Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ
ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ
Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΜΗΛΙΑ


Από την Kizil Elma
(=Κόκκινη Μηλιά) των οθωμανών
προέρχεται ο ομώνυμος θρύλος των ρωμιών


Έγραψε στις 04.02.2015 ο/η: Γαβριηλίδης Άκης

Επιστροφή


Η ρίζα Σπαρτ- έχει πολύ ενδιαφέρου-
σες διακλαδώσεις σε όλη τη Μεσόγειο
και τους πολιτισμούς της, καταρχάς
τοπωνυμικές, όπως οι Σάρδεις της Λυ-
δίας και επίσης η Σαρδηνία.

Οι ίδιοι οι λύδιοι έγραφαν Sfard ή
Suard, στα δε αραμαϊκά η γραφή
της πόλης μπορούσε να διαβαστεί ως
sfrd. 


Ο Μάρτιν Μπερνάλ συνδέει ετυμολογι-
κά το όνομα «Σπάρτη» με ένα αιγυπτι-
ακό τοπωνύμιο, που σημαίνει «μια διοικητική υποδιαίρεση [district] και η πρωτεύουσά της». Στο ίδιο το αγγλικό κείμενο, μετά τη μεταγραφή sp(3)(t) ακολουθεί σε παρένθεση η λέξη nome, η οποία φυσικά είναι η γνωστή ελληνική λέξη νομός, εκ του νέμειν/νέμεσθαι. Από την ίδια ρίζα ως γνωστόν βγαίνει επίσης ο νομάς και ο νομαδισμός. (Black Athena. The afroasiatic roots of classical civilazation, Rutgers University Press, New Brunswick, New Jersey, 2006).

Ο συνδυασμός των τεσσάρων συμφώνων της Σπάρτης απαντά αυτούσιος σε ένα άλλο τοπωνυμικό και καταγωγής σημαντικό ουσιαστικό, το Sefarad. Η Σεφαράντ μόνο όψιμα ταυτίστηκε με την Ισπανία: στην Παλαιά Διαθήκη, ο όρος απαντά μία μόνο φορά στο βιβλίο του προφήτη Οβδιού (1:20), χωρίς να είναι σαφές ποιον τόπο ακριβώς προσδιορίζει.

Kατά βάση, φαίνεται να δηλώνει όχι κάποιο συγκεκριμένο έδαφος, αλλά μάλλον την ίδια την απεδαφικοποίηση. Ή, πάντως, την προσφυγιά, την απώλεια του οίκου − τη μετοικεσία. Στη μετάφραση των Εβδομήκοντα, (όπου ο όρος απαντά με τη μορφή «Εφραθά» − χωρίς το αρχικό σ), το χωρίο έχει ως εξής: «Και της μετοικεσίας η αρχή αύτη. Τοις υιοίς Ισραήλ γη των χαναναίων έως Σαρεπτών και η μετοικεσία Ιερουσαλήμ έως Εφραθά, και κληρονομήσουσι τας πόλεις του Ναγέβ».

Εδώ, το τοπωνύμιο αυτό δεν φαίνεται να εννοεί κάποια εντοπισμένη πόλη ή έστω ευρύτερη περιοχή − νομό (nome), αλλά τον ίδιο το νομαδισμό: φαίνεται να λειτουργεί ως μία έννοια−όριο ή μία έννοια−κατεύθυνση.

Από αυτή την άποψη, ο ρόλος της είναι ανάλογος με εκείνον, που παίζει ο όρος «Κόκκινη Μηλιά» στο πλαίσιο του οθωμανικού φαντασιακού − και κατ’ επέκταση του ελληνικού. Ορθότερα, η επέκταση αυτή αφορά, ακριβώς, τον ελληνικό επεκτατισμό των αρχών του 20oύ αιώνα, ο οποίος δανείστηκε τον όρο απο το οπλοστάσιο μιας ορισμένης μουσουλμανικής εσχατολογίας, που προέλεγε, ότι οι οθωμανοί σε πρώτη φάση θα προελάσουν, αλλά, στη συνέχεια, θα ηττηθούν και θα απωθηθούν από κάποιο χριστιανό θρησκευτικό ηγέτη («Urum papasi»).

