Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ
ΑΓΟΡΙΩΝ
ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ


Σε απόμερα μέρη,
σε σπίτια, σε συμπόσια

Τελετουργικοί σοδομισμοί,
νεαροί ιεροί ευνούχοι κ.λπ. κ.λπ.


Έγραψε στις 28.11.2014 ο/η: Φυλακτού Ευγενία

Επιστροφή

Οι εραστές κατά την ερωτική πολιορκία προσέφεραν διάφορα δώρα στα αγόρια. Αυτό θεωρούταν συνηθισμένο. Υπήρχαν όμως και περιπτώσεις, που οι εραστές εξαγόραζαν με χρήματα την ερωτική συντροφιά των αγοριών, οπότε πλέον μιλάμε για καθαρή πορνεία. Εκτός λοιπόν από τη γυναικεία υπήρχε και η ανδρική πορνεία στην αρχαία Αθήνα και μάλιστα παιδική, η πορνεία των αγοριών.

Ορισμένοι ενήλικες εκπορνευόμενοι έκαναν πιάτσα και ψάρευαν τους πελάτες τους στους δρόμους. Κοίταζαν πώς να τραβήξουν την προσοχή τους με το ντύσιμό τους. Μετέρχονταν ένα σωρό τεχνάσματα για να αρέσουν αφαιρώντας από το σώμα τους κάθε όψη ανδρισμού, «γυναικίζοντας» όσο το δυνατόν περισσότερο (Αθήναιος, 7, 542f). Αναγνωρίζονταν τόσο εύκολα από το παρουσιαστικό και την αμφίεσή τους, που μια παροιμία έλεγε: «Ευκολότερα μπορείς να κρύψεις πέντε ελέφαντες κάτω από την μασχάλη σου, παρά έναν τοιούτο». (Αδαμάντιου: «Φυσιογνωμικά», σελ. 422 και επ.).

Όσον αφορά στα εκπορνευόμενα αγόρια, αυτά πήγαιναν στα σπίτια των εραστών, που τα προσκαλούσαν, ή παραδίδονταν στις ορέξεις τους τη νύχτα σε χώρους απόμερους και μοναχικούς των προαστίων, στο λόφο του Λυκαβηττού ή ακόμα και μέσα στην πόλη, τριγύρω από την Πνύκα.

Άλλοι, προπαντός οι νέοι και ωραίοι δούλοι, ήταν στη διάθεση των εραστών με τη θέληση των κυρίων τους μέσα σε πορνεία, στα οποία είχε επιβληθεί ένας ειδικός και υψηλός φόρος (το «πορνικόν τέλος»), που τον νοίκιαζε κάθε χρόνο η Βουλή (Αισχίνη: «Κατά Τιμάρχου», 119).


























Αριστοφάνη:
«Πλούτος», 150-159.
 
Τα κακά παιδιά ζητούν από τους εραστές τους χρήματα. Τα καλά παιδιά ζητούν άλογα ή κυνηγετικά σκυλιά. Αυτή είναι η διαφορά. Κατά τα άλλα είναι όλα ίδια. Όλα τα παιδιά έχουν τους εραστές τους κι όλα ζητούν κάτι.

Ο Αριστοφάνης, ο οποίος χλευάζει την παιδεραστία παντού και πάντοτε και την γελοιοποιεί, χαρακτηρίζει πόρνες τα αγόρια, που παίρνουν χρήματα και χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή, για να μειώσει τους ερώμενους, διότι κι αυτοί στην ουσία έκαναν ό,τι και μια πόρνη. («Πλούτος», 150-159). Παρόμοιες αντιλήψεις παραδίδουν και ο Πλάτων με τον Ξενοφώντα («Συμπόσιο», 184a, «Απομνημονεύματα», 1,6,13).


 

Συμβόλαια παιδικής πορνείας

Ο Αριστοφάνης αναφέρεται στα νεαρά αγόρια, που πουλούσαν το κορμί τους έναντι χρημάτων, ενώ καποια αλλα δίνονταν έναντι ενός δώρου (λαγωνικού,  αλόγου κ.ά.). Οι απαιτήσεις του ερώμενου από τον εραστή του, οι οποίες αποκαλούνταν «επιτάγματα επιτάσσειν» (Αισχίνη: «Κατά Τιμάρχου», 70,76), είχαν συχνά ως αποτέλεσμα την καταστροφή του τελευταίου. Ο Λυσίας τις προσθέτει στα ολέθρια αποτελέσματα του έρωτα. (Πλάτωνα: «Φαίδρος», 231a, 239b).

Αντίθετα, η άρνηση ενός εραστή να πληρώσει, αφού είχε εκμεταλλευθεί τις χαρές ενός νεαρού αγοριού ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο. Στους «Βάτραχους», ο Αριστοφάνης κάνει λόγο για «τους άντρες, που φεύγουν χωρίς να πληρώσουν, αφού απόλαυσαν τα ερωτικά θέλγητρα ενός άλλου άντρα νεαρότερης ηλικίας» (147).

Προκειμένου ν’ αποφευχθεί τούτο το είδος καταχρήσεων οι δυο ενδιαφερόμενοι δεσμεύονταν συχνά με ένα συμβόλαιο. Αυτό καθιερωνόταν γραπτώς, συνυπογραφόταν από μάρτυρες και κατατίθετο σε ένα τρίτο πρόσωπο. Έτσι, βρίσκουμε στην «Προς Σίμωνα απολογία» του Λυσία τη μνεία ενός συμβολαίου, βασει του οποίου ο Σίμων ήταν υποχρεωμένος να πληρώσει τριακόσιες δραχμές στο Θεόδοτο. Σε αυτά τα συμβόλαια, εικονίζονταν οι προϋποθέσεις, με τις οποίες το νεαρό αγόρι δεχόταν να πουληθεί. Παρ' όλα αυτά, σπανίως ένας από τους συνυπογραφομένους τολμούσε να αξιώσει ενώπιον δικαστηρίου την εφαρμογή των όρων του συμβολαίου. Εξάλλου, ο Αισχίνης επιβεβαιώνει, ότι μια τέτοια αξίωση θα γέμιζε ντροπή τον αιτούντα. («Κατά Τιμάρχου», 160).

Παραβαίνοντας τούτο τον άγραφο κανόνα, ο Διοφάντης απαίτησε από τον άρχοντα το ποσό των τεσσάρων δραχμών ως αντίτιμο των θωπειών του. Και επειδή ήταν ορφανός, ο άρχοντας, ο οποίος είχε αναλάβει την προστασία των ορφανών, του τις παραχώρησε.













