Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΕΠΤΑ
ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟΙ
ΜΥΘΟΙ




Έγραψε στις 09.10.2015 ο/η: Μαρμάρας Γιάννης

Επιστροφή

Η Μεταπολίτευση υπήρξε η ομαλότερη, πιο δημοκρατική, και πιο πλούσια περίοδος  ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας.  Η κρίση όμως, οδήγησε σε έντονη αμφισβήτηση των πολιτικών αποφάσεων αυτής της περιόδου. Ήταν αυτές οι αποφάσεις διαφορετικές από όσα οι ίδιοι οι πολίτες ζητούσαν από το κράτος; Ποιες ήταν οι αντιλήψεις σχετικά με τον ρόλο του κράτους, που επικράτησαν αυτή την περίοδο;



ΜΥΘΟΣ 1
ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Αρκετοί διαφώνησαν με τις πολιτικές  λιτότητας υποστηρίζοντας, ότι η ανάπτυξη θα έλθει μέσα από την αύξηση των κρατικών δαπανών. Αν εφαρμοζόταν αυτή η πρόταση στην αρχή της κρίσης τι ρυθμοί ανάπτυξης θα χρειάζονταν για να καλυφθούν τα ελλείμματα;

Όλη αυτή η συζήτηση για το αν το έλλειμμα θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί μέσω λιτότητας ή μέσω ανάπτυξης, ό,τι τέλος πάντων και να σημαίνει αυτό, είναι παραπλανητική. Κανείς δεν έχει κοιτάξει, από όσους το ισχυρίζονται αυτό, να δουν τι ρυθμούς ανάπτυξης θα χρειαζόταν οι Ελλάδα, για να ισοσκελίσει τουλάχιστον τον πρωτογενή της ισολογισμό. Γιατί αν δείτε τα πραγματικά δεδομένα τουλάχιστον για την τελευταία δεκαετία, θα χρειαζόμασταν ρυθμούς ανάπτυξης απο 4% έως 7%. Αυτό δεν θα συμβεί ποτέ στα επόμενα δέκα χρόνια. Είναι απλά αδύνατον. Οπότε, το να λέμε, ότι κάποιος «καλύτερος ρυθμός ανάπτυξης» θα μας έβαζε στην σωστή τροχιά, ενδεχομένως θα βοηθούσε, σε καμία περίπτωση όμως, δεν θα έλυνε το πρόβλημα.

Βέβαια, μπορείς να πεις: «έχω δικό μου νόμισμα, τυπώνω χρήματα και θα κάνω όσες δαπάνες θέλω», κάτι το οποίο πολλές χώρες, όχι η Ελλάδα αυτή την στιγμή,  όμως πολλές χώρες, έχουν την πολυτέλεια να κάνουν. Εάν δείτε όμως τι ακριβώς συμβαίνει όταν τυπώνεις χρήμα, ουσιαστικά αυτό που καταφέρνεις είναι να χάσουν οι επενδυτές την εμπιστοσύνη στο νόμισμά σου και σιγά ̶ σιγά όχι μόνο οι επενδυτές, αλλά και ο απλός κόσμος και καταλήγεις να φορολογείς τον απλό κόσμο και δη τους πιο αδύναμους πρώτα και χειρότερα μέσω του πληθωρισμού, για να χρηματοδοτήσεις όλες αυτές τις δαπάνες. Στο τέλος δεν κερδίζει κανείς.

Η αύξηση των κρατικών δαπανών δεν είναι καινούρια συνταγή. Ήταν η οικονομική πολιτική, που εφαρμόστηκε σχεδόν σε όλη την Μεταπολίτευση. Ποια ήταν τα αποτελέσματά της;

Η δεκαετία του ΄80
Μπορεί κανείς πολύ εύκολα να δει τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις αν εξετάσει τι συνέβη στην Ελλάδα τη δεκαετία του ΄80. Οι δαπάνες ήταν πάρα πάρα πολύ ψηλές. Το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος δεν σταμάτησαν ποτέ να ανεβαίνουν. Δεν είναι, ότι ξαφνικά πήραμε τόσο πολύ τα επάνω μας από πλευράς ανάπτυξης, που κάπως αυτό αποπλήρωνε το επί πλέον χρέος που δημιουργούσαμε.

Το ποσοστό των κρατικών δαπανών από το 30% του Α.Ε.Π. το 1980 ξεπέρασε το 50% στο τέλος της δεκαετίας. Η αύξηση των δαπανών βασίστηκε κυρίως στο δανεισμό. Το χρέος την ίδια περίοδο τριπλασιάστηκε.

Παρόλα αυτά, τα αποτελέσματα στην ανάπτυξη δεν ήταν τα ανάλογα. Στις αρχές της δεκαετίας, οι αυξημένες κρατικές δαπάνες προκάλεσαν υψηλό πληθωρισμό, που μείωνε τα κίνητρα για επενδύσεις. Στην συνέχεια, όταν το kράτος άρχισε να δανείζεται από την ελεύθερη αγορά, η μεγάλη ζήτηση χρήματος οδήγησε πολύ ψηλά τα επιτόκια δανεισμού. Τα έντοκα γραμμάτια του ελληνικού Δημοσίου προσέφεραν τόσο υψηλό επιτόκιο, που ήταν πιο συμφέρον να τοποθετεί κανείς σε αυτά τα χρήματά του, παρά να τα επενδύει σε παραγωγικές δραστηριότητες.

Η περίοδος 2005─2009
Δεν χρειάζεται να πάει κανείς τόσο πίσω, για να δει τα αποτελέσματα, που είχαν στην ανάπτυξη οι μεγάλες κρατικές δαπάνες. Από τα μέσα περίπου της προηγούμενης δεκαετίας και μετά, οι δαπάνες του Δημοσίου σημείωσαν ξανά μεγάλη άνοδο. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με την ανάπτυξη.

Ξεχνάει πολλές φορές ο κόσμος, ότι ήδη το 2009 η Ελλάδα ξόδευε χρήματα, που δεν είχε ξαναξοδέψει ποτέ και το μεγαλύτερό τους ποσοστό πήγαινε κατεύθειαν στους πολίτες είτε σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων είτε σε επιδόματα και εν τούτοις ─αν όντως περίμενε κανείς, ότι οι δαπάνες ενισχύουν τόσο πολύ την  ανάπτυξη, να έχει εκτοξευθεί ο ρυθμός της ανάπτυξης σε δυσθεώρητα ύψη─ στην πραγματικότητα το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν της χώρας έπεφτε.

Αύξηση κρατικών δαπανών
Μείωση παραγωγής

Η αύξηση των κρατικών δαπανών προκάλεσε αύξηση της κατανάλωσης. Η αύξηση της κατανάλωσης με την σειρά της προκάλεσε άνοδο των τιμών όχι όμως σε όλες τις υπηρεσίες και τα αγαθά, αλλά μόνο σε αυτά, που απευθύνονταν στην εγχώρια κατανάλωση. Αυτό προσέλκυσε πολλούς σε αυτόν τον κλάδο της Οικονομίας. Αντίθετα, η παραγωγή εξαγώγιμων ελληνικών προϊόντων μειώθηκε. Κατέληξε να πουλά ο ένας υπηρεσίες στον άλλον και όλοι μαζί να εισάγουν δανειζόμενοι.

Τα στοιχεία αποβιομηχάνισης και αποδυνάμωσης της ελληνικής παραγωγής ήταν ήδη υπαρκτά στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, ενώ ταυτοχρόνως οι καταναλωτικές ανάγκες, τα νέα καταναλωτικά ήθη είχαν εδραιωθεί. Δεν είχε νόημα δηλαδή, να ζητάμε από τους καταναλωτές τότε να αγοράζουν ελληνικά προϊόντα, την ώρα που τα προϊόντα που ήθελαν να αγοράσουν δεν υπήρχαν ως ελληνικά, υπήρχαν μόνο ως εισαγόμενα.

Τα εμπορικά ελλείμματα καλύπτονταν κυρίως από τον κρατικό δανεισμό. Έτσι δημιουργούθηκε ένας φαύλος κύκλος. Όσο το κράτος δανειζόταν, τα δανεικά πήγαιναν στην κατανάλωση αυξάνοντας τη ζήτηση για εισαγόμενα προϊόντα.  Έτσι μεγάλωνε το εμπορικό έλλειμμα, το οποίο με την σειρά του καλυπτόταν από νέο δανεισμό. Όταν ο δανεισμός αυτός μειώθηκε δραματικά, η οικονομία κατέρρευσε.

Καταφέραμε επί τριάντα χρόνια να συρρικνώνουμε την παραγωγική βάση της χώρας με αποτέλεσμα να έχουμε και το εξής πρόβλημα: εάν κάποιος ήθελε σήμερα να ρίξει χρήματα στην οικονομία για να σηκώσει τη δραστηριότητα, αυτό που θα έκανε θα ήταν να αυξήσει τη ζήτηση για εισαγωγές, επειδή ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος της κατανάλωσής μας αφορά εισαγόμενα προϊόντα, τα οποία δεν παράγουμε εδώ, με αποτέλεσμα πολύ από το χρήμα, που θα έπεφτε στην οικονομία, να έφευγε προς τα έξω.

Είχαμε λοιπόν μία οικονομία, η οποία είχε τεράστιο πρόβλημα στο εμπορικό ισοζύγιο, δηλαδή είχαμε πολύ περισσότερες εισαγωγές από ό,τι εξαγωγές κι αυτό είναι κάτι, το οποίο δεν μπορεί να λυθεί μακροπρόθεσμα με κανέναν άλλο τρόπο πέρα από το να αυξήσεις τις εξαγωγές σου, και τις εξαγωγές σου δεν τις αυξάνεις ρίχνοντας λεφτά στην οικονομία ή αυξάνοντας τους φόρους, όπως κάνουμε τώρα. Τις αυξάνεις κόβοντας το κόστος των επιχειρήσεων, εκείνων, που προσπαθούν να κάνουν εξαγωγές και αναγκαστικά για να κόψεις το κόστος αυτών των επιχειρήσεων πρέπει πρώτα πρώτα να κόψεις το μεγάλο κόστος λειτουργίας του κράτους.

Στην Ελλάδα, οι μεγάλες κρατικές δαπάνες άφησαν πίσω τους μικρή ανάπτυξη και μεγάλα χρέη. Μήπως όμως υπάρχουν χώρες, που έχουν και μεγάλο κράτος και βιώσιμα οικονομικά;

Το μεγάλο Δημόσιο
σε διαφορετικές χώρες

Υπάρχει πολύς κόσμος, που δίνει ως υποδείγματα για παράδειγμα τις Σκανδιναβικές χώρες και λέει: ορίστε χώρες, όπου το κράτος πραγματικά κάνει μεγάλες δαπάνες και όπου ο κόσμος απολαμβάνει όντως ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο.

Το παράδειγμα της Σουηδίας
Ποιες είναι όμως οι διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα και σε χώρες όπως η Σουηδία; Τα τελευταία χρόνια το ποσοστό των δαπανών στις δύο χώρες ως προς το ΑΕΠ τους ήταν παρόμοιο. Στην Ελλάδα όμως, οι αυξημένες κρατικές δαπάνες βασίζονταν κυρίως σε εξωτερικό δανεισμό. Χωρίς τα δανεικά αυτά το ΑΕΠ της χώρας είναι σημαντικά μικρότερο. Σήμερα, παρά την μείωση των κρατικών δαπανών αυτές βρίσκονται στο ίδιο περίπου ποσοστό, που ήταν το 2009, αποκαλύπτοντας έτσι το πραγματικό μέγεθος του Δημοσίου σε σχέση με τις δυνατότητες της Οικονομίας.

Στην Ελλάδα εννοείται, πως δεν έχουμε τον μεγαλύτερο δημόσιο τομέα, που υπάρχει στην Ευρώπη. Αυτό είναι αλήθεια, έχουμε εν τούτοις έναν από τους μεγαλύτερους σε σχέση με τις δυνατότητές μας.Το ότι το «μεγάλο Δημόσιο» στην Ελλάδα στηρίχθηκε κυρίως στα δανεικά δεν ήταν η μόνη διαφορά σε σχέση με άλλες χώρες με μεγάλο δημόσιο τομέα. Σημαντική διαφορά επίσης ήταν, ότι οι δαπάνες του ελληνικού κράτους πήγαιναν κυρίως στην κατανάλωση και όχι σε επενδύσεις.