Ο πρώτος, που κατέγραψε την προφητεία και την έκανε γνωστή στην (υπόλοιπη) Ευρώπη φαίνεται, ότι ήταν ο πολωνός Μπαρτολομέους Γκεοργκιέβιτς, ο οποίος πέρασε μία δεκαετία ως σκλάβος στην οθωμανική αυτοκρατορία και το 1544 κατέγραψε τις περιπέτειές του, καθώς και «τα ήθη και τις τελετές των τούρκων»  σε διάφορα βιβλία, τα οποία είχαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία και μεταφράστηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. (Βλ. Kenneth Meyer Setton, Western hostility to Islam and prophecies of turkish doom, American Philosophical Society, Philadelphia, 1992).

Η προφητεία ήταν −όπως όλες οι προφητείες− ασαφής, και κατά καιρούς η/το Kizil Elma θεωρήθηκε, ότι δηλώνει την Κωνσταντινούπολη / Νέα Ρώμη, μετά την ίδια την (παλιά) Ρώμη, ακόμη και τη Βουδαπέστη.

Στα τουρκικά, η λέξη Elma δηλώνει τόσο τα μηλιά, όσο και το μήλο. Το 16o αιώνα, ο Γκεοργκιέβιτς επέλεξε να αποδώσει αυτό το (μη) τοπωνύμιο με το όνομα του καρπού («rubrum pomum»). Ο ελληνικός επεκτατισμός του 19ου αιώνα, όταν το χρησιμοποίησε για να δηλώσει τον μυθικό τόπο, που συνιστά την κοιτίδα των τούρκων στα βάθη της Ασίας, απ’ όπου υποτίθεται, ότι ξεκίνησαν για να φτάσουν στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια, και όπου πρέπει να απωθηθούν και πάλι, προτίμησε το δέντρο.

Η ίδια αυτή έκφραση, Kizil Elma, με την έννοια του καρπού, χρησιμοποιείται στο γνωστό ποίημα του γεννημένου στη Θεσσαλονικη τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ «Στηθάγχη», όπου ο ομιλών παρομοιάζει την καρδιά του με ένα «κόκκινο μήλο», το οποίο θα είναι το μόνο, που θα έχει να «χαρίσει στο φτωχό λαό του». Η φόρτιση και η πολυσημία, που αποκτά η χρήση του όρου σε συμφραζόμενα, που έχουν να κάνουν με την Ελλάδα, αφενός, και με την Κίνα αφετέρου, όπως εξάλλου και με τον κομμουνισμό), είναι πολύ δύσκολο να αποδοθεί στη μετάφραση.

Πολύ αργότερα, βέβαια, το προσωνύμιο «Μήλο» επρόκειτο να δοθεί και στο πρώην Νέο Άμστερνταμ και ήδη Νέα Υόρκη, αυτή τη φορά όμως, συνοδευόμενο από το επίθετο «Μεγάλο» και όχι «Κόκκινο».

 



 
Σύμφωνα με τις
παραδόσεις των ρωμιών,
η Κόκκινη Μηλιά
είναι ένας μυθικός τόπος,
στον οποίο θα εκδιωχθούν
οι τούρκοι από την
Κωνσταντινούπολη.
 Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια παράδοση παρμένη
από το οθωμανικό φαντασιακό, καθότι οι οθωμανοί
χρησιμοποιούσαν την έκφραση «Κόκκινο Μήλο»
για κάθε μεγάλη και ισχυρή πόλη.
Έτσι αποκαλούσαν και την Κωνσταντινούπολη πριν την κατάληψή της.

 

Τόσο το ένα, όσο και το άλλο τοπωνύμιο λοιπόν, συνδέονταν με κάποια δυσοίωνη προφητεία αρχικού εκτοπισμού και συνακόλουθης επανόδου στην κοιτίδα, και φαίνεται, ότι ήταν «μη τοπωνύμια», δηλαδή αρχικά σήμαιναν απλώς «κάπου πολύ μακριά». Εκ των υστέρων μόνο ταυτίστηκαν με κάποιο γεωγραφικό σημείο ή με περισσότερα. Σε μια απαρίθμηση, που βρίσκουμε στο οικείο λήμμα από ένα ηλεκτρονικό λεξικό της Βίβλου, οι μόνες άλλες τοποθεσίες πλην της Ισπανίας, που αναφέρονται ως πιθανές συνδέσεις για την Σεφαράδ/Εφραθά, είναι δύο: «The exact location of Sepharad is uncertain. Suggestions include a location in Spain, or perhaps Sparta in Greece, or perhaps Sardis in Asia Minor» (classic.net.bible.org).