Νέος βάζει ένα δάκτυλο
στον πρωκτό ενός άλλου νέου.
(Αττικό ερυθρόμορφο αγγείο,
περ. 530-430 π.Χ., Βαρσοβία).

 


Πώς ασκούταν η ανδρική πορνεία
Στην Αθήνα, τα νεαρά αγόρια πήγαιναν στην κατοικία του εραστή τους ή τον περίμεναν να τους επισκεφθεί σε τόπους διαφθοράς, μακριά από τις πολυσύχναστες συνοικίες. Οι λιγότερο σεμνότυφοι βημάτιζαν πάνω‒κάτω στις αλέες της Πνύκας και πρόσφεραν τις ερωτικές τους χάρες κοντά στις οχυρώσεις ή στο λόφο του Λυκαβηττού.

Κάποιοι άλλοι –σκλάβοι– τοποθετούνταν από τον κύριό τους σε πορνεία. Εκεί, στέκονταν δίπλα στην πόρτα (καθίζεσθαι) περιμένοντας τον πελάτη. Η ανδρική πορνεία θεωρείτο επάγγελμα και επιβαλλόταν στους εκπορνευόμενους ένας φόρος, που επικυρωνόταν κάθε χρόνο από την βουλή των Πεντακοσίων. Αυτός πληρωνόταν στους τελώνες.

Παράλληλα με αυτή την συνηθισμένη πορνεία, υπήρχε και μια άλλη πιο διακριτική, κοσμική, η οποία συγκέντρωνε νέους καλών οικογενειών. Πριν εκπορνευθούν, αυτοί, έρχονταν συνήθως σε επαφή με παιδαγωγούς, άντρες μεγαλύτερης ηλικίας.

















Διαμήρια σεξουαλική επαφή άνδρα και νέου.
(Αττικό μελανόμορφο αγγείο, στ’ αι. π.Χ., Λονδίνο).
Έχουν διασωθεί πολλά αγγεία, που εικονίζουν
ζευγάρια ανδρών σε διαμήρια επαφή,
που ορισμένες φορές «ερμηνεύονται» ως παλαιστές.
 


Εκπορνευόμενα αγόρια σε συμπόσια
Δεν ήταν σπάνιο να βλέπεις ένα νεαρό αγόρι να εγκαταλείπει την κατοικία του, για να περάσει τη νυχτα στο σπίτι ενός άλλου άντρα ή να λάβει μέρος σε ένα συμπόσιο. Ζούσε μέσα στην πολυτέλεια, δεν πλήρωνε το μερίδιό του στα συμπόσια, έπαιζε ζάρια, συναναστρεφόταν τις πόρνες. Τα εκπορνευόμενα αγόρια εύκολα αναγνωρίζονταν από την άνεση και την ανεμελιά τους.



Άνδρας σε συμπόσιο
χαϊδεύει τα γεννητικά
όργανα αγοριού
κατά το σερβίρισμα.
(Κύλικα, 490-480 π.Χ.,
Νέα Υόρκη).
Με τέτοιες εικόνες
καταρρέει ο μύθος
της δήθεν παιδαγωγικής
διάστασης
της παιδεραστίας.
Διαβάστε
στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Greek love.

 


Ένας πόρνος πολυτελείας
από δεκατριών ετών

Ο Τίμαρχος αποτελεί το τυπικό παράδειγμα αυτών των εύπορων και αδιάντροπων νέων. Ο πατέρας του, του άφησε μια τεράστια περιουσία, όταν ήταν μόλις δεκαεφτά χρόνων. Το 346 π.Χ., ο Αισχίνης τον κατηγόρησε χαρακτηρίζοντάς τον ως εκπορνευόμενο του χειρίστου είδους. Ο Τίμαρχος αποτελούσε το σύμβολο του ακόλαστου γόνου καλής οικογενείας. Προκειμένου να γνωρίσει όλες τις ηδονές, πουλιόταν μια δραχμή στα δεκατρία του χρόνια παριστάνοντας τον σπουδαστή ιατρικής. Συμμετείχε σε όλα τα συμπόσια χωρίς να πληρώνει, είχε στη διαθεσή του αυλητρίδες και πόρνες και, όταν έχανε στο παιχνίδι, άφηνε τους άλλους να εξοφλούν τα χρέη του.

Ο Αισχίνης μας αναφέρει, ότι ο Τίμαρχος άρχισε να εκπορνεύεται στον Πειραιά, στο σπίτι του γιατρού Ευθύδικου. Τα ιατρεία, όπως τα γυμνάσια ή οι θέρμες, ευνοούσαν την ανδρική πορνεία. Εξάλλου, ο Ευθύδικος δεχόταν στο σπίτι του στον Πειραιά πολυάριθμους ξένους, που αναζητούσαν μια περιπέτεια («Κατά Τιμάρχου», 40 κ.ε.).

Αφού πούλησε την ομορφιά του, ο Τίμαρχος συνδέθηκε έναντι χρημάτων με τον παιδεραστή Μισγόλα, «άνδρα καλής γενιάς». Ο Αισχίνης μας περιγράφει τη σκηνή: «Πήρε στην οικίαν του τον Τίμαρχο, ο οποίος ήτο καλοθρεμμένος, νεαρός, διεφθαρμένος και κατάλληλος για την εργασία, για την οποία ο Μισγόλας ήθελε να τον χρησιμοποιήσει, αυτός δε ήταν πρόθυμος... Έπραξε ταύτα ως δούλος των αισχίστων ηδονών, αγαπούσε τα πολυτελή δείπνα, τις αυλητρίδες και τις εταίρες, τα ζάρια, κοντολογής, ηδονών που δεν πρέπει να κυριεύουν τον ελεύθερο και ευγενή ανδρα. Και δεν ντράπηκε ο μιαρός αυτός να εγκαταλείψει την οικία του και να ζεί στην οικία του Μισγόλα».

Η προστασία του Μισγόλα, που περιστοιχιζόταν καθημερινά από ωραίους τραγουδιστές και κιθαριστές, αποδείχτηκε από τις πλέον αποτελεσματικές, όπως μαρτυρεί το ανέκδοτο, που παρατίθεται πιο κάτω. Ενώ βρισκόταν σε ένα σπίτι με πολλά δωμάτια, ο νεαρός Τίμαρχος γλίτωσε παρα λίγο από δυο ξένους, που οι σκοποί τους ήταν σαφείς:

«Την ημέρα των εν Άστει Διονυσίων, είχε συμφωνηθεί ο “προστάτης” του Τιμάρχου και ο Φαίδρος, γιος του Καλλία, ο Σφήττιος, να λάβουν μέρος στην πομπή μαζί με τον Τίμαρχο. Ενώ οι δύο άνδρες είχαν ετοιμαστεί, εκείνος δεν φαινόταν πουθενά. Έξω φρενών ο Μισγόλας έφυγε προς αναζήτησή του μαζί με τον Φαίδρο και τον βρήκε να δειπνεί με ξένους σε ένα μεγάλο σπίτι με πολλά δωμάτια. Αφού δε ο Μισγόλας και ο Φαίδρος απείλησαν τους ξένους καλώντας τους να τους ακολουθήσουν στο δεσμωτήριο, επειδή διέφθειραν ένα νέο ελεύθερο, αυτοί τρομοκρατημένοι το έβαλαν στα πόδια παρατώντας το γεύμα τους».

