Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ
“ΕΛΛΑΔΑ”
ΚΑΤΑ ΤΟΝ
ΚΡΙΜΑΪΚΟ ΠΟΛΕΜΟ


Πώς συμμορφώθηκε με τις εντολές
των αγγλογάλλων −συμμάχων της Τουρκίας−
και τήρησε ουδετερότητα
ενάντια στη λαϊκή απαίτηση και στα συμφέροντά του


Έγραψε στις 06.02.2015 ο/η: Μίχος Κώστας

Επιστροφή

Τα γεγονότα του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856) δεν αφήνουν πολλά περιθώρια συνωμοτικών αιρετικών ερμηνειών. Οι ρώσοι, προκειμένου να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους στη στρατηγική θέση της Κριμαίας πολέμησαν ενάντια στην παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία υποστηριζόταν από τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής δύσης.

Μέχρι εδώ τίποτα δε μας φαίνεται ύποπτο και ασαφές, καθόσον ακόμα και η σύγχρονη πραγματικότητα στην Ουκρανία, μας υπενθυμίζει έντονα το γεωστρατηγικό ενδιαφέρον, που παρουσιάζει η περιοχή αυτή, η οποία ανέκαθεν αποτελούσε το «μήλο της Έριδος» για τις μεγάλες δυνάμεις, που καθορίζουν τελικά και τις τύχες του υπόλοιπου κόσμου.

Η Ελλάδα την εποχή εκείνη ήταν ένα μικρό βασίλειο, τα σύνορα του οποίου έφταναν μέχρι το Ζητούνι (μετέπειτα Λαμία). Και όπως ήταν αναμενόμενο, ο ορθόδοξος πληθυσμός της υποστήριζε τις πολιτικές θέσεις των ομόδοξων ρώσων.

Το «ελληνικό προτεκτοράτο» (τότε, όπως και σήμερα) δεν μπορούσε να ασκεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, όμως ο συγχρονισμός ρωσοτουρκικού πολέμου και παρακμής της οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούσε σίγουρα μια χρυσή ευκαιρία για τη συνοριακή επέκταση του μικρού βασιλείου σε βάρος των οθωμανών με τη μέθοδο του αντιπερισπασμού υπό την έννοια, ότι όπως το 1821 έτσι και τη περίοδο του Κριμαϊκού Πολέμου, τα οθωμανικά στρατεύματα είχαν αποσυρθεί από τη Νότια Βαλκανική και είχαν μεταφερθεί στο «θέατρο» των ρωσοτουρκικών επιχειρήσεων.

Οι μεγάλες δυνάμεις υπό το φόβο μιας πιθανής εξέγερσης των ρωμιών, η οποία ενδεχομένως να συνέβαλε καθοριστικά στη γρήγορη κατάρρευση των οθωμανών και τη πολυπόθητη (μέχρι σήμερα) έξοδο των ρώσων στη Μεσόγειο, έστειλαν στόλους και συμμαχικά στρατεύματα, για να επιβάλουν την τάξη και την ουδετερότητα της Ελλάδας.

Βέβαια, υπήρξαν ορισμένοι ρωμιοί, οι οποίοι έσπευσαν στη Κριμαία, για να βοηθήσουν ενεργά του ρώσους στον πόλεμο αυτό, αλλά η δύναμη που συγκρότησαν δεν υπερέβαινε τους 1.000 άντρες, ενώ το ίδιο το κράτος τήρησε την επιβληθείσα από τους Δυτικούς ουδετερότητα.

Αίτια και αφορμή
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος αποτελεί μια από τις σημαντικότερες σελίδες του Ανατολικού Ζητήματος, το οποίο προέκυψε με την παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αφορμή για την κήρυξη του πολέμου αποτέλεσε ο γαλλορωσικός ανταγωνισμός στους Αγίους Τόπους. Ο Ναπολέοντας Γ’ −ή πιο σωστά ο Μικρός, όπως τον αποκαλούσαν οι δημοκρατικοί γάλλοι− υποστήριξε τους ομόθρησκους μοναχούς της Παλαιστίνης, βάσει παλιών δικαιωμάτων της Γαλλίας, που είχαν ατονήσει από την εποχή της γαλλικής επανάστασης. Δε θέλει ερώτημα, πως πίσω από το ενδιαφέρον της Γαλλίας για τους Άγιους Τόπους κρυβόταν ο γαλλικός ιμπεριαλισμός.

