Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ:
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ!


Αποτίμηση της τετραετούς τρομοκρατίας,
του πλιάτσικου και του λουτρού αθώου αίματος.

H΄ μέρος του Αφιερώματος:
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


Έγραψε στις 10.10.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

     Ποιό ήταν το αποτέλεσμα και ποιό το όφελος του Μακεδονικού Αγώνα; Απολύτως κανένα! Η επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 έγινε δεκτή με ενθουσιασμό απ’ τις αντιμαχόμενες πλευρές και σήμανε το τέλος των παράλογων σφαγών. Όσοι ήταν στα βουνά κατέβηκαν στις πόλεις οικειοθελώς, παρέδωσαν τα όπλα τους και μετά χαράς συμφιλιώθηκαν όλοι μεταξύ τους. Αυτό ήταν το αποτελέσματα της τετραετούς τρομοκρατίας, πλιάτισκου και λουτρού αθώου αίματος. Η συμφιλίωση ελλήνων - βουλγάρων υπό την τουρκική σκέπη...


   «Τις επόμενες ημέρες Τούρκοι, Έλληνες, Βούλγαροι εκδηλώνουν μέσα σε λαϊκό παραλήρημα τη συναδέλφωσή τους. Τα Βουλγαρικά σώματα αποσύρονται στη Βουλγαρία, ενώ τα ελληνικά, άλλα παίρνουν μέρος στους πανηγυρισμούς, άλλα επιστρέφουν στην ελεύθερη Ελλάδα». Στη φωτογραφία οι κάτοικοι του Πολυγύρου με το μητροπολίτη Ειρηναίο και τις Τουρκικές Αρχές εορτάζουν την Επανάσταση των Νεοτούρκων στην τοποθεσία Παναγία. (Δρ. Ερατούς Ζέλλιου-Μαστροκώστα, «Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας», Θεσσαλονίκη, 1996).



Έξαλλος ενθουσιασμός για την επανάσταση των Νεοτούρκων

     Οι λεγόμενοι Νεότουρκοι, δηλαδή οι μορφωμένοι Τούρκοι αξιωματικοί, που είχαν πιό φιλελεύθερες για την εποχή τους ιδέες -οι πιό πολλοί από αυτούς ανήκαν σε μασονικές στοές- είχαν οργανώσει αντιμοναρχικό κίνημα. Έβλεπαν πως η φεουδαρχική Τουρκία κατέρρεε και ότι άν δεν εκσυγχρονιζόταν ο κρατικός μηχανισμός της και άν δεν γίνονταν ορισμένες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, η αυτοκρατορία θα διαμελιζόταν.

    Το μεταρρυθμιστικό - συνταγματικό πρόγραμμα των Νεοτούρκων είχε πολλούς οπαδούς στις φρουρές της Μακεδονίας, καθώς και μέσα στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, γι’ αυτό, όταν στις 11 Ιουλίου 1908 κηρύχθηκε η Νεοτουρκική Επανάσταση, δεν βρήκε αντίδραση και μέσα σε δυό - τρείς ημέρες επικράτησε. Στη Μακεδονία εξ άλλου οι Νεότουρκοι είχαν συνεργασθεί με τους ελληνόφωνους, οι οποίοι διευκόλυναν με τις οργανώσεις τους τη λαθραία είσοδο στελεχών τους από το εξωτερικό. (D. Dakin, «The Greek struggle in Macedonia 1897-1913», Θεσσαλονίκη, 1966, σελ. 376-378.) Οι Νεότουρκοι προκήρυξαν εκλογές για τον Σεπτέμβριο του 1908 και δήλωσαν, ότι το συνταγματικό καθεστώς δεν θα έδινε πολιτικές ελευθερίες μόνο στους Τούρκους, αλλά σε όλες τις εθνότητες.

    


Κάρτ ποστάλ με τους «δύο κυρίαρχους της Ανατολής» Αβδούλ Χαμίτ και Γεώργιο Α΄ και με τις προσδοκίες για τη συμβίωση των εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων και το Σύνταγμα του 1908.