Αφού εγκατέλειψε τον Μισγόλα, ο οποίος δεν ήταν αρκετά πλούσιος, ώστε να τον συντηρεί για πολύ καιρό, ο Τίμαρχος συνδέθηκε με τον Αντικλή, γιο του Καλλία. Όταν χώρισαν, ο Τίμαρχος έγινε θαμώνας μιας αίθουσας, όπου έπαιζαν τυχερά παιχνίδια.

«Μεταξύ αυτών, που περνούσαν έτσι τον καιρό τους, όπως αναφέρει ο Αισχίνης, υπήρχε και κάποιος Πιττάλακος, δούλος στην υπηρεσία της πόλης. Αυτός είχε αρκετά χρήματα και βλέποντας τον Τίμαρχο τον πήρε μαζί του στο σπίτι του. Και ο αισχρός Τίμαρχος δεν ένιωσε αποτροπιασμό να ατιμασθεί με ένα δημόσιο δούλο. Σκέφθηκε μόνο, πως είχε βρει κάποιον για να τον συντηρεί και να ικανοποιεί τις διαστροφές του. Αδιαφορούσε για την αιδώ ή την τιμή. Έχω ακούσει μάλιστα, ότι αυτός ο Πιττάλακος επιδιδόταν σε τέτοιες ασέλγειες στο σώμα του Τιμάρχου, που θα ντρεπόμουνα να σας τις απαριθμήσω».

Ένας πλούσιος τραπεζίτης του –αγκυροβολημένου στη Θράκη– αθηναϊκού στόλου, ονόματι Ηγήσανδρος, διαδέχθηκε τον Πιττάλακο. Ο τελευταίος όμως, δεν ήταν σύμφωνος. Για να τον κάνει να ξεχάσει τον ωραίο Τίμαρχο, ο τραπεζίτης αναγκάστηκε να τον σωφρονίσει: πρόσταξε τους άντρες του να μπουν βίαια στο σπίτι του Πιττάλακου, όπου αυτοί έσπασαν ό,τι βρήκαν και έσφαξαν τα ορτύκια και τα κοκόρια, που ο δύστυχος λάτρευε. Τέλος, τον έδεσαν σε ένα στύλο και τον χτύπησαν τόσο, που όλη η γειτονιά άκουσε τα ουρλιαχτά του. Ύστερα από τον Ηγήσανδρο, και άλλοι εραστές διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλο, ώσπου ο Τίμαρχος έχασε τα νιάτα και την ομορφιά του.















Νέοι πολιορκούν αγόρια,
των οποίων ποικίλλει
ο βαθμός ανταπόκρισης.
(Αττικό ερυθρόμορφο
αγγείο, περ. 530-430
π.Χ., Βερολίνο).
 


Ο γιος του Αλκιβιάδη
Ήταν εξίσου γνωστός για τη διαφθορά του. Εγκαταλειμμένος μόλις γεννήθηκε από ένα πατέρα καταδικασμένο σε εξορία, ασκώντας το επάγγελμα της πορνείας από την ηλικία των έντεκα χρόνων, συμμετείχε σε όλα τα όργια. Φημολογούταν μάλιστα, πως είχε βιάσει την αδελφή του και γι’ αυτό προσήχθη στη δικαιοσύνη. (Λυσία: «Κατά Αλκιβιάδου», 25).














Το πέος αγοριού
ψηλαφείται
από έναν
μεγαλύτερο άνδρα.
(Αττικό ερυθρόμορφο
αγγείο, περ. 530-430 π.Χ.,
Μουσείο Καλών Τεχνών,
Βοστώνη).

 
 

Για τη σεξουαλική δραστηριότητα σε συνδυασμό με τα έξοδα και την απόλαυση κάνει λόγο ο Ξενοφών στην «Κύρου Ανάβαση»: «Τόσο πρόθυμος ήταν ο Κλέαρχος να ξοδεύει χρήματα για πόλεμο όσοι άλλοι (είναι πρόθυμοι να ξοδεύουν) για τα παιδικά ή κάποιαν άλλη ηδονή» (2, 6.6).


Οι ευνούχοι της αρχαίας Ελλάδας
Συγκαταλέγονταν μεταξύ των εκπορνευόμενων και νοικιάζονταν. «Προκειμένου να μετατοπίσουν τα όρια της ηδονής, γράφει ο Λουκιανός, τολμούν να ακρωτηριάσουν τη φύση με ένα ιερόσυλο σίδερο... Ετσι η αξιομίσητη ακολασία, η οποία σε διδάσκει να ρυπαίνεσαι με όλα τα κρίματα, σοφίζεται ένα σωρό ποταπές ηδονές». («Έρωτες», 21).


Ιεροί ευνουχισμοί σε αρχαίους ναούς
Αυτή η συνήθεια φαίνεται, πως εισήχθη στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία. «Σε αυτόν τον Αντίταυρο υπάρχουν βαθιές και στενές κοιλάδες, όπου είναι τα Κόμανα και ο ναός της Ενυούς, η οποία αποκαλείται εκεί "Μα". Είναι αξιόλογη πόλη, αλλά οι κάτοικοί της αποτελούνται κυρίως από τους θεόπνευστους ανθρώπους και από τους ιερόδουλους, που μένουν εκεί. Οι κάτοικοι είναι κατάονες που, παρ' όλο που είναι υποτελείς του βασιλιά, είναι περισσότερο υποτελείς του ιερέα. Ο ιερέας είναι αφέντης του ναού και των ιερόδουλων, οι οποίοι ήταν έξι χιλιάδες, όταν πήγα, άνδρες και γυναίκες». (Στράβωνα: «Γεωγραφικά», ΙΒ' 2,3).

