Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ


Σύντομη ιστορία μιας ιδέας,
που άλλαξε τον κόσμο

Jοhn Μicklethwait, Αdrian Wοοldridge
Έκδ. «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης», Ηράκλειο


Έγραψε στις 17.11.2015 ο/η: Λούπου Μαρία

Επιστροφή


Ήταν απόβραδο της 7ης Οκτωβρίου του 1893 στο Λονδίνο. Σ’ ένα θέατρο του Γουέστ Εντ, μια ολοκαίνουργια οπερέτα έκανε την πρεμιέρα της ─ και δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο Γουίλιαμ Γκίλμπερτ και ο Άρθουρ Σάλιβαν ήταν οι γίγαντες του λαϊκού ψυχαγωγικού θεάματος στη βικτωριανή Αγγλία. Από το Μπράιτον μέχρι τη Βομβάη, ερασιτεχνικοί θίασοι ανέβαζαν παραστάσεις έργων τους, όπως τους Πειρατές από το Πεντζάνς και τους Γονδολιέρηδες. Ο Ρίτσαρντ Ντ΄ Όυλυ Καρτ, ένας από τους σπουδαιότερους θεατρικούς ιμπρεσάριους και καλλιτεχνικούς διευθυντές της ύστερης βικτωριανής περιόδου, είχε χτίσει στο Σάβοϋ ένα θέατρο, στο οποίο θα παίζονταν αποκλειστικά και μόνον δικά τους έργα.
 
Ιδανικό καρύκευμα στην προσμονή του κοινού ήταν το γεγονός, ότι λίγα χρόνια νωρίτερα οι δύο δημιουργοί είχαν έρθει σε σύγκρουση: ο Σάλιβαν, ο συνθέτης της παρέας, είχε θέσει φιλόδοξους στόχους, που υπερέβαιναν κατά πολύ το επίπεδο της απλής και ανάλαφρης οπερέτας. Όλα έδειχναν, πως η μακρά συνεργασία τους είχε φτάσει στο τέλος της. Τώρα όμως, επέστρεφαν δριμύτεροι.

Το νέο τους έργο, με τίτλο Utopia Ltd. ή Τα άνθη της προόδου, καταπιανόταν μ΄ ένα θέμα, που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να το θεωρήσει γαργαλιστικό: τις μετοχικές εταιρείες με περιορισμένη ευθύνη των μετόχων, γνωστότερες και ως «ανώνυμες εταιρείες». Η οπερέτα που πρωτοπαρουσιάστηκε εκείνη τη βραδιά σατίριζε τις εταιρείες που, επελαύνοντας ακάθεκτες, σάρωναν τα πάντα στο πέρασμά τους, ενώ συγχρόνως φούσκωναν τις τσέπες των επενδυτών.

Ο κύριος Χρυσοθάφτης, εκπρόσωπος μιας αγγλικής εταιρείας, καταφθάνει στην εξωτική Νήσο της Ουτοπίας, που βρίσκεται στη Νότια Θάλασσα. Στόχος του είναι να μετατρέψει τους κατοίκους της σε εταιρείες. Ακόμη και τα βρέφη προορίζονται να εισαχθούν στο χρηματιστήριο. Σ΄ ένα σημείο της τελευταίας πράξης του έργου, ο βασιλιάς της Ουτοπίας ζητάει να μάθει:

Αν καλώς σας αντελήφθην, την Μεγάλην Βρετανίαν
κυβερνά το πρότυπον της ανωνύμου εταιρείας;

 
Για να λάβει την ακόλουθη απάντηση από τον κύριο Χρυσοθάφτη:

Δεν κατορθώσαμεν ακόμη να φθάσομεν εκεί,
αλλά ταχέως πλησιάζομεν, η ημέρα δεν αργεί.


Σχεδόν αμέσως μετά, οι Ουτοπιανοί ενώνουν τις φωνές τους για να τραγουδήσουν ένα από τα πιο αλλοπρόσαλλα ρεφραίν, που γράφτηκαν ποτέ:

Εμπρός, όλοι δοξάστε αυτό, γεγονός εκπληκτικό!
Άπαντες δοξάστε μιαν επινόηση λαμπρή!
Τον νόμο για την Εταιρεία την πολυμετοχική,
το νόμο τον χαρμόσυνο του εξηνταδυό!

