Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΙ
150x2
ΓΕΝΝΑΙΟΙ
ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ


Τα άξια τέκνα
και... τεκνά της Σπάρτης

Μια χιουμοριστική ματιά
εκεί, όπου η ομοφυλοφιλία
ήταν υποχρεωτική!


Έγραψε στις 16.01.2015 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

Λακεδαιμονίων το ανάγνωσμα. Για ποιά δαιμόνια μιλάμε; Αν έχετε χρόνο και διάθεση θα το μάθετε παρακάτω.

Σήμερα, θα πούμε μία ιστορία πολύ, μα πολύ ζωηρά και πικάντικη. Από τα πολύ παλιά τα χρόνια, κυκλοφορούσαν κάποιες περίεργες συνήθειες. Ολίγον ανώμαλες, πλην όμως, ευρέως διαδεδομένες. Παλαιά, υπήρχαν κάποιοι άνδρες, που αργότερα τους χαρακτήρισαν με το κοσμητικόν «αρσενοκοίτες». Πρόκειται για τους σημερινούς «μερακλήδες».

Και μην πάει το μυαλό σας, πως αναφερόμαστε σε τύπους σημερινών ποταπών ανδρών, που έχουν ως μόνο στόχο να διακορεύσουν αγόρια και κορίτσια χωρίς ίχνος στοργής και τρυφερότητας. Εδώ μιλάμε για αίσθημα. Για μονογαμία. Για πίστη. Για ζήλιες. Μιλάμε για ό,τι θέλετε, εκτός από... γυναίκες.

Θα μιλήσουμε και για αυτές, όμως η χρήσις των οπών των δεν ακολουθούσε τας εργοστασιακάς οδηγίας. Κανείς στη Σπάρτη δεν είχε διαβάσει το βιβλίο οδηγιών του κατασκευαστού.

Θεσμικός δεινόσαυρος
Η Σπάρτη ήταν κάτι σαν θεσμικός δεινόσαυρος. Το σύστημά της ήταν αρχαϊκό. Είχε όχι έναν, αλλά δύο βασιλιάδες σε μια εποχή, που οι βασιλιάδες είχαν ξεχαστεί προ πολλού.

Ο παράξενος θεσμός της Λακεδαίμονας ήταν μόνο μια όψη της κοσμοθεωρίας της. Τα στοιχεία της πόλης−κράτους εδώ απουσίαζαν εντελώς. Δεν είχε γραπτούς νόμους, ούτε ενιαίο πολιτικό κέντρο, ούτε και δημόσια κτίρια.

Από τη μια πλευρά, η Σπάρτη είναι πόλη από πολιτική άποψη. Οι κάτοικοί της είναι πολίτες, αλλά από την άλλη πλευρά όσον αφορά την αστική εξέλιξη δεν είναι. Συνειδητά παρέμενε ένα σύνολο χωριών χωρίς την προστασία τείχους πόλης.

Στόχος της Σπάρτης ήταν η δημιουργία και συντήρηση σταθερής κοινωνίας με βάση την απόλυτη ισότητα όλων των ανδρών. Το επίθετο «σπαρτιατικός» συνοψίζει τι σήμαινε να είσαι σπαρτιάτης. Λιτός, με αυτοπειθαρχία, χωρίς ενδιαφέροντα για τα υλικά αγαθά.

Μόνον άγραφοι νόμοι
Ας τα πάρουμε όμως, από την αρχή. Η Λακεδαίμονα, υπερήφανη μητέρα των άξιων τέκνων και... τεκνών της, μας άφησε πολλές πληροφορίες για τον πολιτισμό της. Στο σχολείο μάθαμε, πως δεν υπήρχαν γραπτοί νόμοι. Μόνο άγραφοι. Κατ΄ουσίαν λοιπόν, δεν μιλάμε για νόμους, μα για έθιμα, που τα ονόμασαν «άγραφους νόμους», για να τα εξωραΐσουν. Αιώνες μετά, τα χρέωσαν σε κάποιον Λυκούργο, που δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Η προσωπικότητα «Λυκούργος» χρονολογείται μεταξύ 890 και 820 πλην (π.Χ.). Το όνομα έγινε θρύλος και θεωρήθηκε, πως ήταν κύριο όνομα.

Οπότε, είτε λέμε «νόμοι του Λυκούργου» είτε «ρήτρες των γερόντων» (Πλούταρχου: «Λυκούργος», 13) εννοούμε ένα και το αυτό: Έθιμα, που επινοούσαν ή και χρησιμοποιούσαν οι κυβερνήτες της Λακεδαίμονος, οι οποίοι αποτελούνταν από τη γερουσία (28 γέροντες − άνω των εξήντα), τους δύο βασιλιάδες και πέντε έφορους και κυβερνούσαν ανάλογα με τις ορέξεις τους.

Τα έθιμα αυτά, οι παραπάνω φορείς της εξουσίας, τα θυμόνταν ή τα έπλαθαν κατά καιρούς, ανάλογα με το πώς αυτά εξυπηρετούσαν τους εκάστοτε σκοπούς τους. Ήταν ασαφή στην ακατάγραφη άλλωστε διατύπωσή τους, ώστε να ερμηνεύονται κάθε φορά, όπως ήθελαν όσοι τα επικαλούνταν. Τα επέβαλαν σα θέσφατα σε ένα λαό καθυστερημένο, σχεδόν εξ ολοκλήρου αναλφάβητο, που ποτέ δεν ανέπτυξε γράμματα, τέχνες κ.λπ..


Οι γραώδεις και αφύσικοι «νόμοι» έκαναν τους αρχαίους σπαρτιάτες έκφυλους, κομπλεξικούς, μισάνθρωπους, καχύποπτους προς τους είλωτες και τους άλλους έλληνες, απάνθρωπες πολεμικές μηχανές.

Ένα μεγάλο στρατόπεδο
Ας δούμε λοιπόν, τι είδους ορέξεις είχαν αι κεφαλαί αύται. Σας παρουσιάζουμε την Λακεδαίμονα. Πρόκειται για μία πόλη διαμορφωμένη ως ένα μεγάλο στρατόπεδο, στο οποίο κορίτσια και αγόρια, αφού έμεναν με την μητέρα τους μέχρι τα έξι χρόνια τους, στη συνέχεια, από τα επτά και μέχρι τα εξήντα τους ήταν στρατιώτες. Κανονικοί. Στα σπίτια τους πήγαιναν σπάνια. Μάλιστα, δεν έτρωγαν φαγητό στο σπίτι τους, αλλά έπαιρναν συσσίτιο. Απίθανο; Κι όμως.

Ακόμη και ο βασιλέας τους, ο Άγις, γυρίζοντας από μία εκστρατεία διέπραξε το μέγα ατόπημα και πήγε στο σπίτι του, για να κοιμηθεί μόνο για ένα βράδυ με την γυναίκα του (τι να του πεις...). Για να τον τιμωρήσουν γι’ αυτό (γκλουπ!) δεν του έστειλαν το συσσίτιό του. Εκείνος τσαντίστηκε, που έμεινε νηστικός (κι αυτή η γυναίκα του δεν μπορούσε να του ετοιμάσει δυο αυγά μάτια;) και αρνήθηκε να κάνει μία δημόσια θυσία, την οποία μόνο εκείνος ήταν εντεταλμένος να την κάνει. Ε, οι άλλοι ξανατσαντίστηκαν και του έκοψαν πρόστιμο. Μύλος. (Πλούταρχου: «Λυκούργος», 12).

Να ξεκινήσουμε από την πολιτική; Αμέ! Τι είδους πολιτισμό δημιούργησαν, όπου πάρα πολύ δύσκολα μπορούσε κάποιος να επισκεφθεί την Λακεδαιμονία (αξενία) κι αν κανείς έμπαινε τον έδιωχναν αμέσως (ξενηλασία)... Τόσο δύσκολα ήταν όσο και ένας λακεδαίμονας να την κάνει προς τα όξω και να δει πώς ζει ο ρέστος κόσμος. Φοβούνταν πολύ τη διαβρωτική επιρροή άλλων πόλεων πάνω στο ήθος της δικής τους ιδιοπροσωπίας.

Η παρουσία μετοίκων στη Σπάρτη, γνωστή σε άλλες ελληνικές πόλεις, ήταν αδιανόητη, το εμπόριο υποτυπώδες και ανταλλακτικό και η κυκλοφορία νομισμάτων περιορισμένη. Αντί κανονικών κερμάτων χρησιμοποιούσαν κυρίως δύσχρηστες σιδερένιες ράβδους. Η σχέση τους με τη θάλασσα ήταν συρρικνωμένη στις ανάγκες του πολέμου.



Οι σπαρτιάτες σκότωναν τα παιδιά, που θεωρούσαν αδύναμα ή ανάπηρα. Όσα ζούσαν, στέλνονταν σε ηλικία επτά ετών για «αγωγή», σε ένα στρατόπεδο για παιδιά, που δεν είχε ποτέ αντάξιό του.
Εκεί υποβάλλονταν σε δεκατρία χρόνια άγριας εκπαίδευσης, ώστε να ετοιμαστούν για την ισόβια υποχρέωσή τους να είναι πολεμιστές.
Οι σπαρτιάτες εκπαιδευόταν μόνο για ένα πράγμα: Τη μάχη.
 

Τα πολιτιστικά αγαθά του λόγου και της τέχνης, τους έγιναν ξένα κι απεχθή. Οι ποίηση ατόνησε. Οι καλές τέχνες περιέπεσαν σε ύφεση. Φιλοσοφία και επιστήμη δεν αναπτύχθηκαν ποτέ. Η ρητορεία αποθαρρύνθηκε. Ολόκληρη η ζωή τους ήταν μια διαρκής προετοιμασία για τον πόλεμο.

Οι Αποθέτες
Στις διαθέσιμες αρχαίες πηγές υπογραμμίζεται έντονα το γεγονός, ότι η πόλη ακολουθούσε αυστηρούς ευγονικούς κανόνες. Αν και ορισμένες περιπτώσεις βρεφών θα πέρασαν οπωσδήποτε απαρατήρητες, η έγκριση του κράτους ήταν καταρχήν απαραίτητη για την ανατροφή ενός νεογέννητου παιδιού, την οποία έδιναν οι έφοροι ως αρμόδιοι για όλα τα ζητήματα του καθημερινού βίου.

Όταν τα παιδιά ήταν ασθενικά ή ανάπηρα, γκρεμίζονταν από βαραθρώδη τόπο του Ταΰγετου, που λεγόταν Αποθέτες. Αυτά τα περιγράφει σαφώς ο Πλούταρχος: «...Ει δ΄αγεννές και άμορφον, απέπεμπον εις τας λεγομένας Αποθέτας, παρά Ταΰγετον βαραθρώδη τόπον...». («Λυκούργος», 16).

Σύγχρονοι ρωμιοί, ενώ δέχονται όλα τα καλά, που γράφει ο Πλούταρχος για την αρχαία Σπάρτη, την πληροφορία για τους αποθέτες την φορτώνουν σε... ανθελληνικούς κύκλους.

Επικαλούνται μάλιστα τις φημολογούμενες χωλότητες του βασιλιά της Σπάρτης Αγησίλαου και του ποιητή Τυρταίου, οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται, αν αλήθευαν τα περί αποθετών θα έπρεπε να έχουν ριχτεί εκεί από μικροί.

Ο βραχύς στο ανάστημα βασιλιάς της Σπάρτης Αγησίλαος είχε εραστή τον στρατηγό Λύσανδρο από μικρό παιδί στην αγέλη. (Πλούταρχου: «Αγησίλαος», 2, διαβάστε στην
«Ελεύθερη Έρευνα»: Αρχαίοι έλληνες παιδεραστές − ομοφυλόφιλοι). Ο Λύσανδρος ήταν εκείνος, που με διάφορες μηχανορραφίες βοήθησε τον Αγησίλαο να αναγορευτεί βασιλιάς «ερμηνεύοντας» ένα χρησμό, που μιλούσε όχι για χωλό βασιλιά, αλλά για χωλή βασιλεία. Ο βαθμός της φημολογούμενης χωλότητάς του εξάλλου δεν διευκρινίζεται, αλλά κι αν υπήρχε δεν πρέπει να ήταν κάτι σοβαρό. Ο Αγησίλαος είχε περάσει όλη τη σκληρή σπαρτιάτικη αγωγή, που αν ήταν χωλός δεν θα μπορούσε να το κάνει.