Τώρα, το κατά πόσο οι δημόσιες δαπάνες συνεισφέρουν στην ανάπτυξη το ερώτημα είναι κι αυτό παραπλανητικό, γιατί υπάρχει μία πολύ μεγάλη διάκριση μεταξύ δημοσίων δαπανών, κατανάλωσης και δημόσιας επένδυσης. Και αυτή τη διαφορά την παραβλέπουν ακόμη και από ακαδημαϊκής απόψεως τα περισσότερα μοντέλα, που διδασκόμασταν στις οικονομικές σχολές. Οι δημόσιες δαπάνες είναι ένα αδιαίρετο ΔG, μία μεταβλητή, όπου όταν αυξάνεται όλα πάνε καλύτερα. Λοιπόν, αυτά δεν ισχύουν. Οι δημόσιες επενδύσεις, δημιουργούν κεφάλαιο. Και αυτό μακροχρόνια επιτρέπει και στον ιδιωτικό τομέα να γίνει πιο παραγωγικός και γενικά παράγει πλούτο σε βάθος χρόνου. Λοιπόν, σε κατανάλωση δεν κάνει τίποτα τέτοιο.



Μία τρίτη διαφορά σε σχέση με την Σουηδία είναι η παρεμβατικότητα του κράτους στην Οικονομία. Η Σουηδία, προκειμένου να ξεπεράσει την σοβαρή κρίση, που αντιμετώπισε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αναγκάστηκε να κάνει σημαντικές αλλαγές προς την φιλελεύθερη κατεύθυνση. Αν η Ελλάδα ήθελε να στηρίξει την ανάπτυξή της στο κράτος αυτό θα έπρεπε να λειτουργεί πολύ διαφορετικά. Ακόμη όμως και σε αυτή την περίπτωση δεν είναι σίγουρο, ότι κάτι τέτοιο θα συνεισέφερε στην ανάπτυξη. Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο και για την περίπτωση της Σουηδίας. Οφείλει την ανάπτυξή της στο μεγάλο Δημόσιο ή η ανάπτυξη αυτή οφείλεται σε άλλους λόγους, που επέτρεψαν τη διατήρηση ενός μεγάλου Δημοσίου;
 
Το μεγάλο Κράτος είναι μια πολυτέλεια, που οι ευνομούμενες και παραγωγικές κοινωνίες μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους.



ΜΥΘΟΣ 2
ΤΟ ΔΩΡΕΑΝ ΓΕΥΜΑ

Το πρόβλημα με το ελληνικό Δημόσιο δεν ήταν μόνο, ότι δεν ήταν βιώσιμο. Ήταν και ότι παρά τα όλο και περισσότερα χρήματα από φόρους και δάνεια απέτυχε τελικά να προσφέρει καλές υπηρεσίες οδηγώντας τους πολίτες στο να αναζητούν λύσεις στον ιδιωτικό τομέα. Ένα μεγάλο κράτος δεν εγγυάται απαραίτητα ούτε την πρόνοια προς τους πολίτες ούτε την ποιότητα των δημοσίων υπηρεσιών. Δεν έχει σημασία μόνο το πόσα χρήματα ξοδεύονται, αλλά και το πώς αυτά χρησιμοποιούνται. Στην ιδιωτική του ζωή ο καθένας θέλει ό,τι αγοράζει να αξίζει τα λεφτά του. Όταν όμως πρόκειται για δημόσιες υπηρεσίες, επειδή τις περισσότερες φορές δεν πληρώνει απ΄ευθείας ο χρήστης, δημιουργείται η ψευδαίσθηση, ότι αυτές δεν κοστίζουν τίποτα. Έτσι, καλλιεργείται ο περίφημος μύθος του δωρεάν γεύματος.

Ένας μύθος, που πρέπει να διασκεδαστεί και να καταρριφθεί, είναι, ότι υπάρχουν πράγματα, που προσφέρονται δωρεάν στους ανθρώπους. Δεν υπάρχει τίποτα, που να προσφέρεται δωρεάν. Όλα έχουν ένα κόστος. Και θα πρέπει να μάθουμε να μετράμε το κόστος της κάθε υπηρεσίας.

Καμιά υπηρεσία δεν είναι δωρεάν. Κάποιος πληρώνει για αυτήν. Αν δεν πληρώνω εγώ που την «αγοράζω», γιατί η τιμή για εμένα που την καταναλώνω είναι μηδέν, κάποιος έχει πληρώσει τον υπάλληλο και τον χώρο που παρέχεται. Επομένως, όταν μία υπηρεσία δεν την πληρώνει ο χρήστης, αυτοί που τελικά την πληρώνουν είναι οι σχετικά λίγοι, συνεπείς φορολογούμενοι, δηλαδή κυρίως οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα.

Το παράδειγμα της Παιδείας
Τα προβλήματα της εκπαίδευσης αποδίδονταν συνήθως στις ελλείψεις προσωπικού. Οι αντιδράσεις για την μείωση των πόρων δεν αφορούσαν σε θέματα υποδομών ή μεθόδων διδασκαλίας, αλλά στον αριθμό των εκπαιδευτικών. Τα στοιχεία δείχνουν όμως, ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν υστερούσε σε αριθμό δασκάλων και καθηγητών, αλλά αντίθετα είχε περισσότερους και από τον ευρωπαϊκό και από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Την ίδια στιγμή βρισκόταν στις χαμηλότερες θέσεις ως προς την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Η Φινλανδία αντίθετα, με τους μισούς δασκάλους από την Ελλάδα βρισκόταν στις πρώτες θέσεις.

Σε σχέση με το επίπεδο της υπηρεσίας που παρέχει το σχολείο, στο δημόσιο κοστίζει ακριβά, γιατί έχουμε πάρα πολλούς δασκάλους στην Ελλάδα, οι οποίοι ο καθένας από μόνος του δεν πληρώνεται μεν ακριβά, αλλά είναι πάρα πολλοί με αποτέλεσμα να απασχολούνται λίγες ώρες ο καθένας κατά μέσο όρο, ενώ θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό αν είχαμε λίγους δασκάλους πολύ καλά πληρωμένους και που να δίνουν την ψυχή τους στο σχολείο. Αυτό που συμβαίνει είναι, ότι πληρώνονται λίγο, δουλεύουν λίγο και προσπαθούν να βγάλουν τα υπόλοιπα από τα φροντιστήρια κι έτσι είμαστε σε έναν φαύλο κύκλο, όπου το σχολείο, ενώ κοστίζει στον φορολογούμενο, δεν αποδίδει τίποτα.

Οι ίδιοι οι γονείς στην Ελλάδα στρέφουν τις πλάτες τους στο δημόσιο σύστημα παιδείας αναζητώντας λύσεις στην ιδιωτική εκπαίδευση.

Οι γονείς δεν είναι ευχαριστημένοι από την δημόσια παιδεία, επομένως πηγαίνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά φροντιστήρια, για να μάθουν αγγλικά. Το ίδιο συμβαίνει και για να μπουν στο πανεπιστήμιο. Αυτά τα πληρώνουν πάρα πολύ ακριβά. Επομένως, ποια είναι η δωρεάν παιδεία, που παρέχεται με αυτόν τον τρόπο, όταν οι ίδιοι αυτοί, που είναι υπέρ της δωρεάν παιδείας, δεν την εμπιστεύονται;

Το παράδειγμα της Υγείας
Παρόμοια ήταν η κατάσταση και στο τομέα της Υγείας. Οι κρατικές δαπάνες Υγείας στην χώρα από το 2005 έως το 2009 σχεδόν διπλασιάστηκαν. Η βελτίωση όμως των υπηρεσιών δεν ήταν αντίστοιχη.

Το παράδειγμα
της Κοινωνικής Πρόνοιας

Ανάλογη εικόνα αναποτελεσματικότητας εμφάνιζε και η Κοινωνική Πρόνοια. Και σε αυτή την περίπτωση δεν αρκεί να δίνονται χρήματα από το κράτος. Πρέπει και να κατευθύνονται σε όσους τα έχουν πραγματική ανάγκη.

Το πρόβλημα είναι, ότι πάνω σε αυτό το κράτος πρόνοιας άρχισαν να επενδύονται σιγά ̶ σιγά σαν στρείδια διάφορα συμφέροντα, κυρίως της γραφειοκρατίας του κράτους πρόνοιας, η οποία προϊόντος του χρόνου παίρνει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από την Πρόνοια.

Υπήρξε μια θαυμάσια μελέτη του ΙΣΤΑΜΕ, που έλεγε, ότι η Ελλάδα έχει κοινωνικές δαπάνες περίπου ίδιες με την υπόλοιπη Ευρώπη, μόνο που η Ελλάδα μειώνει το ποσοστό φτώχειας κατά τέσσερις μονάδες και άλλοι το μειώνουν κατά δέκα.



ΜΥΘΟΣ 3
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ

Η χαμηλή αποτελεσματικότητα του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα την κατατάσσει στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως. Ναι μεν υπάρχουν κράτη, που ξοδεύουν περισσότερα, αλλά την ίδια στιγμή είναι πολύ πιο αποτελεσματικά, ενώ και κράτη, που ξοδεύουν λιγότερα, ξεπερνούν σε αποτελεσματικότητα την Ελλάδα.



Η Ελλάδα ξεχωρίζει έχοντας και μεγάλο και ταυτόχρονα αναποτελεσματικό δημόσιο. Ένας βασικός λόγος γι’ αυτό είναι, ότι αρκετά κομμάτια του ελληνικού Δημοσίου δεν φιάχτηκαν με σκοπό να εξυπηρετήσουν τους πολίτες, αλλά τους ίδιους τους υπαλλήλους του. Φτιάχναμε οργανισμούς, δημόσιους φορείς κ.λπ. μόνο και μόνο για να απορροφούν από την δεξαμενή των ανέργων και στην ουσία δεν επέτρεπαν σε αυτούς τους ανθρώπους να μπουν παραγωγικά στην διαδικασία.

Οι προσλήψεις σε θέσεις χωρίς χρησιμότητα δεν ήταν κάποια κρυφή συμφωνία, αλλά επίσημη πολιτική μείωσης της ανεργίας από το κράτος. Μια πολιτική, που απολάμβανε ευρεία αποδοχή και που εξακολουθεί να προτείνεται από πολλούς ακόμη και σήμερα. Το 1994 με τον νόμο του Αναστάσιου Πεπονή ιδρύθηκε το ΑΣΕΠ. Σκοπός ήταν η αξιοκρατία στις προσλήψεις στο Δημόσιο, την ίδια στιγμή όμως, λειτούργησε ως άλλοθι για προσλήψεις, που ήταν μεν αξιοκρατικές, αλλά ταυτόχρονα περιττές. Ήλθε δηλαδή να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία νομιμοποιώντας την πρακτική του κράτους να απορροφά την ανεργία μεγενθύνοντας το Δημόσιο. Η αντίληψη, ότι το κράτος είναι υποχρεωμένο να εξασφαλίζει δουλειά στους πολίτες σιγά ̶ σιγά παγιώθηκε.



Δεν είχε γίνει αντιληπτή η πορεία ενός ανθρώπου ως εξέλιξη στον χρόνο. Να κάνω ένα βήμα και μετά άλλο βήμα και μετά άλλο βήμα και μετά ένα λάθος βήμα, που με πάει τρία βήματα πίσω, δεν υπάρχει αυτή η αντίληψη. Στην Ελλάδα κινούμαστε κατοχυρώνοντας. Αυτό συμβαίνει από τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων πανεπιστημίου. Μέχρι και τώρα θυμάμαι φοιτητές να αγωνίζονται να κατοχυρώσουν επαγγελματικά δικαιώματα.

Υπάρχουν οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως έναν άνθρωπο, που κατέχει μία τέχνη, κατέχει μια επιστήμη, ένα επάγγελμα, ξέρει πώς να το κάνει, αλλά δεν υπάρχει κάπου να το εξασκήσει. Αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως έναν εξ ορισμού δικαιούχο κι ότι η λήψη ενός πτυχίου σημαίνει μια κατοχύρωση μιας επαγγελματικής θέσης, που κάπου με περιμένει και εάν δεν με περιμένει δεν είναι δικό μου πρόβλημα.

Όλοι οι έλληνες δηλαδή, που είναι στην γενιά μου, πόσο μάλλον και οι νεότεροι, αντιλαμβάνονται, ότι η εργασία είναι κάτι, που οφείλει κάποιος τρίτος να στο παρέχει. Αυτό πιθανώς εξηγεί και το γεγονός, ότι δεν έχουμε υψηλή επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα. Δηλαδή, η Ελλάδα είναι σήμερα ό,τι ήταν και όταν ελευθερώθηκε, μια χώρα αποκλειστικά εμπόρων. Έχει θεοποιήσει τόσο πολύ το θεσμό της υπαλληλίας.