    Μόλις κηρύχθηκε το Σύνταγμα οι ομάδες κι από τις δύο πλευρές κατέβηκαν στις πόλεις και συμφιλιώθηκαν μεταξύ τους και με τους Τούρκους. «Ο Ελληνικός πληθυσμός εδέχθη με έξαλλον ενθουσιασμόν το κίνημα. Οι αντάρται κατήλθον από τα βουνά γενόμενοι δεκτοί με ενθουσιασμόν από τον πληθυσμόν των πόλεων και χωρίων, καθώς και από τους Τούρκους.» (Γ.Α.Λ., Η εναντίον της Μακεδονίας Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή, Αθήνα, 1963, σελ. 124.) Ο μόνος, που αντέδρασε ήταν ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄, o oποίος αφ’ ενός ήταν όργανο του Τσάρου κι αφ’ ετέρου διέβλεπε την επικείμενη μείωση των προνομίων του διαισθανόμενος, ότι η αντίστροφη μέτρηση για το Πατριαρχείο είχε ήδη αρχίσει.

    

     «Από τον ένοπλο αγώνα, αλλά και από τον οικονομικό πόλεμο που είχε ασκηθεί ο τόπος εξαντλήθηκε. Δεν είναι λοιπόν παράδοξο πως με το Νεοτουρκικό κίνημα τον Ιούλιο 1908 το σύνολο του πληθυσμού αισθάνθηκε ανακούφιση για το τέλος του αγώνα. Όλοι είχαν ελπίζει σε ένα καλύτερο ειρηνικό μέλλον με το Σύνταγμα». (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 100).


   Mε το Νεοτουρκικό Κίνημα οι ομάδες ρωμιών μακεδονομάχων έγιναν δεκτές με τιμές από τις Τουρκικές αρχές. Στη φωτογραφία εικονίζεται η υποδοχή των ομάδων Μακρή, Βολάνη και Καραβίτη στο Μοναστήρι τον Ιούλιο του 1908. (Μακεδονομάχου Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα, «Ο Μακεδονικός Αγώνας», έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981, σελ. 159).



Η δημιουργία του μύθου και η διαχρονική του εκμετάλλευση

    Μέχρι τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο λεγόμενος «Μακεδονικός Αγώνας» ελάχιστα είχε απασχολήσει την ιστοριογραφία· γενιές ρωμιών μάθαιναν κάποιες ιστορίες μόνο από τα μυθιστορήματα της Πηνελόπης Δέλτα. Εκτιμώντας όμως, μετά το 1946-49, ότι το θέμα προσφερόταν για προπαγανδιστική αξιοποίηση και στο πλαίσιο του ψυχροπολεμικού κλίματος της εποχής, ο Μακεδονικός Αγώνας εντάχθηκε στην επίσημη Ιστορία. Έτσι, σήμερα έχει φτάσει να θεωρείται από το νεοελληνικό κατεστημένο ως ένας ηρωικός αγώνας, ένας απελευθερωτικός πόλεμος των πληθυσμών της Μακεδονίας κατά το διάστημα 1904-08, κάτι σαν δεύτερο «μικρό ’21».


     Ο δήθεν ηρωικός όμως αυτός αγώνας υπάρχει μόνο στα βιβλία ορισμένων ρωμιών ιστορικών. Οι μακεδονομάχοι, όπως εξετάσαμε στα προηγούμενα κεφάλαια, δεν είχαν σκοπό την απελευθέρωση των ελληνόφωνων της Μακεδονίας από τον Οθωμανικό ζυγό, ούτε απέβλεπαν στην κατοχή συγκεκριμένων εδαφών, αλλά στην επαναφορά των Μακεδονικών πληθυσμών στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Παρακρατικές οργανώσεις στην αρχή, αλλά και το ίδιο το -συμπαρασυρμένο- κράτος στη συνέχεια, σε συνεργασία με τις Οθωμανικές αρχές, χρηματοδοτούσαν συμμορίες ληστών, που -δεν πολεμούσαν, αλλά- είχαν αναλάβει την «προστασία» διαφόρων περιοχών η κάθε μιά κι ανταγωνίζονταν με τους Βούλγαρους στο ποιός θα τρομοκρατούσε περισσότερα χωριά, ώστε να δηλώσουν υποταγή είτε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, είτε στη Βουλγαρική Εξαρχία. Εσπερναν τη φρίκη και το θάνατο στήνοντας ενέδρες, κόβοντας κεφάλια, σφάζοντας και δολοφονώντας εν ψυχρώ. Η μεθόδευση και οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα («μαύρο» χρήμα, λυκοφιλίες, φόνοι για παραδειγματισμό κ.λπ.)  θυμίζει περισσότερο πόλεμο μαφιόζικων συμμοριών, παρά απελευθερωτικό αγώνα.