Στην μυθολογία η Ενυώ ήταν ελληνική θεότητα του πολέμου, που εμφανιζόταν κυριώς στο περιβάλλον του κυρίως θεού του πολέμου Άρη. Αναφέρεται ακόμα, ως μία από τις Γραίες, κορη του Φορκυνος και της Κητους. Υπήρχε άγαλμά της στο ναό του Άρη στην Αττική, κατασκευασμένο από τους γιους του Πραξιτέλη. (Παυσανία: «Αττικά», 8,4).

Ο Στράβωνας αναφέρει ακόμα, τον ευνουχισμό νεαρών στο ναό της Αρτέμιδας στην Έφεσο: «Ιερέας δ' ευνούχους είχον ους εκάλουν Μεγαβύζους» («Γεωγραφικά», ΙΔ΄ 1,23).

Ο πρώτος, που ευνούχησε κάποια νεαρά ελεύθερα άτομα με σκοπό να τα πουλήσει, ήταν, κατά τον Αθήναιο, ο Πανιώνιος ο Χίος (6, 266e). Αυτός αγόραζε καλοφτιαγμένα παιδιά, τους αφαιρούσε την ανδρική τους φύση και τα πήγαινε στις Σάρδεις ή στην Έφεσο, όπου τα πουλούσε πανάκριβα.
















Η παράδοση του ευνουχισμού
των αγοριών
συνεχίστηκε στο Βυζάντιο
για  εκκλησιαστικούς κυρίως λόγους.
Η φωνή των ερμηνευτών
της εκκλησιαστικής μουσικής,
που είχαν υποστεί ευνουχισμό
κατά την παιδική τους ηλικία
(Castrati), διατηρούσε
την ικανότητα να αποδίδει
υψηλές νότες.

Στο ψηφιδωτό
εικονίζεται ένας ευνούχος
βυζαντινός καστράτος
του 11ου αιώνα.
 


Στη Ρώμη, η κλίση προς τους ευνούχους αναπτύχθηκε γρήγορα. Κάθε αυτοκράτορας μοιραζόταν με ορισμένους απ’ αυτούς τις πλέον λάγνες ηδονές. Οι ευνούχοι κατατάσσοταν σε τρεις κατηγορίες και νοικιάζονταν σε διαφορετικές τιμές ανάλογα με την κατηγορία, στην οποία ανήκαν: οι πλέον πολυάριθμοι ήταν οι Castrati, στους οποίους το σίδερο είχε αφαιρέσει ολόκληρο το σύστημα των γεννητικών οργάνων. Υπήρχαν όμως και οι Spadones, μισοακρωτηριασμένοι, και οι Thlibiae. Σ’ αυτούς τους τελευταίους, είχαν συνθλίψει και συστρέψει τους όρχεις. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Καστράτοι έψελναν το Αλληλούια).


  









Ο Δίας απάγει τον Υάκινθο.

Ο ζωγράφος αναπαράστησε
το πέος του θεού
να διαπερνά κατά κάποιο
τρόπο το ένδυμα του νέου.
(Αττικό ερυθρόμορφο
αγγείο, περ. 530-430 π.Χ.,
Μουσείο Καλών Τεχνών,
Βοστώνη).
Ο Δίας και ο Απόλλων
στην κλασική εποχή
θεωρούνταν
φλογεροί παιδεραστές.

     
 

Τι ίσχυε νομικά
για τους εκπορνευόμενους

Το να εκπορνεύει ο ίδιος το σώμα του κάποιος δεν αποτελούσε αδίκημα. Δεν τιμωρούταν από τις δικαστικές αρχές, ο πατέρας όμως του εκπορνευόμενου είχε κάθε δικαίωμα να τον αποκληρώσει, πράγμα, που δηλωνόταν δημόσια από ένα κήρυκα. Ο απόκληρος γιος δεν είχε πλέον κανένα μερίδιο στην πατρική περιουσία.

Ο εκπορνευόμενος δεν μπορούσε να παίρνει το λόγο στη συνέλευση του λαού. Μπορούσε να κριθεί αναγκαία μια ανάκριση εναντίον κάθε ρήτορα, που κινούσε υποψίες. Αν αυτός θεωρείτο ένοχος, καταδικαζόταν σε στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων:

«Ο αθηναίος, ο οποίος έγινεν ερωμένος ανδρός αντί χρημάτων, δεν έχει το δικαίωμα να εκλεγεί ένας εκ των εννέα αρχόντων, ούτε να αναλάβει ιερατικόν αξίωμα, ούτε να παρουσιαστεί ως συνήγορος σε δημόσιες δίκες, είτε εντός της πόλεως, είτε εκτός των ορίων αυτής, είτε ορίζεται δια κλήρου ή δια εκλογής, ούτε να αποστέλλεται ως δημόσιος κήρυκας, ούτε να εκφέρει γνώμη, ούτε να μετέχει σε δημοσίες θρησκευτικές τελετές, ούτε να περιφέρεται εντός του τμήματος της αγοράς, που έχει καθαριστεί δια ραντισμού. Εάν κάποιος παραβιάσει αυτές τις διατάξεις, αφού έχει καταδικαστεί δέον να τιμωρείται με την ποινή του θανάτου». (Αισχίνη: «Κατά Τιμάρχου», 21).

Εδώ πρέπει να διευκρινισθεί, ότι αυτά δεν αφορούσαν γενικά τους άνδρες, που πήγαιναν με άνδρες (τους ομοφυλόφιλους), όπως συνήθως διαστρεβλωμένα παρουσιάζεται, αλλά μόνον εκείνους, που πήγαιναν με άνδρες έναντι χρημάτων, τους εκπορνευόμενους άνδρες δηλαδή.

Η νομοθεσία στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν αντιομοφυλοφιλική, αλλά μόνον εναντίον της ανδρικής πορνείας και κυρίως εναντίον όσων εκπόρνευαν ανήλικους.



Νόμοι για τον περιορισμό
της ανδρικής πορνείας

«Ρητώς, λοιπόν, ο νόμος ορίζει ότι, εάν ένας πατέρας ή αδελφός ή θείος ή επίτροπος παραδώσει ένα παιδί αντί χρημάτων με σκοπό τη διαφθορά, δεν επιτρέπεται να διωχθεί το παιδί, αλλά εκείνοι, οι οποίοι συνήψαν τη συμφωνία. Όρισε δε και για τους δύο την ίδια ποινή. Όρισε ακόμη, ότι το παιδί, το οποίο παρεδόθη επί μισθώ για τον ανωτέρω σκοπό, δεν είναι υποχρεωμένο, όταν ενηλικιωθεί, να τρέφει και να παρέχει στέγη στον πατέρα, που το εκπόρνευσε». (Αισχίνη: «Κατά Τιμάρχου», 13). Για να ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος, η περίπτωση δεν έπρεπε να είναι σπάνια.