Ο Τσάρος Νικόλαος Α’, έγινε πυρ και μανία. Αν οι ορθόδοξοι έμεναν απροστάτευτοι δεν θα έχαναν μόνον αυτοί τις εκκλησίες της Ιερουσαλήμ, αλλά και η Ρωσία θα έχανε την επιρροή, που είχε στους ορθόδοξους. Στο βάθος, γι’ αυτή την επιρροή ενδιαφερόταν η Ρωσία. Πίσω από την Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν εκατομμύρια λαών, που θεωρούσαν την τσαρική Ρωσία προστάτη τους και κάθε τόσο στο νεύμα του Τσάρου επαναστατούσαν κατά της Τουρκίας. Από τις επαναστάσεις αυτές είχε κερδίσει
πολλά η Ρωσία.

Η Ρωσία λοιπόν, αναλαμβάνουσα διπλωματική επίθεση κύρους, υποστήριξε τα ορθόδοξα μοναστήρια και απαίτησε από την Τουρκία να της αναγνωρίσει δικαίωμα προστασίας επί όλων των χριστιανικών μειονοτήτων. Η Τουρκία απέρριψε τη ρωσική απαίτηση.

Ο Τσάρος πρότεινε στην Αγγλία την Κρήτη και την Αίγυπτο έναντι ανταλλάγματος στη Ρωσία της Κωνσταντινούπολης και των Στενών. Η Αγγλία, όχι μόνο απέρριψε την πρόταση αυτή, αλλά τάχθηκε στο πλευρό της Γαλλίας.

Κήρυξη του πολέμου
Ύστερα από πολλές παρασκηνιακές διπλωματικές ενέργειες, εισηγήσεις και παροτρύνσεις της γαλλικής και αγγλικής κυβέρνησης, ο Σουλτάνος κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Οι πρώτες συγκρούσεις έγιναν στη Σινώπη το Νοέμβριο του 1853.

Ο Ναπολέοντας εκείνο τον καιρό ήταν αποφασισμένος να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας. Ήθελε να μιμηθεί τον Ναπολέοντα τον Α’. Ζηλεύοντας τη δόξα και τις πολεμικές του δάφνες ήταν φιλοπόλεμος. Και δεν ήταν ο μόνος, που ήθελε τον πόλεμο. Οι γάλλοι πλουτοκράτες είχαν τοποθετήσει μεγάλα κεφάλαια στην Τουρκία και είχαν σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στην κοντινή Ανατολή. Έπρεπε λοιπόν, η Γαλλία να δράσει.
 
Κατόπιν άκαρπων διαπραγματεύσεων,
αντεγκλήσεων και διαμαρτυριών, οι
στόλοι της Αγγλίας και της Γαλλίας
έφτασαν στα Δαρδανέλια, αργότερα
στην Κωνσταντινούπολη και στις 27
Μαρτίου του 1854 οι δυο σύμμαχοι
κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας.
Στο πλευρό τους προσχώρησε αργότε-
ρα και το Πεδεμόντιο, που έστειλε στην
Κριμαία 15.000 ιταλούς στρατιώτες.


Ο απόηχος στη Ελλάδα
Ο πολιτικός αντίκτυπος του πολέμου
αυτού υπήρξε ισχυρός και στην Ελλάδα.
Αμέσως μετά την ένταση των ρωσο-
τουρκικών σχέσεων, αναζωπυρώθηκε
το εθνικό συναίσθημα. Στα λαϊκά στρώ-
ματα οι συμπάθειες ήταν με τους ρώσους.
Το ζήτημα των Αγίων Τόπων και η προ-
παγάνδα των πρακτόρων του τσάρου
είχαν ενισχύσει τη φιλορωσική παράταξη.
Γι’ αυτό, το φιλοπόλεμο ρεύμα ήταν ισχυ-
ρό, αφού μάλιστα αυτή τη φορά τη ση-
μαία της Μεγάλης Ιδέας τη σήκωσε ο Ό-
θωνας.
 

 
Γαλλορωσικές αψιμαχίες
κατά τη διάρκεια
του Κριμαϊκού Πολέμου.
 