Όσον αφορά στον Τυρταίο, οι αθηναίοι δεν μπορούσαν να δεχθούν, ότι η Σπάρτη μπορούσε να έχει γεννήσει κάποιο πνευματικό άνδρα κι έτσι έπλασαν το θρύλο, ότι ήταν μέτριας αξίας γραμματοδιδάσκαλος, χωλός και αθηναίος.

Η έκθεση πάντως νεογέννητων, ακόμα και αρτιμελών, και ειδικότερα κοριτσιών, δεν ήταν κάτι το σπάνιο στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν συνήθεια, που τόσο νομικά όσο και κοινωνικά, ήταν αποδεκτή. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Έκθεση νεογέννητων κοριτσιών στην αρχαία Αθήνα).

Δούλοι
Περίοικοι: Είχαν υποταχθεί χωρίς αντίσταση στους εισβολείς δωριείς, οπότε την είχαν καλύτερα, τα γατάκια. Την πάτησαν χοντρά όμως, διότι μπορούσαν να καταδικαστούν σε θάνατο από κάποιον έφορο χωρίς δίκη. Έτσι, για πλάκα.

Είλωτες: Είχαν αντισταθεί στους εισβολείς δωριείς (δεν μάσησαν περί διπλωματίας), όταν οι δεύτεροι τους την έπεσαν περί πολέμου πάλι, και... έχασαν τα φουκαριάρικα. Οπότε και έγιναν τα σκλαβάκια τους, που δούλευαν στα κτήματα των «πολιτών» (βλέπε: νικητών). Ζούσαν σε καθεστώς ιδιαίτερης καταπίεσης.

Οι είλωτες δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα. Είχαν μόνο ένα καθήκον: Να παρέχουν τρόφιμα και φροντίδα σε μια οικογένεια σπαρτιατών. Εναντίον των ειλώτων εξαπολύοντο τα κρυπτεία, ένα βασίλειο του τρόμου, όπως θα δούμε παρακάτω.

Κάθε σπαρτιάτης ήταν κύριος ενός κτήματος περίπου ίδιου σε έκταση με των υπολοίπων σπαρτιατών για να βγάζει το κάτι τις του. Το κτήμα αυτό το δούλευαν οι είλωτες, ούτως ώστε ο σπαρτιάτης να είναι ελεύθερος να ασχολείται με τις στρατιωτικές και εκπαιδευτικές του υποχρεώσεις. Κριθαρένιο αλεύρι, κρασί, σύκα και τυρί ήταν τα συνηθισμένα είδη, που οι είλωτες αναγκάζονταν να παρέχουν στους κατόχους των αγροτεμαχίων, που καλλιεργούσαν.

Ο συνολικός πληθυσμός των κατοίκων της Σπάρτης ήταν, συνεπώς, διαστρωματωμένος σε τρεις τελείως διακριτές κοινωνικές ομάδες με πληθυσμό αντιστρόφως ανάλογο των πολιτικών δικαιωμάτων της καθεμιάς: τους σχετικά λιγοστούς «ελεύθερους» σπαρτιάτες, τους πολυπληθέστερους περίοικους, που ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, και τις μεγάλες μάζες των υποδουλωμένων ειλώτων.

Κρυπτεία
Πάμε πάλι από εκεί που μείναμε. Ένα μέρος από τα πεπραγμένα των σπαρτιατών αναφέρονται κατά τον πελοποννησιακό πόλεμο, όπου βοηθήθηκαν από 2.000 ανεξίκακους είλωτες (τα σκλαβάκια τους), οι οποίοι  διέπρεψαν στις μάχες και –ηλιθιωδώς– πολλές φορές έσωσαν τους «κυρίους» τους.

Η ανταμοιβή τους για αυτό ξεπερνά και την πλέον νοσηρή φαντασία. Επέστρεψαν στη Σπάρτη, εκεί τους επαίνεσαν με δάφνινα στεφάνια (ωραία αμοιβή για κάποιον, που κόβεται για τον κύριό του, τον σώζει και επιζεί από αυτό μάλιστα). Κάποιος καλόπιστος θα σκεπτόταν, ότι τους επιβράβευσαν και πάπαλα. Δεν είναι καθόλου έτσι. Τους έθεσαν σε δημόσια «επιβράβευση», ούτως ώστε οι παλιοί πολίτες να δουν ποιοι ήταν οι είλωτες, να τους αναγνωρίσουν, και μέσα σε ελάχιστο χρόνο να τους δολοφονήσουν όλους κρυφά, χωρίς να μείνει ούτε ίχνος τους. Ποιός τα λέει αυτά; Ο Θουκυδίδης («Ιστοριών Δ’», 80).

Ασφαλώς δεν ήταν η πρώτη φορά που οι είλωτες ήταν «στο σύρμα». Αυτά ήταν τα «Κρυπτεία», ένα από τα μελανότερα σημεία του απάνθρωπου και ανελεύθερου σπαρτιάτικου πολιτεύματος. Ε, για να μπορούν οι έφοροι να δολοφονούν νομότυπα τους είλωτες, που σήκωναν κεφάλι για επανάσταση και άλλα ενοχλητικά, βρήκαν πώς θα τους το κόβουν.

Κάθε χρονιά, που οι έφοροι αναλάμβαναν υπηρεσία, τούς κήρυτταν πόλεμο. Μοχλός αυτού του πολέμου ήταν η αυστηρότατη στρατιωτική εκπαίδευση (αγωγή) των νέων στρατιωτών. Έκαναν νυκτερινές πορείες τάχα μου τάχα μου, για να κατοπτεύσουν το χώρο, που έπρεπε να προασπίσουν, κρύβονταν την ημέρα και δρούσαν την νύχτα.

Μέρος της εκπαίδευσής τους ήταν να δολοφονούν είλωτες, −ιδιαίτερα τους πιο ρωμαλέους εξ αυτών− κατ΄εντολή των εφόρων, και οι οποίοι θεωρούνταν επικίνδυνοι, λόγω τσαμπουκά. Οι ενέδρες κι οι θανατώσεις ειλώτων αποτελούσαν μέρος των θεσπισμένων τελετών ενηλικίωσής τους.

Το πιο πιθανό είναι οι είλωτες μιάς και τους έβγαινε η ψυχή στη δουλειά, να μην κάθονταν στ΄αυγά τους, αφού δεν ήταν κότες, και ελαφρώς τσαντισμένοι (πάντα έτοιμοι για καυγά αυτά τα παιδιά!), όπως ήταν από την πολύ δουλειά και την αδικία όλο και κάποια επαναστασούλα θα επεξεργάζονταν. Όμως... βγάζεις άκρη με τους έφορους; Όχι βέβαια! Ούτε καν σήμερα!


Με τους άνδρες να εκπαι-
δεύονται, να μάχονται ή
να κάνουν συντροφιά σε
χώρους, όπου η ομοφυλο-
φιλία ήταν υποχρεωτική,
οι σπαρτιάτισσες απολάμ-
βαναν οικονομική, εκπαι-
δευτική και σεξουαλική ε-
λευθερία χωρίς προηγού-
μενο στον αρχαίο κόσμο,
αλλά και σε πολλά μέρη
του σημερινού κόσμου.
 
«Σεξουαλική ελευθερία», λέμε τώρα, διότι όσο ελεύθερη και να είναι μια γυναίκα τι μπορεί να κάνει σε μια κοινωνία, που όλοι οι άντρες θα έκαναν κέφι τον γκόμενό της;
 
Οι σπαρτιάτισσες δεν ήταν απλώς νοικοκυρές. Ο γάμος δεν δημιουργούσε αποκλειστικότητα, δηλαδή οι γυναίκες είχαν σεξουαλική σχέση με άλλους άνδρες κι ακόμα μπορούσαν να κάνουν και παιδιά μαζί τους χωρίς αυτό να παραβιάζει κάποιο νόμο της Σπάρτης.

Όταν ένας σπαρτιάτης και μια σπαρτιάτισσα ενώνονταν με σκοπό την τεκνοποίηση, η σχέση τους διευκολυνόταν μέσω παράξενων γαμήλιων ιεροτελεστιών, που θα μπορούσαν να απασχολήσουν τους σημερινούς ειδικούς για μια ζωή.
 
Ετοίμαζαν τη νύφη αρχικά ξυρίζοντας το κεφάλι της και φορώντας της ένα ανδροπρεπές ένδυμα με μία ζώνη σαν αν ήταν πιο πολύ άνδρας και όχι γυναίκα, μιας και οι σεξουαλικές εμπειρίες του συζύγου ήταν με άλλους σπαρτιάτες.


Τακίμια με τους πέρσες

Ολίγη από ιστορία:
Οι σπαρτιάτες δεν συμμετείχαν στην μάχη του Μαραθώνα, μόνο έστειλαν τα 150 ζευγαράκια (όπως θα αναλύσουμε παρακάτω) στις Θερμοπύλες σε αποστολή αυτοκτονίας, για να εξαγνιστούν στα μάτια των υπολοίπων πόλεων–κρατών και να αναλάβουν την αρχηγία του πολέμου με τους πέρσες, πράγμα που δεν έγινε την επόμενη χρονιά, γιατί προέκυψε η ναυμαχία της Σαλαμίνας, και από θάλασσα οι σπαρτιάτες δεν νιώθανε, αλλά προέκυψε τη μεθεπόμενη χρονιά. 

Μετά τις Πλαταιές, ήταν πλέον νικητές, αλλά ο λακεδαιμόνιος αρχιστράτηγος Παυσανίας, ανηψιός του Λεωνίδα, διαπραγματεύτηκε κρυφά (με τον νικημένο παρακαλώ, να σημειωθεί στα πρακτικά αυτό!), πέρση βασιλιά και του παρέδωσαν την (νικήτρια παρακαλώ! να ματασημειωθεί στα πρακτικά και αυτό!) Ελλάδα, για να την κάνει υπόδουλη, με την ελπίδα να γίνει γαμπρός του Ξέρξη και σατράπης της Ελλάδας. (Θουκυδίδης, «Ιστοριών Α’», 128-134).

Τώρα... έγινε... δεν έγινε γαμπρός, πήδηξε δεν πήδηξε, θα μας το τεκμηριώσει ο διευθυντής σύνταξης, γιατί εγώ δεν το θυμάμαι και βαριέμαι να το ψάξω. [Σ.σ. Μετά από πολλά, τον συνέλαβαν οι σπαρτιάτες, αλλά διέφυγε και κατέφυγε ικέτης στο ναό της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Τότε, αφαίρεσαν τη στέγη του ναού κι έκτισαν τις πόρτες του, ώστε να πεθάνει από ασιτία. Τον έβγαλαν από το ναό ημιθανή, για να μην τον μολύνει, οπότε και πέθανε (467 π.Χ.)].

Και μια λεπτομέρεια: Ο Παυσανίας διαπραγματευόταν αλληλογραφώντας με τον πέρση Αρταβάζο. Στο τέλος κάθε επιστολής του, του παράγγελνε να σκοτώνει τον κομιστή της για περισσότερη ασφάλεια κι έτσι γινόταν. Όταν όμως, έστειλε μια επιστολή με κάποιον Αργίλιο, έμπιστο ερωμένο του, ο οποίος είχε παρατηρήσει, ότι κανείς από τους κομιστές δεν επέστρεφε, υποψιάστηκε και άνοιξε την επιστολή, τη διάβασε και αντιλήφθηκε, ότι ο εραστής του παράγγελνε και το δικό του θάνατο. Για να γλιτώσει τον κατήγγειλε στους εφόρους παραδίδοντας και την ένοχη επιστολή. (Θουκυδίδη: «Ιστοριών Α’», 132).