Σε μεταγενέστερες εποχές, εξακολουθούμε να συναντάμε πατέρες, που οδηγούσαν τα παιδιά τους στην πορνεία. Έτσι, το να αμαυρώνεις έναν άνδρα ή ένα παιδί, που έχει γεννηθεί ελεύθερο, συνεπαγόταν ένα υψηλό πρόστιμο. Κάθε αθηναίος μπορούσε να κατηγορήσει τον ένοχο ενώπιον των θεσμοθετών, οι οποίοι παρέπεμπαν τον κατηγορούμενο στο δικαστήριο των Ηλιαστών μέσα σε τριάντα μέρες από την κατηγορία. (Λυσία: «Κατά Ερατοσθένους», 32). Η εκπόρνευση ενός ελεύθερου άνδρα τιμωρούταν με το διπλάσιο του προστίμου, με το οποίο βαρύνονταν όσοι εκπόρνευαν δούλους. Αν δεν συγκέντρωνε το ένα πέμπτο των ψήφων, ο κατηγορούμενος όφειλε να πληρώσει πρόστιμο ύψους χιλίων δραχμών στο δημόσιο Θησαυροφυλάκιο.

Μ’ όλο, που ο Σόλωνας αντιτίθετο στην εκπόρνευση αγοριών, που είχαν γεννηθεί ελεύθερα, δεν απαγόρευε την πώληση νεαρών δούλων, οι οποίοι προορίζονταν για διαφθορά.









Άντρας
ερωτοτροπεί
με νεαρό.
Το πουλί,
που κρατάει ο νεαρός
(μόλις, που διακρίνεται)
είναι δώρο
ερωτικής πολιορκίας.
(Αττικό μελανόμορφο
αγγείο, στ’ αι. π.Χ.,
Κοπεγχάγη).
 


Η κατάλληλη ηλικία
Ο εραστής υπερέβαινε σε ηλικία τον ερωμένο. Ο εραστής ήταν περίπου μέχρι 45 ετών. Το αγόρι μπορούσε να έχει ερωτική δραστηριότητα από την ηλικία των 12 ετών. Στα 16 ή 17 του χρόνια πουλιόταν ακριβά. Στα 18 του, άρχιζε η παρακμή.

Στην Αθήνα, η ανδρική πορνεία διαδόθηκε γρήγορα, παρά τους νόμους και ορισμένες ασθένειες. Ο Αριστοφάνης αρέσκεται να μας τις απαριθμεί φθάνοντας στο σημείο να αποκαλεί τον Κλέωνα «επιθεωρητή των οπισθίων!» («Ιππής», 381).


Ο τελετουργικός σοδομισμός της Σικυώνας
Στη Σικυώνα της Πελοποννήσου οι άντρες εκπορνεύονταν με περισσότερη άνεση από οπουδήποτε αλλού. Αυτή τη συνήθεια την είχε καθιερώσει
σύμφωνα με την παράδοση–ο θεός Βάκχος. Αναφέρεται στη μυθολογία, ότι ο Βάκχος ήθελε να συναντήσει τη μητέρα του στον Κάτω Κόσμο. Κάποιος Πόλυμνος του υποσχέθηκε να τον οδηγήσει εκεί έναντι μιας αμοιβής: θα του έδειχνε το δρόμο, αρκεί ο θεός να του παραχωρούσε μερικές στιγμές ηδονής! Ο Βάκχος δέχθηκε και υποσχέθηκε να τον πληρώσει στην επιστροφή του. Δυστυχώς, όταν ο θεός επέστρεψε, ο Πόλυμνος είχε πεθάνει. Ο Βάκχος έκοψε ένα κλαδί συκιάς, το λάξευσε σε σχήμα φαλλού και δόθηκε σ’ αυτό δίπλα στον τάφο του Πόλυμνου. Σε εκείνο το σημείο, εκπορνεύθηκαν στη συνέχεια πολλοί έλληνες.

Οι αρχαίοι απέδιδαν στο σοδομισμό θρησκευτική αξία. Μια επιγραφή, που βρέθηκε στο ναό του Απόλλωνα στη Θήρα της Σικελίας το επιβεβαιώνει: Ο Κρίμων ευχαριστεί τους θεούς, επειδή του δόθηκε η ευκαιρία να προβεί σε σοδομία επί του Βαθυκλή, εξασφαλίζοντας έτσι την αρετή του. Να γιατί το επίλεκτο τμήμα του θηβαϊκού στρατού κατά τον 5ο αιώνα, ο περίφημος «Ιερός Λόχος», αποτελούταν  μονάχα από ερωμένους και εραστές, οι οποίοι αντάλλασσαν μέσα από τις σεξουαλικές τους σχέσεις θάρρος, στρατιωτική τέχνη και τόλμη.


 














Παιδεραστής
κάνει διπλή χειρονομία
«πάνω και κάτω»
σε νεαρό.
(Λεπτομέρεια
από αττικό μελανόμορφο
αγγείο, περ. 530-520 π.Χ.).

 


Και κοριτσίστικη πορνεία
Πολλές ήταν οι προαγωγοί στην Κόρινθο, στην Αθήνα και στην Αλεξάνδρεια. Μερικές συγκέντρωναν εγκαταλειμμένα παιδιά και τα έβαζαν στο πορνείο τους από την πιο νεαρή τους ηλικία. Στο λόγο του «Κατά Νεαίρας» (18-19), ο Δημοσθένης περιγράφει πώς η Νικαρέτη αγόρασε εφτά κοριτσάκια για να τα εκπορνεύσει και να τα μεταπωλήσει «αφού έκανε χρήση της νιότης τους»:

«Επτά λοιπόν κορίτσια αγόρασε η Νικαρέτη, που ήταν απελεύθερη του Ηλείου Χαρίσιου και γυναίκα του μάγειρου του Ιππία ικανότατη να διακρίνει από πολύ μικρή ηλικία εκείνες, που θα ξεχώριζαν για την ομορφιά τους. Ως γυναίκα λοιπόν, που ήξερε απ’ αυτά, τις ανάθρεψε και τις μόρφωσε τέλεια, γιατί αυτό ήταν το επάγγελμά της και από αυτό εξοικονομούσε τα απαραίτητα για τη ζωή. Τις αποκαλούσε θυγατέρες της, για να γίνει πιστευτό, πως ήταν ελεύθερες και για να παίρνει περισσότερα χρήματα από εκείνους, που ήθελαν να έχουν σχέσεις με αυτήν».