Σε μία άλλη σύνοψη των κατά καιρούς ερμηνειών, προστίθεται μία άλλη ενδιαφέρουσα σύνδεση: «Ενώ μερικοί πρότειναν τη Sfard −σήμερα Σάρδεις−, την πρωτεύουσα της Λυδίας, ως προέλευση του όρου ”Sepharad“, άλλοι μελετητές υποστήριξαν, ότι ο τύπος Sefard προκύπτει από τον θρυλικό Κήπο των Eσπερίδων, τμήμα της ισπανικής Μαυριτανίας, όπου είχε εγκατασταθεί ένα τρίτο τμήμα των εβραίων σκλάβων». (Isaac Jack Lévy and Rosemary Lévy Zumwalt, Ritual medical lore of Sephardic women: Sweetening the spirits, healing the sick, University of Illinois Press, Urbana, 2002).

Αν ευσταθεί αυτή η σύνδεση με τον Κήπο των Εσπερίδων, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός στην ελληνική μυθολογία για τα πολύτιμα μήλα του (ή/και, κατά λογική επέκταση, τις μηλιές του) φαίνεται, ότι η δια-σπορά, η ελληνική λέξη, η οποία χρησιμοποιήθηκε παγκόσμια για να προσδιορίσει τη συνθήκη εξορίας και περιπλάνησης, (κατ’ αρχάς την εβραϊκή, ιδίως όταν γράφεται με κεφαλαίο), έχει και ετυμολογική σχέση με την ανατολικομεσογειακή ρίζα s-pr, καθόσον αυτή συνδέεται με τον καρπό, τη βλάστηση. Τη ρίζα δηλαδή, από την οποία προκύπτει η Σπάρτη, αλλά και οι Σπαρτοί, τα μυθικά όντα, που φύτρωσαν από τη γη της Θήβας, όταν ο φοίνικας άποικος Κάδμος έσπειρε εκεί τα δόντια του δράκοντα, που είχε σκοτώσει.

Αλλά δεν λείπουν αρχαίες πηγές, που δείχνουν, ότι οι ριζωματικές αυτές διακλαδώσεις δεν ήταν μόνο ετυμολογικές:

«Ημείς δε μέλλοντες αναγράφειν τον πρός ιουδαίους πόλεμον, οικείον είναι διαλαμβάνομεν προδιελθείν εν κεφαλαίοις την τε του έθνους τούτου εξ αρχής κτίσιν και τα παρ’ αυτοίς νόμιμα. Κατά την Αίγυπτον το παλαιόν λοιμικής περιστάσεως γενομένης ανέπεμπον οι πολλοί την αιτίαν των κακών επί το δαιμόνιον. Πολλών γάρ και παντοδαπών κατοικούντων ξένων και διηλλαγμένοις έθεσι χρωμένων περί το ιερόν και τας θυσίας, καταλελύσθαι συνέβαινε παρ’ αυτοίς τας πατρίους των θεών τιμάς. Διόπερ οι της χώρας εγγενείς υπέλαβον εάν μη τους αλλοφύλους μεταστήσωνται, λύσιν ουκ έσεσθαι των κακών. Ευθύς ουν ξενηλατουμένων των αλλοεθνών, οι μεν επιφανέστατοι και δραστικώτατοι συστραφέντες εξερρίφησαν, ως τινές φασιν, εις την Ελλάδα και τινας ετέρους τόπους, έχοντες αξιολόγους ηγεμόνας, ων ηγούντο Δαναός και Κάδμος των άλλων επιφανέστατοι. Ο δε πολύς λεώς εξέπεσεν εις την νυν καλουμένην Ιουδαίαν, ου πόρρω μεν κειμένην της Αιγύπτου, παντελώς δε έρημον ούσαν κατ’ εκείνους τους χρόνους. Ηγείτο δε της αποικίας ο προσαγορευόμενος Μωσής, φρονήσει τε και άνδρεία πολύ διαφέρων». (Διόδωρος Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη Ιστορική, Βίβλος Μ, 3).

Επίσης, υπάρχει η γνωστή επιστολή του λακεδαιμόνιου βασιλέα, ο οποίος μάλιστα έφερε το εξόχως συναφές όνομα...  Άρειος, προς τον αρχιερέα των ιουδαίων Ονία, στο οποίο τον διαβεβαίωνε για τις προαιώνιες σχέσεις, αλλά και για την κοινή καταγωγή των δύο λαών, οι οποίοι έτσι φέρεται ανήκουν στο ίδιο γένος: «Εντυχόντες γραφή τινι εύρομεν, ως εξ ενός είεν γένους ιουδαίοι και λακεδαιμόνιοι και εκ της προς Άβραμον οικειότητος. Δίκαιον ουν εστιν αδελφούς υμάς όντας διαπέμπεσθαι προς ημάς περί ων αν βούλησθε
». (Ιώσηπος Φλάβιος, Ιουδαϊκή αρχαιολογία, βιβλίο 12, στ. 226. Με τα ίδια περίπου λόγια αναφέρεται η επιστολή και στο Α’ Μακκαβαίων, 12, 20-23).