Τον 4ο αιώνα οι λακεδαιμόνιοι, μόλις είδαν, ότι χάνουν την εφήμερη ηγεμονία τους στην Ελλάδα, διαπραγματεύτηκαν με τον πέρση βασιλιά και του παρέδωσαν υπόδουλη όλη την Ελλάδα με την ανταλκίδειο ειρήνη.

Σε θέματα συμμαχίας με τους πέρσες, μη νομίζετε, ότι κι οι άλλοι ήταν καλύτεροι. Ο περσικός στόλος για παράδειγμα είχε τεθεί υπό τη διοίκηση του αθηναίου Κόνωνα κι εκμηδένισε τον σπαρτιατικό στην Κνίδο. Έπειτα, προσέβαλε και πυρπόλησε τα λακωνικά παράλια και αφαίρεσε από τους σπαρτιάτες τα Κύθηρα (393 π.Χ.), οι δε αθηναίοι, με τα περσικά χρήματα, επανέκτισαν τα Μακρά Τείχη του Πειραιά. Υπάρχουν πλείστα παραδείγματα, στο άρθρο όμως αυτό, θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τους λακεδαιμόνιους.

  
Ο πελοποννησιακός πόλεμος τελείωσε στους Αιγός Ποταμούς, στα Δαρδανέλια.
Ο σπαρτιάτης στρατηγός Λύσανδρος κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα. Παγίδευσε και κατέστρεψε τον αθηναϊκό στόλο στην ακτή παίρνοντας έτσι τον έλεγχο της σημαντικής υδάτινης οδού.
Τα πλοία του Λύσανδρου είχαν αγοραστεί όμως, με ασήμι των περσών.

  
Στο τέλος η Σπάρτη νίκησε, αλλά με ποιο τίμημα; Έκανε συμφωνία με τον παλιό εχθρό. Πήρε χρήματα από τους πέρσες. Οι πέρσες ήταν για την αρχαία Ελλάδα το... ΔΝΤ της εποχής τους, αλλά με καλύτερους όρους: όσα χρήματα έδιναν οι πέρσες ήταν «πάγιες πιστώσεις» και δεν τα έπαιρναν πίσω! Ας παραδειγματίζονται οι σημερινοί, που μας βάζουν να πληρώνουμε και τόκο από πάνω.


Οι λακεδαιμόνιοι ήταν μέσα στην Ελλάδα μια ομάδα επικίνδυνων παλαβών και καταστροφέων και μόνο ο Αλέξανδρος, ο κατ΄ευφημισμό και κατά συρροή Μέγας, τους αντιμετώπισε ως ακίνδυνους. Όταν εκείνοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον πόλεμο για την κατάλυση της περσικής αυτοκρατορίας, τους περιφρόνησε με το γνωστό ειρωνικό: «Έλληνες πλην λακεδαιμονίων». (Αρριανού: «Αλεξάνδρου ανάβασις», 1, 16,7).

Μύθος η ευνομία
Κάτω από την ψεύτικη διατυμπανιζόμενη ευνομία των λακεδαιμονίων γινόταν της κακομοίρας και κανείς δεν ήξερε ποιος κυβερνούσε κάθε φορά. Άλλοτε κυβερνούσε ο ένας από τους δυο βασιλιάδες, άλλοτε κάποιος ισχυρός στρατηγός, όπως ο Παυσανίας ή ο Λύσανδρος, άλλοτε κάποιος από τους πέντε εφόρους. Είναι φανερό, ότι με την έλλειψη οποιουδήποτε γραπτού νόμου γινόταν πάλη και η πραγματική εξουσία πηδούσε από τον έναν στον άλλον. Μέσα από την πάλη αυτή κάθε φορά κυβερνούσε ο πιο ραδιούργος τυχοδιώκτης.

Τους κυβέρνησε ακόμα κι ο φυγόδικος κι αυτόμολος αθηναίος στρατηγός Αλκιβιάδης τον καιρό, που κοιμόταν με μια βασίλισσά τους, στέλνοντας τον άντρα της σε εκστρατεία και τους έσπειρε κι ένα διάδοχο, για τον οποίο η βασίλισσα μητέρα του καυχιόταν δημόσια, ότι τον έχει από τον Αλκιβιάδη κι όχι από τον άντρα της. (Πλούταρχου: «Αλκιβιάδης», 23,7, «Λύσανδρος», 22, «Αγησίλαος», 3,1-5, Ξενοφώντα: «Ελληνικά», 3,3, 1-2).

Όταν ο Μ. Αλέξανδρος σχεδόν κύριος της περσικής αυτοκρατορίας αποτελείωνε στην Ασία τα τελευταία λείψανα του Δαρείου, οι λακεδαιμόνιοι πληρωμένοι από τους πέρσες με χρυσάφι συμμάχησαν μαζί τους, για να πλήξουν τους μακεδόνες στην Ελλάδα. (Αρριανού: «Αλεξάνδρου ανάβασις», 2, 14,6).

Κατέβηκαν τότε οι μακεδόνες με αρχηγό τον Αντίπατρο στη Λακωνία και έσφαξαν όλους τους μάχιμους λακεδαιμόνιους, καθώς και τον βασιλιά τους τον Άγι τον Γ’. Για δεύτερη φορά τους έσφαξε ο Αντίγονος Γονατάς το 264. Ε, σφάξε–σφάξε μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, μας τελείωσαν οι λακεδαιμόνιοι και τα αρρωστημένα έθιμά τους. Τον ήπιαν λοιπόν, τον... μέλανα ζωμό.

Όσο για το περίφημο «μολών λαβέ», που αποδίδεται στον Λεωνίδα, μάλλον δεν ειπώθηκε ποτέ. Είναι δημιούργημα της φαντασίας και αναφέρεται έξι αιώνες αργότερα, τον 1ο συν (μ.Χ) αιώνα επί ρωμαιοκρατίας, μόνο σε μια ανεκδοτολογική ανθολογία του Πλούταρχου. («Ηθικά»,  Αποφθέγματα Λακωνικά, Λεωνίδας Αναξανδρίδου, Απόφθεγμα 11). Δεν το αναφέρει κανένας άλλος αρχαίος συγγραφέας.

Αν είχε ειπωθεί κάτι παρόμοιο πιο πιθανό βλέπω το «κωλόν λαβέ». Εξάλλου κι ο Πλούταρχος κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του και εθαύμαζε. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Επιφανείς αρχαίοι έλληνες παιδεραστές−ομοφυλόφιλοι).

Εραστές και ερώμενοι

Όσο για τα ανώμαλα έθιμα των σπαρτιατών, ας τα αξιολογήσουμε βάσει ιστορικών δεδομένων.

Στις δωρικές πολιτείες θεωρούταν ντροπή για ένα νέο καλής καταγωγής να μην έχει τύχει ιδιαίτερης προσοχής άνδρα εραστή. Μην ήταν ασχημούλης και δεν τον ήθελε κανείς; (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Greek love). Στην αρχαία Λακεδαίμονα υπήρχε μία «ειδικότητα», ο «εισπνήλας» ή «είσπληνος», ο ενήλικος άνδρας εραστής αγοριών, ενώ μια άλλη ήταν ο «κλεινός» ή «αΐτας», που θα πει το ερώμενο αγόρι.

Αν ο αΐτας βρισκόταν να έχει κάνει κάποιο παράπτωμα, εκτός από τον ίδιον τιμωρούταν και ο εραστής του. Η διεστραμμένη σχέση τους λοιπόν, ήταν πλήρως αναγνωρισμένη από την πολιτεία. Στις μάχες πολεμούσαν πάντα σε ζευγάρια, κάτι σαν τους μπάτσους των χολυγουντιανών ταινιών.

Ο Πλούταρχος, ο οποίος εγκωμιάζει όλους τους αρχαίους ομοφυλόφιλους, κατηγορεί τον Όμηρο για ανέραστο, επειδή δεν παρουσιάζει τους ήρωές του σαν ομοφυλοφιλικά ζευγάρια, ενώ επαινεί τον ιερό λόχο, που ήταν συγκροτημένος έτσι, σε ομοφυλοφιλικά ζευγάρια. Στον «Ερωτικό» του υποστηρίζει, ότι με αυτό τον τρόπο οι «άνδρες» πολεμούν γενναιότερα κι έτσι πρέπει να οργανώνονται όλα τα στρατεύματα. Παραθέτει αρκετά παραδείγματα, όπου η σχέση εραστή και ερώμενου στον πόλεμο θα υπαγορεύσει ηρωική στάση μέσα στη φωτιά της μάχης, για να μην αισθανθεί ντροπή, χαρακτηρισθεί δειλός και «πέσει στα μάτια» του εραστή του ο μαχόμενος.

Έτσι, τα παιδιά της Νιόβης (από τη μυθολογία) την ώρα, που πεθαίνουν στη μάχη, εύχονται να είχαν τη βοήθεια των εραστών τους, για να τους γλυτώσουν.

Το λακωνίζειν εστί πισωγλεντείν
Όλη αυτή η αρρωστημένη πολιτική πώς μπορεί να προκύπτει; Τι είδους άνθρωποι ήταν αυτοί, που τους την «πέφτουμε» έτσι άγαρμπα; Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τα παιδικά τους χρόνια, όταν στα επτά τους άφηναν την αγκαλιά της μαμάς τους, χωρίς να είμαστε σίγουροι, πως αυτή η αγκαλιά ήταν και η τρυφερότερη και θα δούμε τι προέβλεπαν οι «νόμοι του Λυκούργου».

Υπάρχει κατασκευαστικό λάθος στην ανατομία των κοριτσιών; Ναι, αυτό ευρίσκετο στα γεννητικά τους όργανα, και οι λακεδαιμόνιοι αποφάσισαν να διορθώσουν αυτό το λαθάκι. Τα άγαμα λοιπόν κορίτσια χρησιμοποιούνταν σεξουαλικώς, μόνο παρά φύση. Οι υπόλοιπες πόλεις κράτη αναφέρονταν σε αυτή την διαστροφή ως ο «λακωνικός τρόπος» ή «λακωνίζειν». Έτσι, για να μην λέμε ό,τι θέμε, όταν αναφερόμαστε στο «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν» και να καταλαβαίνουμε το «πισωγλεντείν εστί φιλοσοφείν».




«Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης»
Liddell & Scott.

Τη λέξη «λακωνίζω» την
βρίσκουμε ανάμεσα σε
ενδιαφέροντα λήμματα
λεξικών της ύστερης
αρχαιότητας και της
πρώιμης μεσαιωνικής πε-
ριόδου με την ίδια σημα-
σία: «χρήση παιδικών»
παιδικοίς χρήσθαι», Η-
σύχιος). Στον Ησύχιο
συναντάμε επίσης, τον
«λακωνικόν τρόπον» =
εισάγω το πέος μου,
παιδεραστώ ή για γυναί-

κες, ότι «προσφέρουν
εαυτές σε επισκέπτες, αφού οι λάκωνες προφυλάσσουν τις γυναίκες τους λιγότερο από κάθε άλλον λαό», αλλά και τη λέξη «κυσολάκων», για την οποία συμπληρώνει: Ο Αρίσταρχος λέει, ότι αποκαλούσαν έτσι τον Κλεινία, επειδή λακώνιζε με τον κυσόν, και ονόμαζαν τη χρήση παιδικών «λακωνισμό» («κυσός: πισινός ή γυναικείο αιδοίο» και πρβλ. Φώτιος, λήμμα κυσολάκων).

Ένα σχετικά μεγάλο ποσοστό παρόμοιων λέξεων προέρχεται από την αττική κωμωδία. Οι αθηναίοι της κυρίως κλασικής περιόδου χρησιμοποιούσαν το «λακωνίζω» όχι μόνο για τη μίμηση της σπαρτιάτικης αμφίεσης και των τρόπων και για την υιοθεσία φιλοσπαρτιάτικης πολιτικής, αλλά επίσης για τη συμμετοχή σε ομοφυλοφιλική σαρκική μείξη πιστεύοντας, ότι παρόμοια συμπεριφορά ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική για τη Σπάρτη.