  
Η κυβέρνηση ήταν βέβαια αρνητική. Όταν μάλιστα με αφορμή πολλά επεισόδια, που έγιναν στα σύνορα με την Τουρκία και τις πολλές ληστείες σε τουρκικό έδαφος ζητήθηκε από την κυβέρνηση να παραδοθούν στις τουρκικές αρχές τρία χωριά, που ήταν το κρησφύγετο των ρωμιών ληστών, η κυβέρνηση αν και διαμαρτυρήθηκε και αρνήθηκε στην αρχή, στο τέλος έκανε δεκτή την τουρκική αξίωση.

 

 
Ένα σπάνιο στιγμιότυπο από τον Κριμαϊκό Πόλεμο.
 

Στα τέλη του 1853, η μεγάλη πλειοψηφία του λαού με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις εκδήλωνε τα αντιτουρκικά και φιλορωσικά αισθήματά της. Η Αυλή μάλιστα, πρωτοστατούσε στις εκδηλώσεις αυτές, γι’ αυτό η κυβέρνηση υπό τη λαϊκή πίεση επέτρεψε να οργανωθούν αντάρτικα σώματα, που εισέβαλαν στην Ήπειρο και Θεσσαλία.

Εξερράγη επανάσταση στην Ήπειρο (Ιαν. 1854) με τη συμμετοχή αντάρτικων ομάδων, που οργανώθηκαν στην Ελλάδα και στα αγγλοκρατούμενα τότε Επτάνησα, παρά τις αυστηρές απαγορεύσεις και την επαγρύπνηση των αγγλικών αρχών. Το κίνημα επιτύγχανε. Οι τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν και να οχυρωθούν στα Ιωάννινα και την γύρω ζώνη.

Ένα μήνα μετά, εξερράγη επανάσταση στη Θεσσαλία, επίσης επιτυχής, με τη συνδρομή αξιωματικών προερχόμενων από την Ελλάδα.

Ο αγγλογαλλικός στόλος εξασκούσε αυστηρό έλεγχο, ώστε να μην εφοδιάζονται οι ρωμιοί επαναστάτες. Οι αγγλογάλλοι αποβίβασαν στρατεύματα κατοχής στον Πειραιά. Αξιωματικοί του αγγλογαλλικού στόλου παρότρυναν το λαό στην έξωση του Όθωνα και της Αμαλίας, γιατί ο βασιλιάς είχε λάβει ενεργό μέρος στα γεγονότα της Ηπείρου και της Θεσσαλίας. Στις 29 Απριλίου του 1854 απαίτησαν την αποπομπή της κυβέρνησης και την αποδοκιμασία των κινημάτων.

Ο τσάρος με προκηρύξεις καλούσε τους χριστιανούς να πάρουν τα όπλα. Τόνιζε, πως η Ρωσία αναλαμβάνει τον πόλεμο σαν προστάτρια των ορθοδόξων. Όταν μαθεύτηκαν οι προκηρύξεις του τσάρου κι ότι ο ρωσικός στρατός πέρασε τον Προύθο και κατεβαίνει στα Βαλκάνια, τους πιο πολλούς ρωμιούς τους έπιασε παραλήρημα ρωσοφιλίας. Πολλοί πλούσιοι της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας έκαναν έρανους και οργάνωσαν χωριστό τάγμα από ρωμιούς εθελοντές, για να πολεμήσει ενάντια στους τούρκους.

 

 
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Σεβαστούπολης από αγγλικές και γαλλικές δυνάμεις, ένα τάγμα ρωμιών εθελοντών υπό τον Πάνο Κορωναίο ενίσχυσε τους πολιορκούμενους ρώσους ενάντια στη στάση της επίσημης κυβέρνησης.
 
Επάνω: Η σκηνή της ορκωμοσίας του τάγματος (ευφημιστικά, λεγεώνας) στη Σεβαστούπολη, καθώς η πόλη βομβαρδίζεται. (Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη).
 

Οι ρωμιοί είχαν ενθουσιαστεί, γιατί πίστευαν, πως «ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου». Εξάλλου διάφοροι καλόγεροι και θρησκόληπτοι είχαν ξεθάψει τη φυλλάδα του «Αγαθάγγελου» και εξηγώντας την προέλεγαν το τέλος της Τουρκίας. Όλοι ήταν αισιόδοξοι και περίμεναν το ξανθό γένος να κατέβει στην Πόλη, να υψωθεί η σημαία του σταυρού στην Αγία Σοφία και να σφαχτούν οι τούρκοι.