 

 

 


Παρά τα σατιρικά της βέλη, η Utopia Ltd. απέπνεε μια αίσθηση θριάμβου. Η συγκεκριμένη οπερέτα αποτελούσε έναν ύμνο σε άλλη μία βικτωριανή επινόηση, που μετέβαλε δραματικά την όψη του πλανήτη. Οι νέες εταιρείες, με τα λουριά τους λυμένα χάρη στον «νόμο του εξηνταδυό», και σε όσους τον αντέγραψαν σε άλλες χώρες, άρχισαν να καλπάζουν σ΄ αυτή την πρώτη μεγάλη εποχή της παγκοσμιοποίησης. Λειτούργησαν ως δέλεαρ, ώστε εκατομμύρια άνθρωποι να εγκαταλείψουν τη γη τους. Μετέβαλαν άρδην το πώς έτρωγαν, πώς εργάζονταν και πώς διασκέδαζαν οι κοινωνίες. Έχτισαν τα πρώτα πολυώροφα κτήρια γραφείων, που έξυσαν τον ουρανό του Μανχάταν, αλλά και λεηλάτησαν τον πλούτο του Βελγικού Κονγκό. Έδωσαν μάχες με τα εργατικά συνδικάτα και υπήρξαν μια διαρκής πρόκληση για τους πολιτικούς.

Ο Ράδερφορντ Χέις, 19ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου: «Αυτή η κυβέρνηση δεν πηγάζει πλέον από τον λαό, δεν εκπροσωπεί τον λαό, δεν υπηρετεί το συμφέρον του λαού. Αυτή η κυβέρνηση πηγάζει από τις εταιρείες, εκπροσωπεί τις εταιρείες, υπηρετεί το συμφέρον των εταιρειών».

Έναν χρόνο πριν σηκωθεί η αυλαία για την Utopia Ltd., το Ανώτατο Δικαστήριο του Οχάιο είχε αποφανθεί, πως η Standard Oil του Τζων Ροκφέλερ λειτουργούσε ως μονοπώλιο. Ακόμη και στη Μεγάλη Βρετανία, όπου δεν υπήρχε τίποτα, που να συγκρίνεται με την πετρελαϊκή αυτοκρατορία του Ροκφέλερ, πολλοί από τους μεγαλοαστούς, που χασκογέλαγαν συνένοχα καθισμένοι αναπαυτικά στα θεωρεία του θεάτρου του Ντ΄ Όυλυ Καρτ, όφειλαν τις τεράστιες περιουσίες τους σ΄ αυτό τον νέο μηχανισμό· στη δε ξέχειλη από κόσμο πλατεία του θεάτρου θα βρισκόταν σαρδελοποιημένος τουλάχιστον ένας ξεπεσμένος αριστοκράτης, που είχε σπαταλήσει την κληρονομιά του τζογάροντας στις μετοχές των αμερικανικών σιδηροδρόμων.

 

Ο Jοhn Μicklethwait
σπούδασε Ιστορία στο πανεπιστήμιο
της Οξφόρδης. Ήταν διευθυντής του περιο-
δικού Εcοnοmist μέχρι το 2014 κι από τότε
είναι διευθυντής του Βlοοmberg Νews.

Ο Αdrian Wοοldridge
σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία
στο πανεπιστή
μιο της Οξφόρδης. Είναι αρχι-
συντάκτης
στο περιοδικό Εcοnomist, όπου
και διατηρεί
τη στήλη Schumpeter.
 