Τριτοβάθμια εκπαίδευση
και διορισμός στο Δημόσιο

Αρκετοί φοιτητές ζητούν μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους, αλλά την ίδια στιγμή αντιδρούν στη σύνδεση των πτυχίων με την αγορά εργασίας. Ποιος θα εξασφαλίσει στους πτυχιούχους μόνιμη και σταθερή δουλειά, σαν αυτή που διεκδικούν;

Πρέπει να πούμε, ότι στην πανεπιστημιακή παιδεία στην Ελλάδα έγινε ένα τεράστιο μπουμ τη δεκαετία του ’90 για λόγους άλλους από την εκπαίδευση. Ο λόγος που υπήρξε όλη αυτή η υψηλή ζήτηση τριτοβάθμιας παιδείας ήταν γιατί το πτυχίο ήταν το όπλο, για να διοριστείς στο Δημόσιο.

Μέσα σε λίγα χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, ο αριθμός των υποψηφίων στις πανελλήνιες εξετάσεις διπλασιάζεται. Η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο αντιμετωπίζεται από γονείς και μαθητές ως το εισιτήριο για την επαγγελματική εξασφάλιση. Η μεγάλη ζήτηση σε σχολές, όπως οι φιλολογικές ή αργότερα οι παιδαγωγικές, συνδέεται σε πολύ μεγάλο βαθμό με την αύξηση των προσλήψεων των αποφοίτων στο Δημόσιο.

Η διόγκωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με αδιάκριτο τρόπο σε κλάδους, οι οποίοι δεν είναι παραγωγικοί, μέχρι πριν από δύο χρόνια μπορούσε να καλυφθεί και να κολαστεί ─παρότι ήταν μια μεγάλη αμαρτία της Μεταπολίτευσης─ μέσα από την πρόσληψη στο Δημόσιο ή από την συμμετοχή σε έναν κύκλο παραγωγής, που ήταν δίπλα στο Δημόσιο. Αυτό σήμερα τελείωσε, που σημαίνει, ότι αυτή την στιγμή το να παράγουμε πάρα πολλούς θεολόγους, πάρα πολλούς θεατρολόγους, πάρα πολλούς κοινωνιολόγους το μόνο που κάνουμε με βεβαιότητα είναι να παράγουμε ανέργους.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση κατέληξε να εξυπηρετεί τον ίδιο της τον εαυτό. Το Δημόσιο αύξανε την ζήτηση για πτυχία και στη συνέχεια απορροφούσε την υπερπροσφορά πτυχιούχων, που το ίδιο προκαλούσε, με καινούριες προσλήψεις δημιουργώντας έτσι νέα ζήτηση για πτυχία. Η πρακτική του κράτους να αντιμετωπίζει την εργασία με όρους πρόνοιας καλλιέργησε την αντίληψη, ότι η αμοιβή εξαρτάται μόνο από τις ώρες δουλειάς και όχι από το εάν το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς έχει κάποια χρησιμότητα.



ΜΥΘΟΣ 4
Η ΔΙΚΑΙΗ ΑΜΟΙΒΗ

Όταν κυκλοφόρησαν στοιχεία, που εμφάνιζαν τους έλληνες να δουλεύουν περισσότερο από τους υπόλοιπους ευρωπαίους, αυτό θεωρήθηκε μια καλή απάντηση σε όσους απέδιδαν την ελληνική κρίση σε χαμηλή εργατικότητα. Έχει όμως τόση σημασία το πόσο πολύ δουλεύουν οι έλληνες;  

Στην πραγματικότητα, το πόσες ώρες εργάζεται κανείς είναι απολύτως αδιάφορο. Εάν περάσεις δέκα ώρες την κάθε ημέρα σκάβοντας έναν λάκκο και άλλες δέκα ώρες ξαναγεμίζοντάς τον, προφανώς έχεις δουλέψει σαν σκυλί, προφανώς το βράδυ είσαι ψόφιος, προφανώς νιώθεις, ότι έχεις δουλέψει, ότι έχεις κάνει κάτι, αλλά από την πλευρά ενός ουδέτερου παρατηρητή κανένας δεν έχει κερδίσει από τη δουλειά σου. Ούτε εσύ, ούτε κανένας άλλος. Δεν παρήγαγες πλούτο, δεν παρήγαγες τίποτα, που να χρειάζεται κάποιος.

Αυτό που μας διαφεύγει πολλές φορές είναι, ότι ο μισθός δεν είναι κάτι αυτονόητο, είναι η αξία ή θα ΄πρεπε να είναι, των αγαθών και των υπηρεσιών που παράγεις. Εάν αξιώνεις κατώτατο μισθό π.χ. πες 1.000 ευρώ, 700 ευρώ, ο,τιδήποτε, τον μήνα και δεν μπορείς  να παράξεις τίποτα, που να αξίζει τόσα, προφανώς δεν μπορείς να περιμένεις τον ίδιο μισθό. Και αν όντως με κάποιον τρόπο έχεις καταφέρει να βγάζεις αυτά τα χρήματα που δεν παρήγαγες, αυτό σημαίνει, ότι κάποιος άλλος σε επιδοτεί. Δηλαδή, κάποιος άλλος αναγκάζεται με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο να σου δίνει χρήματα, τα οποία δεν δικαιολογούνται από αυτά που του προσέφερες.

Μισθοί και ανταγωνιστικότητα
Αναρωτιέται κάποιος, γιατί οι λιγότερο αυστηρές νομοθεσίες Εργατικού Δικαίου των άλλων χωρών δεν έχουν αποτελέσματα δυσμενέστερα από αυτά που έχουμε εμείς σήμερα. Δηλαδή, με ένα Εργατικό Δίκαιο άκαμπτο στην Ελλάδα οι μισθοί πάσχουν, οι όροι εργασίας πάσχουν, απολύσεις γίνονται σωρηδόν και με Εργατικό Δίκαιο πολύ πιο εύκαμπτο σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής και οι μισθοί είναι ανώτεροι και οι επιχειρήσεις πάνε πολύ καλύτερα και η Οικονομία γενικότερα βρίσκεται σε μια καλύτερη κατάσταση.

Τι κοινό έχουν μεταξύ τους η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Δανία, η Γερμανία, η Αυστρία και η Ελβετία; Είναι όλες χώρες, που δεν έχουν υποχρεωτικό κατώτατο μισθό. Κι όμως, οι αμοιβές, ακόμα και οι κατώτερες είναι πολύ μεγαλύτερες από της Ελλάδας.

Υπάρχουν πολλές έρευνες που δείχνουν, ότι οι μισθοί σε μία χώρα δεν εξαρτώνται από τις παρεμβάσεις του κράτους, αλλά από την παραγωγικότητα. Οι πλουσιότερες χώρες με τους μεγαλύτερους μισθούς είναι εκείνες, που είναι οι πιο ανταγωνιστικές. Μήπως τότε οι χαμηλοί μισθοί δεν παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη; Το παράδειγμα των μεταναστών δείχνει το αντίθετο. Η συμβολή των μεταναστών στην ανάπτυξη βασίστηκε κυρίως στα χαμηλά τους ημερομίσθια.



Αυτό δεν σημαίνει από την άλλη, ότι το μισθολογικό κόστος είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την ανταγωνιστικότητα. Οι δυσκολίες χρηματοδότησης των επιχειρήσεων, η γραφειοκρατία, η φορολογική νομοθεσία, οι ασταθείς πολιτικές, η υψηλή φορολογία, η διαφθορά και η άκαμπτη εργατική νομοθεσία είναι τα κύρια εμπόδια στην επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Πολλοί υποστηρίζουν, ότι πρέπει να αντιμετωπιστούν αυτές οι αιτίες πρώτα αντί να μειωθούν οι μισθοί. Όλοι αυτοί οι παράγοντες όμως, αυξάνουν το κόστος των ελληνικών προϊόντων και μειώνουν την ανταγωνιστικότητά τους. Έτσι αναπόφευκτα μέχρι να διορθωθούν, όλο το βάρος του κόστους συμπίεσης της παραγωγής πέφτει επάνω στους μισθούς.



Είναι χαμηλοί οι μισθοί στην Ελλάδα ιδίως στον ιδιωτικό τομέα; Εάν τους συγκρίνουμε με το επίπεδο των μισθών του Δημοσίου, ναι είναι χαμηλοί. Εάν τους συγκρίνουμε με το επίπεδο των μισθών αντίστοιχων ας πούμε κοινωνικών στρωμάτων στην Γερμανία ή στην Βόρειο Ευρώπη ναι, είναι χαμηλοί. Εάν όμως τους συγκρίνουμε με το τι παράγουν οι επιχειρήσεις, όπου εργάζονται αυτοί οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, όχι, δεν είναι χαμηλοί οι μισθοί. Γιατί αν ήταν χαμηλοί, αλλά η παραγωγή ήταν υψηλή σημαίνει, ότι οι εργοδότες τους θα έβγαζαν σημαντικά κέρδη και οι επιχειρήσεις όχι μόνο δεν θα έκλειναν, αλλά θα γίνονταν όλο και περισσότερες. Θα έρχονταν ξένοι να επενδύσουν στην Ελλάδα, γιατί ακριβώς είναι ο παράδεισος του καπιταλιστή, που βγάζει μεγάλη υπεραξία βασισμένος στον χαμηλό μισθό του εργαζόμενου. Δεν συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα.

Παρά την συνεχόμενη συρρίκνωση του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα καταλαμβάνει σήμερα την 36η θέση παγκοσμίως ως προς το κατά κεφαλήν εισόδημα. Την ίδια στιγμή βρίσκεται στην 91η θέση ως προς την ανταγωνιστικότητα. Τι είναι αυτό, που καθιστά αυτονόητο το να υπάρχουν πάνω από 100 χώρες φτωχότερες από την Ελλάδα; Η δυνατότητα να έχει μια χώρα και χαμηλή ανταγωνιστικότητα και υψηλούς μισθούς δεν υπάρχει. Αν το κράτος επιχειρήσει να νομοθετήσει αμοιβές υψηλότερες από το επίπεδο παραγωγικότητας τότε οι επιχειρήσεις ή θα αναζητήσουν τρόπο να παρακάμψουν τον νόμο ή αν δεν τα καταφέρουν απλώς θα κλείσουν.

Ακριβοί μισθοί, ακριβές κοινωνικοασφαλιστικές εισφορές, δυσκολία στην πρόσληψη και στην απόλυση είναι προφανές, ότι αυξάνουν την διάθεση των επιχειρήσεων να προσφεύγουν σε παράνομες τακτικές.



ΜΥΘΟΣ 5
ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ

Έχει επικρατήσει η αντίληψη, ότι οι αυστηρές ρυθμίσεις στα εργασιακά είναι προς το συμφέρον όλων. Ισχύει κάτι τέτοιο;

Το παράδειγμα του κατώτατου μισθού
Το πώς ο κατώτατος μισθός ευνοεί μόνο ορισμένους από όσους έχουν ήδη δουλειά οδηγώντας τους υπόλοιπους στην ανεργία ή στην μαύρη εργασία μπορεί να φανεί μέσα από ένα υποθετικό παράδειγμα: Ας υποθέσουμε, ότι στην θέση αυτού που αναζητά δουλειά βρίσκεται κάποιος, που θέλει να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα. Λόγω κρίσης, δεν βρίσκει κανέναν που θα πλήρωνε πάνω από 200 ευρώ. Το κράτος όμως, επειδή θέλει να του εξασφαλίσει μεγαλύτερο εισόδημα παρεμβαίνει και ορίζει ως κατώτατη τιμή ενοικίου τα 300 ευρώ απαγορεύοντάς του να το νοικιάσει φθηνότερα. Η επιλογή που απομένει στον ιδιοκτήτη είναι να το νοικιάσει παράνομα σε χαμηλότερη τιμή, αλλιώς το σπίτι θα μείνει ξενοίκιαστο και ο ίδιος χωρίς εισόδημα.

Αντίστοιχα, όταν το κράτος απαγορεύει σε όποιον θέλει να εργαστεί να προσφέρει την εργασία του στην τιμή, που η αγορά μπορεί να πληρώσει, τότε αυτός ή θα αναγκαστεί να δουλέψει μαύρα ή θα μείνει άνεργος. Τέτοιες ρυθμίσεις προστατεύουν όσους έχουν ήδη εργασία εις βάρος των πραγματικά αδύναμων. Αυτές οι ανισότητες όμως, κρύβονται καλά πίσω από τον μύθο των περίφημων «κεκτημένων δικαιωμάτων».