Σε αυτό συνηγορούν δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες:

Ο πρώτος είναι, ότι ο υπαινιγμός της εύκολης παράδοσης στην ομοφυλοφιλική πρωκτική επαφή ήταν πάντοτε μειωτικός, από τα πράγματα, που λέει κανείς για τους εχθρούς του, και η Σπάρτη κι η Αθήνα ήταν εχθροί με σύντομα μόνο διαλείμματα.

Ο δεύτερος είναι, ότι ο Φώτιος προσθέτει στην ερμηνεία του κυσολάκων: «Γιατί έτσι μεταχειρίστηκε ο Θησέας την Ελένη, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη». (Μάλλον δεν πρόκειται για τον φιλόσοφο Αριστοτέλη, αλλά για κάποιον συνονόματο). Σε συνδυασμό με τη δήλωση του Άγνωνα από την Ταρσό, σύμφωνα με τον Αθήναιο (602d), ότι «πριν από τον γάμο είναι έθιμο να σχετίζονται οι σπαρτιάτες με παρθένα κορίτσια, όπως με τα παιδικά», φαίνεται, ότι ο Αριστοτέλης ανέφερε τη δοξασία, ότι ο Θησέας και η Ελένη (που την είχε απαγάγει ο Θησέας, όταν ήταν μικρή) «επινόησαν» την πρωκτική σεξουαλική επαφή και, αφού η Ελένη ήταν σπαρτιάτισσα ηρωίδα, η αρχική σεξουαλική σημασία του «λακωνίζω» θα ήταν «έρχομαι σε πρωκτική σεξουαλική επαφή», ανεξάρτητα από το φύλο του παθητικού συντρόφου.


Στη σκηνή της συμφιλίωσης στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, όταν οι αντιπρόσωποι της Αθήνας και της Σπάρτης, σε αξιοθρήνητη κατάσταση από τη σεξουαλική απεργία των συζύγων τους είναι ανυπόμονοι για διακανονισμό, ο αθηναίος λέει: «Γιατί δεν φωνάζουμε τη Λυσιστράτη, που μόνον αυτή μπορεί να μας συμφιλιώσει;» και ο σπαρτιάτης απαντά: «Μα τους δυο θεούς μας, φώναξε και τον Λυσίστρατο, αν θες!» (1103).

Όταν ολοκληρώνονται οι διαπραγματεύσεις, ο αθηναίος λέει (1173): «Τώρα θέλω να γδυθώ και να οργώσω!», αρκετά σαφής σεξουαλικός υπαινιγμός με δεδομένα τα συμφραζόμενα. Και ο σπαρτιάτης παρεμβαίνει: «Και πρώτα θέλω ν’ αρχίζω κοπραγωγώντας!», δηλαδή από την βρώμικη, την πίσω «πόρτα».

 

Η απάνθρωπη εκπαίδευση των παιδιών
Τα κορίτσια τα γύμναζαν ολόγυμνα, τα έβαζαν να παλεύουν με άνδρες και μάλιστα να τους ανταγωνίζονται, να χορεύουν και βεβαίως να βρίσκονται στη σεξουαλική διάθεση των φιλοξενούμενων, όταν εκείνοι είχαν οίστρο, εννοείται μόνο παρά φύση. Από τα δώδεκα χρόνια τους και μετά, τα κορίτσια κυκλοφορούσαν με έναν κοντό χιτώνα, γι’ αυτό και οι υπόλοιπες πόλεις ονόμαζαν τις σπαρτιάτισσες φαινομηρίδες, που θα πει «φαίνεται ο μηρός». Ακόμη και στη μόδα των μίνι είχε να κάνει η αρχαία Ελλάς!

Πριν τα δώδεκά τους χρόνια, αγόρια και κορίτσια κυκλοφορούσαν ξυπόλητα και με το ίδιο ένδυμα χειμώνα–καλοκαίρι, για να σκληραγωγηθούν. Δεν χρησιμοποιούσαν κλινοσκεπάσματα και κοιμόντουσαν πάνω σε καλαμιές. Κι όποιο ζήσει έζησε από το κρύο, τις μολύνσεις και τις αρρώστιες. Το κύριο φαγητό τους ήταν ο μέλανας ζωμός, αλλά τα ενθάρρυναν να κλέβουν τροφή, για να συμπληρώνουν την ελάχιστη, που ελάμβαναν, αν όμως συλλαμβάνονταν τιμωρούνταν με μαστίγωμα, γιατί... ήταν κακοί κλέφτες.


Η Σπάρτη είχε ορίσει έναν άνδρα υπεύθυνο για την αγωγή των νέων, τον παιδονόμο, ο οποίος με τη συνδρομή ειδικών μαστιγοφόρων τους επέβαλλε αυστηρή πειθαρχία.

Κάθε χρόνο τα αγόρια έδιναν δείγματα της εξάσκησής τους στο βωμό της Ορθίας Αρτέμιδας, όπου τα μαστίγωναν και η νίκη ανήκε σε εκείνον, ο οποίος υφίστατο τις περισσότερες μαστιγώσεις χωρίς να φανερώσει σημείο πόνου.

Σε γενικές γραμμές τα κορίτσια έχαιραν περισσοτέρων ελευθεριών από τα αγόρια. Μετά τα τριάντα τους χρόνια, είχαν δικαίωμα να παντρευτούν έναν, δύο ή και περισσότερους άνδρες και να συζούν όλοι μαζί εφ΄όσον αυτοί οι άνδρες ήταν αδέλφια μεταξύ τους και τα παιδιά που αποκτούσαν τα θεωρούσαν κοινά. Είχαν επίσης το δικαίωμα να διαλέξουν συμπληρωματικό σύζυγο και να μένουν και μαζί του σε άλλο σπίτι. Όλα τα παιδιά ανήκαν στην πολιτεία.

   

Ο Υάκινθος, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ένας ωραιότατος νέος από τις Αμύκλες, τον οποίο αγαπούσε ο θεός Απόλλων.
Ο Βορράς και ο Ζέφυρος αγαπούσαν επίσης τον Υάκινθο και ζηλοτυπώντας με τον Απόλλωνα φύσηξαν το δίσκο του θεού, που σκότωσε έτσι ακούσια τον αγαπημένο του.
Προς τιμή του Υάκινθου οι λάκωνες τελούσαν σχετική γιορτή, τα Υακίνθια.

Στην εικόνα:
Ζέφυρος και Υάκινθος
σε τρυφερό στιγμιότυπο
.
(Ερυθρόμορφο αγγείο, Ταρκινία, περ. 480 π.Χ., Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστώνη).


 

Πλήσαντα γενναίου σπέρματος
Ένας ηλικιωμένος σπαρτιάτης μπορούσε να πάει σπίτι του έναν πιο ακμαίο άνδρα, επειδή ήθελε να αποκτήσει παιδιά από εκείνον (για τον ηλικιωμένο λέμε τώρα), χωρίς αυτό να θεωρείται μοιχεία. (Ξενοφώντα: «Λακεδαιμονίων Πολιτεία», 1,7). «Πλήσαντα γενναίου σπέρματος» διευκρινίζει ο Πλούταρχος («Λυκούργος», (15,12), ότι θα έκανε ο νέος και ακμαίος επιβήτορας, που θα αναλάμβανε την «περιποίηση» της γυναίκας του γέρου.

Βέβαια, είναι πιθανό να συνέβαινε και το αντίθετο: Κάποιος να ήθελε να κάνει παιδιά χωρίς να επιθυμεί τις ευθύνες τους (ποιες ευθύνες, λέμε τώρα...) και να τεκνοποιούσε με μία παντρεμένη με άλλον γυναίκα (Ξενοφώντα: «Λακεδαιμονίων Πολιτεία», 1,8, Πλούταρχου: «Λυκούργος», 15,13).

Μάλιστα, ο Λυκούργος κατέκρινε εκείνους, που για τα μεν θηλυκά ζώα τους ψάχνουν να βρουν καλούς επιβήτορες, ενώ δεν φροντίζουν να κάνουν το ίδιο και για τις γυναίκες τους (Πλούταρχου: «Λυκούργος», 15, 14-16). Αυτά να τα βλέπετε εσείς οι σύγχρονοι!

Τι σημαίνει αυτό; Απλά, ο Λυκούργος ήθελε, τα παιδιά της Λακεδαίμονας να είναι σπέρματα ωραίων και γεροδεμένων ανδρών, οπότε υπήρχαν αυτοί, οι οποίοι τεκνοποιούσαν και οι άλλοι, που αναλάμβαναν την ανατροφή και διατροφή των παιδιών της γυναίκας τους.

Ωραία αιτιολογία επικαλείται ο Λυκούργος, προκειμένου να δικαιολογήσει τις «προχωρημένες», ακόμα και για την εποχή μας απόψεις σχετικά με το θεσμό του γάμου και της τεκνογονίας. Οι γυναίκες μπορούσαν στη Σπάρτη να ανοίξουν δύο σπίτια και οι άνδρες να προσθέτουν στα παιδιά τους και άλλα αδελφάκια από άλλη μαμά. Δηλαδή, ούτε σκόρδο έφαγαν, ούτε σκορδαλιά μυρίζουν, όταν ξενοκοιμούνται οι σπαρτιάτες και οι σπαρτιάτισσες κατά τη λυκούργεια νομοθεσία κάνοντας αποενοχοποιημένα ελεύθερη επιλογή ερωτικών συντρόφων και μετά το γάμο τους.

Αυτά, σημειώνει ο −φιλολάκωνας− Ξενοφώντας, είναι συνήθειες εντελώς διαφορετικές από άλλες ελληνικές πόλεις. («Λακεδαιμονίων Πολιτεία», 1, 6-10). Ο Ευριπίδης λέει, ότι στη Σπάρτη μια κοπέλα δεν μπορούσε να είναι σώφρων, ακόμη κι αν το ήθελε. («Ανδρομάχη», 595-7).

Άλλος βάζει τα λεφτά
κι άλλος το νεφρί!

Ο άντρας λοιπόν, μπορούσε να τεκνοποιήσει με συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο! Να πάρει κάποιον «παρένθετο» πατέρα, να τον πάει στην γυναίκα του κι εκείνη να κάνει παιδί μαζί του, το οποίο το συντηρούσε ο σύζυγος. Τώρα, αν πίσω από αυτό κρύβεται η ισχύς κάποιου άνδρα να κάνει κέφι την γυναίκα του (ανίσχυρου) άλλου και απλά να την παίρνει, ενώ ο ανίσχυρος αναλαμβάνει να συντηρήσει μητέρα και παιδί... μπορεί. Εξάλλου, άλλος βάζει το νεφρί κι άλλος βάζει τα λεφτά. Και σήμερα έτσι είναι. Βγάζει κανείς άκρη με τους ανθρώπους είτε όταν νιώθουν ισχυροί είτε όταν νιώθουν ανίσχυροι;

Έτσι, στη Σπάρτη δεν υπήρχε ποτέ μοιχεία, γιατί όλα τα είδη της μοιχείας θεωρούνταν είδη νόμιμου γάμου. Χαρακτηριστικό είναι το εξής ανέκδοτο: Ρωτήθηκε ο σπαρτιάτης Γεράδας, πώς τιμωρείται στη Σπάρτη ο μοιχός κι απάντησε, ότι στη Σπάρτη δεν υπάρχει ποτέ μοιχός. Μα, κι αν υπάρξει; Τότε, τον καταδικάζουν να προσφέρει ένα βόδι δυο φορές πιο ψηλό από τον Ταΰγετο. Μα, πώς γίνεται να υπάρξει τέτοιο βόδι; Μα, πώς γίνεται να υπάρξει στη Σπάρτη μοιχός;! (Πλούταρχου: «Λυκούργος», 15).
















Φανταστική απεικόνιση
ζεύγους σπαρτιατών πολεμιστών
σε τρυφερή στάση
από γκραβούρα του 19ου αιώνα.
  