Οι μόνοι, που ήταν σκεπτικοί, ήταν οι δεσπότες. Το Φανάρι ήταν τρομοκρατημένο και από το φόβο τους ο Πατριάρχης και η Σύνοδος έστειλαν στο Σουλτάνο ευχαριστήρια αναφορά «δια τας υπ’ αυτού επιδαψιλευθείσας των Γένει ευεργεσίας».

Όταν οι δυτικοί πληροφορήθηκαν τα φιλοπόλεμα αισθήματα των ρωμιών, άρχισαν να αντιδρούν. Ο Πάπας μάλιστα, εκτελώντας και υπόδειξη του υπουργείου των εξωτερικών της Γαλλίας, έβαλε τον ιησουίτη δημοσιογράφο Ντυφούρ να συντάξει και να δημοσιεύσει ένα φυλλάδιο, που ήταν λίβελλος κατά της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας και ύμνος της μουσουλμανικής θρησκείας,

Στην Αγγλία δεν ήταν λίγοι και ασήμαντοι εκείνοι, που έβριζαν τους ρωμιούς κι έλεγαν κι έγραφαν, πως οι τούρκοι ήταν πιο πολιτισμένοι. Στην Ελλάδα μάλιστα, οι άγγλοι δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένοι με την κυβέρνηση Μαυροκορδάτου, στον οποίο προσήπταν αδυναμία. Το Σεπτέμβριο του 1855 έχοντας χάσει και το τελευταίο στήριγμα των δυνάμεων κατοχής, ο Μαυροκορδάτος απομακρύνθηκε και απαρτίστηκε νέα κυβέρνηση από τον Δημ. Βούλγαρη.

Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο το φιλοπόλεμο ρεύμα ενισχυόταν. Στρατηγοί, ταγματάρχες, λοχαγοί, υπαξιωματικοί, ορκίζονταν να πολεμήσουν κι ακόμα πολλοί δήλωναν, πως ήθελαν να πάνε εθελοντές στη Ρωσία να καταταχτούν στό ρωσικό στρατό. Το ίδιο και οι στρατιώτες, που υπηρετούσαν στις φρουρές της Αταλάντης, Λαμίας, Ναυπάκτου, Καλλιδρόμου, Αγρινίου. Μα και οι φοιτητές και οι μαθητές των γυμνασίων, οι δικηγόροι και οι γιατροί δεν έκρυβαν το φιλοπόλεμο μένος τους. Στα καφενεία, στα σπίτια, στους δρόμους, όλοι συζητούσαν για το ρωσοτουρκικό πόλεμο και οι πιο πολλοί πίστευαν, ότι η Τουρκία θα διαμελιστεί κι ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να κηρύξει και η Ελλάδα τον πόλεμο κατά της Τουρκίας.

 

 
Αγγλικό ιππικό εναντίον ρωσικών δυνάμεων

κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου.
 

Ήττα της Ρωσίας − τέλος του πολέμου
Η πολεμική κατάσταση από την επέμβαση των αγγλογάλλων πρώτα και της Αυστρίας ύστερα, δεν ήταν καθόλου ευχάριστη για τους ρώσους.

Οι αγγλογάλλοι έκαναν απόβαση στην Κριμαία. Οι πολεμικές επιχειρήσεις σταμάτησαν τελικά τον Ιανουάριο του 1856, έπειτα από απειλητικό τελεσίγραφο της Αυστρίας προς τον Τσάρο, με το οποίο δήλωνε, ότι θα επέβαινε στο πλευρό των αγγλογάλλων και των τούρκων αν η Ρωσία δεν αποδεχόταν τους όρους της για τον τερματισμό του πολέμου. Εκεί κρίθηκε ο πόλεμος. Και κρίθηκε σε βάρος της Ρωσίας.

Η Συνθήκη των Παρισίων
Μετά τον ατυχή για τη Ρωσία τερματισμό του πολέμου, δυνάμει της συνθήκης των Παρισίων (30 Μαρτίου 1856), ο Εύξεινος μετατράπηκε σε ουδέτερη θάλασσα. Η συνθήκη αυτή έκλεινε έτσι τη Νότιο Ρωσία και η αυτοκρατορία των τσάρων επανερχόταν στην πριν τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζίκ μειονεκτική θέση.