Η ελληνική κοινωνία είναι μικροί πυρήνες συμφερόντων, οι οποίοι μπορεί πολλές φορές να έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα. Ωστόσο, εμείς σαν γενιά αυτό που μάθαμε στο σχολείο είναι, ότι ο λαός μεταξύ του δεν έχει ποτέ συγκρουόμενα συμφέροντα. Αυτό δημιούργησε έναν μύθο, ο οποίος μύθος συνεχίζει να αναπαράγεται κι αυτές τις ημέρες. Υπάρχουν οι λεγόμενοι αδύναμοι μιας κοινωνίας. Η μεταπολιτευτική ρητορική μας θεωρεί, ότι κάποιος που είναι εργαζόμενος είναι εξ ορισμού αδύναμος. Συνεπώς, τα κεκτημένα δικαιώματα μιας μερίδας εργαζομένων είναι εκεί για να προστατεύσουν όλους τους εργαζόμενους, άρα συνεπαγωγικά όλους τους αδύναμους.

Ενώ τελικά αυτό δεν ισχύει και δεν ισχύει, γιατί είναι άλλοι οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ στα ορυχεία, άλλοι οι εργαζόμενοι της Εθνικής Τράπεζας στην Διοίκηση και άλλοι οι άνεργοι, οι οποίοι παίρνουν ένα ταμείο ανεργίας και εντελώς διαφορετικοί οι ναρκομανείς, που στην Ομόνοια πεθαίνουν το βράδυ. Γιατί ζούμε σε μια κοινωνία, που στην ρητορική μας όλοι αυτοί είναι ένα. Εάν η κοινωνία μας δεν κατορθώσει να τους διαχωρίσει αυτούς τους ανθρώπους, να βρει τον πραγματικά αδύναμο και εκεί να στοχεύσει τους πόρους της τότε δεν υπάρχει νόημα. Δηλαδή αυτή η συζήτηση απλά γίνεται θεωρητικά απλά για να παίρνω εγώ 2.500  τον μήνα από μια υπηρεσία και να νιώθω αδύναμος, να έχω δηλαδή ήσυχη τη συνείδησή  μου.

Οι εισοδηματικές διαφορές ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες, που θεωρείται, ότι έχουν κοινά συμφέροντα είναι πολύ μεγάλες. Συχνά οι διαφορές αυτές,δεν έχουν να κάνουν με το τι παράγει ο καθένας αλλά είναι αποτέλεσμα παρεμβάσεων του κράτους.

Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στον δημόσιο, συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή, όλη η συζήτηση που έγινε για το άνοιγμα των επαγγελμάτων ξεκινά από το γεγονός, ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουμε αναθρέψει μία τεχνητή μεσαία τάξη, της οποίας το εισόδημα σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τις επιταγές του κράτους. Εξαρτάται ουσιαστικά από το γεγονός, ότι το κράτος έχει αναγκάσει εμένα και εσένα να χρησιμοποιούμε τις υπηρεσίες του και να τις αγοράζουμε δε, στην τιμή που έχουν υπαγορεύσει οι ίδιοι.

Το παράδειγμα των κλειστών επαγγελμάτων
Τα περίφημα κλειστά επαγγέλματα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τα καρτέλ. Η τιμή οποιουδήποτε προϊόντος εξαρτάται από την σχέση προσφοράς και ζήτησης. Στην περίπτωση των κλειστών επαγγελμάτων το κράτος εξαναγκάζει τους καταναλωτές να πληρώνουν παραπάνω με δύο τρόπους. Είτε θέτει περιορισμούς στην άσκηση ενός επαγγέλματος, οπότε περιορίζεται η προσφορά είτε υποχρεώνει τους πολίτες να κάνουν χρήση συγκεκριμένων υπηρεσιών αυξάνοντας τεχνητά την ζήτηση. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι υψηλότερο κόστος για τους καταναλωτές. Όσοι απασχολούνται σε κλειστά επαγγέλματα διαμαρτύρονται για τα χρήματα που θα χάσουν, όταν αυτά ανοίξουν. Ποιoς όμως πλήρωνε ως τώρα αυτά τα χρήματα αν όχι οι ίδιοι οι καταναλωτές;

Το παράδειγμα των συντάξεων
Σε πολλές δημοκρατικές κοινωνίες, που έχουν και υγιή Οικονομία, αλλά και μία ανεπτυγμένη αίσθηση αλληλεγγύης, το κοινωνικό κράτος παρεμβαίνει σοβαρά, για να κάνει μια αναδιανομή πόρων, αλλά παρεμβαίνει με κριτήρια γενικής εφαρμογής και αφορούν σε όλους τους πολίτες. Για παράδειγμα, το σύστημα των συντάξεων. Στις σοβαρές σοσιολδημοκρατίες οι αποφάσεις για το ποιος θα πάρει σύνταξη και πότε αναφέρεται σε πολύ διαφανή και σε πολύ γενικά κριτήρια.

Εδώ στην Ελλάδα έχουμε ένα εντελώς άλλο σύστημα. Το κράτος παρεμβαίνει και μοιράζει είτε συντάξεις είτε επιδόματα με βάση πελατειακές ομάδες. Δηλαδή, είναι ισχυρό το συνδικάτο της ΔΕΗ, για να μπορέσει να πιέσει; Θα πάρει καλύτερες συντάξεις από αυτές, που θα πάρει ένας εργαζόμενος, που έχει δουλέψει τα ίδια χρόνια με τον εργαζόμενο της ΔΕΗ με τα ίδια προσόντα και εξ ίσου σκληρά. Έχουν καταφέρει οι μηχανικοί να τα μανουβράρουν έτσι ώστε το Ταμείο τους να επιχορηγείται από τους λεγόμενους φόρους υπέρ τρίτων; Αυτοί επομένως καταφέρνουν και παίρνουν πολύ υψηλότερες συντάξεις από ό,τι παίρνει πάλι ένας υπάλληλος, που ήταν στο ΙΚΑ και έχει δουλέψει τα ίδια χρόνια και με τις ίδιες απολαβές, που έχει ένας ασφαλισμένος στο ΤΣΜΕΔΕ.

Κάθε διαφήμηση επιβαρύνεται με 20% υπέρ του ασφαλιστικού ταμείου των δημοσιογράφων. 20% στο διαφημιστικό κόστος. Καταλαβαίνετε πόσο φθηνότερο θα ήταν ένα προϊόν εάν δεν υπήρχε εκείνο το 20% του διαφημιστικού κόστους, όχι του συνόλου της τιμής του προϊόντος αλλά του διαφημιστικού κόστους, που είναι σημαντικό στην τιμή ενός προϊόντος, να πηγαίνει στα ταμεία των δημοσιογράφων. Ουσιαστικά, αυτό είναι μια επιβάρυνση υπέρ τρίτων.

Τις μεγάλες αντιδράσεις στην ενοποίηση των ταμείων ακουγόταν συνήθως το εξής επιχείρημα: «Το δικό μας ταμείο είναι υγιές. Γιατί να επιβαρυνθούμε τα χρέη των ελλειματικών ταμείων;». Γιατί όμως κάποια ταμεία ήταν ελλειματικά και κάποια άλλα εμφάνιζαν μεγάλα πλεονάσματα; Πού βρήκαν λοιπόν τα χρήματα ορισμένα υγιή ταμεία, ώστε να πληρώνουν και υψηλές συντάξεις και ταυτόχρονα να έχουν και πλεόνασμα;

Η περιουσία αυτών των ταμείων αντιπροσωπεύει κάτι σαν συσσωρευμένα προνόμια. Είναι συσσωρευμένα λεφτά, τα οποία έχουν πάρει από το ελληνικό Δημόσιο χάρη στην γενναιοδωρία του ελληνικού Δημοσίου με τα λεφτά των άλλων.

Οι ανισότητες στο ασφαλιστικό δεν παρατηρούνται μόνο μεταξύ των συνταξιούχων διαφορετικών κλάδων. Η πιο σημαντική ίσως ανισότητα είναι η ανισότητα ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές. Για να γίνει κατανοητή πρέπει πρώτα να δούμε πώς ακριβώς λειτουργεί το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα.

Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι κεφαλοποιητικό, δηλαδή δεν αποταμιεύονται κάπου οι εισφορές των εργαζόμενων, για να πληρωθούν μετά την σύνταξή τους από αυτές. Αντίθετα, οι σημερινές εισφορές χρησιμοποιούνται για τη σύνταξη των σημερινών συνταξιούχων. Οι σημερινοί εργαζόμενοι θα πληρωθούν, όταν βγουν στη σύνταξη από τους μελλοντικούς εργαζόμενους.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, λόγω και της δημογραφικής κατάστασης της χώρας μας και του δυτικού κόσμου γενικότερα, να δημιουργεί εξ ορισμού ανισότητες. Δηλαδή, ένας άνθρωπος που δουλεύει σήμερα ελπίζει, πως κάποια στιγμή θα πάρει σύνταξη σαν κι αυτή, που παίρνει ο πατέρας του σήμερα. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό. Ωστόσο, σήμερα το βιώνει ο πατέρας ως ένα πρόβλημα. Γιατί του πατέρα η σύνταξη καλείται να μειωθεί, επειδή μειώνονται οι εισφορές των γιων, δηλαδή της γενιάς μας.

Οι μέσες συντάξεις στην χώρα αυξήθηκαν σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Το ποσοστό επί του ΑΕΠ, που δαπανούσε η Ελλάδα για συντάξεις, αυξανόταν κι αυτό διαρκώς την ίδια περίοδο. Το βάρος που πέφτει πάνω στους εργαζόμενους, οι οποίοι με τις εισφορές τους καλούνται να πληρώσουν τις σημερινές συντάξεις είναι πολύ μεγάλο. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την κατάσταση παίζει η υψηλή ανεργία και τα μεγάλα ποσοστά μαύρης ανασφάλιστης εργασίας. Για να αντιμετωπιστούν αυτοί οι παράγοντες όμως, οι εισφορές διατηρούνται πολύ υψηλά. Μήπως αυτό όμως, φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα;

Οι εισφορές στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλές. Και γιατί είναι πολύ υψηλές; Γιατί τις πληρώνουν πολύ λίγοι. Και γιατί το κάνουν αυτό; Επειδή είναι πολύ υψηλές.

Πίσω από την εισφοροδιαφυγή κρύβεται η υποκριτική στάση κυβερνήσεων και κοινωνικών φορέων. Γνωρίζουν, ότι πολλές επιχειρήσεις θα οδηγούνταν στο κλείσιμο αν εφαρμόζονταν οι σημερινές ρυθμίσεις για τον κατώτατο μισθό και τις εισφορές. Το αποτέλεσμα είναι μια αγορά εργασίας δύο ταχυτήτων. Με τους εργαζόμενους με πλήρη ασφάλιση από την μία και τους άνεργους ή ανασφάλιστους από την άλλη, οι οποίοι ανήκουν κυρίως στην νέα γενιά.

Η κοινωνική ασφάλιση δεν παράγει τίποτα, αλλά διανέμει ποσά. Παίρνει από κάποιον και δίνει σε κάποιον άλλον. Επομένως, με αυτή την έννοια είναι αυτό που λέγεται ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Ό,τι κερδίζει κάποιος, χάνει κάποιος άλλος. Αλλά και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο, το παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος είναι μεταξύ τριών γενεών. Είναι η γενιά που πέρασε, αυτή που παίρνει σύνταξη, είναι η γενιά που πληρώνει σήμερα και είναι και η γενιά που θα έλθει και θα πληρώσει τις συντάξεις των εργαζομένων. Μεταξύ των τριών είναι μηδενικό άθροισμα, αλλά ανά πάσα στιγμή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι μόνο δύο γενιές. Είμαστε εμείς που δουλεύουμε και οι συνταξιούχοι. Με άλλα λόγια τι σημαίνει; Ότι είναι ένα γεύμα για τρεις, ο τρίτος, η νέα γενιά είναι καθυστερημένη, οι πρώτοι δύο παραγγέλνουν ό,τι καλύτερο προσφέρει το εστιατόριο και λένε τον λογαριασμό θα τον πληρώσει ο κύριος.