Στις μέρες μας, η επιρροή αυτού του ταραχοποιού οργανισμού είναι ακόμη πιο διάχυτη. Σύμφωνα με την πρόβλεψη του Χέγκελ, θεμέλιο της νεότερης κοινωνίας θα ήταν το κράτος, για τον Μαρξ, η κολλεκτίβα, για τον Λένιν και τον Χίτλερ, το πολιτικό κόμμα. Στους προνεωτεριχούς χρόνους, ολόκληρη ακολουθία από αγίους και σοφούς είχαν ισχυριστεί το ίδιο για την ενοριακή εκκλησία, το φεουδαλικό τιμάριο, τη μοναρχία. Ο μεγαλόστομος ισχυρισμός του βιβλίου είναι, πως τελικά όλοι τους έσφαλαν. Ο σημαντικότερος θεσμός στον κόσμο είναι η εταιρεία: σ’ αυτόν βασίστηκε η ευημερία της Δύσης, αυτός συνιστά την πιο αξιόπιστη ελπίδα για το μέλλον της λοιπής υφηλίου.

Πράγματι, για τους περισσότερους από εμας, μοναδικός πραγματικός ανταγωνιστής της εταιρείας όσον αφορά το πού αφιερώνουμε τον χρόνο και την ενέργειά μας είναι ένας θεσμός, που τον παίρνουμε ως δεδομένο: η οικογένεια. (Την ίδια στιγμή, χάρη σε μια έξοχη μεταστροφή της τύχης, η πλέον περίβλεπτη οικογένεια του πλανήτη, η βρετανική βασιλική οικογένεια, από τα καπρίτσια και την εύνοια της οποίας εξαρτώνταν πολλές από τις πρώτες αγγλικές ανώνυμες εταιρείες, αυτοαποκαλείται πλέον «η φίρμα»).

Αυτό δεν σημαίνει, ότι ο ρόλος που έπαιξε η εταιρεία έχει εκτιμηθεί δεόντως, με πρώτους απ΄ όλους τους θεράποντες της πολιτικής ιστορίας. Στις πρόσφατες βιογραφίες του Γουίλιαμ Γκλάντστοουν (από τις κορυφαίες πολιτικές φυσιογνωμίες της βικτωριανής περιόδου, διετέλεσε τέσσερις φορές υπουργός των Οικονομικών και τέσσερις φορές πρωθυπουργός), που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές, αλλά και ο πνευματικός πατέρας της σύγχρονης εταιρείας, δεν αφιερώνεται σχεδόν ούτε γραμμή στις νομοθετικές πράξεις περί των ανωνύμων εταιρειών, που ψηφίστηκαν απ’ το βρετανικό κοινοβούλιο στα μέσα του 19ου αιώνα. Την ίδια στιγμή, ο Ρόμπερτ Λόου μνημονεύεται κυρίως για τις εκπαιδευτικές του μεταρρυθμίσεις και για τη στριφνή εχθρότητα, με την οποία αντιτάχθηκε στην καθολική διεύρυνση του δικαιώματος του εκλέγειν. Ο σχετικός τόμος της New Oxford History οf England, ο οποίος καλύπτει την περίοδο 1846-1886, δεν παραχωρεί στις 720 σελίδες του ούτε μία αράδα στην επινόηση του θεσμού της εταιρείας.

Στην πραγματικότητα, η ιστορία της εταιρείας προσφέρεται για ένα συναρπαστικό αφήγημα. Ένας τύπος οργανισμού, ο οποίος πολύ συχνά ξεκινούσε ως ένα κρατικά επιχορηγούμενο ευαγές ίδρυμα, εξαπλώθηκε προς όλες τις κατευθύνσεις, αναδιαμορφώνοντας τη γεωγραφία, τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου, τις τέχνες, την επιστήμη και τη γλώσσα. Οι εταιρείες αποδείχτηκαν πανίσχυρες όχι απλώς επειδή βελτίωσαν την παραγωγικότητα, αλλά και επειδή διαθέτουν τα περισσότερα από τα νομικά δικαιώματα ενός ανθρώπου, δίχως όμως τους συνοδούς βιολογικούς περιορισμούς: δεν είναι καταδικασμένες να πεθάνουν λόγω γήρατος και μπορούν να αναπαράγονται σχεδόν κατά βούληση.

