Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΑΡΝΗΤΕΣ
ΚΑΙ ΣΑΡΚΑΣΤΕΣ
ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ


Ο Αντισθένης
και οι Κυνικοί

Πνευματικοί εκπρόσωποι
των ξεπεσμένων στρωμάτων
του ελλαδικού πληθυσμού


Έγραψε στις 01.05.2015 ο/η: Κορδάτος Γιάννης

Επιστροφή

Σα σωκρατικός θεωρείτο την αρχαία εποχή ο Αντισθένης. Πριν όμως γνωρίσει το Σωκράτη, άκουσε τη διδασκαλία του Γοργία. Γενικά, τα αποσπάσματα από τα έργα του που σώθηκαν δείχνουν, πως ο Σωκράτης δεν άσκησε καμιά ουσιαστική επιρροή πάνω του. Τα όσα λένε ο Διογένης Λαέρτιος και άλλοι είναι δημιουργήματα της μεταγενέστερης παράδοσης. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό, πως επηρεάστηκε από την περσική φιλοσοφία, γιατί σε κάποιο βιβλίο του έκανε ανάλυση της θεολογίας και φιλοσοφίας του Ζωροάστρη. («Ούτος συνέγραψε τόμους δέκα. Πρώτον μαγικόν, αφηγείται δε περί Ζωροάστρου τινός μάγου, ευρόντος την σοφίαν...», Λεξικό «Σουίδα», στη λ. Αντισθένης).

Τόνιζε, πως τον άνθρωπο δεν τον κάνει ευτυχισμένο ο χρυσός και η εξουσία, παρά μόνο η αρετή και η χρηστότητα. Τα έβαλε με τον Πλάτωνα. Φαίνεται, πως γεννήθηκε αντιζηλία ανάμεσα στους δύο αυτούς φιλοσόφους. Μια αρχαία παράδοση λέει, πως ο Αντισθένης κάλεσε τον Πλάτωνα να του διαβάσει κάποιο έργο του, ο Πλάτων όμως, όταν ζήτησε να μάθει κι εκείνος το περιεχόμενο μιας μελέτης που έγραψε ο Αντισθένης, πήρε την απάντηση, πως «δεν πρέπει να αντιλέγει». Δηλαδή, δεν αναγνώριζε στον Πλάτωνα το δικαίωμα της κριτικής, γιατί  θεωρούσε τον εαυτό του ανώτερο. Από τότε τσακώθηκαν και, όχι μόνο έκοψαν τις σχέσεις, μα ο ένας κατηγορούσε τον άλλον.

Η αρετή κατά την αντίληψη του Αντισθένη είναι μια φυσική ιδιότητα και όχι μια εξωκοινωνική ή μεταφυσική δύναμη, όπως πίστευε ο Σωκράτης. Ο ρόλος λοιπόν της αρετής είναι να βάζει χαλινάρι στα πάθη και τις ορμές μας. Όσο για την ηθική, στο σημείο αυτό διαφωνούσε ριζικά με τον Σωκράτη, γιατί παραδέχονταν, πως πρέπει να βασίζεται στα έργα κι όχι στις θεωρίες και στα λόγια. (Διογ. Λαέρτ., VI, 11).

Όταν προσέξουμε καλύτερα τη διδασκαλία του, θα δούμε, πως αντανακλούσε την ψυχολογία των στρωμάτων εκείνων του πληθυσμού της Αττικής, που ήταν απογοητευμένα από τις γύρω τους κοινωνικοοικονομικές σχέσεις. Για να δικαιολογήσουν μάλιστα την κατάντια τους έφερναν για δικαιολογία και παράδειγμα τον Ηρακλή, που πέρασε μια πολυβασανισμένη ζωή.

Αν συμβουλευτούμε την ιστορία της Αθηναϊκής Πολιτείας στα χρόνια εκείνα, θα μάθουμε πως, εξόν απΆ τους εγκαταστημένους ξένους, που τους λέγανε μετοίκους, υπήρχανε και πολλοί, που από πατέρα ή μάνα δεν ήταν γνήσιοι αθηναίοι και για αυτό δεν είχαν όλα τα πολιτικά δικαιώματα, όπως οι άλλοι αθηναίοι.

Τέτοιος ήταν και ο Αντισθένης, γιατί η μάνα του ήταν θρακιώτισσα. Από την αιτία αυτή δίδασκε στο παράμερο Γυμνάσιο, που λέγονταν Κυνόσαργες, γιατί όσοι δεν ήταν γνήσιοι πολίτες αθηναίοι δεν μπορούσαν να διδάξουν στις άλλες, σα να πούμε τις δημόσιες, Σχολές της Αθηναϊκής Πολιτείας. Αυτό βέβαια, του κόστιζε πολύ. («Διελέγετο δε εν τω Κυνοσάργει γυμνασίω μικρόν άπωθεν των Πυλών, όθέν τινες και την κυνικήν εντεύθεν ονομασθήναι. Αυτός δΆ απεκαλείτο Απλοκύων», Διογ. Λαέρτ., VI, 13).

Μα δεν πρέπει να ξεχνούμε, πως οι αθηναίοι που ανήκανε στη θέση του Αντισθένη ήταν πολλοί και δυσφορούσαν και αγανακτούσαν γιατί η Πολιτεία, ύστερα από τον πελοποννησιακό πόλεμο, δεν τους αναγνώρισε ισότιμους πολίτες με τους άλλους αθηναίους. ¶ρα, ο Αντισθένης, εκφράζοντας έμμεσα κοσμοπολιτικές και αντιπατριωτικές ιδέες, ερμήνευε και εκπροσωπούσε την αγανάκτηση μιας μεγάλης μερίδας αθηναίων, που, με το να μην εξισωθούν με τους άλλους αθηναίους, όπως το έλπιζαν και το περίμεναν, αδιαφορούσαν πια για την Αθηναϊκή Πολιτεία, την έβλεπαν σαν εχθρό τους και μισούσαν τους πολίτες αθηναίους.

Κι όταν πάλι υποστήριζε, πως οι νόμοι που ψηφίζονται στις λαοσυνάξεις αποβλέπουν στο να ρυθμίσουν τις κοινωνικές σχέσεις και τα συμφέροντα των μέτριων πολιτών, με όσα έλεγε και δίδασκε διαμαρτύρονταν για τις κοινωνικές διακρίσεις και κυρίως εξεγείρονταν η συνείδησή του, γιατί ενώ είχαν πολιτικά δικαιώματα οι πρώτοι τυχόντες, που από σύμπτωση γεννήθηκαν από πατέρα και μητέρα αθηναίους, αυτός, ένας πνευματικός άνθρωπος, δεν είχε, ούτε το δικαίωμα να διδάξει στις επίσημες Σχολές της Πολιτείας, ούτε και να πάρει μέρος στη διοίκηση των κοινών.

Η τέτοια του μειονεκτική θέση μέσα στην Αθηναϊκή Πολιτεία του κόστιζε πολύ, γιΆ αυτό και δεν ήταν ενθουσιασμένος με τους λαοκρατικούς θεσμούς. Μια που η δημοκρατία δεν τον αναγνώριζε για γνήσιο πολίτη της, δεν είχε κανένα λόγο να υπερασπίζεται το αθηναϊκό πολίτευμα. Και σΆ αυτό όλο το δίκαιο ήταν με το μέρος του. Δεν ήταν βέβαια, αντιδραστικός και φανατικός ολιγαρχικός, όπως ο Πλάτων, ο Ξενοφών και άλλοι, δεν μπορούσε όμως και να χωνέψει τους δημοκρατικούς θεσμούς, γιατί, ενώ οι από πατέρα και μάνα αθηναίοι είχαν όλα τα πολιτικά δικαιώματα και εξισώνονταν πλούσιοι και φτωχοί και μπορούσε νΆ ανέβει ο καθένας στα ανώτατα αξιώματα, ένας μη γνήσιος αθηναίος, αν είχε γνώσεις, ικανότητες και τιμιότητα και προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στον πόλεμο, δεν μπορούσε να είναι ισότιμος με τον πιο παρακατιανό πολίτη.