Φαίνεται λοιπόν, ότι ο συνδυασμός των τριών φωνηέντων. σ-π-ρ κατά κάποιο περίεργο τρόπο ανακαλεί πάντοτε συνειρμούς σχετικούς με το μέρος και το όλον, τη μόλυνση του γένους, την περιπλάνηση και την έξοδο − των εβραίων από την Αίγυπτο και γενικοτερα την ξενηλασία των αλλοεθνών.

Το σίγουρο είναι, ότι με τις παραπάνω (παρ)ετυμολογήσεις ή χωρίς αυτές, η μετακίνηση και η εγκατάσταση πληθυσμών σε ένα νεο έδαφος κινητοποιούν σχεδόν πάντοτε στο φαντασιακό των ανθρώπων μία εικονογραφία σχετική όχι μόνο με τη διασπορά, αλλά και με το σπέρμα, ως (κυριολεκτική ή/και μεταφορική) γονιμοποίηση του εδάφους.




Σημειώσεις:

Το παραπάνω κείμενο αποτελείται
από αποσπάσματα από το βιβλίο
του κ. Άκη Γαβριηλίδη:
Εμείς οι έποικοι. Ο νομαδισμός των ονο-
μάτων και το ψευδοκράτος του Πόντου
,
έκδ. Ισνάφι, Ιωάννινα, 2014.

Ο τίτλος, ο υπότιτλος και η εικονο-
γράφηση έγιναν με μέριμνα
της «Ελεύθερης Έρευνας».





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 32180 έγραψε...
~
Γιά γέλια και γιά κλάματα.... μόνο η αριθμολογία του διέφυγε ως επιχείρημα. Τίποτα από όσα διάβασα δεν έχει στέρεα βάση.
03.02.2015, 15:46:10





Ανώνυμος 32182 έγραψε...
Ψεκασμενες παπαρολογιες.
04.02.2015, 01:40:42





Ανώνυμος 34336 έγραψε...
Με βιβλιογραφικό οδηγό την Black Athena οδηγείστε σε λάθος συμπεράσματα.

21.05.2015, 07:25:00





Ανώνυμος 34346 έγραψε...
Είπαμε παιδιά, ο αυνανισμός να έχει τα όριά του. Άλλο freeinquiry και άλλο thelonapokaigothmalakiamou.inquiry.
21.05.2015, 22:24:43





Ανώνυμος 35257 έγραψε...
Άντε κλαψ κλαψ οι σχολιαστές. Μπορείτε να αντιμετωπίσετε με επιχειρήματα τον αρθρογράφο ή μόνο με ειρωνίες και αισχρολογίες;
20.08.2015, 11:39:42





Ανώνυμος 35266 έγραψε...

Ξεχασε να μας αναφερει το Liber de pomo του Ψευδο-Αριστοτελη, ο βασιλιας των Λακεδαιμονιων δεν λεγεται Αρειος αλλα Αρευς και πιθανοτατα προκειται περι ψευδοεπιστολης (ειναι γνωστο οτι ο Ιωσηπος προσπαθει να δημιουργησει διαυλο πολιτισμικης επικοινωνιας μεταξυ ελληνων και ιουδαιων), οι ιουδαιοι εμποροι (ισως και πριν απο την εποχη του Μωυση) ποτε δεν ενσωματωθηκαν σε καμμια κοινωνια ουτε καν της ελλαδας (νομιζω πως η πρωτη μη ιουδαικη αναφορα για ιουδαιους εκτος Μ. Ανατολης ειναι του Κικερωνα) πολυ δε περισσοτερο να εδωσαν τα «φωτα» τους στους υποαναπτυκτους ελληνες (ο μονοθεισμος πχ. ειναι μαλλον αιγυπτιακης προελευσης και οχι ιουδαϊκης, ο παραδεισος ειναι σουμεριανης προελευσεως κλπ.).
21.08.2015, 14:23:22





Ανώνυμος 37446 έγραψε...
Αφαιρέθηκε υβριστικό σχόλιο.
15.02.2016, 17:44:16






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+2=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...