Αυτό το προνόμιο της αθανασίας, αλλά και η προστασία, που το τεχνητό αυτό δημιούργημα έχει προσφέρει στο διάβα των αιώνων σε πάμπολλους απατεώνες, προκάλεσαν την μήνιν της υπόλοιπης κοινωνίας ─ ιδιαίτερα των κρατών. Αυτή είναι και η αιτία, που εμφανίστηκαν τόσα πολλά εχθρικά νομοθετήματα, που στόχο είχαν να περιορίσουν τούτη την προνομιακή μεταχείριση: από τα θεσπίσματα της «Νεκράς Χειρός», που εξέδωσε ο Εδουάρδος Α΄ το 1279 και το 1290, για να αναχαιτίσει την εκροή περιουσιακών στοιχείων από τις βασιλικές φεουδαλικές κτήσεις στη «νεκρά χείρα» εταιρικής φύσεως σχημάτων (κυρίως μοναστηριών), μέχρι τον νόμο των Σαρμπάνη-Όξλεϋ του 2002, μέσω του οποίου το αμερικανικό Κογκρέσο επιχείρησε να καταστήσει τα διευθυντικά στελέχη υπόλογα για τα αμαρτήματα των εταιρειών «τους».

 
 









Αξιωματούχος
της Εταιρείας
των Ανατολικών Ινδιών
(περ. 1760).

    Ο 16ος και ο 17ος αιώνας υπήρξαν μάρτυρες της εμφάνισης ορισμένων από τους πιο αξιοθαύμαστους επιχειρηματικούς οργανισμούς, που γνώρισε ο κόσμος: τις «προνομιούχες εταιρείες», των οποίων οι ονομασίες παρέπεμπαν σχεδόν σε κάθε γνωστό μέρος της υδρογείου («Ανατολικές Ινδίες», «Μοσχοβία», «Κόλπος του Χάντσον», «Αφρική», «Λεβάντε», «Βιργινία», «Μασαχουσέτη»), αλλά και σε περιοχές τόσο σκοτεινές, που δεν είχαν καν συγκεκριμένη ονομασία («Εταιρεία των Απόμακρων Περιοχών»).

Οι εν λόγω εταιρείες ήταν σύνθετες οντότητες: το 1700, η Βρετανική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών απασχολούσε στα κεντρικά της γραφεία πάνω από 350 άτομα, περισσότερα από αρκετές σύγχρονες πολυεθνικές. Επιπλέον, υπήρξαν εξαιρετικά μακρόβιες. Η Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών επιβίωσε επί 274 χρόνια. Η Εταιρεία του Κόλπου του Χάντσον ιδρύθηκε το 1674 και βρίσκεται ακόμα εν ζωή, γεγονός, που την καθιστά την αρχαιότερη πολυεθνική του κόσμου.
 

Η εταιρεία αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Δύσης. Φυσικά, μεγάλο μέρος της επιτυχίας της οφείλεται στην προηγμένη τεχνολογία και στις φιλελεύθερες αρχές της. Όμως, ο Λόου και ο Γκλάντστοουν έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα για τη δημιουργία ενός θεσμού, που αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματικός στο να καθιστά παραγωγική την ανθρώπινη προσπάθεια. Η ιδέα ότι η εταιρεία συνιστά αυτή καθ΄εαυτήν μια ριζοσπαστική τεχνολογική καινοτομία ήταν κάτι, που παλαιότερα οι φιλελεύθεροι διανοητές μπορούσαν να το αντιληφθούν σχεδόν ενστικτωδώς.

«Η ανώνυμη εταιρεία είναι η μέγιστη ανακάλυψη των νεότερων χρόνων», διακήρυξε ο Νίκολας Μπάτλερ, ένας από τους σημαντικότερους σοφούς της Εποχής της Προόδου. «Χωρίς αυτήν, ακόμα και ο ατμός και ο ηλεκτρισμός δεν θα είχαν κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα».