[Σ.σ. Εδώ φαίνεται πόσο υποκριτική ήταν η πολυδιαφημισμένη ρήση του Ισοκράτη: «Μάλλον έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας». (Πανηγυρικός, παρ. 50).

Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Οι της ημετέρας τουρκοβυζαντινής (παρα)παιδείας μετέχοντες].

Ο αισθησιοκρατισμός του Αντισθένη δεν ήταν απόλυτα σύμφωνος με τις αισθησιοκρατικές αντιλήψεις των σοφιστών, πλησίαζε όμως πολύ σΆ αυτές. Ξεκινώντας λοιπόν από τον αισθησιοκρατισμό, πίστευε πως πραγματικό είναι μόνο εκείνο, που γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις μας. Την αντισθενική γνωσιολογία την κρίνει πολύ αυστηρά ο Αριστοτέλης και την χαρακτηρίζει σαν ανοησία και αποτέλεσμα αμορφωσιάς. (Βλ. Μεταφ., V, 29, 1024b και VIII 3, 1043b). Δεν έχει όμως καθόλου δίκαιο ο Σταγειρίτης διατυπώνοντας τέτοιες αυστηρές κρίσεις.

 
Ο Αντισθένης, ο ιδρυτής
της Σχολής των Κυνικών,
υπήρξε μαθητής του Γοργία.
¶νοιξε στην αρχή σχολή ρητορικής,
αλλά κατόπιν ήρθε σε ρήξη
με το δάσκαλό του και τον
εγκατέλειψε, αφού έβρισε
κι αυτόν και τον Ισοκράτη.
 
Έβριζε και τον Αλκιβιάδη,
αποκαλούσε δε τον Πλάτωνα Σάθωνα.
[Η λέξη χρησιμοποιείτο υποκοριστικά
από τις τροφούς για τα μικρά παιδιά
και σήμαινε αυτόν, που είχε μεγάλη
σάθη (=ανδρικό μόριο)].
  Αντανακλούσε την ψυχολογία μιας μεγάλης μάζας των μεσαίων στρωμάτων που, μη μπορώντας νΆ αλλάξει τις βιοτικές της συνθήκες, από την αδυναμία της αυτή έπεφτε στη μοιρολατρία και προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις στερήσεις, την ανέχεια και την ανημποριά της.
 
Εφαρμόζοντας τις περί εγκράτειας και ανεπιδειξίας θεωρίες του περιφερόταν ξυπόλητος με φθαρμένο τρίβωνα, με ένα σακούλι στον ώμο κι ένα ραβδί στο χέρι ακολουθούμενος από μαθητές του. Εξωθούσε, όπως και περισσότερο από αυτόν ο Διογένης, την περιφρόνηση προς κάθε άνεση και προς κάθε κοινωνικό ή άλλο δεσμό ή τύπο.
 
Γενικά, πρέσβευε ιδέες κοσμοπολίτικες, θεωρούσε απομάκρυνση από του φυσικού τη διαίρεση των ανθρώπων σε έθνη αντιμαχόμενα. Λόγω επίσης, της αποστροφής του προς οποιαδήποτε ανάμιξη στην πολιτική και τις ελεύθερες αντιλήψεις του περί γάμου, έρωτα και οικογένειας, ο Αντισθένης υπήρξε αναρχικός, όπως θα λέγαμε σήμερα.
 

ΑπΆ όσα είπαμε, βγαίνει πως ο φιλόσοφος που δίδασκε στο Κυνόσαργες ήταν εξαιρετική φυσιογνωμία. Μαχητής καλός, μυαλό γερό και κοινωνιολόγος, όπως θα λέγαμε σήμερα, σπουδαίος, είχε συγκεντρώσει γύρω του πολλούς μαθητές. Πέθανε στα 365, αφήνοντας πίσω του μια ονομαστή Σχολή, που ωστόσο δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δόγματα της φιλοσοφίας του ιδρυτή της, γιατί ήρθαν οι Κυνικοί και με τις θεωρίες τους νόθευσαν και σταμάτησαν την παραπέρα ανάπτυξή της αντισθενικής φιλοσοφίας.

Διογένης
Σα σπουδαιότεροι διάδοχοι του Αντισθένη μνημονεύονται ο Διογένης από τη Σινώπη (πέθανε γύρω στα 324) και ο Κράτης ο Θηβαίος. Πρέπει μάλιστα να σημειώσουμε, πως οι οπαδοί και διάδοχοι του Αντισθένη ονομάστηκαν Κυνικοί. Πιθανότερο είναι, ότι η ονομασία αυτή δόθηκε αρχικά, γιατί ο Αντισθένης δίδασκε στο Κυνόσαργες. Στο ίδιο Γυμνάσιο ασφαλώς μαζεύονταν και δίδασκαν και οι μαθητές του. Πιο ύστερα, εξαιτίας που ο Διογένης και άλλοι ζούσαν σαν αλήτες, το  όνομα Κυνικός σήμαινε πιο πολύ τον αλήτικο τρόπο της ζωής του Διογένη και των ομοίων του.

Και όμως ο Αντισθένης δεν είχε και μεγάλη σχέση με τα όσα δίδασκαν πιο ύστερα ο Διογένης, ο Κράτης, ο Μένιππος και οι άλλοι Κυνικοί. Ο Αντισθένης, ούτε αλητόφερνε, ούτε δίδαξε ποτέ τα όσα η παράδοση λέει, πως προπαγάνδιζε και δίδασκε ο Διογένης. Ο πρώτος Κυνικός ήταν στην αρχή πλούσιος. Γεννήθηκε στη Σινώπη κι ήταν γιος τραπεζίτη. (Τις πιο πολλές πληροφορίες για τη ζωή του Διογένη μας τις δίνει ο συνονόματός του Διογένης Λαέρτιος, βλ. VI, 2). Έκανε μια πλαστογραφία και για να γλυτώσει τη φυλακή έφυγε απΆ την πατρίδα του και ήρθε στην Αθήνα. Κάθισε κάμποσον καιρό στην πόλη της Παλλάδας κι ύστερα πήγε στην Κόρινθο.

Ο ίδιος ονόμαζε τον εαυτό του «ο κύων» (ίσως από τότε να γενικεύτηκε και να καθιερώθηκε η ονομασία Κυνικοί με άλλο πια περιεχόμενο, βλ. Διογ. Λαέρτ., VI, 2, 55 και 61) και το σύνθημά του ήταν: «παραχαράζω το νόμισμα» (VI, 2, 20) . Λέγοντας αυτό, απαντούσε σε κείνους, που τον αποκαλούσαν πλαστογράφο. Ήταν σα να έλεγε, πως δεν το έκανε για να κερδίσει χρήματα, μα για να εξευτελίσει τις κρατικές αξίες. Η δικαιολογία του αυτή φυσικά δεν ήταν σωστή.

Ο Διογένης, πριν κάνει τον αλήτη φιλόσοφο, ήταν τοκογλύφος και έκανε τον παραχαράκτη. Από το τέτοιο όμως κατάντημά του και τον ξεπεσμό του, ένοιωθε μίσος στους γύρω του και περιφρονούσε την κοινωνία και τους θεσμούς της. Ήταν με δυο λέξεις αρνητής και σαρκαστής των πάντων. Έλεγε, πως δεν ήθελε να είναι γιατρός της άρρωστης κοινωνίας, παρά ένας δαγκωνιάρης σκύλος. Ακόμα και το κύριo σύγγραμμά του το τιτλοφόρησε «Πάνθηρ».