Αν και θεωρούταν, πως η άγραφη αυτή νομοθεσία λειτουργούσε προς όφελος της τεκνογονίας, εν τούτοις δεν έλυσε το δημογραφικό πρόβλημα της Σπάρτης, αλλά συνέβαλε ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο πληθυσμός της πόλης διαρκώς μειωνόταν.

Πρώτη νύχτα του γάμου
Ας δούμε τώρα την πρώτη νύχτα του γάμου, την οποία μπορώ να θεωρήσω ως ρομαντική, έτσι από προσωπικό βίτσιο. Αυτή λοιπόν η πρώτη νύχτα γάμου συνοψιζόταν σε μία σύντομη σε χρονική διάρκεια συνεύρεση παρουσία των μεγαλύτερων, οι οποίοι επιτηρούσαν τους νεόνυμφους.

Αρχικά, οι ηλικιωμένες συγγενείς της κοπέλας, οι λεγόμενες νυμφεύτριες, την έπαιρναν και την ετοίμαζαν: Την κούρευαν και της φορούσαν ανδρικά παπούτσια και ρούχα, ώστε να αρέσει στα γούστα του γαμπρού, που μόνο άνδρες είχε γνωρίσει έως τότε (ως ερώμενος όσο ήταν μικρός, αλλά όταν μεγάλωνε είχε το δικό του Ι.Χ. γιουσουφάκι, πάντα μέσα στα στρατόπεδα). Ύστερα ξάπλωναν τη νύφη σε κάποιο σκοτεινό χώρο πάνω σε άχυρα ή χόρτα.

Ο γαμπρός, αφού είχε φάει στα κοινά συσσίτια, τα λεγόμενα φιδίτια, πήγαινε στη νύφη, αλλά καθόταν μαζί της μόνο για λίγο. Δεν τους άφηναν να κοιμηθούν μαζί.  Οι άνδρες έπαιρναν τον γαμπρό και τον πήγαιναν στο στρατόπεδο, διότι οι άνδρες ήταν ισόβιοι στρατιώτες. (Πλούταρχου: «Λυκούργος», 15).

Έκτοτε, η νύφη είχε δικαίωμα να «δει» τον άντρα της για λίγα μόνο λεπτά, ελάχιστες φορές μέσα στον πρώτο χρόνο (καθόλου τον πρώτο μήνα), στα σκοτάδια, διότι κατά τους «νόμους του Λυκούργου» οι νεόνυμφοι έχουν την «κακή τάση» να θέλουν να είναι μαζί και αυτό δεν πρέπει να τους το επιτρέπουν οι μεγαλύτεροι, για να μην γίνουν ακόλαστοι. Χα!

Πολλοί σπαρτιάτες, λέει ο Πλούταρχος, είχαν αποκτήσει πια πολλά και μεγάλα παιδιά κι ακόμη δεν είχαν δει τη γυναίκα τους στο φως της ημέρας.

Αρχαίοι συγγραφείς
κάνουν λόγο
για την ομοφυλοφιλία στη Σπάρτη

Τις μεταξύ των ανδρών έκφυλες σαρκικές σχέσεις στη Σπάρτη μαρτυρούν οι Εύπολις, Αριστοφάνης, Θουκυδίδης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Θεόκριτος, Καλλίμαχος, Κικέρων, Πλούταρχος, Αθήναιος κ.λπ.. Όλοι πλην του Ξενοφώντος κάνουν λόγο για ολοκληρωμένες σεξουαλικές σχέσεις, κατά τις οποίες ο εραστής έκανε στο νεότερο ερωμένο του ό,τι θα έκανε παρά φύση σε μια γυναίκα.

Το κακό ξεκινούσε από την στιγμή, που ένα αγόρι έμπαινε στο στρατόπεδο. Οι ρόλοι ήταν δύο και το μοναδικό κριτήριο ανάληψης ρόλου ήταν η ηλικία. Από επτά έως τριάντα ετών είχαν τον ρόλο του ερώμενου και από τριάντα και πάνω αυτόν του εραστή.

Όλα τα αγόρια λοιπόν, κοιμούνταν το καθένα δίπλα στον εραστή του. Τι ήταν αυτός ε; Ο «πατέρας» του, ίσως και ο φυσικός του πατέρας, αλλά να μην το ήξεραν (εκεί πέρα τρέχα–γύρευε), ο παιδαγωγός του (ή μήπως καλύτερα ο βιαστής του;). Όλα του. Ο γαμών και ο δέρνων του παιδιού.

Με λίγα λόγια, στην αρχαία Σπάρτη παραλάμβαναν ένα παιδί υγιές και βιάζοντάς το κατ΄εξακολούθηση και καθ΄έξιν, το μετέτρεπαν σε έναν ανώμαλο τύπο, που περίμενε την σειρά του να «πηδήξει τον Καιάδα» ασελγώντας πάνω σε κάποιο άλλο παιδάκι.





Ορισμένοι γραφικοί

στις μέρες μας,
έχουν φτιάξει
στολές και ασπίδες,
ντύνονται σαν αρχαίοι
σπαρτιάτες και συμ-
μετέχουν σε διάφορες
«ελληνοπρεπείς» εκδη-
λώσεις, κορδωμένοι,
όπως ο λοκατζής
στη διαφήμιση της Wind.


  Αγνοούν όμως, ότι αν ζούσαν στην αρχαία Σπάρτη, θα ήταν κι αυτοί «ευρύπρωκτοι» ή «λακκόπρωκτοι», σύμφωνα με τις εκφράσεις του Αριστοφάνη. («Αχαρνής» 716, «Νεφέλαι» 1090, 1330 κ.α.).


Πραγματικά γενναίοι!
Συμπερασματικά, οι λακεδαιμόνιοι εκτιμούσαν και θαύμαζαν σε μέγιστο βαθμό την οπή αυτήν, την οποία δύσκολα (έως ακατόρθωτα) βλέπει ο καθένας την δική του, ευκολότατα δε, διακρίνει την οπή των άλλων. Είτε πρόκειται για κορίτσια, είτε για αγόρια.

Βεβαίως, όπως μου είπε γελώντας κάποιος φίλος, αφού του εξήγησα τα περί του σεξουαλικού προσανατολισμού των αρχαίων σπαρτιατών: «αυτοί δεν φοβόντουσαν τίποτε, ούτε καν αν θα τους πήδαγαν, αφού ήταν συνηθισμένοι σε τέτοια. Άντε σήμερα να μας πει κάποιος, ότι θα μας πηδήξει. Θα τρομάξουμε! Ενώ εκείνοι ήταν πραγματικά... γενναίοι, ακόμα και σ’ αυτό!». Με αποστόμωσε. Δεν το είχα σκεφτεί. Ποιός να τους έλεγε, ότι θα τους πήδαγε και να φοβόντουσαν; Άντε καλέ. Χαρά τους!

Επίλογος
Τι είδους πολιτισμό και ήθος θα μπορούσαν να έχουν οι λακεδαιμόνιοι; Τι είδους πολιτισμό μπορούσαν να δημιουργήσουν άνθρωποι, οι οποίοι ζούσαν σε όλη τους την ζωή σε ένα στρατόπεδο, με σχεδόν ανύπαρκτη μόρφωση, με «άγραφους νόμους» και τον πισινό τους να χαίρει γενικής εκτίμησης και ασύγκριτης ευρύτητας, όπως μας λένε οι σύγχρονοί τους.

Μεγαλώνοντας λοιπόν, αυτά τα παιδιά μέσα στη διαστροφή και την ανωμαλία, βιαζόμενα και πλήρως εξαρτώμενα από τους εραστές τους, οι οποίοι ασελγούσαν πάνω τους κατά συρροή και χωρίς ίχνος αιδούς, τι είδους ενήλικες θα μπορούσαν να γίνουν;

Με την πολιτική, που άσκησε η Σπάρτη μέσω των ενήλικων πολιτικών της, και η οποία αναφέρεται παραπάνω, είναι ξεκάθαρο το είδος αυτών των ανθρώπων.

Τα συμπεράσματα δικά σας.


 
Βιβλιογραφία:
  • K. J. Dover: «Η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Π. Χιωτέλλη», Αθήνα, 1990.
  • Sophie Royer, Catherine Salles, Franҫois Trassard: «Η ζωή στην Ελλάδα την εποχή του Περικλή», έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2005.
  • Carola Reinsberg: «Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1993.
  • Robert Flacelière: «Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων ελλήνων», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1993.
  • Robert Flacelière: «Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2009.
  • Κωνσταντίνου Σιαμάκη: «Οι έκφυλοι», Θεσσαλονίκη, 1991.
  • Πάνου Ειρήνη: «Έρωτας, γάμος, μοιχεία και διαζύγιο στην Αθήνα και στην Σπάρτη την περίοδο ακμής», πτυχιακή εργασία, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Τμήμα Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών, Καλαμάτα, 2012.
  • Αδώνιδος Γεωργιάδη: «Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Ο μύθος καταρρέει», έκδ. «Γεωργιάδης», Αθήνα, 2002.
  • «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικό Ηλίου», έκδ. «Ήλιος», Αθήνα.    


 
Σημειώσεις:

Το παραπάνω άρθρο αποτελεί μέρος
του Αφιερώματος της «Ελεύθερης Έρευνας»:
Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα.


Διαβάστε επίσης
στο πλαίσιο του Αφιερώματος:
  • Greek love (Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας την κλασική εποχή)
  • Συμπόσιο (Το κατά Πλάτωνα εγκώμιο της παιδεραστίας‒ομοφυλοφιλίας και η μεταφυσική τους «τεκμηρίωση» στον «Φαίδρο»)

Το Αφιέρωμα συνεχίζεται...





 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 31859 έγραψε...
ώστε έτσι ε; και τους είχα για γενναίους.......
15.01.2015, 20:19:29





Ανώνυμος 31864 έγραψε...
Mπράβο στη σπάρτη και στους άντρες της!!!είναι πλέον βέβαιο ότι πρώτοι, πριν κι απ' τον Δαρβίνο εφάρμοσαν στην πράξη την θεωρία του ισχυρότερου-δυνατότερου που επικρατεί των άλλων... ευγονική...καλό σπέρμα....
15.01.2015, 20:56:39





Ανώνυμος 31865 έγραψε...
Ισχυρό. Τσέκαρα τρεις από τις πηγές και είναι μέσα! Έτσι είναι!

Κύριοι, Ο.Κ. Μάς ξαφνιάζεται ευχάριστα και δυσάρεστα. Ευχάριστα γιατί μαθαίνουμε κάτι παραπάνω πέραν της 5ης Δημοτικού και δυσάρεστα γιατί ... άντε τώρα να ακυρώνεις τον "αιθέρα" της γενναιότητας με τον οποίον μάς είχαν φλομώσει!

Και εις ανώτερα (χωρίς ειρωνίες)

Γερακίνα
15.01.2015, 21:52:19





Ανώνυμος 31870 έγραψε...
Χμ, προσεξε κανεις οτι κανενας συγγραφεας ΔΕΝ ειναι σπαρτιατης; Δεν σας λεει τιποτα αυτο το γεγονος;
15.01.2015, 23:41:34





Ανώνυμος 31871 έγραψε...
ξέρεις κανενα συγγραφέα Σπαρτιάτη;;;;
15.01.2015, 23:57:20





Ανώνυμος 31872 έγραψε...
Μάθετε να μην κρίνετε πράγματα, που συνέβαιναν πριν 2500 χρόνια, με το σημερινό τρόπο του σκέπτεσθαι. Οι ξένες προς εμάς σεξουαλικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων αποτελούν και ένα από τα βασικά επιχειρήματα των νεορωμιών, για το ότι καλώς επικράτησε ο χριστιανιμός σώζοντάς μας από την ακολασία των αρχαίων....


