniki_Glossa_the_greekz.pdf

17.01.2016, 21:57:54





Ανώνυμος 36653 έγραψε...
Ε και; Το βιβλίο που αναφέρεις πουθενά δε λέει ότι τα αρχαία ελληνικά έχουν ινδοευρωπαϊκές ρίζες. Στα περισσότερα που γράφει το βρίσκω σωστό. Αλλο πράγμα το πως διαμορφώνεται μια γλώσσα ανά τους αιώνες κι άλλο αν είναι κατάλοιπο ή παράγωγο μιας άλλης (μη ελληνικής) φυλής όπως υποστηρίζει η Λούπου.
"Διογένης"
18.01.2016, 01:30:13





Ανώνυμος 36656 έγραψε...
Ρε παιδιά, είπαμε: ο καυγάς γίνεται στο Δεύτερο Μέρος. Μην κάνουμε διασπορά δυνάμεων.
18.01.2016, 09:45:33





Ανώνυμος 36847 έγραψε...
ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΑΝΑΙΡΕΣΑΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΤΙ ΜΙΛΗΘΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ......ΤΟ ΕΙΡΩΝΕΥΤΙΚΑΤΕ ΚΑΙ ΕΙΠΑΤΕ ΠΕΝΤΕ ΑΛΗΘΙΕΣ ΤΡΕΙΣ ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΤΕ ΟΛΑΜΑΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΩΣ ΚΑΤΙ ''ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΣ''' [ΓΝΩΣΤΗ ΤΑΚΤΙΚΗ]
25.01.2016, 16:03:53





Ανώνυμος 37941 έγραψε...
προφανώς μανταμ υπερβάλλετε, δογματίζετε και προτρέχετε...οι πρόγονοί μου στις βουνοκορφές των πιερίων,βοσκοί και μυλωνάδες,παντελώς αγράμματοι και άθεοι μιλούσαν παρεφθαρμένα αρχαία ελληνικά...
χλιάρια]κοχλιάρια,αρνίθια=όρνιθες,νήφκες=από το νήβομαι (νήψον....)
μοιρίτσα=μοιράζω (μια μοιρίτσα κρέας)...και πληθώρα άλλων αρχαιοελληνικών λέξεων, τους εζησα μεχρι τα 31 μου που πεθάναν και έμενα πάντα έκπληκτός....κατά συνέπεια τα αναφερόμενά σου είναι μύθος-ψευδαισθήσεις συνοδευόμενες από κακότητα και μιζέρια... πραγματικά ρωμέϊκη.
25.03.2016, 21:44:32





Ανώνυμος 39205 έγραψε...
Ανώνυμος 36847

Ενώ εσύ ανύπαρκτε που γράφεις ένα κάρο ακαταλαβίστικα, είσαι πιο ειλικρινής, έτσι;
Όλα όσα γραφουν οι αρθρογράφοι είναι με στοιχεία, πουθενά δεν αναφέρετε ούτε ένα ψέμα, εσένα βολεύει να ειναι ψέματα όσα γράφονται γιατί σου χαλάει τον εγωκεντρισμό/εθνοκεντρισμό σου ανύπαρκτε που χωρίς εθνικισμό δεν έχεις καμία αξία στην κοινωνία.
29.07.2016, 03:01:51





Ανώνυμος 39206 έγραψε...

Ανώνυμος 37941
Άρα και οι παππούδες των σημερινών Αμερικάνων που μιλούσανε επίσης αγγλικά, ήτανε όλοι Άγγλοι.

Η Ελληνική γλώσσα ήτανε κοινή στον Ελλαδικό χώρο για αιώνες, άρα λογικό να μιλάνε αυτήν την γλώσσα όλοι οι κάτοικοι της.

Άλλο παράδειγμα η Τουρκία, το 70 % των κατοίκων της ειναι γηγενείς και όχι Τούρκοι αλλά και αυτοί έχουν την αίσθηση οτι οι πρόγονοι τους μιλούσαν την Τούρκικη μέσα στα βάθη των αιώνων, θεωρόντας την ως "μητρική τους γλώσσα", όπως εσύ θεωρείς την αρχαιο-ελληνική ως δική σου.
29.07.2016, 03:04:57





Ανώνυμος 41356 έγραψε...
borite na mu pite, ti ine ''illir'' ke ti ine ''illin''; borite na mu pite pu ''aftes i ereunes ine eleutheri, alla ine apo auta pu ta lene ''epistimonika''?;
03.03.2017, 20:11:48





Ανώνυμος 41360 έγραψε...
kitakste to debati me enan Alvano sto: ΟΛΟΙ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΟΙΑ=http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=4150
03.03.2017, 23:25:39





Ανώνυμος 41442 έγραψε...
ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β ΜΟΝΟ ΣΕ 3,4 ΣΕΙΡΕΣ..ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΘΑ ΝΤΡΕΠΟΣΑΣΤΑΝ (ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΧΑΜΕ..)..ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥΡΚΟΣΠΟΡΟΙ..ΕΒΡΑΙΟΣΠΟΡΟΙ ΚΤΛΠ..ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ-ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΓΛΩΣΣΑ ΑΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΑΣ ΧΑΛΑΕΙ!!
Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ Β ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ Β..(ΟΤΙ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ ΣΟΒΑΡΑ ΕΝΑΣ ΑΓΓΛΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β ΚΑΙ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΠΤ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΣΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Η ''ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΕΡΕΥΝΑ'' ΣΑΣ)
ΠΟΣΟ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ???
08.03.2017, 00:39:31





Ανώνυμος 41476 έγραψε...
i arkei ellines qe i romei otan fonaksane kapion pu itan makria, to fonaksane me ''o'' mbrosta; -ooo Perikli, ooo Akili. Eci sineqizune na fonaksune mono i Allvani, ke kanenas allos.
09.03.2017, 22:21:24





Ανώνυμος 41863 έγραψε...
Ανώνυμος 41442
"ΟΤΙ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ ΣΟΒΑΡΑ ΕΝΑΣ ΑΓΓΛΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ"
Ποίος είναι αυτός, ονομαστηκά ανέφερε τον και τί ακριβώς είπε, αλλιώς ψεύδεσε.

"ΠΟΣΟ ΣΑΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΑ"
Γνωστή λασπολογία απο νεο-ρωμιό όταν κάποιος του τρίβει την αλήθεια στην μούρη. Πάντως για να ικανοποιήσω το εθνοκεντρικό φαντασιακό "εγώ" σου, θα σου απαντήσω αναλόγως: Ο Σόρρος μας πληρώνει για να καταστρέψουμε τους "δυστιχισμένους έλληνες", μαζί με τους Μασώνους και τις ΜΚΟ. Υσήχασες νεο-ρωμιέ; Διάβασες αυτό που ήθελες να διαβάσεις;
27.03.2017, 03:35:16






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+5=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...