Οι παραδουνάβιες ηγεμονίες ανακηρύχτηκαν ανεξάρτητες υπό την τουρκική επικυριαρχία και καταλυόταν το τσαρικό δικαίωμα προστασίας τους. Συνάμα, αναγνωριζόνταν η ακεραιότητα της Τουρκίας.

 

 
Στo Συνέδριο των Παρισίων (Βερσαλλίες 1856) οι δυνάμεις, που υπέγραψαν τη συνθήκη, εγγυήθηκαν για την ακεραιότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 
Επάνω: Ο κόμης Καβούρ, πρωθυπουργός της Σαρδηνίας (πρώτος αριστερά), ο Αλέξιος Ορλώφ, πρεσβευτής της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη (ο πρώτος καθιστός αριστερά), ο Ιωσήφ Βαλέφσκυ, υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας (δεύτερος καθιστός από αριστερά), ο Γεώργιος Βίλλιερς, υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας (ο τρίτος καθιστός από αριστερά) και ο τούρκος αντιπρόσωπος Ααλή πασάς (τελευταίος καθιστός).
 

Η συνθήκη των Παρισίων (Μάρτιος 1856) έθεσε και τυπικά τέρμα στον πόλεμο, αλλά από την Αθήνα οι δυνάμεις κατοχής αποχώρησαν μόνο το Φεβρουάριο του επόμενου έτους, έπειτα από συνολική παραμονή δύο ετών και οκτώ μηνών.

Απορρίφθηκαν
τα αιτήματα της Ελλάδας

Η Ελλάδα αν και σε όλη τη διάρκεια του πολέμου κράτησε αναγκαστικά στάση στο πλευρό των συμμάχων, ενάντια στα συμφέροντά της, δεν αντιπροσωπεύθηκε στο συνέδριο των Παρισίων. Αίτημά της μάλιστα, προκειμένου να γίνει δεκτή παρέμβαση υπέρ των χριστιανικών πληθυσμών της Τουρκίας απορρίφθηκε από τους συμμάχους με το αιτιολογικό, ότι το Χάτι Χουμαγιούν του Σουλτάνου αντιμετώπιζε ικανοποιητικά, και μάλιστα υπό την εγγύηση των δυνάμεων, όλα τα σχετικά θέματα. Επίσης, απορρίφθηκε και δεύτερο αίτημα, για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Διεθνή Επιτροπή για τη ναυσιπλοΐα του Δούναβη.

Έτσι, όλες οι προσπάθειες της κυβέρνησης στράφηκαν μόνο προς το αίτημα της αποχώρησης των ξένων στρατευμάτων. Αλλά και αυτό άργησε να πραγματοποιηθεί, παρά τα επανειλημμένα διαβήματα προς τη Γαλλία και την Αγγλία. Τελικά, μόνον αφού η Ελλάδα αναγκάσθηκε να αποδεχθεί την εγκατάσταση στη χώρα μιας επιτροπής Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, άρχισε η αποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων από τον Πειραιά, που ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1857.

Από την οδυνηρή αυτή κρίση έγινε αντιληπτό, ότι το μικρό προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων δεν μπορούσε να ακολουθήσει εξωτερική πολιτική αντίθετη προς τα συμφέροντα των δυνάμεων αυτών.

Με την πικρή αυτή εμπειρία διαλύθηκε ακόμη ο μύθος περί ευρωπαϊκού και ειδικότερα περί αγγλικού φιλελληνισμού, καθώς και η πολιτική τοποθέτηση των ρωμιών σε κόμματα προσανατολισμένα προς την πολιτική των τριών μεγάλων δυνάμεων («αγγλικό», «γαλλικό» και «ρωσικό»).

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος είχε και ένα ακόμη, δυσάρεστο βέβαια, επακόλουθο για τους ρωμιούς, τη βαθμιαία μεταβολή της ρωσικής πολιτικής. Ως την εποχή αυτή, η Ρωσία πολεμούσε για την πραγματοποίηση των σχέσεών της κάτω από τη σημαία της Ορθοδοξίας υποστηρίζοντας αδιάκριτα όλους τους υπό οθωμανική διοίκηση χριστιανούς της Βαλκανικής. Στο μέλλον θα άλλαζε προσανατολισμό και θα έστρεφε το ενδιαφέρον της προς τους χριστιανούς σλάβους της Βαλκανικής. Για να πραγματοποιήσει μάλιστα τα σχέδιά της θα αγκάλιαζε μια νέα εθνότητα, τους βούλγαρους. Τα επακόλουθα της μεταστροφής αυτής της ρωσικής πολιτικής θα τα δοκίμαζαν οι ρωμιοί και ιδιαίτερα οι ρωμιοί της Μακεδονίας σε νέες κρίσεις του  Ανατολικού Ζητήματος, τις επόμενες δεκαετίες.