ΜΥΘΟΣ 6
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Πολλά από τα λεγόμενα κεκτημένα δικαιώματα θεσπίστηκαν και παγιώθηκαν στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης με σκοπό να εξυπηρετήσουν την ίδια την γενιά της Μεταπολίτευσης λειτουργώντας ταυτόχρονα εις βάρος των επόμενων γενεών. Κι όμως, οι επόμενες γενιές δεν αμφισβήτησαν ουσιαστικά το μεταπολιτευτικό μοντέλο. Αντίθετα, αρκετές φορές ταυτίστηκαν με την περίφημη Γενιά του Πολυτεχνείου και υιοθέτησαν τα συνθήματά της.

Η γενιά του Πολυτεχνείου έκανε τους αγώνες της και αυτό, το οποίο μπορούμε να πούμε ότι πέτυχε, είναι να δώσει ένα ορόσημο, ούτως ώστε να ξέρουμε, ότι από τις 17 Νοεμβρίου 1973 ξεκίνησε ένας αγώνας, για να χτιστεί η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία που ζούμε σήμερα κι αυτό ασφαλώς πρέπει να το αναγνωρίσει κάποιος, δηλαδή θα είμαστε και τρελοί  να απορρίψουμε συλλήβδην τη Γενιά του Πολυτεχνείου. Γιατί είναι μια γενιά, που πραγματικά αγωνίστηκε απέναντι σε ένα καθεστώς, το οποίο ήταν πραγματικά βίαιο και πραγματικά στερούσε κοινωνικές ελευθερίες. Αυτό δηλαδή είναι ξεκάθαρο.

Το ζήτημα ποιο είναι; Ότι δημιούργησε μια υποχρέωση σε κάθε νεολαία έκτοτε να επιβεβαιώνει το δικό της Πολυτεχνείο. Εμείς δηλαδή σαν γενιά αναβιώνοντας το ΄90─΄91 τον θεσμό των σχολικών καταλήψεων στην ουσία επιβεβαιώσαμε και διαιωνίσαμε τον εξεγερτικό μύθο των ελληνικών νεολαιών. Η ελληνική νεολαία είναι υποχρεωμένη να επαναστατεί απέναντι σε κάτι.

Υπάρχει ένας περίεργος μιμητισμός. Κλεινόμαστε μέσα σε ένα κτίριο, στεκόμαστε, φωνάζουμε. Αυτός ο μιμητισμός απέκτησε μέσα στην μεταπολίτευση και κάπως τελετουργικό χαρακτήρα. Μια γενιά, η Γενιά τους Πολυτεχνείου, οι άνθρωποι, που είναι σήμερα 60 χρονών, από το 1974 και μετά παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στον ελληνικό δημόσιο χώρο επικαλούμενοι την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αυτό φτιάχνει για τις επόμενες γενιές ένα παράδειγμα κοινωνικής επιτυχίας μέσα από την πολιτική δράση, που είναι πολύ ισχυρό.

Υπάρχει βαθιά μνήμη, ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι κράτος Δικαίου κι αυτό δεν είναι μια τρέλα. Το ελληνικό κράτος δεν υπήρξε κράτος Δικαίου. Μπορούμε  να πούμε, ότι η εκδοχή της Δημοκρατίας, που έχουμε σήμερα, είναι η καλύτερη, που υπήρχε στην Ελλάδα ποτέ. Και βάζω και την Αθηναϊκή μέσα αν θες.

Το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος βίαιο, ένα κράτος αυταρχικό, επειδή ακριβώς αποτελεί έπαθλο προνομιακών ομάδων, οι οποίες το εκμεταλλεύονται για να επικρατήσουν απέναντι στις άλλες ομάδες. Άρα, το να μην εφαρμόζεται η Δικαιοσύνη, που είναι το πρόσωπο του κράτους, σε θύλακες μέσα στην χώρα, θεωρείται θετικό. Υπάρχει το πανεπιστημιακό άσυλο, υπάρχει ο μύθος για τα Εξάρχεια, ότι είναι ένα άβατο. Και το Άγιο Όρος είναι ένα άβατο. Τα άβατα γενικά στην Ελλάδα έχουν μια αξία και αν θες υπάρχει και η μυθολογία του Σουλιώτη από πίσω, ότι δηλαδή υπάρχει ένας θύλακας ελευθερίας μέσα σε ένα γενικό καθεστώς βίας, τρόμου και καταπίεσης.



ΜΥΘΟΣ 7
ΠΟΛΙΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΗ

Την περίοδο της Μεταπολίτευσης το κράτος μεγάλωσε σημαντικά. Με μη βιώσιμο τρόπο και χωρίς ποτέ να καταφέρει να προσφέρει ικανοποιητικές υπηρεσίες στους πολίτες ανάλογες του κόστους τους. Ταυτόχρονα, ευννόησε συγκεκριμένες ομάδες αντί να προσφέρει επαρκή προστασία στους πραγματικά αδύνατους. Κι όμως, ακόμη και τώρα, οι περισσότερες αντιδράσεις ενάντια στο κράτος δεν στοχεύουν στην αλλαγή όλων των παραπάνω, αλλά στη διατήρησή τους. Βλέπουμε μια κοινωνία αυτή τη στιγμή, η οποία είναι σε σύγχυση. Η οποία ζητά να επαναληφθεί, να συνεχιστεί μάλλον, το παλιό μοντέλο, το οποίο κατηγορούν.

Το απεχθές χρέος
Όταν μιλάμε για απεχθές χρέος πρέπει να ξέρουμε τι λέμε. Απεχθές χρέος δεν είναι το χρέος, το οποίο εκ των υστέρων αποφασίσαμε, ότι θα θέλαμε να μην είχαμε δημιουργήσει. Είναι χρέος, το οποίο δημιουργήθηκε από δαπάνες, οι οποίες δεν έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση αν θέλετε. Ακόμη κι αν όντως υπήρξε, και σίγουρα υπήρξε ένα κομμάτι του χρέους μας, το οποίο δημιουργήθηκε από μίζες, από παράνομες προμήθειες, από ό,τι θέλετε.

Αλλά να είμαστε ρεαλιστικοί στο πόσα είναι αυτά τα ποσά. Περίπου τα δύο τρίτα των δημοσίων δαπανών του ελληνικού κράτους πηγαίνουν σε μισθούς, επιδόματα, συντάξεις κ.ο.κ. Οπότε υπάρχει ένα ταβάνι, ένα άνω όριο στο πόσα χρήματα διατίθενται με παράνομο τρόπο ή χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση.

Από εκεί και πέρα, επειδή αυτό το θέμα της δημοκρατικής νομιμοποίησης είναι πάρα πολύ σημαντικό, όταν μιλάμε για απεχθή χρέη, πρέπει κανείς να θυμηθεί έτσι λίγο πιο σοβαρά, τι συνέβαινε την δεκαετία του ΄80 και τι ακριβώς εντολή είχε δώσει από τότε ο ελληνικός λαός στους κυβερνώντες. Αν δείτε τα ποσοστά συμμετοχής στις εκλογές ή τα ποσοστά ικανοποίησης από την λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα διαχρονικά από την δεκαετία του ΄80 και εξής θα δείτε, ότι ακριβώς τις εποχές, που η σπατάλη ήταν μεγαλύτερη, που το κράτος έκανε μεγαλύτερες δαπάνες, ακριβώς εκείνες τις εποχές ο ελληνικός λαός ήταν πιο ευχαριστημένος με την Δημοκρατία του και ταυτόχρονα ένιωθε περισσότερο την ανάγκη να συμμετέχει στις εκλογές.



Επίλογος
Όλοι οι μεταπολιτευτικοί κοινωνικοί αγώνες μοιάζουν με ένα ανταγωνισμό μεταξύ παιδιών για το ποιος θα εξασφαλίσει την αγάπη του πατέρα. Αυτό βέβαια, δεν είναι μόνο μεταπολιτευτικό φαινόμενο. Σε όλη την σύγχρονη ιστορία κάπως έτσι πήγε το πράγμα. Τα κλειστά επαγγέλματα δεν έκλεισαν μετά την Μεταπολίτευση, έκλεισαν πριν. Και μάλιστα, έκλεισαν αφήνοντας έξω τους αριστερούς. Μια νέα γενιά επαγγελμάτων τους περιέλαβε στην δεκαετία του ΄80.

Υπάρχει αυτή η σχέση πατέρα ─ παιδιού με το κράτος και μάλιστα ενός πατέρα κακού, μισητού, ο οποίος είναι και λίγο μάνα. Δηλαδή, σε συγχωρεί συνέχεια: «Ξέρω ότι είσαι άτακτος και δεν πληρώνεις φόρους, αλλά παιδί μου είσαι ...» και εν πάσει περιπτώσει αυτό πραγματώνεται και από εσένα τον ίδιο, όταν γίνεις υπάλληλος του κράτους. Δηλαδή, είσαι ο αυταρχικός εφοριακός, που θα κόψεις ένα πρόστιμο στον μπακάλη, γιατί το χαλάκι στην πόρτα δεν έχει τιμολόγιο κι είσαι ακριβώς ο ίδιος, που θα πάρεις τον συνάδελφό σου στην Πολεοδομία, για να πει, ότι «άστον αυτόν είναι φτωχός» ας πούμε «μην του το κατεδαφίσουμε το σπίτι».

Δηλαδή, υπάρχει ένα μίγμα αγάπης ─ μίσους ευκαιριακό, το οποίο ασφαλώς και δεν συνιστά κράτος Δικαίου, συνιστά κωλοχανείο. Και απέναντι σε αυτό υπάρχει ένα αίτημα. Δηλαδή, «δώσε κι εμένα μπάρμπα». Όλη η Μεταπολίτευση έχει χαρακτηριστεί από αυτό το πράγμα στα δικά μου μάτια, όπως την βίωσα από παιδάκι μέχρι τώρα. Κι αυτό δεν έχει αλλάξει.

Δηλαδή, μαζεύτηκαν μια εκατοντάδα χιλιάδες άνθρωποι στο Σύνταγμα και αυτό που είπαν στον πατέρα τους, που προσωποποιήθηκε στους 300 «κλέφτες» ─που εκλέξαμε μόνοι μας─ της Βουλής ήταν μια μούντζα. Μια παιδική αντίδραση, «κι εγώ θα κρατήσω την αναπνοή μου». Κι αυτό που είναι πάρα πολύ ενοχλητικό τελικά κι ίσως αυτά είναι χρόνια, στα οποία θα αλλάξει αυτή η αντίληψη, ότι το κράτος κάτι θα κάνει και θα υπάρξει ανάπτυξη, το κράτος κάτι θα κάνει και θα υπάρξει παιδεία, το κράτος κάτι θα κάνει και θα υπάρξει δουλειά στον κόσμο. Ε, αυτός είναι ένας μύθος. Ό,τι κι αν κάνει το κράτος, οι άνθρωποι κάνουν, τα άτομα, οι προσωπικότητες.






Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση του ντοκιμαντέρ του Γιάννη Μαρμάρα:
«Επτά μεταπολιτευτικοί μύθοι» (παραγωγή: Γιάννη Μαρμάρα/LearnLiberty.gr).


Στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζονται απόψεις των:

Τάσου Αβραντίνη, νομικού,
Γιώργου Αγγελόπουλου, εκπρόσωπου G700, ηθοποιού, σκηνοθέτη,
Αρίστου Δοξιάδη, οικονομολόγου,
Γιάννη Ληξουριώτη, καθ. Εργατικού Δικαίου στο Πάντειο πανεπιστήμιο,
Πάσχου Μανδραβέλη, δημοσιογράφου,
Παναγή Παναγιωτόπουλου, επ. καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,
Μάνου Σχίζα, οικονομικού αναλυτή και
Πλάτωνα Τήνιου, καθ. Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 35456 έγραψε...
ΕΝΤΑΞΕΙ ΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ;
ΚΑΙ ΕΑΝ ΝΑΙ
ΑΠΟ ΠΙΟ ΓΝΩΣΙΟΥΡΓΗΜΑ ΘΑ ΑΠΟΡΡΕΟΥΝ
ΠΟΙΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ 7 ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΩΝ;;
ΠΟΙΑ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΘΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ;;
ΤΗΝ ΣΑΡΚΑ

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ
ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΠΟΡΙΚΟΥ ΤΙ;; ΓΙΝΕΤΑΙ;;
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ 7 ΣΤΑΔΙΑ
ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΤΗΣ ΙΡΙΔΟΣ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
ΤΡΙΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΠΑΛΛΑΝΤΩΣΕΩΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΝΑ ΣΜΙΓΟΥΝ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΣΣΑΡΕΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΤΟ ΦΩΝΗΕΝΤΙΚΟ ΜΑΣ
ΥΦΑΝΤΙΚΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ;
ΤΟΥΤΟ ΠΟΥ ΙΣΤΟΡΙΖΕΤΕ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ‘’ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΣΣΗΣ--ΦΡΑΔΕΙΑ’’
ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΙΚΕ
ΛΕΣ;; ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΟ;;
ΚΑΙ ΕΑΝ ΝΑΙ
ΠΟΥ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ;
ΑΥΤΑ ΩΣ ΤΑ ΤΩΡΑ ΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΩΝ ΟΚΤΩ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΑ ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

09.10.2015, 09:20:05





Ανώνυμος 35458 έγραψε...
Κοίτα, Γιάννη Παπαδόπουλε,
Από όλα αυτά που γράφεις και μόνο εσύ καταλαβαίνεις (είναι σαφές πως το κάνεις για να πουλήσεις πνεύμα) είναι εμφανές πως ούτε το φιλμ είδες ούτε και διάβασες κάτι από την ανάλυση που παρατίθεται με μορφή απομαγνητοφώνησης. Πέρα από λεκτικές ακροβασίες, έχεις κάτι απτό να προσθέσεις που να αφορά την οικονομία στο κρατίδιο της ρωμιοσύνης; Να πεις κάτι π.χ για την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, την αύξηση της παραγωγικότητας στο δημόσιο, την έλλειψη αξιοποίησης στελεχών από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης για παράδειγμα; Εάν όντως έχεις κάτι να προσθέσεις εποικοδομητικό, ευχαρίστως να σε διαβάσουμε όλοι μας και να σε κρίνουμε αναλόγως. Πουλώντας όμως (μπαγιάτικο) πνεύμα μάλλον εσύ ο ίδιος επιθυμείς θέτεις τον εαυτό σου εκτός θέματος (προβλήματος). Είναι κρίμα να επιχειρείς να πουλήσεις πνεύμα χωρίς καμία ουσιαστική πρόταση για ένα τόσο σημαντικό θέμα.

Αλέξανδρος Κοσμίδης
Οικονομολόγος

09.10.2015, 11:26:37





Ανώνυμος 35459 έγραψε...
Γιάννης Παπαδόπουλος.
Η κορύφωση της αυνανιστικής αρχαιοπληξίας-(ψευτο)προγονοπληξίας.
Περαστικά αδερφέ. Ξεκίνα με μεθαδόνη.

Μπάμπης
09.10.2015, 13:13:52





Ανώνυμος 35460 έγραψε...
ΑΛΕΚΟ
ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΦΡΑΣΗ ‘’ΑΤΕΚΜΑΤΗ ΑΝΑΓΚΗ’’ ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΑ ΣΤΙΧΟΣ 12
ΤΟΥΤΗ ΠΟΥ ΤΑΛΑΝΙΖΕΙ ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ ΣΠΟΡΟΥ ΤΥΠΩΤΗ ‘’ΑΝΘΡΩΠΟΣ’’
ΣΑΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ΝΑ ΤΕΚ ΕΜ’ ΑΙΡΩ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ (ΠΟΝΤΙΚΑ ΤΟ ΤΕΚ ΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟ ΕΜ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΑΒΩ –ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΣΩ ΓΝΩΣΕΙΣ)
ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΛΕΚΤΙΚΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙΣ ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕΣ ΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟ ΠΛΑΤΥ ΚΟΙΝΟ ΠΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΑΘΗΤΕΥΣΕ ΣΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΚΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΠΟΥ ΔΟΜΗΣΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΤΗΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΣΟΥ;;
εάν ΝΑΙ ΤΟΤΕΝΕΣ όπως ΦΡΑΖΕΙΣ Είναι κρίμα να επιχειρείς να πουλήσεις πνεύμα χωρίς καμία ουσιαστική πρόταση για ένα τόσο σημαντικό θέμα. ΕΙΜΑΙ ΒΛΑΚΩΔΩΣ ΗΛΙΘΙΟΣ.
ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΤΙ;;
ΑΥΤΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΒΙΩΝΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΑΠΑΡΧΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΑΥΤΟΣΗΜΑ ΤΑΥΤΟΔΟΜΑ ΙΔΙΑ ΓΕΝΝΕΣΗΜΙΑ ΕΙΝΑΙ;;
ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΘΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ
--ΕΓΩ--
ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΔΩΡΙΟ ΚΑΛΑΘΙ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΟΡΟΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΨΕΥΤΙΚΑ ΑΠΑΤΗΛΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΑΙΦΝΗΣ ΣΕ ΜΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΠΑΛΛΑΝΤΩΣΗ (ΟΧΙ ΤΑΛΑΝΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ) ΓΕΛΩΤΑ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΑΦΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΔΙΟΡΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΚΟΜΙΖΟΥΝ
ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΑΜΦΙΛΟΓΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΜΕ ΜΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕΙΣ ΘΑ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ (ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ‘’ΜΠΑΜΠΗ’’)
ΚΑΤΑ ΠΩΣ ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ
ΑΛΕΚΟ
ΟΤΙ ΠΡΟΤΕΡΟ ΓΡΑΦΗΜΑ-- ΕΝΑ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ.
Ο ΚΑΘΕ ΕΙΣ ΘΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΝΟΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΓΡΟΙΚΑ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟ ΤΙ ΠΟΥ ΘΕΩΝΕΙ.
ΟΝΤΕΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ, ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟΥΤΑ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΜΗΔΕ ΚΑΙ ΕΜΟΥ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ.
ΠΡΟΤΑΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΜΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤΟ
Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΗΣ ΒΙΟΠΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΕΚΤΙΚΟ ΠΑΝΔΩΡΙΑ ΔΩΡΟ’’ΑΝΑΓΚΗ’’.
ΟΛΟ ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ
(ΙΔΕ ΔΙΑ ΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΙ; ΚΟΜΙΖΟΥΝ)
ΕΑΝ ΦΤΑΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΗΡΕΤΩ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΤΕ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΧΩ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΒΛΕΨΙΜΟ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ΒΙΟΠΟΡΟ, ΤΟΥΤΟ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΚΟΠΟ ΕΘΕΣΑ.
ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΚΤΙΚΑ ΠΟΥ ΔΡΟΜΙΣΕΣ
Πέρα από λεκτικές ακροβασίες, έχεις κάτι απτό να προσθέσεις που να αφορά την οικονομία στο κρατίδιο της ρωμιοσύνης; Να πεις κάτι π.χ για την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, την αύξηση της παραγωγικότητας στο δημόσιο, την έλλειψη αξιοποίησης στελεχών από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης για παράδειγμα; Εάν όντως έχεις κάτι να προσθέσεις εποικοδομητικό, ευχαρίστως να σε διαβάσουμε όλοι μας και να σε κρίνουμε αναλόγως
ΜΟΥ ΖΗΤΑΣ ΝΑ ΤΕΚΜΑΙΡΩ ΤΑ ΛΕΚΤΙΚΑ
• ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ: ΗΣΙΟΔΟΥ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ
• ΑΠΤΟ: ΑΡΓΩΗΣ ΟΡΦΙΚΑ
• ΟΙΚΟ ΝΟΜΟ ΙΩ :ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ 12 ΓΕΝΕΩΝ ΑΠΟ ΕΠΑΦΟ ΕΩΣ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΗ
• ΚΡΑΤΟΣ: ΠΡΩΤΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΟ ΣΤΥΓΑΣ—ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ Ο ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΚΑΙ ΗΣΙΟΔΟΥ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΥΓΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΗΝ ΖΗΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΛΟΝΙΚΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ
• ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΤΟ ΔΥΪΚΟ ΤΗΣ --ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΦΩΝΗΣ –ΜΑΙΕΥΣΗΣ-- ΣΕ ΕΡΜΗ ΜΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ
• ΑΝΑ ΠΤΥΞΗ: ΙΛΙΑΔΑ ΗΦΑΙΣΤΟΣ Σ.369
• ΠΡΩΤΟ ΓΕΝΕΙς ΤΟΜΕΥΣ: 25 ΥΜΝΟΣ ΠΡΩΤΕΑ ΟΡΦΕΩΣ καί ΕΙΔΟΘΕΗΣ ΠΡΩΤΕΑ ΟΔΥΣΣΕΙΑ Δ.365
• ΠΑΡΑ ΑΓΩΓΗ ΚΟΤΗΤΑ: ΕΡΓΑ ΗΜΕΡΑΙ ΗΣΙΟΔΟΥ
• ΔΗΜΟΣΙΟ: ΑΣΠΙΔΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ ‘’ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ’’
• ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ: ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΑ ΟΡΦΕΩΣ
• ΕΠΙ ΟΙΚΟ ΔΟΜΗΣΗ: ΠΥΘΙΟΝΙΚΑΙ 3. 100 ΠΙΝΔΑΡΕΩΣ ΠΕΡΙ ‘’ΚΕΡΔΟΥΣ’’
• ΕΑΥΤΩ ΚΡΙΤΙΚΗ: ΗΛΙΘΙΑ ΒΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΨΑΧΝΕΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΙΣ ΕΙ;; μῆτις ἤ μή τίς ΟΜ.ΟΔ. Κ.193
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

10.10.2015, 09:30:54





Ανώνυμος 35461 έγραψε...
ΓΙΑ ΔΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΗ
Γιάννης Παπαδόπουλος.
Η κορύφωση της αυνανιστικής αρχαιοπληξίας-(ψευτο)προγονοπληξίας.
Περαστικά αδερφέ. Ξεκίνα με μεθαδόνη.
ΤΟ ΓΑΜΟΣΤΟΛΟ ΕΥΚΟΛΟ
ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ
Η ΑΥΝΑΝΗΣΤΙΚΗ (ΜΕ ΗΤΑ ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΓΙΩΤΑ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΠΕΧΟΝΤΑΣ ΔΡΟΜΙΖΩ) ΜΕΘΑΔΟΝΗ ΜΟΥ….. ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΩ ΑΠΑΙΡΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΩ ΤΟ ΔΥΣΠΕΡΝΟ ΔΙΑΒΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΑΝΟΜΟΙΩ ΣΟΥ
ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΩ;;
ΓΙΑΤΙ;;
ΟΛΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΟΛΛΑΝΕ ΠΑΝΩ ΜΑΣ ΣΑΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΒΔΕΛΛΕΣ
ΠΑΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΡΜΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟΜΑΣ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ
ΤΟ ΝΑ ΧΛΕΥΑΖΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ
ΤΟ ΝΑ ΒΡΙΖΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ
ΤΟ ΝΑ ΜΕΙΔΙΩΝΤΑΣ ΕΙΡΩΝΕΥΕΣΑΙ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ
ΜΗΠΩΣ ΤΟΥΤΑ ΑΡΧΗ ἌΝΟΙΑΣ ΤΕΛΕΣΗ ΣΕ ‘’ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ ΛΟΓΩ ΤΟΥ’’ ΕΙΝΑΙ
ΤΟ ΝΑ ΚΟΜΙΖΕΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ ΔΥΣΚΟΛΟ
ΤΟ ΝΑ ΕΡΕΥΝΑΣ ΛΕΓΧΘΕΝΤΑ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ
ΤΟ ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ
ΚΑΙ ΑΝ ΛΟΓΟ ΔΡΟΜΙΣΕΙΣ ΜΕ ‘’ΕΓΩΪΣΤΟΔΟΜΑ ΠΟΛΥΓΝΩΣΙΟΝ’’ ΟΠΩΣ ΜΠΑΜΠΗΣ
ΦΡΑΖΕΙΣ ΤΟ ΑΕΙ ΦΟΥΚΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑΞΕΡΕΣ…… ΚΟΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
ΓΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΝΟΥ ΜΕ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΣΕΒΑΣΣΤΥΓΑΣ ΕΠΙΟΡΚΟ ΣΤΑΥΡΩΜΑ
ΠΟΥ ΑΡΧΕΣ ΕΧΕΙ ΤΟΥ
ΝΑ ΚΡΑΤΕΕΙ ΒΙΑ ΛΟΓΩ ΦΘΟΝΕΡΗΣ ΖΗΛΕΙΑΣ
ΣΚΟΠΙΩΝΤΑΣ ΕΡΙΔΩΝ ΚΑΙ ΕΡΙΝΥΩΝ ΦΙΛΟΝΙΚΙΕΣ.
ΤΟΥΤΟ ΠΟΥ ΤΗΛΕΚΤΡΙΖΕΙΣ ΕΥΚΟΛΑ, ΡΙΖΕΣ ΚΟΜΙΖΕΤΑΙ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΤΑ ΤΑ ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;;
ΚΙ’ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΑΡΧΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΕΠΡΑΞΑΝ ΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΤΑ ΠΡΑΤΤΟΜΕΝΑ
ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΕΝ ΕΥΔΟΚΙΜΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΟΙΟΣ;; ΣΟΥ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΒΛΑΚΕΣ ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΕΓΓΛΕΖΟΙ ΣΟΥ ΠΟΥ ΒΑΣΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΟΜΙΣΑΝ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΑΝΙΟΛΟΙ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΧΝΩ ΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΥΒΡΟΥ ΚΑΙ ΛΕΙΨΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΟΣ;; ΣΟΥ ΓΡΑΦΕΝΤΩΝ ΜΑΣ ΒΙΒΛΙΟΒΗΚΗ ΤΟΥΣ .