Έκθεση νεογέννητων κοριτσιών
Ο Δημοσθένης δίνει μάλιστα ονόματα σ’ αυτά τα κορίτσια: Άντεια, Στρατόλα, Αριστόκλεια, Μετάνειρα, Φίλα, Ισθμιάς, Νέαιρα. Φαίνεται, πως οι προαγωγοί αγόραζαν πολύ μικρά κορίτσια τεσσάρων ή πέντε χρόνων. Όσο για τα άλλα, απλώς τα μάζευαν, όταν ήταν εγκαταλειμμένα, εφόσον οι έλληνες είχαν κάθε ελευθερία να εκθέτουν τα παιδιά τους από όταν γεννιόντουσαν, μέσο, στο οποίο προσέφευγαν οι οικογένειες, όταν είχαν πενιχρά εισοδήματα.


 

 












Άνδρας
πολιορκεί ερωτικά νεαρό,
που προστατεύει
τα γεννητικά του όργανα
με το χέρι.
(Λευκωσία, Μουσείο Κύπρου).
  


Τα κορίτσια –περιττά στόματα για τάισμα– εκτίθενταν συχνότερα απ’ ότι τα αγόρια. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Έκθεση νεογέννητων κοριτσιών στην αρχαία Αθήνα).  Η μοίρα τους χαραζόταν πολλές φορές πριν καν γεννηθούν. Από τη γέννησή τους, τα εξέθεταν στη γωνία ενός δρόμου, συνήθως μάλιστα μέσα σε μια χύτρα ή σ’ ένα δοχείο, για να τα προστατεύσουν από τους περιπλανώμενους σκύλους. Αυτά τα παιδιά περιμαζεύονταν από εμπόρους και μεταπωλούνταν πριν από την εφηβεία τους σε κάποιο παζάρι σκλάβων ή εκπορνευόμενων.


 
 


























Νεαρός

αγκαλιάζει
τον εραστή του.
(Αμφορέας,
510/500 π.Χ., Παρίσι).

 


Πειρατεία
Οι προμηθευτές σκλάβων ήταν συχνά πειρατές, οι οποίοι λυμαίνονταν τις θάλασσες. Οι πιο διαβόητοι ήταν οι πειρατές της Σάμου και της Αιτωλίας. Δεν δίσταζαν να κάνουν πλιάτσικα στα λιμάνια. Μερικές γυναίκες, που είχαν απαχθεί, γλίτωναν ορισμένες φορές από την πορνεία, όταν είχαν την τύχη να πουληθούν σε έναν αφέντη, ο οποίος τις θεωρούσε στη συνέχεια ελεύθερες. Αυτή όμως η περίπτωση ήταν σπάνια. Μια επιγραφή στη Θεάγγελα, πόλη της Καρίας στη Μικρά Ασία, χρονολογούμενη από τον 2ο αιώνα π.Χ. αναφέρει, πως ένας γενναιόδωρος κάτοικος της Δήλου αγόρασε κάποτε δύο γυναίκες σε ένα σκλαβοπάζαρο και τις ανάθρεψε ως ελεύθερες. Ωστόσο, αυτό τα παραδείγματα εξακολουθούν ν' αποτελούν εξαιρέσεις.

Οι αιχμάλωτες πωλιούνταν σε διάφορες τιμές ανάλογα με τη νιότη, τη φυλή και τη λάμψη τους. Ο Ζήνων αναφέρει, ότι αγόρασε μια μικρή βαβυλώνια σκλάβα έναντι 50 δραχμών: «Ο Νικάνωρ, γιος του Ξενοκλή, κατοίκου της Κνίδου, στην υπηρεσία του Τοβία, πούλησε στον Ζήνωνα, γιο του Αγρεόφωνα, κατοίκου της Καύνου, στην υπηρεσία του διοικητή του Απολλωνίου, μια μικρη βαβυλώνια, ονόματι Σφραγίδα, ηλικίας περίπου επτά ετών».


 

 











Περισσότερα στοιχεία
για την παιδική πορνεία
στην αρχαία Ελλάδα
μπορείτε να βρήτε
στο βιβλίο της Viοlaine Vanοyeke:

Η πορνεία στην Ελλάδα και στη Ρώμη
(έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2006),
στο οποίο έχει βασισθεί το άρθρο αυτό.

 


Οι εκπορνευόμενες έφηβες απέφεραν 150 έως 300 δραχμές. Τα παιδιά πωλούνταν 70 δραχμές και οι άνδρες 200 δραχμές κατά μέσο ορο.

Στη διάρκεια της εκπαίδευσής του, ένα παιδί κόστιζε μόνο 50 δραχμές. Άρα, η τιμή των σκλάβων ήταν υψηλή, εφόσον ξέρουμε, πως το ελάχιστο για να ζήσει κανείς στην Αθήνα ήταν τρεις οβολοί, πως τον 5ο αιώνα, ένας εργάτης εισέπραττε ημερομίσθιο ύψους μιας δραχμής, μια εταίρα νοικιαζόταν δυο δραχμές την ημέρα, ενώ ένα πολυτελές σπίτι στην Αθήνα στοίχιζε από 1.500 έως 2.000 δραχμές.




Βιβλιογραφία:

•    K. J. Dover: «Η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Π. Χιωτέλλη», Αθήνα, 1990.

•    Sophie Royer, Catherine Salles, Franҫois Trassard: «Η ζωή στην Ελλάδα την εποχή του Περικλή», έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2005.

•    Carola Reinsberg: «Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1993.

•    Catherine Salles: «Η άλλη όψη της αρχαιότητας. Ο υπόκοσμος», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2005.

•    Violaine Vanoyeke: «Η πορνεία στην Ελλάδα και στη Ρώμη», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2006.

•    Robert Flacelière: «Ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων ελλήνων», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 1993.

•    Robert Flacelière: «Ο έρωτας στην αρχαία Ελλάδα», έκδ. «Παπαδήμα», Αθήνα, 2009.

•    Κωνσταντίνου Σιαμάκη: «Οι έκφυλοι», Θεσσαλονίκη, 1991.

•    Πάνου Ειρήνη: «Έρωτας, γάμος, μοιχεία και διαζύγιο στην Αθήνα και στην Σπάρτη την περίοδο ακμής», πτυχιακή εργασία, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Τμήμα Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών, Καλαμάτα, 2012.

•    Αδώνιδος Γεωργιάδη: «Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Ο μύθος καταρρέει», έκδ. «Γεωργιάδης», Αθήνα, 2002.

•    «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικό Ηλίου», έκδ. «Ήλιος», Αθήνα.