    

Ο Μακεδονικός Αγώνας, στο μικρό κομμάτι της Μακεδονίας που έδρασε -παρά τα εθνικιστικά φλημαφήματα περί του αντιθέτου- δεν βρήκε ανταπόκριση στους τρομοκρατημένους Μακεδονικούς πληθυσμούς, οι οποίοι -συμπεριλαμβανομένων των πατριαρχικών ελληνόφωνων- δεν έδειξαν καμμία διάθεση να «σωθούν» από τους επίδοξους λησταντάρτες σωτήρες, αλλά μάλλον να απαλλαγούν απ’ αυτούς, γι΄αυτό προσπαθούσαν να τους απομονώνουν.



    H oμάδα του μακεδονομάχου Γεωργίου Δαγκλή ποζάρει  εμπρός από την Τουρκική σημαία. (Δρ. Ερατούς Ζέλλιου-Μαστροκώστα, «Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας», Θεσσαλονίκη, 1996).


    

     Η περιορισμένης λοιπόν έκτασης δράση του Μακεδονικού Αγώνα, οι ληστές, ο τυφλός χαρακτήρας των βιοπραγιών που διέπραξαν, οι δωροδοκίες, οι οικονομικές ατασθαλίες (που οδήγησαν τελικά και στη διάλυση του Μακεδονικού Κομιτάτου του εθνικιστή δημοσιογράφου Δ. Καλαποθάκη - βλ. κεφ. Δ΄: Οι «αγαθουργοί κακούργοι»), η απομόνωσή των μακεδονομάχων από ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και η συνεργασία τους με τον Τουρκικό στρατό δεν έφεραν κανένα απολύτως αποτέλεσμα στην εξέλιξη των Μακεδονικών πραγμάτων. Εξ άλλου όσα χωριά είχαν προσχωρήσει δια της βίας στο Πατριαρχείο ή την Εξαρχία, με το νέο Σύνταγμα των Νεοτούρκων, μπορούσαν τώρα να ξαναγυρίσουν όπου ήθελαν.


     Οι εθνικιστικοί κύκλοι όμως, εξακολουθούν να επιμένουν, ότι με τον Μακεδονικό Αγώνα τάχα «άμεσα εμποδίστηκε η αυτονόμηση της Μακεδονίας, που ευθέως θα οδηγούσε στην προσάρτηση της περιοχής στη Βουλγαρία. Μακροπρόθεσμα άφησε ανοικτό το δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη, εθνικό ορόσημο τριών γενεών Νεοελλήνων του 19ου αιώνα». (Ε. Κωφού, «Στα 100χρονα του Μακεδονικού Αγώνα - Διαχρονικές αποτιμήσεις», έκδ. «Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004, σελ. 7.) Αυτό είναι τελείως ανακριβές. Το μοίρασμα της Μακεδονίας (πολύπλοκο θέμα, που δεν θα πρέπει να εξετάζεται χωριστά από το Ανατολικό Ζήτημα στο σύνολό του) έγινε αργότερα, με τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην οποία βέβαια οδήγησαν τέτοια «εθνικά ορόσημα».