10.10.2015, 10:07:27





Ανώνυμος 35462 έγραψε...
Ρε φίλε, δεν πας να νοσηλευτείς σε κανένα ψυχιατρείο -που να μην έχει όμως ίντερνετ- μήπως και γλιτώσουμε;
10.10.2015, 13:04:12





Ανώνυμος 35463 έγραψε...
ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΟΧΛΗΣΩ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΣΟΥ
ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΙ;; ΛΕΕΙ ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ΚΕΙΜΕΝΟ;;
στρεπτὴ δὲ γλῶσσ' ἐστὶ βροτῶν, πολέες δ' ἔνι ‘’μῦθοι’’
παντοῖοι, ‘’ἐπέων’’ δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα καὶ ἔνθα.
ὁπποῖόν κ' εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κ' ἐπακούσαις. 250
ἀλλὰ τί ἢ ἔριδας καὶ νείκεα ‘’νῶϊν ἀνάγκη’’’
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΣΟΥ ΕΠΩΝΥΜΑ ΑΝΩΝΥΜΕ 35462
ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΙΑΣΗΣ ΤΗΣ.
ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ;;
ΙΕΡΑΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ
• ΚΑΙΝΕΑΙ ΙΔΕΑΙ (μέ ἄλφα γιῶτα καί ὄχι μέ ἔψιλον)
• ΑΓΙΟΣΥΝΗΣ ΕΙΚΟΝΑΙ
• ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ
ΕΝΤΑΞΗ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙς ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΑΡΑΓΕΣ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙΣ;;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


11.10.2015, 05:52:06





Ανώνυμος 35465 έγραψε...

http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500031777
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26516&subid=2&pubid=113783875
Αφού εδώ και 5 χρόνια διέλυσαν τα πάντα 3 διαδοχικές κυβερνήσεις, τώρα ήρθε επιτέλους να βάλουν χέρι και εκεί που πρέπει. Δηλαδή στο παρασιτικό μοντέλο του πελατειακού/κομματικού κράτους. Με λίγα λόγια μισθοί και συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων.

11.10.2015, 11:29:56





Ανώνυμος 35474 έγραψε...
Γιάννη Παπαδόπουλε,
Από απλή περιέργεια, τι δουλειά κάνεις;
12.10.2015, 14:38:30





Ανώνυμος 35481 έγραψε...
ΤΩΡΑ ΔΑ ΓΕΡΟΝΤΟΚΟΥΚΗΣ
ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΕΡΙ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑΣ ‘’ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΥΠΩΤΗ’’ ΚΑΙ ΔΗ :ΟΡΦΙΚΑ, ΟΜΗΡΙΚΑ, ΗΣΙΟΔΟΥ, ΚΑΙ ΠΙΝΔΑΡΟΥ.
ΜΕ ΑΠΛΑ ΟΣΟ ΔΥΝΑΜΑΙ ΛΟΓΙΑ
ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΟΥΤΗ Η ΤΥΠΩΤΗ ΟΜΒΡΟΔΟΜΑ ‘’ ΝΕΡΟΥ ΟΝΕΙΡΑ’’ «ὄμβρια ὕδατα» ΝΑ ΖΕΙ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΣΕ ΜΕΔΕΑΚΗ ΒΑΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ.
ΜΗ ΔΥΝΑΜΕΝΗ ΑΜΒΡΟΣΙΑ ‘’ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟΥ ΟΝΕΙΡΑ --ἌΝΕΡΟΣ’’-- ΝΑ ΠΟΡΕΥΕΤΑΙ. ΑΡΓΩΗ στιχ.1110 ΚΑΙ ΟΔΥΣΣΕΙΑ (Ο) Λ.126, Ψ. 269.
ΠΑΡΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΡΑΨΩΔΙΑ Ψ.269 ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΙΑΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΜΑΣ
εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκωμαι οἳ «οὐκ ἴσασι» θάλασσαν
‘’ἀνέρες’’, οὐδέ θ᾽ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν· 270
«οὐδ᾽ ἄρα τοί γ᾽ ἴσασι» νέας φοινικοπαρῄους,: Φονικοπορεῖες
οὐδ᾽ εὐήρε᾽ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.


13.10.2015, 07:55:37





Ανώνυμος 35487 έγραψε...
Κατάλαβα, συνταξιούχος, είσαι Παπαδόπουλος αλλά τον παίζεις από μικρός! Από δημόσιο μεριά η σύνταξη;
Αν δεν είναι από δημόσιο, ποιος και με τι αιτιολογία σου κόλλαγε ένσημα;
Μήπως τρόφιμος στο Δαφνί; Αλλά εκεί δεν κολλάνε ένσημα.....
Ρε μπας και δούλευες στην ΕΥΔΑΠ και συνταξιοδοτήθηκες πρόσφατα; Γιατί πολλά για "νερά" αμολάς..................





13.10.2015, 11:12:38





Ανώνυμος 35488 έγραψε...
Παπαδόπουλε, όλα καλά; Η οικογένεια και τα παιδιά; η χούντα, ο Παττακός, όλοι εντάξει;
Χαιρετίσματα............
13.10.2015, 11:17:53





Ανώνυμος 35494 έγραψε...
Στην Αλβανία τα παιδιά δουλεύουν και τρέφουν τους γονείς τους. Στην Ελλάδα οι γονείς τρέφουν τα παιδιά τους. ''Μην πειράξετε τις συντάξεις, πώς θα θρέψουμε τα άνεργα παιδιά μας;''!!! Μα αν ''πειραχτούν'' οι συντάξεις τα παιδιά σου δεν θα είναι άνεργα! Τι δεν καταλαβαίνεις νεοέλληνα;

Έλλην ''Γερμανοτσολιάς''!
14.10.2015, 00:40:07





Ανώνυμος 35495 έγραψε...
Τρομερό βίντεο! Ας το κοιτάξουν οι ακροδεξιοί και αριστεροί της παρέας, πλήρως άσχετοι από την οικονομική επιστήμη, για το πώς καταστράφηκε οικονομικά Ελλάδα, για να τελειώνουμε με τις φαντασιώσεις τους (=φταίει τάχα το ευρώ ή η Ευρώπη). Οι Έλληνες κατέστρεψαν την Ελλάδα και ψάχνουν ενόχους. Εύχομαι να έρθει η αιδεσιμότατη Μέρκελ να μας κυβερνήσει. Η Ελλάδα σε 2 χρόνια θα γίνει σοβαρό κράτος!

Έλλην ''Γερμανοτσολιάς''
14.10.2015, 00:41:52





Ανώνυμος 35497 έγραψε...
και όρμισαν τα όρνια σάρκα οσμίζοντας 35487,488
όλο το δέος της χολής στην ευχαρίστηση του οφιδιου ΨΥΧΙΚΟΥ πεους ποίηση να πραξουν.
καί ανταμωσαν την αιματω δικαίωση της βρισιάς.
εύγε χαμαιτυπείο
δοξάστε τους
μόλις φάνηκε το ζητούμενο έτρεξαν να σκυλεψουν το λογισμα με την σκυλακαινη αμορφωσιάς τους
ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ Η ΒΡΩΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΝΑ ΓΙΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΕΓΩ ΤΗΣ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΙ,;; ΑΝΘΡΩΠΙΑ;; ἤ ΖΩΩΝΗΔΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ;;
ΝΑΙ!!!
ΤΟ ΑΙΜΟΒΟΡΟ ΣΑΡΚΑΣΤΙΚΟ ΔΟΞΑΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ
ΒΡΙΣΤΕ ΝΑ ΧΑΡΩ ΤΟΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΣΟ ΜΙΣΟΣ ΣΑΣ ΑΝΑΘΡΕΨΑΝ
ΩΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΟΓΙΖΕΣΑΙ
Κατάλαβα, συνταξιούχος, είσαι Παπαδόπουλος αλλά τον παίζεις από μικρός! Από δημόσιο μεριά η σύνταξη;
Αν δεν είναι από δημόσιο, ποιος και με τι αιτιολογία σου κόλλαγε ένσημα;
Μήπως τρόφιμος στο Δαφνί; Αλλά εκεί δεν κολλάνε ένσημα.....
Ρε μπας και δούλευες στην ΕΥΔΑΠ και συνταξιοδοτήθηκες πρόσφατα; Γιατί πολλά για "νερά" αμολάς
ΠΑΡΕ ΤΟ ΜΠΟΪ ΤΩΝ ΛΕΚΤΙΚΩΝ ΣΟΥ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟ ΤΟ ΕΓΩ ΦΕΡΤΟ ΦΑΣΙΣΜΑ ΣΟΥ
ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ: ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΝΤΗ ΤΕΙΡΕΣΙΑ ΜΟΥ
ΤΟΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ: ΕΥΓΕ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΦΕΝΤΙΑ ΣΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΟ : Η ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΟΥ
ΕΝΣΗΜΑ: Η ΤΡΟΜΑΡΑ ΜΗΝ ΑΦΡΑΓΚΟΣ ΜΕΙΝΕΙΣ
ΤΡΟΦΙΜΟΣ ΔΑΦΝΗ: Ο ΦΘΟΝΟΣ ΣΤΕΦΕΙ ΜΕ ΔΑΦΝΕΣ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΦΙΚΟΥ ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΥ
ΕΥΔΑΠ: ΤΟ ΛΑΧΤΑΡΑΣ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΕΜΠΕΛΩΣΥΝΗΣ ΣΟΥ
ΠΟΛΛΑ ΝΕΡΑ: Ο ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΑ ΕΙΛΕΙΘΥΙΟΣ ΜΕ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΕΜΕΤΙΚΟΥ ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΟΣ
ΧΟΡΤΑΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΓΕΛΩΤΟΠΑ ΚΕΝΟΣ ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΓΕΛΟΙΑ ΚΟΙΛΙΟΔΟΥΛΑ ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ
ΚΑΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ
ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΣΕ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΝΤΙΑ
ΘΑ ΠΟΥΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΖΩΩΦΕΡΝΕΙ ΠΟΥ ΜΕΛΗΜΑ ΤΙ ΘΑ ΦΑΜΕ ΤΙ ΘΑ ΠΙΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ…..
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΟΔΜΟΙ ΜΕ ΕΥΗΚΩΑ ΩΤΑ
ΚΑΙ……
ΔΕΥΤΕΡΑ 488 ΩΣΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ.
ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ (ΦΟΥΚΑΡΑΔΕΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ ΣΑΣ ΠΗΡΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΜΟΥ )
ΝΑ ΜΕ ΘΑΥΜΑΖΕΙΣ ΣΑΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΤΟΥΣ ΠΡΑΞΙΤΕΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ .
ΚΑΙ Η ΣΒΑΣΤΥΓΑ ΩΧΡΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΑΙΜΑΤΩ ΔΟΚΙΜΟ
ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΙ;;
Ο,ΤΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΣΤΕ, ΘΕΛΗΣΑΤΕ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΤΕ ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΥ
ΤΟΣΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΕΚΤΙΚΟΣ ΣΑΣ ΠΛΟΥΤΟΣ;;
ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΡΙΖΩ ΛΕΚΤΙΚΑ Η ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΤΕ
ΑΡΑΓΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ
ΟΤΙ ΚΕΡΤΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΙΣΥΛΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΘΡΑΣΥΓΕΛΑ ΚΥΝΩΠΙΔΕΣ…….
ΑΛΛΑ Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΣΙΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΣΑΣ ΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ
ΤΟ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟ ΟΝΟΜΑΤΩ ΥΦΑΝΤΟ ΣΑΣ
ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΥΚΤΟΒΙΟΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ΑΣΧΗΜΟΝΟΥΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΗΚΑΡΩΣΥΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΦΑΝΑ ΦΑΝΕΡΟΥ
ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΡΥΒΕΙ ΤΑ ΑΤΑΣΘΑΛΑ ΤΗΣ ΒΡΩΜΙΑΣ, ΟΜΟΙΩ ΣΑΣ
ΞΕΦΤΕΡΙΑ ΤΕΙΡΕΣΙΕΣ
ΣΑ ΔΟΞΑΖΩ
ΕΥΓΕ!! ΕΥΓΕ!!! ΕΥΓΕ!!!!
ΑΝΤΡΙΟΣΥΝΟΟΙ!!! ΕΧΕΤΑΙ ΤΑ ΚΟΤΣΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΑΙ ΤΙ; ΕΙΔΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΝΕΤΕ;
ΘΡΑΣΥΦΟΒΑ ΔΕΙΛΟΙ!!! ΜΕ ΟΝΑΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΥΒΡΙΣΤΗ;;
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΛΑΖΑΡΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΟΙ ΚΥΝΩΠΙΔΕΣ ΤΕΚΜΑΙΡΟΜΕΝΟΙ ΘΑΜΩΝΕΣ
ΣΤΟ ΑΥΓΑΤΙΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗ ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΝ ΓΝΩΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΥΒΡΕΙΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΙΝΗΣΕΙ Η ΜΥΑΛΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.
ΔΥΣΚΟΛΟ ΤΟ ΠΟΡΙΚΟ.
ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΑΣΤΗΣΩ ΛΟΛΟΥΔΙ, ‘’ΠΡΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΟΠΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ’’ ΠΡΕΠΕΙ ΜΟΥ ΝΑ ΚΥΛΙΣΤΩ.