15.01.2015, 23:40:43





Ανώνυμος 31873 έγραψε...
... Πρέπει να αποφασίσετε κάποια στιγμή σε ποια ιστορικά γεγονότα θα δίνεται έμφαση και από ποια σε τελική ανάλυση θα διδαχθούν οι νεώτεροι. Π.χ. Θέλετε να εστιάσετε στο γεγονός του πόσο σπουδαίος πολιτικός ήταν ο Περικλής ή στο πως γαμιόταν με την ασπασία. Στη μάχη των Πλαταιών σας ενδιαφέρει να εστιάσετε στην απαράμιλη στρατηγική ελιγμών που εφάρμοσε ο νεότατος σε ηλικία Παυσανίας και νίκησε τους Πέρσες ή σας ενδιαφέρει να μάθετε με ποιον και πως χαηδευόταν; Θέλετε να διδαχθείτε από τον Θουκιδίδη και να μελετήσετε τα του πελοπονησιακού πολέμου ή να ενημερωθείτε για τις σεξουαλικές του συνήθειες. Θέλετε να θαυμάσετε ένα αρχαίο γλυπτό ή έργο ζωγραφικής ή να σχολιάσετε αν παριστάνει κάποιο σηκωμένο πέος και που μπαίνει το πέος αυτό. Θέλετε να μελετήσετε γιατί οι ιστορικοί θεωρούν Μέγα τον Αλέξανδρο ή σας έχει κολήσει στον εγκέφαλο ότι είανι σώνει και καλά σφαγέας λαών, ομοφυλόφιλος, μέθυσος κλπ και άδικα θεωρείται Μέγας. Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία των παραπάνω προτάσεων, τότε ορθώς είστε χριστιανοί και καλό είναι να μείνετε στη μενεγάκη και στον παίσιο.
16.01.2015, 00:07:28





Ανώνυμος 31874 έγραψε...
@ 31871
Η απάντηση στο ερώτημά σου είναι ο Τυρταίος.

αἰσχρὸς δ’ ἐστὶ νέκυς κακκείμενος ἐν κονίῃσι
νῶτον ὄπισθ’ αἰχμῇ δουρὸς ἐληλαμένος.
16.01.2015, 00:35:10





Ανώνυμος 31875 έγραψε...
Απο μαγκια, κλανια, κι εξατμιση σκιζει το αρθρο! Το οποιο απο μονο του μυριζει περισσοτερο γελοιοποιηση και υπερβολη παρα αντικειμενικη εξεταση της ιστοριας. Λοιπον ειναι ευκολο να εκμηδενισει κανεις την οποιαδηποτε ιστορια, θρησκεια, η και γεγονος. Και με μερικες μαγκικες -τωρα μοδατες και αριστεριστικες- εκφρασεις α λα Δουρου, να υπονοει χιουμορ και γνωση. Απο ιστορικη αποψη ομως, η τραγικη ιστορια της Σπαρτης φαινεται πιο καθαρα απο αλλα επιστημονικα γραπτα, τα οποια φαινονται και ειναι πιο σοβαρα (Hamilton, Kitto, Forrest, Hanson, Ober). Τραγικη γιατι οι επιλογες του οικονομικου τους μοντελου τους καθηλωσαν σε εναν τροπο ζωης, με αναγκαστικες επιλογες για τους ειλωτες, για τους πολιτες, και τον στρατο τους. Δεν αφησαν πισω τους θεατρο, ομως γιατι δεν τους αναγνωριζετε την πρωτη προσπαθεια συνταγματικου πολιτευματος; Σας φαινεται τυχαιο οτι μαζι με το μισος ειχαν παντα τον θαυμασμο των υπολοιπων ελληνων; Η μηπως οτι χωρις ερειπια, χωρις γραπτα και τυμβους, ο κοσμος ακομα τους θυμαται μεσα απο παμπολλους θρυλους; Αν τα θεωρειτε τυχαια, αυτο μονο εμπαθεια αποδεικνυει. Το τι εκαναν οι Σπαρτιατες στις Θερμοπυλες και στις Πλαταιες αφηνει μονο σεβασμο και απο ηθικη και απο στρατιωτικη αποψη. Ο Πελοποννησιακος πολεμος μπορει εξ ισου καλα να ερμηνευτει σαν αγωνας εναντιον της επεκτατικης πολιτικης των Αθηνων. Περσικα λεφτα επαιρναν ολοι, οπως και ολοι ειχαν ξενες προς την σημερινη εποχη σεξουαλικες συνηθειες. Ειναι πολυ μικρο να προσπαθει να τους γελοιοποιησει κανεις με τα σημερινα κριτηρια (μηπως προτιματε το τουρκικο, η το αρβανιτικο;) Και στο κατω-κατω, τον Λυκουργο τον θυμουνται ακομα 3000 χρονια μετα. Εσας κυρια... πως σας ειπαμε;... θα σας θυμουνται και αυριο;
15.01.2015, 20:04:50





Ανώνυμος 31876 έγραψε...
Η παλαιοτερη σταση, που αναμφιβολα βασιζεται σε στερεα ψυχολογικα θεμελια, αφου εχει την ταση να επανεμφανιζεται στον καθενα μας οταν φτανουμε σε μια απροσμενη κατασταση, συνισταται απλουστατα στην απορριψη πολιτισμικων μορφων -ηθικων, θρησκευτικων, κοινωνικων, αισθητικων- που ειναι περισσοτερο απομακρυσμενες απο εκεινες με τις οποιες ταυτιζομαστε. «Συνηθειες αγριων». «Αυτο δεν υπαρχει σε εμας». «Δεν θα επρεπε να επιτρεπεται αυτο» κτλ., χονδροειδεις αντιδρασεις, που μαρτυρουν αυτην την ιδια ανατριχιλα, αυτη την ιδια απεχθεια μπροστα σε τροπους ζωης, πιστης η σκεψης που μας ειναι ξενοι.
Claude Lévi-Strauss
16.01.2015, 01:41:13





Ανώνυμος 31877 έγραψε...
˜
https://www.youtube.com/watch?v=hrFzL60HpRw
16.01.2015, 01:43:52





Ανώνυμος 31878 έγραψε...
Entaxei ta sexoualika ithi ton arxaion ta empedosame den mas lete kai ta dika sas sexoualika ithi k. Fylaktou?
16.01.2015, 02:38:13





Bielidopoulos έγραψε...
~
Το ότι οι αρχαίοι σπαρτιάτες ήταν πολεμικές μηχανές και ότι η τεκνοποίηση ήταν ελεγχόμενη δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Αυτά φαίνονται και από το σύστημα που ακολουθούσαν. Όπως και το ότι μιλάμε για μια εποχή όπου η πατριαρχία και η στρατιωτικοποίηση έκανε τη διαφορά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας σε μια περιοχή με 800 και βάλε πόλεις-κράτη που επιβίωναν κάτω από έντονες συνθήκες ανταγωνισμού για τις λιγοστούς φυσικούς πόρους (η ένδεια ήταν μόνιμος σύντροφος). Η τεράστια διαφορά με το σήμερα είναι ότι ενώ τώρα έχουμε παγκοσμιοποίηση και δικτύωση και άρα 7 δις σκέφτονται και αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο με παρόμοιο τρόπο (κλώνοι), τότε που δεν υπήρχαν συγκοινωνίες, επικοινωνίες και δορυφόροι και εξελιγμένη πολεμική τεχνολογία, ήταν δυνατόν γειτονικές πόλεις να έχουν εντελώς διαφορετικούς τρόπους πολιτικο-οικονομικής οργάνωσης, κάτι που σήμερα όχι μόνο είναι αδύνατο, αλλά ούτε καν μπορεί να διανοηθεί. Σήμερα έχει εξαφανιστεί ακόμα και ο "τρελός του χωριού" και όλοι είμαστε "κυριλέ" και "καθωσπρέπει". Η σημερινή πολεμική τεχνολογία για παράδειγμα επιτρέπει τον έλεγχο καταστάσεων από μεγάλες αποστάσεις, τότε αυτό ήταν αδύνατο, η έννοια ολοκληρωτικός ο πόλεμος ήταν σχεδόν άγνωστη, η ανθρωπότητα τότε έμοιαζε σαν μερικά παιδάκια που μαλλιοτραβιούνται για μερικούς βόλους και εμάς μας κάνουν να τους αντιμετωπίζουμε σαν μακρινό παραμύθι. Ως εκ τούτου οι αναλύσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες και αντιλήψεις δεν μπορούν να θεωρηθούν σοβαρές.

Ένα πολύ καλό ντοκυμαντέρ για το σύστημα οργάνωσης της αρχαίας Σπάρτης και τις ιδιαιτερότητές του, που έκαναν έναν αρχαίο σπαρτιάτη να αισθάνεται άβολα όταν βρισκόταν εκτός Σπάρτης:
https://www.youtube.com/watch?v=nT32UCgHwVs
https://www.youtube.com/watch?v=Fzt5h6W1B6g
Στο ντοκυμαντέρ μιλάει και ο Steven Pressfield, του οποίου το ιστορικό μυθιστόρημα "Οι Πύλες της Φωτιάς" αποτελεί πολύ καλή ιστορική αναφορά, μια και το έχει βασίσει σε σύγχρονες ιστορικές αναλύσεις.

16.01.2015, 06:52:04





Bielidopoulos έγραψε...
~
Όσον αφορά για την ομοφυλοφιλία και ειδικά το σημαντικότερο εκπρόσωπό της, δηλαδή τη σχέση ενηλίκων με εφήβους:

"In his classic study Greek Homosexuality, Kenneth Dover points out that the English nouns "a homosexual" and "a heterosexual" have no equivalent in the ancient Greek language. There was no concept in ancient Greece equivalent to the modern conception of "sexual preference"; it was assumed that a person would have both hetero- and homosexual responses at different times."
http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_love#Ancient_Greek_background

"Από τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. και μετά παρατηρείται μια μεταστροφή των αθηναίων διανοούμενων που αρχίζουν να υιοθετούν μια πιο αρνητική στάση απέναντι στον αντρικό έρωτα. Η περίοδος αυτή συμπίπτει με την κρίση και την παρακμή της αθηναϊκής δημοκρατίας. Ταυτόχρονα η ανάπτυξη της εμπορικής οικονομίας κλονίζει τους παραδοσιακούς θεσμούς. Μέχρι τότε οι σχέσεις μεταξύ αντρών είχαν μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική λειτουργία. Βοηθούσαν στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και την αναζωογόνηση της πολιτικής και στρατιωτικής ελίτ με άξιους άντρες από τις κατώτερες τάξεις. Σε κοινωνίες που στηρίζονταν στην ηλικιακή ιεραρχία γεφύρωναν το χάσμα μεταξύ των διαφορετικών γενεών. Επέτρεπαν τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών ανεξάρτητων από τους περιορισμούς της συγγένειας, της τάξης και της φυλής. Τον 4ο αιώνα όμως το ομοφυλοφιλικό σεξ χάνει αυτή την παραδοσιακή του λειτουργία και μετατρέπεται σε εμπόρευμα προς συναλλαγή. Μαθαίνουμε ότι πλούσιοι αθηναίοι ξοδεύουν περιουσίες σε όμορφους σκλάβους με σκοπό το σεξ ή επενδύουν μεγάλα ποσά σε νεαρούς κιθαρωδούς. Αυτή η κατάσταση τρομάζει τους διανοούμενους που βλέποντας τις παραδοσιακές συμβάσεις να διαφθείρονται από τη λαγνεία και το χρήμα αντιδρούν προτείνοντας μέτρα και περιορισμούς."
http://gayrightsgreece.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

"The roots of Greek pederasty lie in the tribal past of Greece, before the rise of the city-state as a unit of political organization. These tribal communities were organized according to age groups. When it came time for a boy to embrace the age group of the adult and to "become a man," he would leave the tribe in the company of an older man for a period of time that constituted a rite of passage. This older man would educate the youth in the ways of Greek life and the responsibilities of adulthood."
http://en.wikipedia.org/wiki/Homosexuality_in_ancient_Greece#Pederasty

16.01.2015, 06:54:46





Bielidopoulos έγραψε...
~
Ομοιότητες Σπάρτης, Κρήτης, Καρχηδόνας:
http://eranistis.net/wordpress/2014/12/11/ο-αριστοτέλης-και-το-πολίτευμα-της-σπά/
http://eranistis.net/wordpress/2015/01/03/ο-αριστοτέλης-και-το-πολίτευμα-της-κρή/
http://eranistis.net/wordpress/2015/01/09/13820/