 

 






Σύμφωνα με τους Διογένη Λαέρτιο
και Δίωνα Χρυσόστομο, ο Διογένης ουρούσε, αφόδευε και αυτοϊκανοποιείτο δημοσίως μπροστά στο πλήθος, που μαζευόταν γύρω από το πιθάρι του.

Όταν κάποτε ένας παριστάμενος τον ρώτησε εάν δεν ντρέπεται, ο Διογένης  του απάντησε: «Mακάρι να μπορούσα να ανακουφίσω και την πείνα μου τρίβοντας την κοιλιά μου».
 

Ο Διογένης πήγε στο Κυνόσαργες και άκουσε τη διδασκαλία του Αντισθένη, δεν ακολούθησε όμως το δάσκαλό του. Έχουμε μάλιστα μια μαρτυρία, που μας λέει, πως ο Διογένης έλεγε για τον Αντισθένη, πως είναι «μια τρομπέτα, που δεν άκουε τον εαυτό της» (Δίων Χρυσ., V, ΙΙΙ, 2) εννοώντας, πως ο δάσκαλός του άλλα δίδασκε και άλλα έκανε. Σαν ξεπεσμένος τοκογλύφος που ήταν, που δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι, δεν μπορούσε να μένει ευχαριστημένος με τα αντισθενικά δόγματα.

Μην έχοντας πόρους για να ζήσει και αναγκασμένος να αλητεύει, του άρεσε να υποδείχνει στους ανθρώπους τη φυσική ζωή, που κάνουν τα ζώα. (Δίων Χρυσ., VIII, 21). ΓιΆ αυτόν ο πολιτισμός δεν είχε πια καμιάν αξία. Μια που το είχε ρίξει στην αλητεία, ένοιωθε απέχθεια και μίσος στο κάθε τι, που σχετίζονταν ή αντιπροσώπευε την οργανωμένη κοινωνική ζωή. Φώναζε, πως δεν έχει πατρίδα, πως είναι κοσμοπολίτης, πως δε χρειάζεται η πολιτειακή οργάνωση και τα κρατικά σύνορα και ότι πρέπει να είναι «κοινά τα των φίλων».

Ο Αντισθένης έβαλε σαν αρχή της φιλοσοφικής του διδασκαλίας την αρετή και την αυτάρκεια. Ο Διογένης όμως, πήγαινε ακόμα μακρύτερα. Οι σκληραγωγίες, οι κάθε λογής στερήσεις, οι αρρώστιες και οι ατιμώσεις ακόμα, δεν του έκαναν καμιά εντύπωση. Έτρωγε ό,τι έβρισκε και ό,τι του έδιναν και ντύνονταν με κουρέλια. Κατοικία δεν είχε και στέγη του ήταν κάθε φορά οι τρώγλες ή κανένα παλιοπίθαρο. Με κανένα δεν τα είχε καλά και όλους τους κορόιδευε και τους περιφρονούσε. Είδαμε παραπάνω, πως περίπαιζε και το δάσκαλό του Αντισθένη. Πιο πολύ όμως τα έβαλε με τον Ευκλείδη και τον Πλάτωνα. «Την μεν Ευκλείδου Σχολήν έλεγε χολήν, την δε Πλάτωνος διατριβήν κατατριβήν». (Διογ. Λαέρτ., VI, 24, 26, 40 και 53).

Επίσης δεν αναγνώριζε τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς, καθώς και το θεσμό του γάμου. Τους αρχηγούς του δήμου τους αποκαλούσε «όχλου διακόνους». Η Πολιτεία δε χρειάζεται, ούτε και η οικογένεια. Οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, θα παντρεύονται, χωρίς να εξαναγκάζονται να ζουν κάτω από ορισμένες βιοτικές συνθήκες. Τα παιδιά που θα γεννιούνται από τους τέτοιους ελεύθερους γάμους, θα ανατρέφονται από το κοινό και δε θα ξέρουν ποιοι είναι οι γονιοί τους. Έτσι θα πραγματοποιηθεί η αδελφοσύνη και η ισότητα (Διογ. Λαέρτ., VI, 80).

Ακόμα, δεν έδινε καμιά σημασία στην αντίθεση του δουλικού και ελεύθερου βίου. Μια που γιΆ αυτόν η πολιτειακή οργάνωση ήταν ένας αντιφυσικός θεσμός, τη δουλεία δεν την αναγνώριζε σα νόμιμη κατάσταση, αφού μάλιστα αρνείτο και το θεσμό της ιδιοκτησίας. Φυσικά, έχοντας τέτοιες αντιλήψεις, ούτε για τη δουλειά ενδιαφέρονταν, ούτε δίδασκε το μόχθο, όπως ο Αντισθένης.

Κράτης
¶λλος ακουστός στην αρχαιότητα Κυνικός ήταν ο Κράτης ο Θηβαίος, ο μαθητής του Διογένη, που αρχίζει τη δράση του μέσα στα χρόνια 328-324 ή πιο σωστά ύστερα από την καταστροφή των Θηβών από τον Αλέξανδρο (335). Η αρχαία παράδοση μας τον περιγράφει κακοφτιαγμένο, άσχημο και καμπούρη. Είχε όμως, άλλα χαρίσματα. Ήταν έξυπνος, ετοιμόλογος και σαρκαστής.
 
 

 
Κράτης ο Θηβαίος.
Λεπτομέρεια από τοιχογραφία
στη Βίλλα Φαρνεζίνα στη Ρώμη.
 
Αν και ήταν, λέει μια αρχαία παράδοση, από τους πλουσιότερους θηβαίους, ωστόσο παράτησε βιός και καλοπέραση, μοίρασε τα υπάρχοντά του και ακολούθησε τον Διογένη. ¶λλη πάλι παράδοση, λέει πως κατάθεσε τα χρήματά του σε μια τράπεζα, με τη ρητή εντολή να τα πάρουν τα παιδιά του αν γίνουν φιλόσοφοι, αλλιώτικα να μοιραστούν στο λαό. Και μια τρίτη παράδοση ιστορεί πως, για να ξεφορτωθεί τον κινητό του πλούτο, έριξε τα τάλαντά του στη θάλασσα.

Όπως βλέπουμε, υπήρχαν πολλές γύρω στο ζήτημα της περιουσίας του πλούσιου Κράτη παραδόσεις και φυσικά όλες αυτές δεν έχουν ιστορική βάση. Οι παραδόσεις αυτές είναι κατασκευάσματα της μεταγενέστερης εποχής. Πιο πιθανό είναι, πως ο Κράτης τα έχασε όλα ύστερα από την καταστροφή της πατρίδας του από τον Αλέξανδρο και τότε αναγκάστηκε απΆ τα πράγματα να γίνει μαθητής και οπαδός του Διογένη.
  
Όπως κι αν είναι, ο Κράτης πήρε μια σακούλα κι ένα ραβδί και άρχισε να διδάσκει την «κυνική φιλοσοφία». Τον ακολούθησε μάλιστα και η γυναίκα του Ιππαρχία, που ήταν αδελφή του μαθητή του Μητροκλή. Φαίνεται, πως ήταν πολύ διαβασμένος και είχε και ποιητικό ταλέντο, γιατί έγραφε και ποιήματα. Ένα απΆ αυτά, στο οποίο εκθείαζε τη φτώχεια και τα ιδανικά του κυνισμού, είχε τον τίτλο «Πήρα» (Σακούλα), που ήταν σα να πούμε ένα από τα «εμβλήματα» των Κυνικών. Ο Διογένης Λαέρτιος μάλιστα, μας πληροφορεί (VI, 98), πως ο θηβαίος Κυνικός σύνθεσε και τραγωδίες και σε μιαν απΆ αυτές, που είχε «υψηλότατον φιλοσοφίας χαρακτήρα», μαζί με άλλα, τόνιζε:

«Ουχ εις πάτρας μοι πύργος, ου μία στέγη,
πάσης δε χέρσου και πόλισμα και δόμος
έτοιμος ημίν ενδιαιτάσθαι πάτρα
».