Διαβάστε ακόμα:

•   Greek love (Ο ευρύς κοινωνικός θεσμός της παιδεραστίας την κλασική εποχή)

•   Επιφανείς αρχαίοι έλληνες παιδεραστές–ομοφυλόφιλοι



Σημείωση:

Το παραπάνω άρθρο αποτελεί μέρος
του Αφιερώματος της «Ελεύθερης Έρευνας»:
Παιδεραστία και ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα.

Το Αφιέρωμα συνεχίζεται...




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
~
Το κείμενο ανακατεύει ένα σωρό πράγματα (παιδεραστία, παιδοφιλία, εκπόρνευση, πορνεία, σοδομισμό, ομοφυλοφιλία, σχέσεις με δούλους) και διαφορετικές χρονικές περιόδους και αφορά κυρίως την πορνεία στην αρχαία Ελλάδα. Εντέλλει δεν αφορά την παιδεραστία που είναι και το θέμα του αφιερώματος.
Υπόψιν το συμπόσιο δεν ήταν κρεατοκατάνυξη και όργια, αλλά οικογενειακό ή φιλικό πάρτι συνοδευόμενο με λιτό δείπνο (τραγήματα) και φυσικά αλκοόλ. Η ίδια η λέξη σημαίνει "συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν". Υπήρχαν βέβαια και τα πολυτελή συμπόσια, τα οποία προφανώς αποτελούσαν την εξαίρεση στον κανόνα, αφού η πενία αποτελούσε μόνιμο σύντροφο των αρχαίων ελλήνων, αναγκαστικά. Η κοινωνία της αφθονίας αποτελεί δεδομένο των τελευταίων δεκαετιών.
28.11.2014, 07:09:38





Ανώνυμος 30292 έγραψε...
Αποπάνω, δεν σε πιάνω. Αυτός που πήγαινε και πήδαγε αγοράκια επί πληρωμή δεν ήταν παιδεραστής;
28.11.2014, 09:39:22





Ανώνυμος 30293 έγραψε...
Ψέματα λέτε. Είσαστε ανθέλληνες!
28.11.2014, 09:40:40





Ανώνυμος 30294 έγραψε...
Η κατηφόρα σας συνεχίζεται...Βεβαίως! Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν έκφυλοι,σάπιοι,διεφθαμένοι,παραλυμένοι,μέθυσοι,πανηδονιστές,ένας γελοίος άρρωστος λαός,εν ολίγοις.Ούτε Παρθενώνες,ούτε μεγάλους καλλιτέχνες,επιστήμονες,φιλοσόφους,ούτε Μαραθώνες και Σαλαμίνες,ούτε σημάδεψαν το μέλλον.Βρε,τούς σάπιους! Η γελοιότητά σας συνεχίζεται ακάθεκτη...Ναι,ναι,χαμογελάστε! Σάς βλέπω τώρα δα,γελοίοι!Τα "πρακτορεία" νά'ναι καλά...
28.11.2014, 10:26:02





Bielidopoulos έγραψε...
@30292
Άμα με έπιανες δεν θα έκανες ερώτηση, θα πέρναγες κατευθείαν στο ψητό.
Αλλά ας αφήσουμε το θέμα της ερωτησιομανίας. Αυτός που πήδαγε παιδάκια θα ήταν παιδόφιλος, όπως ισχύει και σήμερα φαντάζομαι. Αυτός που πήδαγε εφήβους δεν ξέρω αν ονομάζεται υποχρεωτικά παιδεραστής ή αν υπάρχει κάποιος ειδικός όρος, αλλά η παιδοφιλία εμπλέκει την προεφηβική ηλικία. Παίζουμε με τις λέξεις μου φαίνεται. Τα ίδια που συμβαίνουν τότε συμβαίνουν και σήμερα, με εξαίρεση τους δούλους (που μάλλον μεταβλήθηκαν σε προλεταριάτο) και τους ευνούχους που έγιναν εγχειρισμένοι και τρανσέξουαλ. Αν ψάξεις σε άλλες κοινωνίες και πολιτισμούς θα βρεις και εκεί ευνούχους, δούλους, κρατική πορνεία, ομοφυλοφιλία και αμφισεξουαλικότητα. Το όλο θέμα με ενδιαφέρει εγκυκλοπαιδικά και πληροφοριακά και μόνο. Το αν σκοτώνονταν οι Αθηναίοι με τους Σπαρτιάτες ήταν δικαίωμά τους και επιλογή τους. Το παρόν είναι για μένα το ζητούμενο.
Για το θέμα της πορνείας στην αρχαία Ελλάδα:
http://el.wikipedia.org/wiki/Πορνεία_στην_αρχαία_Ελλάδα
(Κάπου λέει ότι η αρσενική πορνεία αφορούσε μόνο εφήβους. Εκτός και αν στο μεταξύ έχει ανατραπεί αυτή η άποψη)
28.11.2014, 12:17:09





Ανώνυμος 30297 έγραψε...
Εγω καταλαβαινω οτι δεν εχει αλλαξει τιποτε σαυτον τον τοπο ειτε με τους αρχαιους ειτε με τους συγχρονους Ελλαδιτες..Δεν ξερω, ο ηλιος, αυτα που τρωμε..
Η ελευθεριοτητα στο sex εγινε προνομιο των εχοντων αμα τη εμφανιση της χριστιανικης θρησκειας και υποκριτικα εκτοτε διωκεται..καταλαβαινω ομως οτι και τοτε ηταν αντικειμενο χλευης η αρσενοκοιτια..αυτο που δεν μπορω να καταπιω μου βγαινει εντελως βαρβαρο στον¨υψηλο πολιτισμο¨ των αρχαιων ειναι η θεση των γυναικων απο νεογεννητα μωρα ως αποβλητες,ανεπιθυμητες..και αυτο ηταν κοινωνικα αποδεκτο!
Οσο για τον παρθενωνα που ειπε καποιος να του θυμισω οτι και τοτε υπηρχαν μιζες οσο για τους φιλοσοφους κατα κανονα διωχθηκαν η και θανατωθηκαν απο τους συμπολιτες τους.