(Σημείωση: οι πέρσες πλήρωσαν τους σπαρτιάτες για να μην υπάρχει μία μεγάλη δύναμη στη Μεσόγειο που να τους απειλεί, αλλά μικρότερες που θα είναι του χεριού τους. Άρα πήραν πίσω όσα έδωσαν και με το παραπάνω.)
16.01.2015, 06:55:47





Ανώνυμος 31882 έγραψε...
Είδατε λοιπόν κύριοι/ες, σαν τα Χρηστά Ήθη και Έθιμα της Ορθοδοξίας και της Ρωμηοσύνης δεν έχει! Τα Ανήθικα "ήθη" και έθιμα του Ελληνισμού (Ειδωλολατρία) και του Παγανισμού ψόφησαν και δεν πρόκειτε να νεκραναστηθούν! Πολύ καλά έκανε λοιπόν και πολύ δίκαια ο Χριστιανισμός που κατέστρεψε τον "αρχαίο" Ελληνικό "πολιτισμό"! Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί ο Ρωμέϊκος Χριστιανικός Πολιτισμός μας με αυτόν των πεθαμένων Ελλήνων! Εγώ στην καταγωγή είμαι Αρβανιτόβλαχος και Σλαύος, αλλά πάνω απ'όλα είμαι περήφανος Ρωμιός Πατριώτης, Βασιλόφρων πολίτης και ευσεβής Χριστιανός Ορθόδοξος! Σήμερα κανείς κάτοικος της Ρωμανίας (το Ελλάδα είναι άκυρο σήμερα) δεν κατάγεται από τους Έλληνες που ζήσαν κατά την αρχαιότητα. Όποιος Ρωμιός πιστεύει ότι είναι Έλληνας, απόγονος δηλαδή των αρχαίων Ελλήνων, δεν φταίει αυτός, αλλά η σχολική "παιδεία" και ο Δυτικοθρεμμένος Αδαμάντιος Κοραής που ήταν η αρχή του κακού για όλη αυτή την σχιζοφρένεια που μας βολοδέρνει μέχρι σήμερα. Εγώ λέω λοιπόν ότι πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι που καταγόμαστε από Σλαβο-αρβανιτό-βλαχους και όχι από τους Έλληνες! Θα μου πει κάποιος/α γιατί έτσι ρε φίλε; Γιατί πολύ απλά αν ήμασταν Έλληνες καθαροί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων θα είχαμε και τις Ανωμαλίες τους (λόγω αίματος - D.N.A) και τις Βλακείες τους και τις Μαλακίες τους, και εν τέλει, θα ήμασταν χειρότερα απ'ότι είμαστε τώρα και από ότι ζούμε και θα ζήσουμε και άλλα. Κύριοι/ες της Ελεύθερης Έρευνας, γι'αυτή την κατάντια που ζούμε δεν φταίει η Ρωμιοσύνη και η Ορθοδοξία που λέτε εσείς, αλλά η Μασονία, ο Σιωνισμός και η υιοθετούμενη αρχαία Ελληνουριά. Και όταν ξυπνήσει ο Ρωμιός να δείτε τι έχει να γίνει και τι θα πάθουν οι μασωνοσατανοκινούμενοι "πολιτικοί"! Ρωμηοί, Χριστιανοί Ορθόδοξοι για πάντα! Δεν πρέπει να ακούμε ποτέ τους Δωδεκαθεϊστές. Έχουν και αυτοί μεγάλο μερίδιο ευθύνης για αυτά που πιστεύουν οι Ρωμιοί. Ας τους γράψουμε κανονικά αυτούς τους Χαζούς που πιστεύουν ότι κατάγονται από τους "αρχαίους" Έλληνες. Ας τους αφήσουμε ήσυχους να κάνουν ελεύθερα τις Γελοίες και Γραφικές χλαμυδοφορίες και τελετές τους προς τους Ψευτοθεούς τους χωρίς να δίνουμε σημασία τι λένε και τι κάνουν. Ας πιστεύουν ότι είναι Έλληνες, ΧΑΧΑΧΑ! Εμείς είμαστε Ρωμιοί και πολύ καλύτεροι από αυτούς! Ο Ρωμέϊκος λαός έχει ανάγκη μόνο την Ορθοδοξία και τη Ρωμηοσύνη! Δεν χρειαζόμαστε ούτε την Ελληνικούρα, ούτε τον Ελληνισμό, ούτε και οτιδήποτε άλλο Ελληνικό! Μόνο την Ορθοδοξία και τη Ρωμηοσύνη χρειαζόμαστε. Ανδρέας 23 ετών - Επάγγελμα Ηλεκτρονικός Επικοινωνιών. Καλημέρα.


16.01.2015, 04:36:04





Ανώνυμος 31883 έγραψε...
Ο Τυρταίος ήταν ποιητής.
16.01.2015, 08:33:37





Ανώνυμος 31884 έγραψε...
Ωραίο το άρθρο
Καήκατε απόγονοι.....
16.01.2015, 08:36:00





Ανώνυμος 31889 έγραψε...
Ρε Αντρέα 23 χρονών ηλεκτρολόγε, (Ανώνυμος 31882 έγραψε...)
δεν σου έχουν πει να κρατάς μακριά από το κ@λο σου τα ηλεκτροφόρα καλώδια γιατί σου καίνε τον εγκέφαλο και γράφεις μ@λ@κίες;
Τι σου φταίμε εμείς μωρή βασιλοχουντική π@υστρα πρωϊ-πρωί;
16.01.2015, 09:59:30





Ανώνυμος 31890 έγραψε...
@31884: Λεξικό Μπαμπινιώτη
Συγγραφέας: 1 πρόσωπο που ασχολείται συστηματικά με την συγγραφή. 2 (ειδικοτ.) λογοτέχνης που ασχολείται με την συγγραφή πεζών έργων. 3 (γενικότ. σπάν.) πρόσωπο που έχει συγγράψει συγκεκριμένο κείμενο.

16.01.2015, 10:00:23





Ανώνυμος 31893 έγραψε...
Αντρέα 23 χρονών,
η ορθοδοξία και εν γένει ο χριστιανισμός στηρίχτηκαν στους αρχαίους έλληνες και λατίνους συγγραφείς προκειμένου να «αποδείξουν» την θεολογία τους. Υπάρχει και η θεωρία του σπερματικού λόγου, για αυτό σε εκκλησίες βλέπεις εικόνες του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
http://laonikos13galanis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_9954.html
Βοήθειά σου....
16.01.2015, 10:09:59





Ανώνυμος 31894 έγραψε...
Είσαι και συνωμοσιολόγος, αλλά το δεν παραδέχεσαι, όταν είσαι οφ.
Είπες: Χμ, προσεξε κανεις οτι κανενας συγγραφεας ΔΕΝ ειναι σπαρτιατης; Δεν σας λεει τιποτα αυτο το γεγονος;
Σου απάντησα, ότι δεν υπάρχει συγγραφέας σπαρτιάτης κι εσύ μου είπες τον ποιητή Τυρταίο τρίβοντάς μου το μπαμπινιώτειο λεξικό στη μούρη.
Ρε παιδάκι μου, ποιήματα έγραφε ο άνθρωπος, τι περίμενες να σου συγγράψει για την ομοφυλοφιλία στη Σπάρτη;
16.01.2015, 10:20:19





Ανώνυμος 31896 έγραψε...
Ανδρέα, το πυροβολίζειν εστί φιλοσοφείν (στον εγκέφαλο). Πάρτο αλλιώς μάνα μου, το 'καψες!
16.01.2015, 10:32:04





Ανώνυμος 31897 έγραψε...
Τα σωζόμενα αποσπάσματα του Τυρταίου είναι όλα ελεγειακά, γραμμένα στη δωρική διάλεκτο, και αναφέρονται στο σπαρτιατικό σύνταγμα και την πολεμική αρετή. Ο πρώτος και ο τρίτος ορισμός του Μπαμπινιώτη είναι σαφέστατοι.
Ο πεζός λόγος δεν υπήρχε την εποχή του Τυρταίου. Ακόμα και οι Ξενοφάνης, Ηράκλειτος και λοιποί προσωκρατικοί φιλόσοφοι με ποιητικό λόγο εκφράστηκαν, δεν τους αποκαλούμε όμως ως ποιητές.
16.01.2015, 10:30:35





Ανώνυμος 31910 έγραψε...
So what? Τι θέλεις να πεις? Where is the beef?
16.01.2015, 12:31:20





Ανώνυμος 31911 έγραψε...
https://www.youtube.com/watch?v=btark5_tnnY
16.01.2015, 13:08:16





Ανώνυμος 31919 έγραψε...
Έχετε όλοι οι φιλέλληνες πλέον καταλάβει το μίσος των χριστιανορωμιών και στη ψυχή αρ(λ)βανιτοτουρκόβλαχων για την αρχαία Ελλάδα. Αν μπορούσαν και τα απομεινάρια του Παρθενώνα θα τα γκρέμιζαν και αυτά. Μισούν την Ελλάδα και κάθε τι που σχετίζεται με αυτή. Και το χειρότερο όλων ότι αυτοί οι νεορωμιοί-χριστιανοί-λαμόγια-τη ψυχή αρβανιτόβλαχοι-βασιλικοί-χουντικοί-φιλοναζί-μισελληνική μερίδα της αριστεράς είναι η πλειψηφία του σύγχονου κράτους που είναι γνωστό παγκοσμίως ως Γραικία. Η σε αλλαγή του τρόπου σκέψης των χριστιανικών και μουσουλμανικών ανθρωποειδών είναι εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη. Μιλάμε για συνεχή προγραμματισμό εγκεφάλων 2000 ετών.
16.01.2015, 14:35:30





Ανώνυμος 31961 έγραψε...
Εμετικο άρθρο, δεν υπάρχει θέση, δεν υπάρχει οδηγός. Οι πηγές εισέρχονται στο κείμενο κατα το δοκούν... Το κείμενο αυτό δεν είναι ούτε μελέτη, ούτε ερμηνευτικό, ούτε καν έρευνα. Όπως αναφέρουν οι συντάκτες της ιστοσελίδας κάνουν το κέφι τους. Επομένως, γράφουν και περί ορέξεως. Η ματαιοδοξία του συντάκτη είναι εμφανής.

Φυσικά, δεν είμαι από τους ρομαντικούς του Αρχαίου Ελληνισμού αλλά δεν είμαι και ξεφτίλας. Να ξεφτυλίζω την ιστορία μου για προσωπικά συμφέροντα. Ευγε ρωμιέ. Αν ήξερες όμως και λίγη ιστορία η Λέξη Ρώμη είναι Ελληνική και όχι Λατινική. Καθώς επίσης ο ανθρωπισμός διδάχθηκε πρώτη φορά και από τους Έλληνες φιλοσόφους. Λυπάμαι που σου χαλάω την ονείρωξη. Πάντα θα υπάρχουν καλοί και κακοί. Πάντα θα υπάρχουν χειρότεροι και καλύτεροι. Ελληνες η όχι. Να πάρε παράδειμα εσένα, τον χειρότερο.
17.01.2015, 14:50:13





Ανώνυμος 31963 έγραψε...
Και η λεξη κιμονο ελληνικη ειναι.
17.01.2015, 15:50:07





Ανώνυμος 31999 έγραψε...
31961 εκτός θέματος είσαι.
Το άρθρο λέει ότι οι αρχαίο σπαρτιάτες τον έπαιρναν.
Έχεις να πεις κάτι επ' αυτού;
17.01.2015, 22:47:00





Ανώνυμος 32052 έγραψε...
Όλοι τον έπαιρναν και συνεχίζουν να τον παίρνουν.
Απλά οι αρχαίοι ήταν πιό ειλικρινείς. Τον έπαιρναν φανερά και χωρίς το κόμπλεξ που έχεις εσύ, η Φυλακτού, ο Λάζαρης και ο καθένας από εσάς.
18.01.2015, 20:50:46





Ανώνυμος 32057 έγραψε...
Ενδιαφέρον το άρθρο. Αυτά κάνουν οι κλειστές κοινωνίες. Μογγολάκια απο το ίδιο DNA. Έχει τίποτα ο αέρας της πελλοπονήσου; Τα καλύτερα φυντάνια βγάζει εδώ και 2000 έτη.