Οι οικονομολόγοι έχουν μελετήσει επισταμένως τα αίτια, για τα οποία ο θεσμός αυτός συνέβαλε τόσο αποφασιστικά στην οικονομική ανάπτυξη. Οι εταιρείες αυξάνουν το κεφάλαιο, που μπορεί να διατεθεί σε παραγωγικές επενδύσεις και επιτρέπουν στους επενδυτές να διασπείρουν τον επενδυτικό κίνδυνο αγοράζοντας μικρές και εύκολα μεταβιβάσιμες μετοχές πολλών επιχειρήσεων. Επιπλέον, παρέχουν τον μηχανισμό για την επιβολή αποτελεσματικών δομών διαχείρισης σε μεγάλους οργανισμούς. Φυσικά, και οι εταιρείες κινδυνεύουν να περιπέσουν σε καθεστώς αρτηριοσκλήρωσης, αλλά το γεγονός, ότι οι επενδυτές μπορούν πολύ απλά να τοποθετήσουν το κεφάλαιό τους αλλού, λειτουργεί ως ένας πανίσχυρος μηχανισμός αναζωογόνησης.



 




Ο καταυλισμός
του Τζων Λω
στο Μπιλόξι των ΗΠΑ
(1720).
  
Οι πρώτες μετοχικές εταιρείες λειτούργησαν ως όργανα όχι μόνο οικονομικού ιμπεριαλισμού, αλλά και αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Στις αρχές του 18ου αιώνα, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Αγγλίας χρησιμοποίησαν δύο προνομιούχες εταιρείες ─την Εταιρεία του Μισισιπή, στην περίπτωση της Γαλλίας, και την Εταιρεία της Νότιας Θάλασσας, σ΄εκείνη της Αγγλίας─ για να αναδιαρθρώσουν τα τεράστια χρέη, που είχαν συσσωρεύσει στους συνεχείς μεταξύ τους πολέμους από το 1689 έως το 1714. Σκοπός τους ήταν να μειώσουν το κόστος εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους με το να μετατρέψουν τα κρατικά ομόλογα, που είχαν σταθερό επιτόκιο, σε μετοχές χαμηλότερης απόδοσης. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική φούσκα στην ιστορία, ακόμη μεγαλύτερη κι από εκείνη της δεκαετίας του 1920 στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Τζων Λω ίδρυσε με μεγάλη επιτυχία ─φέρνοντας τον κερδοσκοπικό πυρετό των επενδυτών στα ύψη─ την Εταιρεία του Μισισιπή (Cοmpagnie du Μississippi) μετατρέποντας ένα τμήμα του γαλλικού εθνικού χρέους σε μετοχές της εταιρείας.

Όταν έσκασε η φούσκα, τον Δεκέμβριο του 1720, με ένα πλαστό διαβατήριο ανά χείρας, διέφυγε στις Βρυξέλλες εγκαταλείποντας την Γαλλία σε κατάσταση χάους.
 

Ένας γαλαξίας ανταγωνιστικών μεταξύ τους εταιρειών δρα ως καταλύτης για μια καινοτόμο οικονομία. Στις μέρες μας, αρκεί κανείς να στρέψει την προσοχή του στη Σίλικον Βάλεϋ για να το αντιληφθεί. Όμως στα μέσα του 19ου αιώνα, η απόφαση των δυτικών κρατών να εκχωρήσουν σε ανεξάρτητες εταιρείες το δικαίωμα λήψης και υλοποίησης κρίσιμων αποφάσεων υπήρξε πράγματι επαναστατική. Αντί να παγιδεύεται σε κρατικά μονοπώλια, το κεφάλαιο άρχισε να αναζητά τις πιο ευέλικτες και αποτελεσματικές επιχειρήσεις. Αντί να περιορίζεται στις οικογενειακές ομόρρυθμες εταιρείες, άρχισε να τοποθετείται σε ολοένα και μεγαλύτερες επιχειρηματικές συμπράξεις.

Αντίθετα, πολιτισμοί, που στο παρελθόν ξεπερνούσαν παρασάγγας τη Δύση, αλλά δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν ιδιωτικές εταιρείες ─με πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα την Κίνα και τον ισλαμικό κόσμο─, έμειναν πίσω στην κούρσα, ασθμαίνοντας όλο και περισσότερο.

Ασφαλώς δεν είναι συμπτωματικό το ότι η χώρα, που αποτελεί την πιο πρόδηλη περίπτωση οικονομικής επιτυχίας στην Ασία, η Ιαπωνία, είναι εκείνη, που άνοιξε με τη μεγαλύτερη θέρμη την αγκαλιά της στις εταιρείες.