*        *        *

    Οι εθνικιστικοί - θρησκευτικοί φανατισμοί και οι μεγαλοϊδεατισμοί, που καλλιεργήθηκαν από τους εθνικιστές και παρέσυραν σύσσωμη τη Ρωμιοσύνη της εποχής (λαό,  κυβερνήσεις, κόμματα) δεν οδήγησαν μόνο στο αναίτιο Μακεδονικό μακελειό, αλλά κυρίως στις δύο μεγάλες ήττες (’97 - ’22). Η ιδεολογική κυριαρχία της «Μεγάλης Ιδέας» δεν επέτρεπε να γίνει αντιληπτό το ανεδαφικό της αναβίωσης του Βυζαντίου. Η ιδεολογία της εκτροχίασε πολιτικά το νέο κράτος και το οδήγησε το 1922 στη μεγαλύτερη καταστροφή της Ιστορίας του, που παρόμοια ουδείς κατακτητής είχε έως τότε καταφέρει.

2αα

3ααα

  «Χτυπούν λαλούν καμπαναριά, θυμάμαι την Αγιά Σοφιά...» Ο μεγαλοϊδεατισμός επιβιώνει  και καλλιεργείται ακόμη μέχρι και σήμερα στις Ένοπλες Δυνάμεις μας.



    Στις μέρες μας η Ρωμιοσύνη σύσσωμη τιμάει τους μακεδονομάχους με διάφορους τρόπους, με βιβλία, με παρελάσεις, με φλογερούς πατριωτικούς λόγους σε διάφορες επετείους, ακόμα και μετονομάζοντας ολόκληρα χωριά. Έτσι έχουμε χωριό Ίδα (ψευδώνυμο του Ίωνα-Ιωάννη Δραγούμη) στην Πέλλα, Παύλο Μελά στην Καστοριά, Κώττα στη Φλώρινα κ.τλ..


     Ο μεγαλοϊδεατισμός εξακολουθεί να επιβιώνει στις συνειδήσεις των Ρωμιών, ενώ καλλιεργείται ακόμα στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το βυζαντινορθόδοξο κόμμα συνεχίζει να βαδίζει στα χνάρια της Εθνικής Εταιρείας και παρασέρνει λαό και κυβερνήσεις σε καταγέλαστα εθνικά οράματα και στόχους, όπως το να μην πάρουν οι βόρειοι γείτονές μας το όνομα Μακεδονία, να επαναλειτουργήσει η θεολογική σχολή της Χάλκης κ.λπ..


     Η σχιζοφρένεια της Ρωμιοσύνης συνεχίζεται...




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, έκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Αθήνα, 1975.

2. Εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος», έκδ. «Εγκυκλοπαιδική Επιθεώρηση “Ήλιος”», Αθήνα.

3. Γ. Ρούσσου, Νεώτερη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, έκδ. «Ελληνική Μορφωτική Εστία», Αθήνα, 1975.

4. Γ. Κορδάτου, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας, έκδ. «20ος αιώνας», Αθήνα, 1959.

5. Νέα Ελληνική εγκυκλοπαίδεια, Χάρη Πάτση Ε.Π.Ε., Αθήνα, 1975.

6. Παγκόσμια Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, Κρατική έκδοση Ε.Σ.Σ.Δ. μεταφρασμένη από τα Ρωσικά, Αθήνα, 1964.

7. Στα σχολεία του Μακεδονικού Αγώνα, έκδ. «Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004.

8. Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, Βιογραφία, έκδ. «Πελασγός», Αθήνα, 1992.

9. Ναταλίας Μελά, Παύλος Μελάς, έκδ. «Σύλλογος προς διάδοσιν Ελληνικών Γραμμάτων», «Δωδώνη», Αθήνα-Γιάννινα, 1992.

10. Αντιγόνης Μπέλλου-Θρεψιάδη, Μορφές μακεδονομάχων και τα Ποντιακά του Γερμανού Καραβαγγέλη, έκδ. «Α. Μαυρίδης, Αθήνα, 1984.

11. I. K. Mαζαράκη - Αινιάν, Ο Μακεδονικός αγώνας, έκδ. «Δωδώνη», Αθήνα, 1981.

12. Αρχιμ.Τίτου Κ. Καράντζαλη - Δημ. Β. Γόνη, “Κώδιξ της αλληλογραφίας” των Βοδενών Αγαθαγγέλου – Αγώνες του Αγαθαγγέλου κατά του Βουλγαρισμού (1870-1871), Μακεδονική Βιβλιοθήκη – Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη, 1975.