14.10.2015, 06:27:09





Ανώνυμος 35498 έγραψε...
ΣΤΟΝ 35494,5 ΕΛΛΗΝΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΙΚΟΥ ΚΑΥΧΗΜΑΤΟΣ.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ‘’ΤΩΝ ΟΚΤΩ ΣΥΝΘΕΣΕΩΝ’’
ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΝ ‘’ΕΙΔΑΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΣΑΣ;;’’
ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΒΑΛΛΕΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟ ΜΑΥΡΟ ΦΑΣΙΣΤΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΟΧΙ ΑΚΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΣΙΣΤΑ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΟΠΤΙΚΗ, ΑΓΩΝΙΑΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΕΝΟ ΤΣΟΛΙΑ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΔΕΙΝΑ ΚΟΜΙΣΕ ΣΤΗΝ ΔΟΞΑΣΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟ ΚΑΤΟΧΗ ΜΑΣ.
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΛΕΒΕΝΤΗ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ ΜΑΣ ΚΑΥΧΗΜΑ ΖΩΩΝΗΔΕΙΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
ΤΙ ΓΝΩΜΗ ΕΧΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΔΕΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ;;ΑΡΑΓΕΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΙ; ΔΙΕΠΡΑΧΘΕΙ;;
ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΤΡΕΦΑΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΤΩΡΑ ΒΑΥΚΑΛΙΖΕΣΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΣΟΥ ΠΡΑΤΤΟΥΝ
ΟΧΙ ΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΕΡΕΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΟΜΙΖΟΥΝ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΠΕΡΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΡΑΤΣΑΦΕΡΝΗΣ ΣΒΑΣΤΥΓΟΦΟΡΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΣΑΡΚΟΦΑΓΕΙΕΙ ΣΑΠΟΥΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ.
ΩΣΤΕ ΓΙΑ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΝΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΠΟΥ ΜΕ 2 ΟΠΛΩΝ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΒΑΛΘΗΚΑΝ ΝΑ ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΓΙΑΤΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΑΡΕΙΑΣ ΦΥΛΗΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ.
ΕΣΥ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΑΡΑΓΕΣ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΆΡΗ;; ΓΝΩΣΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΘΕΟΜΕΝΟ ΧΗΜΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ;; ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΟΠΟΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΕ ΣΑΡΚΟΦΟΡΟ ΖΩΩΝΗΔΕΙΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ;;
ΜΕ ΑΥΤΟ ΓΑΛΟΥΧΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΛΥΚΟΦΙΛΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΣΟΥ
ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΣΟΥ
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΕΣΕ. ΤΡΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΛΑΨΟΥΡΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΜΜΕ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΟΥΣ ΔΙΔΕΙ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΠΟΣΟΣ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ ΤΑ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ,ΝΑ ΠΟΡΕΥΟΥΜΕ.
ΤΟΤΕ ΤΟΥΤΟΙ ΑΛΕΘΑΝ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΈΠΡΑΤΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΟ ΗΔΟΝΕΜΑ
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ Η ΤΡΩΓΟ ΛΑΓΝΕΙΑ
ΤΟΥΣ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ Η ΠΝΕΥΜΑΤΩ ΛΑΓΝΕΙΑ ΓΙΑ ΜΟΝΟ ΕΤΟΥΤΗ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΕΜΠΟΔΙΟ.
ΑΥΤΑ ΩΣ ΤΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΑΦΙΛΤΑΤΕ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ.


14.10.2015, 06:29:27





Ανώνυμος 35501 έγραψε...
@35494, 35495
Πάρα πολύ σωστός. Κοινή λογική. Σε 2-3 χρόνια που δεν θα υπάρχουν λεφτά για συντάξεις, δεν θα παίρνει κανείς σύνταξη και τότε να δεις γέλιο. Οι ευρωπαίοι έχουν ξεκαθαρίσει ότι δεν θα υπάρξει τέταρτο μνημόνιο. Και χωρίς δάνεια το θρασύδειλο προτεκτοράτο δεν μπορεί να διατηρεί το παρασιτικό του μοντέλο και να πουλάει μαγκιά στους νέους. Οι οποίοι νέοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου νομίζοντας ότι ζουν σε σοβαρό κράτος με μεγάλη ιστορία...

14.10.2015, 07:40:38





Ανώνυμος 35504 έγραψε...
Γιάννη Παπαδόπουλε,
Καλύτερα Έλλην Γερμανοτσολιάς παρά Έλλην Αλβανοβλαχοτουρκοτσολιάς σαν και σένα!
Σου προτείνω να πας σε έναν καλό ψυχίατρο και να βρεις καμιά Αλβανίδα κοπελίτσα να θυμηθείς και τις ρίζες σου από τα κακοτράχαλα βουνά της Αλβανίας!

ΕΛΛΗΝ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΣ!
14.10.2015, 23:33:36





Ανώνυμος 35507 έγραψε...
ΕΛΛΗΝ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΣΑΣ ΦΩΛΙΟΟΦΙΔΙΟΦΙΛΟΙ ΤΟΥ 494,495,504 ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕΙ;;
ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΣΑΣ ΠΟΣΟ ΚΟΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟ ΛΕΚΤΙΚΟ ΠΟΥ ΣΤΟΜΙΖΕΤΑΙ ‘’ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ’’
ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΚΑΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΚΕΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΕ ΚΥΝΕΗΣ ΚΙΝΗΗΑ,ΚΕΙΝΟΑ ΟΚΗΝΗΑ ΚΩΝΥΑ………ΝΟΗΜΑΤΑ ‘’ΤΑΜΠΕΛΑΣ’’ ΛΕΚΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΜΕ.
ΜΗΠΩΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΤΑΙ ΤΙ;; ΛΕΝΕ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΚΕΙΜΕΝΑ;;
ΙΛΙΑΔΑ(Ι) Υ.248 ΠΕΡΙ ΓΛΩΣΣΑΣ ΕΛΛΗΣΗΦΡΑΔΕΙΑ
στρεπτὴ δὲ γλῶσσ' ἐστὶ βροτῶν, πολέες δ' ἔνι ‘’μῦθοι’’
παντοῖοι, ‘’ἐπέων’’ δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα καὶ ἔνθα.
ὁπποῖόν κ' εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κ' ἐπακούσαις.
ἀλλὰ τί ἢ ἔριδας καὶ νείκεα ‘’νῶϊν ἀνάγκη’’’
ΟΔΥΣΣΕΙΑ (Ο) Λ.126, Ψ. 269.
ΠΑΡΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΡΑΨΩΔΙΑ Ψ.269 ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΙΑΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΜΑΣ
εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκωμαι οἳ «οὐκ ἴσασι» θάλασσαν
‘’ἀνέρες’’, οὐδέ θ᾽ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν·
«οὐδ᾽ ἄρα τοί γ᾽ ἴσασι» νέας φοινικοπαρῄους,: Φονικοπορεῖες
οὐδ᾽ εὐήρε᾽ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.
ΛΕΣ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΥΡΩΠΑΙΟΝΩΝ ΔΑΝΕΙΑ ΣΕ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ ΚΕΡΔΟΥΣ ΜΗ ΚΑΙ ΧΑΘΕΙ Η ΑΤΕΚΜΑΡΤΗ ΑΝΑΓΚΗ, ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΑΣ ΜΕ ΔΙΑΦΗΜΗΣΕΙΣ ΔΟΛΩΜΑΤΑ.
ΠΑΡΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΔΕΜΟ ΑΠΟ ΑΡΓΩΗ ΠΟΣΟ Η ΓΛΩΣΣΑ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΟΥΝ ΑΕΙΘΑΛΗ ΕΜΠΟΔΙΑ
ΣΙΤΙΣΗΣ ΔΡΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΠΝΕΜΑΤΩ ΑΝΑΤΑΣΗ
Οὐ δ’ ἄρα τοίσι μέλει βίοτος καί ἔργ' ανθρώπων,
ποίαις δ' ἐν μεσάταις μελιηδέα φορβάν νέμονται
ἔρση ὑπ' ἀμβροσίη θεῖον ποτόν ἐξαρύοντες,
πάντες ὁμῶς στίλβοντες ὁμηλικίην ἐρατεινήν:
Μειλιχίη δέ τοι αἰέν ἐπ' ὀφρύσι νεῦσε γαλήνη
παίδεσιν ἡδέ τοκεῦσιν, ἐπεί φρεσίν οἷδαν ἑοῖσιν,
αἴσιμά τε ρέζειν πεπνυμένα τ' ἐξαγορεύειν.
ΆΙΝΤΕ ΕΡΜΗΝΕΨΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ

13.10.2015, 07:55:37

15.10.2015, 05:22:50





Ανώνυμος 35508 έγραψε...

Αρχαιολαγνεία - η πιο τρανή αξία!

15.10.2015, 06:53:13





Ανώνυμος 35511 έγραψε...
ξεχασες τον λογο στην αρχαιο--λογο--λαγνεια
ΕΛΛΗΝ ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΕ
η πιο τρανη σου αξια αρειας σου φυλης
15.10.2015, 08:26:26





Ανώνυμος 35559 έγραψε...
Μισές αλήθειες κύριε Μαρμάρα. Αλήθειες αλλά μισές. Αναφέρθηκες εκτενώς στην όντως απαιτητική και συνάμα προβληματική μεσαία και χαμηλή τάξη. Για την τάξη των μεγάλων επιχ/τιών, τραπεζιτών, εφοπλιστών, ΜΜΕδων. Ολων αυτών που αποτελούν την κορυφή της διαπλεκόμενης πυραμίδας, όλων αυτών που παίζουν με ελβετικούς λογαριασμούς και οφσόρ και που ανεβοκατεβάζουν υπουργούς, δεν είδαμε το παραμικρό. Μήπως οι υπόλοιπες αλήθειες θα ακολουθήσουν σε άλλο άρθρο και ντοκυμαντέρ; ή αυτό ήταν και τέλος;
Λύσεις; ούτε και λύσεις είδα! Δε μας τα λέτε καλά αγαπητέ.....
(Σημ: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Δεν είμαι Δ.Υ, ούτε συνταξιούχος, ούτε ΑμΕΑ, ούτε πολιτευτής. Αγρότης είμαι. Ναι από αυτούς που του είπαν οι "εθνοσωτήρες" και οι "λαοπρόβλητοι", πως καλύτερα είναι, να πετάει σε χωματερές τους κόπους του, για να πάρει μεγαλύτερη επιδότηση!!)
19.10.2015, 01:25:30





Ανώνυμος 35568 έγραψε...
επικροτο 35559
20.10.2015, 08:24:47





Ανώνυμος 40479 έγραψε...
@35559
Για συνταξιούχος ακούγεσαι, πρώην Δ.Υ.
;)

30.12.2016, 12:10:13






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...