Υ.Γ. Τρείε κολητούς ξενιτεμένους που ξέρω, σε έλληνα λένε ΠΟΤΕ δεν θα δουλέψουν.
19.01.2015, 07:12:42





Ανώνυμος 32060 έγραψε...
...Ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει μέσα σε μια ανθρώπινη κοινωνία, θα το δούμε στην απόλυτη έκφρασή του μέσα στην ελληνική κοινωνία ...Ό,τι χειρότερο μπορεί να χαρακτηρίσει ένα ανθρώπινο ον, στην ελληνική κοινωνία πρέπει να το αναζητήσεις. Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε απολύτως βέβαιο ότι μας κυβερνάνε οι απόλυτα χειρότεροι άνθρωποι τής οικουμένης.
Πάντα στον έναν Οδυσσέα, που πάντα "περίμενε", είχε να βάλει απέναντί του ένα "κοπάδι" με άχρηστους, προδοτικούς και παρασιτικούς "μνηστήρες", τους οποίους αναγκαζόταν να υποστεί.Πάντα ο ελληνικός κόσμος είχε "σαβούρα" στα "έγκατά" του ...Με προδότες, χαφιέδες και ηλίθιους πορευόταν.

...Σαβούρες, σαν τους Βενιζέλους,και τους Σαμαράδες, δεν τους γνώρισε τώρα ο ελληνισμός ...Τους ήξερε "εξ απ' ανέκαθεν" που θα έλεγε και ο "σοφός" των καφενείων
Αν ανάμεσα στο κοπάδι των "μνηστήρων" επιβιώσει κάποιος φονιάς τους, τότε σίγουρα θα έχει δυνατότητες "Οδυσσέα". Ό,τι επιβιώνει μέσα στο πιο σκληρό "σφαγείο" της ανθρωπότητας, μπορεί να επιβιώσει παντού
Το χάος, στο οποίο καθημερινά ζούμε, είναι η καλύτερη απόδειξη της "αυθεντικότητάς" μας. Η αθλιότητα, μέσα στην οποία καταφέρνουμε να επιβιώνουμε και όποτε μπορούμε να επιμένουμε να χαμογελάμε, είναι μια τέτοια απόδειξη.

19.01.2015, 19:32:24





Ανώνυμος 32072 έγραψε...
ΚΑΤΑΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΕΊΣΤΕ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ , ΑΦΟΎ ΤΟ ΜΟΝΌ ΠΟΥ ΚΆΝΕΤΈ ΣΕ ΌΛΑ ΤΑ ΘΈΜΑΤΑ ΣΑΣ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΔΥΣΦΗΜΊΖΕΤΕ .
ΤΙ ΝΌΗΜΆ ΈΧΟΥΝ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΕΡΟΛΗΠΤΙΚΕΣ , ΕΝΑΝΤΙΕΣ ,ΔΗΘΕΝ ΕΡΕΥΝΕΣ ΠΆΡΑ ΜΌΝΟ ΝΑ ΔΥΣΦΗΜΉΣΕΤΕ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΉΣΕΤΕ.

20.01.2015, 16:31:01





Ανώνυμος 32075 έγραψε...
Δεν υπάρχουν original έλληνες εδώ και αιώνες. Τα βαλκάνια είναι μια πολυπολιτισμική μίξη. Συνεχίστε τα άρθρα σας μπας και ξεστραβώσει ο ντουνιάς. Γουστάρω Ηλία Πετροπουλο και Κορνήλιο Καστοριάδη. Οι οποίοι ΔΕΝ πήγαιναν τους "έλληνες" ραγιάδες με την καμία, για αυτό και την σπάσανε με ελαφρά πηδηματάκια στη Γαλλιά.

Κωστής Σαλόνικα Σίτυ 38 ετών.

υ.γ. η σπάρτη και γενικά η πελλοπόνησος θα έπρεπε να ειναι εκτός της γνωστής ελλάδος. Βγάζει σπέσιαλ τσιφλικάδες και καθάρματα περιοπής.
21.01.2015, 02:17:22





Ανώνυμος 32076 έγραψε...
Η ομοφυλοφιλία αποτελούσε ένα φαινόμενο αποκλειστικά εδραζόμενο στούς κύκλους τών ολιγαρχικών, τυραννόφιλων τής Αθήνας. Αυτοί όμως ταυτόχρονα ήταν άριστοι στήν γεωμετρία καί καί έξ' αυτού εχθροί τής φυσιοκρατικής αντίληψης τών Ελλήνων καί υποστηρικτές τής άποψης ότι οι Αριθμοί ή αλλιώς οι έννοιες είναι οι δημιουργοί καί κυβερνήτες τού Σύμπαντος. Σάν νά λέμε τό τερατώδες ότι η Ελκτική Δύναμη τής Βαρύτητας δημιουργεί τήν Μάζα. Ορθότατα ο Νίτσε τούς αποκάλεσε προ Χριστιανούς. Οι ΡωμαιοΧριστιανοί νικήσανε καί επιβάλανε τούς ολιγαρχικούς, τυραννόφιλους στά σχολεία. Ταυτόχρονα τήν προσώπική ιδιάζουσα ερωτική ζωή τών ανωτέρω τήν προβάλουν ώς γενικευμένο φαινόμενο γιά νά δαιμονοποιήσουν τόν έχθρό. Καί όπως η μειοψηφία στό Συμβούλιο τών Φαρισαίων -ήτοι ο Νικόδημος καί ο Ιωσήφ τής Αριμαθαίας δημιούργησε τόν Χριστιανισμό, έτσι καί η μειοψηφία τών Χαζάρων δημιούργησε τήν Αριστερά Διανόηση. Η οποία έχει ώς μέγιστο εχθρό τό Έθνος Κράτος. Δημιουργός δέ Αυτού ο Απόλλων Ενανθρωπισθείς στό Ιστορικό πρόσωπο τού Λυκούργου.Έπαθλο η Ευρώπη καί οι πλουτοπαραγωγικές πηγές όλου τού κόσμου. Όσο γιά τήν ομοφυλοφιλία τού Λεωνίδα, άς μιλήσει ο ίδιος. Απευθυνόμενος στήν Γοργώ: : Όταν τελειώσουν όλα αυτά βρές έναν άνδρα νά σέ αγαπάει. Αυτό είπε ο Λεωνίδας στήν σύζυγό του Γοργώ, μητέρα τού γιού του Πλειστειάνακτα. Καί στήν συνέχεια οδήγησε 300 Νυμφευμένους Πατέρες στίς Θερμοπύλες. Ο δέ Αγησίλαος διέθετε τόν ελευθερο χρόνο του κάνοντας τό αλογάκι γιά τόν γιό του. Καί όλα αυτά σέ κοινωνίες όπου μία γενικευμένη ευχάριστη απασχόληση στόν ελεύθερο χρόνο των ήταν νά σπάνε πλάκα μέ τούς Λακκόπρωκτους.
21.01.2015, 04:48:22





Ανώνυμος 32081 έγραψε...
@32076
https://www.youtube.com/watch?v=9L2SyMV8ZfM
21.01.2015, 13:33:40





Ανώνυμος 32117 έγραψε...
συνεχιστε να ασχολιοσαστε με αυτες τις μαλακιες και στο μεταξυ μπαινουμε στο εβδομο χρονο κρισης χωρις τα πανεξυπνα μυαλα μας να μπορουν να βρουν μια λυση μηπως και πεσει η ανεργια ½ τοις εκατο.
28.01.2015, 12:05:01





Ανώνυμος 32118 έγραψε...
@32117 έμαθες τα νέα;
Ορκίστηκε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με ΑΝΕΛ στην Ελλάδα στις εκλογές που έγιναν στις 25 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους.... άλλα μυαλά, αντιμνημονιακά....
28.01.2015, 12:32:08





Bielidopoulos έγραψε...
~
Αφού επί 6 χρόνια οι ρωμιοί συζητάνε ποιος και τι φταίει και ακόμα δεν έχουν κατασταλάξει.
Φταίει η Μέρκελ, οι τούρκοι, οι εξωγήινοι που μας επιβουλεύονται;
Αν κοιταχτούν στον καθρέπτη θα δουν τι φταίει.
01.02.2015, 07:37:56





Ανώνυμος 32422 έγραψε...
˜
".....Ο Ihara Saikaku έγραψε μιά διάσημη φράση που λέει: «Ένας έφηβος χωρίς έναν μεγαλύτερο εραστή, είναι το ίδιο με μία γυναίκα χωρίς σύζυγο»".
Yamamoto Tsunetomo: Hagakure (1ο κεφάλαιο)
27.02.2015, 22:53:15





Ανώνυμος 34860 έγραψε...

http://www.gaystarnews.com/article/truth-about-sexuality-ancient-greece-and-rome261012

20.06.2015, 03:28:38





Ανώνυμος 34867 έγραψε...
Ηταν και οι σαμουραι ντιγκινταγκες. Ενας μη ελληνικος μυθος γκρεμιστηκε.
20.06.2015, 23:56:26





Ανώνυμος 39553 έγραψε...
@34867
Στρατιωτικοί ήταν οι σαμουράι, άρα είχαν μεγαλύτερα ποσοστά ομοφυλοφιλίας από τον γενικό πληθυσμό. Ανεμενόμενο όταν πολλοί άνθρωποι περνάνε πολύ καιρό μεταξύ τους.

18.08.2016, 10:06:25





Ανώνυμος 39556 έγραψε...
Αφού όλοι οι στρατιώτες ήταν ....οπισθογεμεις όπως λέτε, τότε γιατί τους ενόχλησε η "απεργεια" των γυναικών στην Λυσιστρατη? Αφού μια χαρά την έβρισκαν μεταξύ τους, τι τους ενδιέφεραν οι γυναίκες? Και γιατί μόνο οι άνδρες ήταν ομοφυλόφιλοι? Οι γυναίκες που τις παράταγαν μόνες Πως περνούσαν?
Για ψάξτε λίγο τις...."πηγες" σας!
Και επειδή ένας από τους διαχειριστές είναι πρώην στρατιωτικός (τρομάρα του), πόσες φορές τον γαμήσε ο "διπλανός" του?

18.08.2016, 18:53:52





Ανώνυμος 39630 έγραψε...
Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ 300ΚΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΣΤΕ ΣΚΟΝΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΙΝΕΤΕ ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΕΣΕΙΣ ΜΕΙΝΑΤΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ ΛΟΓΟΥ.
ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΞ ΙΔΙΩΝ ΚΡΙΝΕΤΕ Τ' ΑΛΛΟΤΡΙΑ....ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΛΕΩ ΕΤΣΙ!!!!
03.09.2016, 21:45:09





Ανώνυμος 39631 έγραψε...
Ώσπερ υπό του ιού τον σίδηρον, ούτω τους φθονερούς υπό του ιδίου ήθους κατεσθίεσθαι....Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει...
03.09.2016, 21:52:51





Ανώνυμος 39632 έγραψε...
Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια...
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 1770-1843, Ήρωας του Εικοσιένα
03.09.2016, 21:59:30





Ανώνυμος 39633 έγραψε...
Ο φθόνος που μιλάει και που κραυγάζει είναι πάντα αδέξιος. Nα φοβάσαι το φθόνο που σωπαίνει.
03.09.2016, 21:59:59





Ανώνυμος 39638 έγραψε...
ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ Σ' ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΑΡΑΓΕ ΓΙΑΤΙ;;;;
03.09.2016, 22:01:27





Ανώνυμος 39641 έγραψε...
ΕΙΣΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΣΑΠΙΟΙ ΚΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ
04.09.2016, 14:01:45






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

4+4=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...