(«Δεν έχω για πατρίδα μου μία και μόνη πόλη, ένα μόνο σπίτι. Όλη η γη και κάθε πόλη και σπίτι είναι για μένα και πατρίδα»).

Ήρθε και στην Αθήνα, όπου άκουσε τη διδασκαλία του Διογένη και, επειδή άνοιγε τις πόρτες και έμπαινε σΆ όποιο σπίτι έβρισκε μπροστά του για να διδάξει, τον έλεγαν οι αθηναίοι «θυρεπανοίκτην». Δεν ξέρουμε ποια ήταν η γενικότερη δράση και επιρροή του, φαίνεται όμως, πως η διδασκαλία του τραβούσε κόσμο. Ο Ζήνων ο Κιτιεύς μάλιστα, που αργότερα έγινε ο ιδρυτής της στωικής φιλοσοφίας, χρημάτισε μαθητής του.

¶λλοι μαθητές του Διογένη ήταν ο Μόνιμος από τη Συρακούσα και ο Ονησίκριτος από την Αίγινα. Μα οι οπαδοί και διδάσκαλοι αυτοί της κυνικής «φιλοσοφίας», δεν πρόσθεσαν τίποτα το νέο σε όσα δίδαξαν ο Διογένης και ο Κράτης.
  
Πολλοί αρπάζονται από μερικές
λέξεις και φράσεις του Διογένη
και Κράτη, για να βγάλουν
το συμπέρασμα, πως οι Κυνικοί
ήταν οι φιλόσοφοι του προλετα-
ριάτου. ¶λλοι πάλι εκθειάζουν

τον κοσμοπολιτισμό και τις
φιλελεύθερες και προοδευτικές ιδέες τους, ενώ μερικοί παρομοιάζουν τα κηρύγματά τους με τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά δόγματα.

Όλες οι τέτοιες αντιλήψεις δεν είναι καθόλου σωστές. Οι Κυνικοί, όπως το  ξαναείπαμε, είναι οι πνευματικοί εκπρόσωποι των ξεπεσμένων στρωμάτων του ελλαδικού πληθυσμού. Και στην Αττική και στις άλλες ελληνικές Πολιτείες, στα ύστερα από τον πελοποννησιακό πόλεμο χρόνια, καθώς και ύστερα από τους θηβαϊκούς και τους μακεδονικούς πολέμους, πολλοί πλούσιοι και κυρίως τραπεζίτες, έμποροι, μεταπωλητές κ.λπ., ξέπεσαν σε τέτοιο βαθμό, που δεν είχαν ούτε το ψωμί τους.

Αυτούς λοιπόν αντιπροσώπευε ο Διογένης στην αρχή και ο Κράτης και οι άλλοι Κυνικοί στα κατοπινά χρόνια, γιατί συνεχίστηκαν οι οικονομικές καταστροφές και όλο και πλήθαιναν οι τέτοιου είδους ξεπεσμένοι και χρεωκοπημένοι τύποι. Οι πιο πολλοί λοιπόν απΆ αυτούς, που κατάντησαν αλητοπρολετάριοι, προέρχονταν από τα μεγάλα αστικά κέντρα και όχι από αγροτικές περιοχές. Σαν απόκληροι της κοινωνίας που ήταν, αρνούνταν όλους τους κοινωνικούς θεσμούς κι ακόμα την πολιτειακή οργάνωση και τους οικογενειακούς δεσμούς, γιατί γιΆ αυτούς δεν υπήρχε καμιά ελπίδα να μπορέσουν να ξαναποκτήσουν την προτερινή τους θέση και κατάσταση. Όλα στη μάζα αυτή των ξεπεσμένων και χρεωκοπημένων τύπων φαίνονταν εχθρικά και απαίσια.

Ήταν λοιπόν γιΆ αυτούς ανάγκη να ζουν από τη ζητιανιά. Μα επειδή δεν μπορούσαν μόνιμα να μένουν σε μια και μόνη πολιτεία, γιατί οι πλούσιοι τους γύριζαν τις πλάτες, περιπλανιόνταν χώρες και χωριά, ζητιανεύοντας και διδάσκοντας τη «νέα φιλοσοφία» τους. Από την τέτοια όμως αναγκαστική αλητεία και περιπλάνηση, δεν μπορούσαν ούτε να έχουν και να συντηρούν οικογένεια, ούτε και να έχουν πατριωτικό αίσθημα.
 
Από την ίδια αιτία, ατόνησαν και οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Γυρίζοντας από Πολιτεία σε Πολιτεία, έβλεπαν να γίνονται διαφορετικές ιεροτελεστίες και να λατρεύονται όχι πάντα οι ίδιοι θεοί. Έπειτα, ενώ αυτοί πεινούσαν, οι ιερείς, που έκαναν τις θυσίες έτρωγαν χορταστικά. Όπως λοιπόν αποστρέφονταν όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, έτσι αδιαφορούσαν και για τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και σι-
γά–σιγά άρχισαν να κάνουν και κρι-
τική του ιερατείου και της θρησκείας.
 
Η κυνική λοιπόν «φιλοσοφία» μόνο με μια τέτοια προοπτική μπορεί να
εξηγηθεί και μόνο κάτω από το φως μιας ανάλυσης των κοινωνικο-
οικονομικών συνθηκών της Ελλάδας κατά τον 4o αιώνα μπορούν να ερμηνευτούν τα δόγματα των Κυνικών. Οι ιδέες και οι θεωρίες τους, που ο ιδεαλισμός μας τυφλώνει να τις βλέπουμε προοδευτικές και φιλελεύθερες, δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ιδέες και θεωρίες μερικών χρεωκοπημένων και ξεπερασμένων, που από τη δική τους κατάντια ήθελαν, όχι μόνο να δικαιολογήσουν τον αλητισμό τους, μα και να κάνουν όλο τον κόσμο ένα κοπάδι, που να ζει «φυσική ζωή».




Σημείωση:
Ο Γιάννης Κορδάτος (Ζαγορά Πηλίου, 1891–1961) ήταν νομικός, κοινωνιολόγος, πολιτικός και ιστορικός. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της «Φοιτητικής Συντροφιάς» και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος, προκατόχου του Κ.Κ.Ε., διετέλεσε γενικός γραμματέας του (1920-1924) και διευθυντής του Ριζοσπάστη (1922-1924). Το 1927 αποχώρησε από το Κ.Κ.Ε., συνέχισε ωστόσο να είναι κοντά του και γιΆ αυτό φυλακίστηκε στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά.

Αν και αυτοδίδακτος ιστορικός, εν τούτοις ήταν πολυγραφότατος. Το βιβλίο του «Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επαναστάσεως του 1821», που πρωτοκυκλοφόρησε το 1924, προκάλεσε ποικίλες και έντονες αντιδράσεις. Παρόμοιες αντιδράσεις προκάλεσε και το βιβλίο του «Ιησούς Χριστός και χριστιανισμός», το οποίο, αν και αποτέλεσμα μόχθου είκοσι ετών, δεν κυκλοφόρησε παρά μόνο μετά τον θάνατό του, καθώς κανένας εκδότης δεν τολμούσε να αναλάβει την έκδοσή του.

 
Ο Γ. Κορδάτος ήταν επίσης μεγάλος γνώστης της ελληνικής Γραμματείας, αρχαίας και νέας και ασχολήθηκε επαγγελματικά ως επιμελητής των εκδόσεων της κλασικής ελληνικής Γραμματείας, που κυκλοφόρησαν από τον οίκο του Ι. Χ. Ζαχαρόπουλου.