 








Στη βόρειο-ανα-
τολική πλευρά
του συμμαχικού
στρατιωτικού
νεκροταφείου
στον Άλιμο
υπάρχει τμήμα,
στο οποίο βρί-
σκονται τάφοι
στρατιωτών,
που πέθαναν
στην Ελλάδα,
αφού είχαν
τραυματιστεί
στον Πόλεμο
της Κριμαίας.
 
Στο τμήμα αυτό, στο οποίο βρίσκεται δίγλωσση επιγραφή με τίτλο: «Franco British Cemetery−Crimean War» και «Cimetiere Franco Britannique−Guerre de Crimée», βρίσκονται εικοσιτρείς τάφοι, οβελίσκοι − κοινό μνημείο για τους γάλλους και βρετανούς στρατιώτες και μερικές ακόμη επιτύμβιες στήλες.
 
Κάποιοι από αυτούς τους γάλλους και άγγλους στρατιώτες μπορεί να έχουν σκοτωθεί κι από ρωμιούς εθελοντές, οι οποίοι στον Κριμαϊκό Πόλεμο, παρά την επίσημη στάση της κυβέρνησης, πολέμησαν εναντίον τους, στο πλευρό των ρώσων.
 

Το νεκροταφείο
των αγγλογάλλων στον Άλιμο

Οι νεκροί γάλλοι και άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες, οι οποίοι τραυματίστηκαν στην Kριμαία, μεταφέρθηκαν για νοσηλεία σε συμμαχικό νοσοκομείο στην Αθήνα, όπου και πέθαναν, έχουν ταφεί σε ένα ξεχωριστό νεκροταφείο στο Δήμο Αλίμου.

Παρά ταύτα και προκειμένου να μην εγείρει υποψίες «ανθελληνισμού» η γαλλική πρεσβεία, που κάθε χρόνο σε μία σεμνή και όμορφη τελετή τιμά τους νεκρούς της, τοποθέτησε ανάμεσα στους παλιότερους οβελίσκους μια επιπλέον μαρμάρινη πλάκα –εμφανώς πιο καινούργια– για να υπενθυμίσει τη συμμετοχή γάλλων στρατιωτών στους αγώνες για την ανεξαρτησία του νεότερου ελληνικού κράτους.

 

 
Άσχετη μαρμάρινη πλάκα για τους γάλλους στρατιώτες, που πέθαναν στην Ελλάδα τις περιόδους 1821-1829, 1914-1918 και 1939-1945, μέσα στο νεκροταφείο των στρατιωτών του Κριμαϊκού Πολέμου.
 

Με το τέχνασμα αυτό το γαλλικό κράτος επιδιώκει να ρίξει στάχτη στα μάτια των ρωμιών, προκειμένου να μη μπορούν να διακρίνουν την ιστορική πολιτική τους θέση ως υπήκοοι ενός προτεκτοράτου, το οποίο από τότε που ιδρύθηκε μέχρι και σήμερα, πάντα πειθήνια ακολουθεί πολιτική, σύμφωνη με τα συμφέροντα των προστατών του, πολλές φορές μάλιστα, ενάντια στα δικά του.

 


Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
  • Για το μεγάλο «ΝΑΙ» της 28ης Οκτωβρίου, όταν οι ρωμιοί ήταν αναλώσιμοι κι έρμαια της αγγλικής αποικιοκρατικής συμπεριφοράς κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στο άρθρο:
Όπως τους σενεγαλέζους.
  • Για το σκοτεινό παρασκήνιο της περιόδου 1940-47, όταν από τα βρετανικά συμφέροντα υποκινήθηκε το παραμύθι «Εθνική Αντίσταση», στα άρθρα:
Πολιτικό κουκλοθέατρο και
Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματολίκι....
 