13. Π.Σ.Δέλτα, Στα μυστικά του Βάλτου, Βιβλιοπωλείον της “Eστίας”, Αθήνα, 2009.

14. Ίων Δραγούμης (Ιδάς) - εκλογή από το έργο του, Νεοελληνική Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1953.

15. Μαρίας Νυσταζοπούλου - Πελεκίδου, Το “Μακεδονικό ζήτημα”. Iστορική θεώρηση του προβλήματος, Ελληνική επιτροπή σπουδών Ν.Α. Ευρώπης, Κέντρο Σπουδών Ν.Α. Ευρώπης, Αθήνα, 1988.

16. Δρ. Ερατούς Ζέλλιου - Μαστροκώστα, Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας, Θεσσαλονίκη, 1996.

17. Π. Γύπαρη, Οι πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909, Αθήνα, 1962.

18. Μετακομιδή λειψάνων Γερμανού Καραβαγγέλη, Έκδ. «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών», Θεσσαλονίκη, 1960.

19. Ε. Κωφού, Στα 100χρονα του Μακεδονικού Αγώνα – Διαχρονικές αποτιμήσεις, έκδ. «Ίδρυμα Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Θεσσαλονίκη, 2004.

20. Π. Κανελλόπουλου, Το ιστορικό νόημα του Μακεδονικού Αγώνα, έκδ. «Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα», Αθήνα, 1984.

21. Γνασίου Μακεδνού, Μακεδονική κρίσις. Α΄ Κομιτάτα και δυνάμεις 1901-1903, έκδ. Τυπογραφείο Σακελλαρίου, Αθήνα, 1903.

22. Γ.Α.Λ., Η εναντίον της Μακεδονίας Βουλγαροκομμουνιστική επιβουλή, Αθήνα, 1963.

23. Σ. Καργάκου, Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην εμπλοκή των Σκοπίων, έκδ. «Gutenberg», Aθήνα, 1992.

24. Α. Βουρνά, Ελλάς 1904, αιματηρές μονομαχίες τιμής Ελλήνων βουλευτών, υπουργών και λοχαγών, έκδ. «Συλλογές», Αθήνα, 2007.

25. Δ. Σαπρανίδη, Ιστορία της πολιτικής γελοιογραφίας στην Ελλάδα, έκδ. «Παπαζήση», «Κοραή», Αθήνα, 1975.

26. Συλλογικό έργο, Μακεδονικό - Βαλκανικοί 1904-1913. Από τον Παύλο Μελά στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, έκδ. «Χ.Κ. Τεγόπουλος», Αθήνα.

27. Κ. Βακαλόπουλου, Το Μακεδονικό ζήτημα 1856 - 1913, έκδ. «Το Βήμα», Αθήνα, 2009.

28. Κ. Μυστακίδου, Η Μεγάλη Ιδέα στον τύπο του γένους, έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2004.
29. Διαδίκτυο: lithoksou.net



ΤΕΛΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


   

Επιστροφή στην αρχική σελίδα του Αφιέρωματος.

    



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 32959 έγραψε...
H oμάδα του μακεδονομάχου Γεωργίου Δαγκλή ποζάρει εμπρός από την Τουρκική σημαία. (Δρ. Ερατούς Ζέλλιου-Μαστροκώστα, «Χαλκιδική: Επαναστάσεις κατά την Τουρκοκρατία – Μακεδονικός Αγώνας», Θεσσαλονίκη, 1996).
ΕΙΣΤΑΙ ΕΠΙΗΚΟΣ ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΓΚΕΜΠΕΛΙΣΚΟΙ.....Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΥΤΗ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΕ ΟΤΑΝ ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΟΙ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΑΜΝΗΣΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΟΤΙ ΘΑ ΦΕΡΝΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ[ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ]
ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΤΕ Ο ΔΑΓΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑΣ Η ΒΟΥΛΓΑΡΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ....ΠΙΣΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΛΑΩΝ...ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΑΡΓΑΡΑ ΩΣ ΓΝΗΣΙΟΙ ΓΚΕΜΠΕΛΙΣΚΟΙ........ΤΕΡΜΑ Η ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΤΕ
22.03.2015, 17:08:04