«Το συγγραφικό ιστορικό έργο του Γ. Κορδάτου εκτείνεται σε μεγάλο θεματολογικό και χρονολογικό εύρος: από την αρχαία Ελλάδα και τη Σαπφώ έως την αγροτική εξέγερση του 1910 στο Κιλελέρ και από την αρχαία τραγωδία έως την ελληνική κεφαλαιοκρατία και το δημοτικισμό. Ένα ογκώδες και επιβλητικό έργο, με αναθεωρήσεις και επανεκδόσεις, το οποίο ακολούθησε την πνευματική πορεία του δημιουργού του, εκκινώντας από τη μαρξιστική θεωρία σε ιδιότυπους και μοναχικούς δρόμους. Ο Κορδάτος είχε την τύχη να δει τα βιβλία του να γνωρίζουν πολύ σημαντική εκδοτική επιτυχία, που βρισκόταν σε αναντιστοιχία με τη σκληρή κριτική, με την οποία τα υποδέχθηκαν οι διανοούμενοι της εποχής του. Η κριτική δεν αφορούσε μόνο τα λάθη, τις απλουστεύσεις και τα θεωρητικά σχήματα χωρίς επαρκή τεκμηρίωση, που εύκολα θα αναγνώριζε κανείς στις σελίδες των βιβλίων του, αλλά συνδεόταν, κυρίως, με την εκάστοτε πολιτική του τοποθέτηση, με τη διαφωνία προς τις απόψεις του, είτε από αριστερά είτε από δεξιά. Η νεότερη ιστοριογραφία αγνόησε, σε μεγάλο βαθμό, το έργο του Κορδάτου, με κύρια εξαίρεση τις μελέτες του για το εργατικό και αγροτικό κίνημα στη χώρα μας, μοναδικά σημεία αναφοράς για τα σχετικά ζητήματα επί πολλές δεκαετίες». (Β. Καραμανωλάκης, enet.gr).

Το παραπάνω άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα από το έργο του Γ. Κορδάτου: «Ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας», έκδ. «Μπουκουμάνη», Αθήνα, 1972.

Ο τίτλος, η εικονογράφηση και οι υπότιτλοι έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας».




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 34043 έγραψε...
Η «υποκριτική πολυδιαφημισμένη ρήση του Ισοκράτη» αφορά ποιούς θεωρούσε ο Ισοκράτης ως έλληνες και όχι ως αθηναίους πολίτες. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η κριτική κατά του «ιερατείου», της θρησκείας και της πολιτικής κοινωνίας δεν είναι επινόηση των κυνικών, είχαν προηγηθεί οι προσωκρατικοί φυσικοί φιλόσοφοι και οι σοφιστές. Αυτή η κριτική τους ήταν άσχετη με την κοινωνική τους θέση διότι και οι μεταγενέστεροί τους στωικοί, που ως επί το πλείστον και αυτοί ήταν μη Αθηναίοι, είχαν διαφορετική μη ριζοσπαστική αντίληψη γιά την θρησκεία και την πολιτεία από τους κυνικούς.
«Τα όσα λένε ο Διογένης Λαέρτιος και άλλοι είναι δημιουργήματα της μεταγενέστερης παράδοσης», πόσο μάλλον το λεξικό «Σουίδα», στη λ. Αντισθένης. «Μια αρχαία παράδοση....»,και αυτό δεν είναι δημιούργημα μετεγενέστερης παράδοσης; Γιατί το αποδέχεται; «Η αρετή κατά την αντίληψη του Αντισθένη......, πως πρέπει να βασίζεται στα έργα κι όχι στις θεωρίες και στα λόγια. (Διογ. Λαέρτ., VI, 11)» εδώ είναι αποδεκτός ως πηγή ο Λαέρτιος; Πόσες άλλες αντιφάσεις άραγε υπάρχουν στο κείμενό του;

Όπως και ο Σιμόπουλος προσπαθεί να ερμηνεύσει με ταξικούς όρους την αρχαιοελληνική κοινωνία ενώ δεν υπάρχει στην αρχαιότητα η έννοια της πάλης των τάξεων.
01.05.2015, 01:26:29





Bielidopoulos έγραψε...
~
1) Καλά οι φιλόσοφοι πάντα έβριζαν ο ένας τον άλλον. Βλέπετε πάντα η πίτα ήταν μικρή και δεν έφτανε για όλους.
2) "Η κυνική λοιπόν «φιλοσοφία» μόνο με μια τέτοια προοπτική μπορεί να εξηγηθεί και μόνο κάτω από το φως μιας ανάλυσης των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών της Ελλάδας κατά τον 4o αιώνα μπορούν να ερμηνευτούν τα δόγματα των Κυνικών."
Εδώ ο Κορδάτος χτυπάει κέντρο. Χωρίς τις συνθήκες της εποχής (και ειδικά τις κοινωνικές) δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί γεννήθηκε αυτό και γιατί ξεπήδησε εκείνο. Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι οι επιστήμονες και οι φιλόσοφοι είναι πέρα ή έξω από την εποχή τους. Καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Οι επιστήμονες και οι φιλόσοφοι ήταν και είναι πάντα γεννήματα της εποχής τους, εκφραστές της και θύματά της.
Αν σήμερα την εποχή της κοινωνίας της αφθονίας και του καταναλωτισμού γίνει κάποια στραβή και πέσει πείνα, ακολούθως και οι διανοητές θα κάνουν στροφή από τις υλικές ανέσεις προς στην πνευματική τροφή. Ότι δηλαδή συνέβει με την παρακμή της ρωμαικής αυτοκρατορίας και την έλευση του ευρωπαικού μεσαίωνα. Το μόνο ερώτημα είναι τι είδους πνευματική τροφή θα επικρατήσει. Κάποια προσγειωμένη ουμανιστική φυσιοκρατία με μια καλή δόση εκκοσμίκευσης, χωρίς πολύ μεταφυσική και μεσσιανισμό ή κάποιο ακραίο θρησκοληπτικό κίνημα με φανατικούς πιστούς και αδελφάτα;
Ρίξτε μια ματιά στην 5η σεζόν του Games of Thrones (High Sparrow).

ΥΓ: Στην ύστερη ρωμαική περίοδο όπου σχεδόν όλοι είχαν μετατραπεί σε δούλους ή δουλοπάροικους ή ελεύθερους που όμως δεν τους ξεχώριζες από τους δούλους μια και φορούσαν και έτρωγαν παρομοίως, ήταν αναμενόμενο να επικρατήσει μια κουλτούρα δούλων προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της εξουσίας (αυτοκράτορας, παλατιανοί, ιερατείο, μεγαλογαιοκτήμονες). Γι' αυτό και ο Νίτσε λέει ότι ο χριστιανισμός είναι θρησκεία δούλων και οι χριστιανοί είναι οι απόγονοι των τσαντάλα, της πέμπτης κάστας των ινδών που ήταν άποροι και παρίες που τρέφονταν με κρεμμύδια και σκόρδα. Το λάθος του είναι ότι το λέει μειωτικά και χλευαστικά. Ήταν όμως μια φυσιολογική εξέλιξη δεδομένων των συνθηκών της εποχής και της προυπάρχουσας εμπειρίας (παρελθόν).