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 32206 έγραψε...
Συγχαρητήρια στον Αρθρογράφο και στην Ελεύθερη Έρευνα.
Σπουδαίά μελέτη άνευ σφαλμάτων δίνει τις βάσεις για μελέτη του θέματος και περισσότερο έρευνα.
Σημασία όμως έχει και η πληρότητα του άρθρου και η σφαιρικότητα της αντίληψης από την οποία διέπεται.
Ευελπιστώ να κάνει κάποια εισήγηση ο κος Βελιδόπουλος στον Πάγκαλο ή στο νέο Πρωθυπουργό της ρωμιοσύνης να ενταχθεί στην σχολική ύλη, μήπως και η νέα γενιά βγεί με κάποιο εφόδιο, μιά "και τα έχουν όλα οι γερόντοι".
Πάργαλης.
05.02.2015, 22:46:20





Ανώνυμος 32208 έγραψε...
Το λάθος της Μέρκελ –Σόιμπλε και η τζιχάντ.
Ενώ η Γαλλική πολιτική οπωσδήποτε είναι παραγωγός φασισμού και εθνικισμού, γνωρίζει να ελίσσεται. Το ίδιο ακριβώς μπορούμε να πούμε και για τους Άγγλους ότι έχουν πολιτική και διπλωματία. Στον αντίποδα ευρίσκεται η ναζιστική συμπεριφορά της Γερμανίας η οποία συνεχώς έχει κατά νου την συλλογική ευθύνη και εξισώνει όλους τους ρωμιούς ανόητους και μη. Επέβαλλε εξίσωση συντάξεων κάτι το οποίο ικανοποιεί την μεγίστη ανόητη πλειοψηφία των ρωμιών και τους τυχάρπαστα υψηλοσυνταξιούχους ίσως και αχρείους του Δημοσίου οι οποίοι δεν έχουν λόγο να μην είναι οπαδοί των δυνάμεων ελέγχου του προτεκτοράτου.
Πάντοτε οι υψηλόβαθμοι τουλάχιστον Δημόσιοι υπάλληλοι ήσαν πρακτικά ξενόδουλοι υπηρέτες του συστήματος και από κοντά και οι μικροί ήσαν γλείφτες των αναφερομένων και του συστήματος
Βεβαίως και ο γερμανικός λαός, εκ πείρας μου, διαπαιδαγωγείται με φασιστικές αντιλήψεις που στηρίζονται σε ψεύδη του Γερμανικού κράτους, σε ότι αφορά τους ρωμιούς και τις αμοιβές τους, δηλαδή η Γερμανική πολιτική βαδίζει στα ίχνη του Χίτλερ αυτό είναι σαφές. Δηλαδή στον Γερμανικό λαό έχει αναπτυχθεί ήδη ένας ιδιότυπος νέος ναζισμός τον οποίο προσπαθεί να αντισταθμίζει με την παροχή εργασίας σε ρωμιούς.
Τρείς εικόνες βλέπω τον τελευταίο καιρό ζοφερές αλλά και διδακτικές οι οποίες σχετίζονται με την τρομοκρατία. Το ποιοί βέβαια είναι τρομοκράτες και με ποιους συνεργάζονται είναι ένα άλλο ζήτημα.
1η εικόνα το κάψιμο της Γαλλικής εφημερίδας και η τιμωρία των Γάλλων δημοσιογράφων από τους τζιχαντιστές. Η εικόνα δείχνει προσχεδιασμένη πράξη και με περίσκεψη ενέργεια την οποία οι διαπράξαντες την θεωρούν φυσική συνέπεια των πράξεων των εκτελεσθέντων.
2η . Το κάψιμο του πιλότου στο κλουβί και το σκέπασμα με μπάζα. Είναι ένα σκηνικό με έμπνευση χολιγουντιανή. Η εικόνα δείχνει απέραντο μίσος το οποίο είναι τελείως φυσιολογικό για αυτούς που εκτέλεσαν την ιδέα.
Για τις δύο εικόνες ο ευρωπαϊκός πολιτισμός από τον τρόπο που τις παρουσιάζει επιδιώκει μεταξύ του ΝΑΙ και ΌΧΙ προφανώς το δεύτερο. Ο θρησκευτικός πολιτισμός των διαπραξάντων τις εκτελέσεις επίσης φυσικά θεωρεί τις πράξεις του αποκατάσταση του δικαίου επί αναλόγων ή μάλλον χειροτέρων κατά την άποψή τους εγκλημάτων.
3η, Χειρότερη εικόνα είναι να βλέπω κατεστραμμένα αρχεία στο υπολογιστή από την οικονομική τρομοκρατία του www, για την οποία βλέπω κατά κύριο λόγω συμμέτοχο και βοηθό, στην διάπραξη του εγκλήματος αυτού, την ΗΠΑ. (με συνεισφορά και παραλήψεις).
Αργά ή γρήγορα είναι βέβαιο λόγω εθνικής ή θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης ότι θα αντιταχθεί στην τρομοκρατία του www επίσης ένας τζιχαντισμός. Αυτό είναι μια φυσιολογική εξέλιξη στην αδιαφορία των υποτιθέμενων πολιτισμένων ευρωπαίων οι οποίοι πρώτοι με τον τρόπο τους παράγουν διαχρονικά με το αποικιακό τους πνεύμα κάθε τύπου έγκλημα εις βάρος των λαών.
Ο νοήμων πολίτης και για τις τρείς εικόνες πρέπει να παραμένει αδιάφορος και ψύχραιμος και σε ουδεμία περίπτωση να μπλέξει με το ΝΑΙ-ΟΧΙ που επιθυμεί το σύστημα. Διότι εμβαθύνοντας στο θέμα είναι σαν να παίζει με το άναμμα –σβήσιμο μια λάμπας.
Η χειρότερη στάση είναι αυτή που επέλεξε η Δικαιοσύνη των ρωμιών, δηλαδή της χειρότερης ίσως πολιτισμικής ράτσας.. «Ως άνθρωποι λυπούμαστε… αλλά η θεία δίκη..» το όπλο του δολοφόνου είναι η νέμεση.
Πάνω σε αυτή την νέμεση δομήθηκε το κρατίδιο που ονομάσθηκε «Ελλάς» σε ότι αφορά το εσωτερικό. Σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική συνεχίζουν οι τεμενάδες από την Οθωμανική συνήθεια υποτέλειας.
Πάργαλης