Ανώνυμος 32991 έγραψε...
και δεν λεγοτανε δαγκλησ αλλα γιαγλησ-γιαγκλης.....τελικα ουτε αντιγραφη δεν ξερετε να κανετε...ποσο μαλλον ιστορικες αναλυσεις περι μακεδονικου αγωνα...βασικα αγγαρεια κανετε
24.03.2015, 18:34:03





Ανώνυμος 39196 έγραψε...
Έλληνες λόγιοι για τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες
Αδαμάντιος Κοραής (1819):
"Το έθνος είναι πτώμα σπαραττόμενον από κόρακας (...) Όλην του την αρετή του αφαίρεσεν η δουλεία. Ιδού η ζωγραφία μας, αφ' ότου μας επάτησεν ο Φίλιππος εώς εις το έτος 1453. Αλλάξαμε δεσπότας διαφόρους, άλαλοι και ανόητοι"
[Αδ. Κοραή, "Στοχασμοί Κρίτωνος", σ. 5 - βλ. και "Έρανος εις Αδαμάντιον Κοραή", 1965, σελ. 147]

Αδαμάντιος Κοράης (1824):
"Οι Μακεδόνες (...) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδος] (...) και δουλωμένοι [οι Έλληνες] εις τους Μακεδόνας (...) Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υπό κάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους"
[Αδ. Κοραή, "Εφημερίς του Κάτω Κόσμου" - βλ. Δημ. Γκίνη, "Τα ανώνυμα έργα του Κοραή", 1948, σ. 54-55]

Παναγιώτης Κοδρικάς(1794):
"Η δυστυχής Ελλάς (...) άρχισε ολίγον κατ΄ ολίγον να χάνει μαζί με την ένδοξόν της ελευθερίαν (...) και την παλαιά εκείνην της γλώσσης ευγένεια. Αι αλλεπάλληλοι έφοδοι όπου κατά καιρούς εδοκίμασεν από διάφορα έθνη, πότε Μακεδόνων, πότε Ρωμαίων και ενίοτε Γότθων..."
[στον πρόλογο της μτφ. του Fontenelle "Περί πληθύος κόσμων" - βλ. Γ. Λαδά & Αθ. Χατζηδήμου, "Ελληνική βιβλιογραφία των ετών 1791-1795", 1971, σ. 316]

Αθανάσιος Χριστόπουλος (1808):
"Ο Φίλιππος και ο υιός του Αλέξανδρος (...) εκαταδάμασαν επι τέλους όλην την Ελλάδα και την υπέταξαν εις το Μακεδονικόν κράτος".
["Πολιτικά Σοφίσματα", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.10 (1960), σ. 59]

Μιχαήλ Περδικάρης (1811):
" Το Γένος των Ελλήνων, ω φίλτατε αναγνώστα (...) αφού κατ' αρχάς αυτό επολιτεύθη δι’ αιώνων κάθ' εαυτό αυτοδέσποτον και αυτεξούσιον, υπετάγη, πρώτον μεν εις το Μέγαν Αλέξανδρον, ύστερον δε εις Ρωμαίους".
["Ρήγας ή κατά ψευδοφιλελλήνων", Επετηρίς Μεσαιωνικού Αρχείου, τομ.11 (1961), σ. 23 & 33-34]

Γρηγόριος Σαράφης (1818):
"Οι Αθηναίοι και οι Λακεδαιμόνιοι, επειδή εσκανδαλίσθησαν μεταξύ των, διήρεσαν την Ελλάδα εις δύο μέρη και αφού 27 ολόκληρους χρόνους επολέμησαν μεταξύ των νικώντες και νικώμενοι, τοσούτον αδυνάτησαν ώστε κατεδουλώθησαν πρώτον μεν υπό των Μακεδόνων, έπειτα δε επί των Ρωμαίων (...) καταστασθέντες δούλοι"
[Γρ. Σαράφη, "Λόγοι Εκκλησιαστικοί", Κυδωνίες 1909, σ. 98]