01.05.2015, 03:54:37





Bielidopoulos έγραψε...
@34043
"Όλα αυτά επιδρούσαν και επηρεάζονταν σε μέγιστο βαθμό από τον αναπτυσσόμενο κοινωνικό ανταγωνισμό, τού οποίου η ένταση πολλές φορές εκδήλωνε ξεκάθαρα το ασίγαστο μίσος μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων. ΣΆ αυτό το θέμα αναφέρεται ο Πλάτωνας μΆ ένα διάλογό του στην «Πολιτεία»: «Σωκράτης: Το ότι αναγκαστικά μιά τέτοια πόλη δέν έχει ενότητα και ομοιογένεια, γιατί είναι δύο πόλεις μαζί: τη μιά την αποτελούν οι φτωχοί και την άλλη οι πλούσιοι. Και επειδή οι δύο αυτές τάξεις ζουν στον ίδιο τόπο αποβλέπουν μοιραία στην αλληλοεξόντωσή τους."
"Το ίδιο χαρακτηριστικά, ο Αριστοτέλης αναφέρει, πως η Αθήνα είχε ουσιαστικά χωριστεί σε δύο ανειρήνευτα κομμάτια, τους πλούσιους και τους φτωχούς. Τα μέλη ορισμένων λεσχών, που συγκροτούσαν οι πλούσιοι, έδιναν τον επίσημο όρκο: «Θα είμαι αντίπαλος τού λαού και στο Συμβούλιο θα τού κάνω όσο κακό μπορώ» («Πολιτικά», στ. 1310), ο δε Ισοκράτης γράφει περί το 366 π.Χ.: «Οι πλούσιοι έγιναν τόσον αντικοινωνικοί, ώστε όσοι έχουν περιουσία θα προτιμούσαν να ρίξουν τα υπάρχοντά τους στη θάλασσα, παρά να δώσουν βοήθεια στους πτωχούς, ενώ οι πτωχοί θα προτιμούσαν να αρπάξουν τα υπάρχοντα των πλουσίων, παρά να βρούν ένα θησαυρό». («Αρχίδαμος», στ. 67). Επιδίωξη των φτωχών ήταν να απαλλοτριώσουν με νομοθεσίες ή επαναστάσεις τους πλούσιους."
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3356

01.05.2015, 04:07:15





Ανώνυμος 34047 έγραψε...
Bielidopoulos, και ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης δεν μιλάνε γιά πάλη των τάξεων όπου οι φτωχοί προσπαθούν με βίαιο τρόπο να καταλάβουν την εξουσία εις βάρος των πλουσίων. Ακόμα και οι επαναστάσεις των δούλων της Ρώμης δεν αποσκοπούσαν στην κατάληψη της εξουσίας αλλά στην απελεύθερωσή τους.
Εκεί που υποτίθεται χτυπάει κέντρο ο Κορδάτος και που είναι ήδη ήταν ήδη γνωστό στους ιστορικούς είναι η στροφή στην απολίτικη και εγωιστική στάση της φιλοσοφίας μετά τον πελοποννησιακό πόλεμο συνεπεία της επικράτησης των μοναρχικών μακεδονικών δυναστειών και μετέπειτα της Ρώμης όπου καταλύθηκε η ιδέα της πόλης-κράτους. Ο άνθρωπος των ελληνιστικών χρόνων αναζητά ένα στήριγμα σε ένα κόσμο που αλλάζει συνεχώς, και βασικό αίτημα της εποχής δεν είναι η σωτηρία της πόλης του έθνους ή κάποιας ομάδας αλλά του ίδιου του ατόμου. Γι' αυτό και είχε μεγάλη επιτυχία μετέπειτα και ο χριστιανισμός.
01.05.2015, 09:55:21





Bielidopoulos έγραψε...
~
Όσον αφορά την πρώτη παράγραφο δεν χρειάζεται να διαφωνήσω. Προφανώς τότε ότι και να υπήρχε δεν ήταν ακριβώς αυτό που σήμερα καλούμε πάλη των τάξεων. Σύγκρουση σίγουρα υπήρχε.
Η δεύτερη παράγραφος είναι τα γνωστά κιριλέ που ακούγονται εδώ και χρόνια στο Ελλαδιστάν. Τα ίδια λένε και οι νοσταλγοί της ρωμαικής αυτοκρατορίας. Κλαίγονται που οι λεγεώνες μεταβλήθηκαν σε άτακτο στρατιωτικό σώμα από τακτικό. Μα οι συνθήκες άλλαξαν, πως είναι δυνατόν να επενδύσει κάποιος σε κάτι που ήταν πλέον παρωχημένο (λεγεώνες,). Το ίδιο και με την αρχαία Ελλάδα. Οι συνθήκες άλλαξαν και ο Επίκουρος, όπως και ο κάθε άλλος άνθρωπος ήταν μέρος της εποχής του. Αν ζούσε 2 αιώνες πιο πριν ποτέ δεν θα εξύψωνε την φιλία, αλλά θα μίλαγε για την ενεργό συμμετοχή στην πολιτική, απλά και σταράτα πράγματα. Και τον χριστιανισμό τον δημιούργησε η εποχή του. Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια με τις λέξεις.

01.05.2015, 11:51:21





Ανώνυμος 34049 έγραψε...
Θεωρίες γιά την ατομική «σωτηρία» της ψυχής υπήρχαν πριν απο τον χριστιανισμό, βλέπε ορφικοί, πυθαγορισμός, ελευσίνια μυστήρια κλπ. Ο χριστιανισμός επεκράτησε λόγω της εποχής και των ιστορικών της γεγονότων, ο μυστικισμός όμως προϋπήρχε αιώνες επί της παντοδυναμίας των πόλεων-κρατών.
Ο Κορδάτος δεν έκανε και καμμιά σπουδαία ανακάλυψη, ίσα-ίσα που ερμηνεύει ιδεοληπτικά τα γεγονότα. Όπως ο Σιμόπουλος.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι το λόγο που χλευάζεις αυτά που τελικά και εσύ ο ίδιος συμφωνείς.

Υ.Γ. Δεν νομίζω πως ποτέ μεταβλήθησαν οι ρωμαϊκες λεγεώνες σε άτακτο στρατό.
01.05.2015, 11:59:44





Ανώνυμος 34050 έγραψε...
Διευκρίνηση: όταν λέω ατομική «σωτηρία» της ψυχής υπαινίσομαι την σωτηρία του ατόμου άσχετη με την «σωτηρία» της πόλης.
01.05.2015, 12:30:36





Bielidopoulos έγραψε...
~
Καλά κρασιά. Τι αναιρεί από όσα έγραψα τα περί ατομικής σωτηρίας που αναφέρεις. Δεν υπήρχε φτώχεια; Δεν υπήρχε ένδεια; Δεν υπήρχε κοινωνική, πολιτική, οικονομική κρίση; Δεν έπαιξαν ρόλο αυτά στις εξελίξεις; Προφανώς και έπαιξαν.
Δεύτερη κοτσάνα που μου ξεφουρνίζεις είναι η ιδεοληψία του Κορδάτου. Όμως εγώ αναφέρθηκα σε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ότι δηλαδή έχει απόλυτο δίκιο όσον αφορά ότι οι κοινωνικές συνθήκες παίζουν καταλυτικό ρόλο και πρέπει να διερευνώνται. Εδώ πετυχαίνει κέντρο. Τα παραδείγματα αμέτρητα, όπως αυτό που ανέφερα για το αν ο Επίκουρος ζούσε 2 αιώνες πιο πριν. Επίσης η συγκεκριμένη ανάλυση που κάνει για τους κυνικούς νομίζω είναι πολύ εύστοχη, χωρίς να υποννοώ ότι το σύνολο του έργου του είναι αντικειμενικό και αμερόληπτο.
Αυτά που λες είναι ψήγματα αλήθειας, εμένα με ενδιαφέρει η συνολική εικόνα, όχι η εξαντλητική ανάλυση ένός απομονωμένου νήματος από το κουβάρι της πραγματικότητας.