 
Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται
από αποσπάσματα
από την εισαγωγή του βιβλίου.
Οι εικόνες προστέθηκαν
με μέριμνα της
«Ελεύθερης Έρευνας».




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
~
Στο κείμενο αναφέρονται κάποια θετικά των εταιριών και σαφώς δεν υπάρχει αντίρρηση. Υπάρχουν βέβαια και τα αρνητικά, φυσικό και αναμενόμενο. Ένα από τα πιο παράξενα αρνητικά που έχουν οι μεγάλες ανώνυμες εταιρίες είναι ότι μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους στο δικαστήριο σαν να ήταν οι ίδιες φυσικό πρόσωπο (κάτι αναφέρεται και στο κείμενο), παραμερίζοντας τις ευθύνες από τους μεγαλοεπενδυτές, τους διευθυντές, συμβούλους, CEO και τους αντιπροσώπους/νομικά υπεύθυνους της εταιρίας. Δείτε τί έγινε για παράδειγμα με την BP που μόλυνε τον κόλπο του Μεξικού.
Όσον αφορά για το πλεονέκτημα που έδωσαν οι ιδιωτικές εταιρίες στη Δύση σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και ιδίως την Κίνα υπάρχουν άλλες πιο ολοκληρωμένες εξηγήσεις για αυτό το θέμα.
https://en.wikipedia.org/wiki/High-level_equilibrium_trap
https://en.wikipedia.org/wiki/Great_Divergence
Ο λόγος που η Ιαπωνία ήταν αυτή που δυτικοποιήθηκε πρώτη και πιο γρήγορα ήταν ότι ήταν εξαρχής λίγο πιο κοντά στον δυτικό τρόπο σκέψης σε σχέση με τη νότια Ασία για παράδειγμα. Εύκρατο έως υποτροπικό κλίμα, σχετικά απομονωμένη από την ΝΑ Ασία, με αυστηρή κοινωνική ιεραρχία και φιλοσοφία, αποτελεί ότι πιο κοντά στον δυτικό/ευρωπαικό τρόπο σκέψης έχει να επιδείξει η Άπω Ανατολή. Ακόμα και τα anime τους που είναι γεμάτα ψυχεδέλεια και παραφροσύνη απέχουν παρασάγγας από τους κινέζικους μύθους και παραμύθια.

16.11.2015, 20:58:16





Ανώνυμος 35842 έγραψε...
Συμφωνώ απόλυτα. Το βιβλίο αυτό είναι ένας εύκολος τρόπος να καταλάβουμε ποιοι κυβερνούν τους "κυβερνήτες μας" και τον πλανήτη.

Για να μην τρέχετε από δω κι από κει για να ψηφίσετε.

Γεςρακίνα
22.11.2015, 10:33:16





Ανώνυμος 39750 έγραψε...

http://www.imdb.com/title/tt1596363/

25.09.2016, 20:26:16





Ανώνυμος 39756 έγραψε...

Λεβέντη θα ψηφίσουμε, ακόμα το σκέπτεσαι Γερακίνα; Είναι ο εκλεκτός του Bielidopoulos, και αυτός (όπως έχει αποδείξει η παρουσία του στην ΕΕ) έχει όλες τις σωστές απαντήσεις.
26.09.2016, 14:09:35





Bielidopoulos έγραψε...

"Ωστόσο, οι εταιρείες δεν αποδείχθηκαν πανίσχυρες μόνο γι’ αυτό. Υπάρχει ένας ακόμα λόγος: διαθέτουν τα περισσότερα νομικά δικαιώματα ενός φυσικού προσώπου, χωρίς όμως τους συνοδούς βιολογικούς περιορισμούς. Δεν είναι καταδικασμένες να πεθάνουν λόγω γήρατος, ενώ μπορούν με μεγάλη ευκολία να μεταλλάσσονται, συνεχώς, παίρνοντας πότε τη μια και πότε την άλλη μορφή, είτε από πλευράς δομής, είτε από πλευράς αντικειμένου."
http://www.capital.gr/me-apopsi/3183458/i-etaireia-enas-suntiritikos-thesmos-me-taraxopoia-meli

13.01.2017, 19:11:47






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...