εκδότης του περιοδ. "Μέλισσα" (1819):
"Τι συνέβη μετά ταύτα; [ενν. τη διχόνοια των Ελλήνων] Οι Μακεδόνες κατεδούλωσαν την πατρίδα του Μιλτιάδου. Τι έπειτα; Οι Ρωμαίοι την κατεσπάραξαν. Τι τελευταίον; Αλλ' η χειρ μου τρέμει και ο κάλαμος πίπτει..."
[Μέλισσα, τευχ. 1, Ιούλιος 1819, σ. 100]

Ανώνυμος (1823):
"Το Γένος μας αφού εξέπεσε (...) υπεδουλώθη εις τον ζυγόν των Μακεδόνων, Ρωμαίων, και εν εσχάτοις εις τον παρόντα βαρύν ζυγόν"
[Ι.Οικονόμος, "Επιστολαί διαφόρων", 1964, σ. 421 & 445]

Αλέξανδρος Σούτσος (1836):
"(...) τας προγονικάς εκείνας διχονοίας, αίτινες καταστήσασαι αυτήν [την Ελλάδα] έρμαιον της Μακεδονίας και Ρώμης, κατέλυσαν την ανεξαρτησίαν της"
[Αλ. Σούτσος, "Ελληνική Πλάστιγξ", 1836, σ. 18]

Κωνσταντίνος Σχινάς, πρύτανης του Πανεπιστημίου του Όθωνος (1837):
"Η Ελλάς (...) υποκύψασα έπειτα, με οικτράν μόνην αυτονομίας σκιάν, εις των Μακεδόνων την κυριαρχίαν..."
[λόγος εκφωνηθείς κατά τα εγκαίνια του Πανεπιστημίου στις 3/5/1837 - βλ. Κ. Δημαρά, "Εν Αθήναις τη 3 Μαΐου 1837", 1987, σ. 31κε. & 136κε.]

Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος (1839):
"Η δε Ελλάς στερηθείσα άπαξ της ελευθερίας της, έγινε πρώτον μεν επαρχία Μακεδονική, ύστερον δε Ρωμαϊκή, Γραικορωμαϊκή..."
[Γ. Κοζάκης-Τυπάλδος, "Φιλοσοφικόν δοκίμιον περί της προόδου και της πτώσεως της παλαιάς Ελλάδος", 1839, σ. 495-496]

Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας (1841):
"Ο Φίλιππος έπραξεν άλλον της νίκης εκείνης [της Χαιρωνείας] ολεθριότερον, εγέννησε τον Αλέξανδρον"
[Σύνοψις των Πρακτικών της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών, 1846, σ. 102]

Νικόλαος Σαρίπολος (1848):
"(...) πέπλος μέλας δουλείας επισκιάζει την Ελλάδα, εποχή μακράς καταστροφής, εποχή άγονος. Τους Μακεδόνας διαδέχονται οι Ρωμαίοι, τους Ρωμαίους οι βάρβαροι του Βορρά, τούτους δε οι αιμοχαρείς της Κασπίας περίοικοι."
[Νικ. Σαρίπολος, "Λόγος εκφωνηθείς την 21 Οκτωβρίου 1848 κατά την έναρξιν της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών πολιτευμάτων", 1848, σ 24]

Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος (1849):
"Η Μακεδονική εποχή δύναται ευλόγως να διακριθή από της Ελληνικής, διότι το Μακεδονικόν έθνος εξεπλήρωσεν, εν τη Γενική Ιστορία, εντολήν άλλην παρά το Ελληνικόν".
Παρακάτω, αναφερόμενος στη μάχη της Χαιρώνειας, γράφει ότι συγκρούσθηκαν οι Έλληνες με τους Μακεδόνες.
[ Κων. Παπαρρηγόπουλος, "Εγχειρίδιον της Γενικής Ιστορίας", 1849, σ. 191-193 & 235-236]

29.07.2016, 01:57:04






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...