01.05.2015, 12:59:13





Ανώνυμος 34052 έγραψε...
Μας τα είπαν και άλλοι πιό σοβαροί μελετητές, ο Κορδάτος δεν ανακάλυψε την «Αμερική». Τα λοιπά που λες είναι αερολογίες μόνο και μόνο γιά να πεις κάτι, δεν προσθέτεις απολύτως τίποτα.. Η ανάλυση των κυνικών του Κορδάτου είναι αποτυχημένη δεδομένου του ότι, εκτός του Αντισθένη, οι υπόλοιποι ήρθαν στην Αθήνα για να σπουδάσουν φιλοσοφία, δεν είναι γένημμα θρέμμα των Αθηνών.
Καλό είναι να διαβάσεις και κάτι εκτός ίντερνετ, αλλά βέβαια απαιτείται χρόνος και κόπος για κάτι τέτοιο.
01.05.2015, 15:22:22





Bielidopoulos έγραψε...
~
Α ναι; Και γιατί δεν το λες ευθέως και σταράτα εξαρχής ότι διαφωνείς με την ανάλυση του Κορδάτου περί κυνικών; Είμαι αναγκασμένος να διαβάζω ένα σωρό άσχετα του κάθε πικραμένου περί ατομικής σωτηρίας και της γνωστής κλάψας περί κατάλυσης της πόλης-κράτους; Ρε αποκτήστε λίγα κότσια και μάθετε να συζητάτε: διαφωνώ σε αυτό, για αυτόν, αυτόν και αυτόν τον λόγο. Τέλος. Καθαρά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές.

Αφού ανέφερες την άποψή σου, να πω και την δική μου. Πάντα διέκρινα ένα παράπονο στα ευφυολογήματα των κυνικών. Τώρα που διάβασα αυτή την ανάλυση έχω και μια καλή αιτιολογία. Ξεπεσμένοι και χρεωκοπημένοι ελεύθεροι πολίτες από τους πολέμους (πελοποννησιακό, θηβαικούς, μακεδονικούς) οι οποίοι σαφώς και είχαν κάθε δικαίωμα να διαμορφώσουν την δική τους φιλοσοφία και κουλτούρα. Απλά πράγματα.

01.05.2015, 16:01:56





Ανώνυμος 34055 έγραψε...
Από την αρχή είπα ότι διαφωνώ μα τον Κορδάτο, άρα μάθε ανάγνωση. ¶νοιξε και κανένα βιβλίο.
Και καλά κρασά...
01.05.2015, 17:09:33





Bielidopoulos έγραψε...
~
Μουσικό διάλειμμα να ξεκολλήσουμε από τον κολλημένο.
https://www.youtube.com/watch?v=AGMwmY_RaRI
;)

01.05.2015, 17:53:32





Ανώνυμος 34057 έγραψε...
Πιο βλάκας, .......Bielidopoulos.
All time classic
01.05.2015, 18:08:44





Bielidopoulos έγραψε...
~
Και μετά ξύπνησες.

01.05.2015, 18:26:25





Ανώνυμος 34061 έγραψε...
Kαι είδα έναν πραγματικά κολλημένο, εσένα ελληνορωμιέ Bielidopoulos.
01.05.2015, 18:28:13





Ανώνυμος 34062 έγραψε...
Ουπς, ο ονειρικός και ο πραγματικός Bielidopoulos είναι ο ίδιος και ο αυτός.....
01.05.2015, 18:29:25





Ανώνυμος 34063 έγραψε...
Χανεις τον χρόνο σου και σπαταλάς και τον δικό μας με τις αερολογίες σου και τα ανόητα λινκ σου Bielidopoulos. Βιβλία, διάβαζε βιβλία.
01.05.2015, 18:30:33





Bielidopoulos έγραψε...
~
Ωχ τα τρολ τρελάθηκαν!

01.05.2015, 18:43:48





Bielidopoulos έγραψε...
@34063
Ποιος διαβάζει βιβλία στο Ελλαδιστάν ρε Χατζιαβάτη;
¶λλος ένας ρωμιός που νομίζει οτι ζει στην Ελβετία.
Ο καθένας με τον καημό του.

01.05.2015, 18:49:28





Ανώνυμος 34067 έγραψε...
Και ο Bielidopoulos με τα κολλήματά του, ρωμιός 101%
01.05.2015, 19:09:41





Ανώνυμος 34068 έγραψε...
~
Μα καλά είσαι τρομπέτας;
Που λέει και ο Διογένης.

01.05.2015, 19:16:14





Ανώνυμος 34069 έγραψε...
~
Παντως δεν ειμαι «Bielidopoulos».
01.05.2015, 20:04:56





Ανώνυμος 34070 έγραψε...
Ο πλέον αλητάμπουρας ιστορικός της ρωμιοσύνης υπήρξε ο κορδάτος για αυτό είχε και τεράστια προβολή.
έδωσε την εναλλακτική ιστορική λύση στην αστική τάξη για να χειραγωγείται εύκολα ο ανόητος ρωμιός.
Αν το έχει γράψει η Ελεύθερη έρευνα ότι ο Κράτης έγραψε τραγωδίες το θεωρώ λάθος που συμβαίνει (άλλωστε δεν επηρεάζει το συνολική σκέψη του αρθογράφου) αλλά αν το έγραψε ο Κορδάτος επιβεβαιώνεται η ανοήσία του και η πολυεπίπεδη άγνοιά του.
Πάργαλης
02.05.2015, 03:41:44





Bielidopoulos έγραψε...
@34069
Αφού πάντως δεν είσαι μπιελιδόπουλος παραδέχεσαι, εμμέσως πλην σαφώς, ότι είσαι τρομπέτας.
lol
Ξαφνικά το νήμα γέμισε βιβλιοφάγους και λόγιους. Α μισό λεπτό, ναι πρόκειται για νεοέλληνες. Εντάξει λοιπόν.

02.05.2015, 04:20:06





Ανώνυμος 34074 έγραψε...
Γέγραφε καὶ τραγῳδίας ὑψηλότατον ἐχούσας φιλοσοφίας χαρακτῆρα.
Διογένης Λαέρτιος 6,98.
Με έβαλες να ψάχνω Πάργαλη χωρίς λόγο.
Δίκιο έχει ο Κορδάτος, αφού παραθέτει και το link.
02.05.2015, 11:32:28





Ανώνυμος 34075 έγραψε...
Καλυτερα τρομπετας παρα αμορφωτος και Bielidopoulos
02.05.2015, 12:34:37





Ανώνυμος 34076 έγραψε...
~
<<Ξαφνικά το νήμα γέμισε βιβλιοφάγους και λόγιους. Α μισό λεπτό, ναι πρόκειται για νεοέλληνες.>>

Μα και η ΕΕ βιβλια αναρτα και σχολιαζει....... και αυτοι νεοέλληνες. Και αλλα σαιτ της αλλοδαπης βιβλια ανατρουν και σχολιαζουν,,,,, και αυτοι νεοέλληνες!!!!
02.05.2015, 12:40:15





Ανώνυμος 34078 έγραψε...
@34074 έγραψε...
Ο Πάργαλης δεν κάνει λάθος. .
Ο Διογένης καλά τα έγραψε αλλά που να φανταζόταν ότι θα ερχόταν ο πλέον ανόητος Κορδάτος ο έμμισθος και εξωνημένος της ρωμιοσύνης..
34074
Καλά έκανες και το έψαξες άμα πάς και λίγο παραπίσω στον Διογένη μπορεί να βγάλεις συμπέρασμα.