06.02.2015, 03:12:24





Bielidopoulos έγραψε...
~
Προηγήθηκε αυτό:
http://el.wikipedia.org/wiki/Ρωσοτουρκικός_πόλεμος_(1787-1792)
Και ακολούθησε αυτό:
http://el.wikipedia.org/wiki/Ρωσοτουρκικός_πόλεμος_(1877-1878)
06.02.2015, 06:25:11





Bielidopoulos έγραψε...
~
Στον Κριμαικό πόλεμο έλαβε χώρα και η διάσημη στα στρατιωτικά χρονικά μάχη της Μπαλακλάβας:
http://www.militaryhistory.gr/articles/view/37
https://chilonas.wordpress.com/2013/09/16/ο-πόλεμος-της-κριμαίας-1854-1856/
07.02.2015, 11:24:10





Ανώνυμος 32215 έγραψε...
...πως μπορώ να ανεβάζω τα άρθρα σου στο Facebook ?
08.02.2015, 19:53:20





EleftheriErevna έγραψε...
https://www.facebook.com/eleftherierevna
08.02.2015, 20:11:27





Bielidopoulos έγραψε...
~
http://www.mixanitouxronou.gr/pos-apokaloun-tin-ellada-stis-chores-tou-exotrikou/
Οι νορβηγοί στον κόσμο τους!
14.02.2015, 05:34:29





Bielidopoulos έγραψε...
offtopic
Βαρουφάκης: Θα υπάρξει «έντιμη συμφωνία» τις επόμενες ημέρες.
http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231386193
Στα 14 δισ. ευρώ το κόστος της διαφθοράς στην Ελλάδα.
http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231386194

Ντόκτoρ εμ άι κρέιζι;
Pou pas ksevrakotos sta aggouria?
17.02.2015, 06:04:18





Bielidopoulos έγραψε...

http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/thaleia_flora_karabia_mia_zografos_sto_metopo-64565577/

11.10.2016, 21:24:57





Bielidopoulos έγραψε...

http://www.iefimerida.gr/sites/default/files/styles/1070x600/public/shmaia1070.jpg?itok=1xbAV89T

ε, χε, χε..

12.10.2016, 21:32:58






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...