Πάργαλης
02.05.2015, 12:52:16





Ανώνυμος 34079 έγραψε...
Σωσικράτης δ' ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Διαδοχῆς καὶ Σάτυρος ἐν τῷ τετάρτῳ τῶν Βίων οὐδὲν εἶναι Διογένους φασί· τά τε τραγῳδάριά φησιν ὁ Σάτυρος Φιλίσκου εἶναι τοῦ Αἰγινήτου, γνωρίμου τοῦ Διογένους. Σωτίων δ' ἐν τῷ ἑβδόμῳ ταῦτα μόνα φησὶ Διογένους εἶναι· Περὶ ἀρετῆς, Περὶ ἀγαθοῦ, Ἐρωτικόν, Πτωχόν, Τολμαῖον, Πόρδαλον, Κάσανδρον, Κεφαλίωνα, Φιλίσκον, Ἀρίσταρχον, Σίσυφον, Γανυμήδην, Χρείας, Ἐπιστολάς
02.05.2015, 13:35:58





Ανώνυμος 34080 έγραψε...
Ο Κράτης -Η Υπαρχία και ο θεόδωρος ο ο ¶θεος είανι μια σπουδαία υπόθεση που προσπαθούν να την διαστρεβλώσουν.
Αρχικά ο ανόητος Κορδάτος ως αντίποδας των εθνικών ιστοριών έφτιαξε την δικιά του πλήρως ανοησιών εργογραφία και ανόηη ιστορία στο βαθμό που ήθελε να είναι αντίρροπος με την αστική ιστορία.
Σήμερα ο χριστιανισμός έχει επανεξετάσει το θέμα και γίνεται κάποια προσπάθεια τύπου Υπατίας (την έκαναν Αγία) και για την Υπαρχία.
Στις μελέτες μου έχω κάνει ειδική αναφορά στο θέμα. Σημαντική παράμετρος είναι και ότι ο Κράτης είχε 40 χρόνια διαφορά με την Υπαρχία και όχι 20 ως εκ συστήματος και σκοπίμως γίνεται. Όσο για την "αισχρότητα" του θεόδωρου όσοι ασχολούνται με αυτό και δεν ξεκαθαρίζουν ΄την μετάφραση να δώσουν σωστό νόημα προφανῶς είναι αχρείοι του συστήματος.
Μακριά φίλε που με διαβάζες από το δίπολο Παπαρηγόπουλος -Κορδάτος τους παραχαράκτες της ιστορίας. Γενικότερα μακριά από τις αντιθέσεις.
Το αν κάποια συγκεκριμένη στιγμή έχει δίκιο ο ένας ή ο άλλος αυτό είναι άλλο θέμα. Η ουσία είναι ότι ο καθένας έγραψε την ιστορία στα μέτρα της ανοησίας του.
Το να ταχθούμε με τον έναν ή τον άλλον απλά μας καθιστά ανοήτους.
Πάργαλης

02.05.2015, 13:34:58





gerakina έγραψε...
Παιδάκια, μην τσακώνεστε γιατί θα φωνάξω τις μαμάδες σας να σάς δείρουν.

Δεν ξέρω ποιος από τους σχολιαστές δεν χωνεύει τον Κορδάτο, αλλά αν του χαρίσουν την Ιστορία που έχει γράψει τον παρακαλώ να μού την παραχωρήσει -με το αζημίωτο- διότι είναι πανάκριβη και πρόκειται ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ που δεν μπορείς να αγοράσεις με δόσεις. Από εκεί να καταλάβετε πόσο εμπεριστατωμένη έρευνα έχει κάνει ο άνθρωπος πέρα από τα αριστερίστικα σκαλώματά του. Αν θέλετε να καταλάβετε λίγο καλύτερα την δουλειά του μπορείτε απλά να την διαβάσετε.

ΓΕΡΑΚΙΝΕΕΕΕΕ στην επόμενη επέτειό μας θέλω να μου κάνεις δώρο την Ιστορία του Κορδάτου. Γίνεται αυτό ομορφιά μου, ή δεν έχουμε χρήματα;


09.05.2015, 08:08:29





Ανώνυμος 34192 έγραψε...
gerakina, τα διαδικτυακά βιβλιοπωλεία της Πολιτείας και της Πρωτοπορίας πουλούν βιβλία ΚΑΙ του Κορδάτου με δόσεις.

09.05.2015, 09:43:24





Bielidopoulos έγραψε...
~
Επειδή αναφέρθηκε κάτι περί ατομικής σωτηρίας πιο πάνω, για να δούμε τί λέει στο βιβλίο "Τρεις μεγάλοι στοχαστές της αρχαιότητας - Δημόκριτος, Επίκουρος, Λουκρήτιος" του Πωλ Νιζάν (εκδ. Αναγνωστίδη) (σελ. 35-36):

"Στα χρόνια του Πλάτωνα ήταν ακόμα δυνατό να θέλουν τη συλλογική σωτηρία της κοινωνίας. Στα χρόνια του Επίκουρου δεν αποθυμιέται πια παρά μονάχα η ατομική σωτηρία του ανθρώπου. Όλες οι θεωρίες ύστερα από τον Αριστοτέλη δεν σκόπευαν να αποκαταστήσουν τις κοινωνικές αξίες, αλλά μονάχα την ευτυχία του κάθε ανθρώπου. Σε τούτο βρίσκεται η μεγάλη στροφή και η πισοδρόμηση του ελληνικού στοχασμού.
Ο Επίκουρος μιλά για την ευτυχία σαν μια ανάγκη.
Δεν ενδιαφέρεται για τη θεία δικαιοσύνη, για τη διαλεκτική σαν τον Πλάτωνα, για αντιδραστικές Ατλαντίδες, για πρότυπες πολιτείες.
Γύρω στο 300 κανένας δεν λογάριαζε τη δικαιοσύνη, το καθήκον, την αρετή, την πρόοδο: δεν είναι τούτες αξίες που στέκουν σε κοινωνίες που αποτελούνται από απελπισμένους. Θέλουν μονάχα να "σωθούν". Αυτό που είναι μεγάλο στον Επίκουρο βρίσκεται στο ότι δεν προτείνει, διόλου όπως θα το κάνει υστερότερα ο χριστιανισμός, μια σωτηρία που αποτελεί φυγή στον ουρανό, αλλά μια επίγεια προσπάθεια. "

Παράξενο. Ο Κορδάτος τοποθέτησε του κυνικούς στο σωστό κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο της εποχής, αλλά απέφυγε να κάνει το ίδιο και για τον Επίκουρο:
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=4013

"Ζώντας σε εποχή παρακμής που χαρακτηριστικό της είναι ο πολιτικός κάματος, προπαγανδίζει την ιδέα της φιλίας και της αταραξίας. Για να πετύχουν οι άνθρωποι την αταραξία πρέπει να απέχουν από την πολιτική. Πρέπει, τόνιζε, να "ξεσκλαβωθείς από τα δεσμά των ματαιοτήτων και της πολιτικής" και "να ζεις απαρατήρητα" (λάθε βιώσας). Οι αντιλήψεις αυτές είναι φανερό πως αντανακλούν τις αντιλήψεις της δημοκρατικής μερίδας των δουλοχτητών που είχε χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της και έτσι δεν έβλεπε καμιά πολιτική διέξοδο στην κρίση που περνούσε. Για αυτό έπεσε στην παθητική ενατένιση της κατάστασης και συνακόλουθα είχε χάσει τη μαχητικότητά της."
(Απόσπασμα από το ίδιο βιβλίο)

08.07.2016, 09:59:24





Ανώνυμος 42415 έγραψε...

Μπράβο, μπράβο. Διαβάζει και βιβλία ο ελβετορωμιός.
23.04.2017, 16:26:21





Ανώνυμος 42425 έγραψε...

42415=μαλακούλης ρωμιός

24.04.2017, 12:37:48





Ανώνυμος 42428 έγραψε...
Bielidopoulos έγραψε...

@34063

Ποιος διαβάζει βιβλία στο Ελλαδιστάν ρε Χατζιαβάτη;

¶λλος ένας ρωμιός που νομίζει οτι ζει στην Ελβετία.

Ο καθένας με τον καημό του.



01.05.2015, 18:49:28

Χαχαχαχα, φάε και εσύ μία κρεμούλα 42425 για να σου περάσει ζαβό.
24.04.2017, 13:49:54





Ανώνυμος 42430 έγραψε...

Μαλακούληδες ρωμιοί υπό την επήρεια φαπών.
XD

24.04.2017, 14:30:35





Ανώνυμος 42431 έγραψε...
Lol γιά το troll.
24.04.2017, 14:34:59






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+5=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...