Απελατης

28.11.2014, 13:02:38





Ανώνυμος 30298 έγραψε...
Όταν είσαι ντενεκές (ρωμηός σήμερα) και δεν έχεις τίποτε να επιδείξεις τότε δουλεύει η φαντασία σου. Φτιάχνεις με νου σου κάτι καλό πχ μια ωραία καταγωγή από την αρχαία Ελλάδα. Κι όσο καλύτερη είναι η φαντασίωσή σου, η αρχαία Ελλάδα στην προκειμένη περίπτωση, τόσο καλύτερος νιώθεις εσύ σήμερα, ο ντενεκές.
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα έκαναν όλα. Αυτοί τα ανακάλυψαν όλα. Αλφάβητο, επιστήμες, φιλοσοφία κι ό,τι άλλο θες. Αυτοί ήταν οι πιο πολιτισμένοι, οι πιο ωραίοι, οι πιο γαμάτοι, την είχαν πιο μακριά απ' όλους κτλ.
Κι όταν κάποιος του πει, ε ρε παλικάρι, κόψε κάτι, πολύ την έχεις εξιδανικεύσει τη φαντασία σου, τότε του την πέφτει να τον σκίσει. Είναι ανθέλληνας, πράκτορας της Σιών, μπιλνεμπεργάς, φιλοσκοπιανός κτλ. (@ 30294)
Πελάτης
28.11.2014, 15:37:34





Ανώνυμος 30299 έγραψε...
Έτσι βρε Bielidopoulos. Eπιτέλους! Άργησες! Τρίψε μου τη βικιπέδια στη μούρη να έρθω στα ίσα μου....
28.11.2014, 16:01:05





Bielidopoulos έγραψε...
~
@30299
Βασικά το ίδιο πράγμα λέμε. Εγώ το πήγα στο θέμα της πορνείας γενικά, που από μόνο του είναι ένα μεγάλο θέμα, για κάθε πολιτισμό εξάλλου.

"αυτο που δεν μπορω να καταπιω μου βγαινει εντελως βαρβαρο στον¨υψηλο πολιτισμο¨ των αρχαιων ειναι η θεση των γυναικων απο νεογεννητα μωρα ως αποβλητες,ανεπιθυμητες..και αυτο ηταν κοινωνικα αποδεκτο!"
Αυτό έχει να κάνει με την εποχή εκείνη και τις συνθήκες της. Ανδροκρατία, πατριαρχία, μιλιταρισμός, συγκρούσεις, αντιπαραθέσεις, έλλειψη πόρων, όλα αυτά συμβάλλουν και γεννάνε καταστάσεις. Προσωπικά υποπτεύομαι ότι και η αρχαία ελληνική σκέψη έχει βάλει το χεράκι της συνεισφέροντας σε αυτό. Στις θεωρίες των αρχαίων (φυσικές και φιλοσοφικές) διακρίνω έναν αυστηρά πατριαρχικό προσανατολισμό και το αστείο είναι ότι οι ιδέες τους τροφοδότησαν την επιστημονική επανάσταση και γενικά αυτό που καλείται κλασσική φυσική. Αλλά αυτά είναι για προχωρημένους.
;)
28.11.2014, 16:16:11





Bielidopoulos έγραψε...
~
"και το αστείο"
Διόρθωση: "και το ενδιαφέρον"
28.11.2014, 16:19:34





Ανώνυμος 30302 έγραψε...
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΣ : ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ
ΝΕΑ ΕΛΛΑΣ: ΒΑΛΙΑΝΑΤΟΣ
29.11.2014, 01:42:17





Bielidopoulos έγραψε...
@30302
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=2989
29.11.2014, 13:57:40





Ανώνυμος 30304 έγραψε...
H διαφορά είναι ότι τώρα πηδιέται κανένας που και που. Τότε πηδιόντουσαν όλοι απ' ότι φαίνεται.....
29.11.2014, 14:35:06





Ανώνυμος 30305 έγραψε...
Mpravo loupou poli kali anartisi !!!
29.11.2014, 16:17:10





Ανώνυμος 30306 έγραψε...
Τι σχέση λοιπόν έχουμε εμείς οι Ρωμηοί με τους σωματικά Ανώμαλους και Ψυχανώμαλους "αρχαίους" Έλληνες... Καμία Απολύτως! Αν ήμασταν βιολογικοί απόγονοι των "αρχαίων" Ελλήνων μπορεί να είχαμε και εμείς αυτά τα κουσούρια. Ευτυχώς Θεέ μου που δεν είμαστε Έλληνες! Από Ανδρέας 22 ετών - Επάγγελμα Ηλεκτρονικός Επικοινωνιών. Καλησπέρα.


29.11.2014, 17:43:24





Bielidopoulos έγραψε...
~
http://adelfopoiemenoi.blogspot.com/2007/06/10.html
http://www.tanea.gr/news/world/article/5110463/o-omofylofilos-iereas-kai-o-gamos-toy/
29.11.2014, 20:55:00





Ανώνυμος 30309 έγραψε...
Η Ροζ μαυρίλα της δέσμιας έρευνας ξαναχτυπά ΚΑΙ δια της γραφίδας Ευγενίας Φυλακτού. Οι κουτσομπόλες ξανάσχολούνται με τα κάτω από τον αφαλό και άνω των γονάτων των Ελλήνων. Αφού οι Ρωμηοί πρόγονοί σας, οι τα φαιά φέροντες, ξεκλήρησαν κάθε τι Ελληνικό επι 17 αιώνες. Τι φοβάστε κύριοι αρθρογραφούντες κι ασχολείστε με τους Ελληνες; φοβάστε να μην σας πλακώσουν οι πεθαμένοι; Ντρέπομαι που υπάρχετε.
29.11.2014, 23:03:01





Ανώνυμος 30316 έγραψε...
Γιατί βρε παιδιά; Στο απυρόβλητο οι αρχαίοι έλληνες; Τι ιερή προσέγγιση είναι αυτή; Ούτε ο Γιαχβέ να ήταν. Αν πηδούσαν παιδάκια, να μην το πούνε; Δεν καταλαβαίνω.....
30.11.2014, 23:08:54





Ανώνυμος 30317 έγραψε...
Παιδεραστία είναι η ερωτική εξουσία που αναπτύσσει ενήλικος με ανήλικο .Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν μισογύνηδες .Οι σημερινοί Ευρωπαίοι την ασκούν σε ανήλικους κάτω από συνθήκες φτώχειας ,παραμέλησης,κοινωνικής αδιαφορίας και κρατικής συνειδητής αναλγησίας .Κάθε πραγματική έρευνα οφείλει να εξυπηρετεί κοινωνικά συμφέροντα,για την απελευθέρωση της κοινωνίας από το κράτος και την οικονομική δύναμη των πλουσίων. Αποκαλύπτοντας την αλήθεια και προωθώντας την αλληλοβοήθεια ως μέσον κατά της οποιασδήποτε μορφής εξουσίας .
01.12.2014, 15:37:46





Ανώνυμος 35005 έγραψε...

καὶ ὁ Χαρμίδης εἶπεν: ὦ ἄνδρες, ὁ Νικήρατος κρομμύων ὄζων ἐπιθυμεῖ οἴκαδε ἐλθεῖν, ἵν' ἡ γυνὴ αὐτοῦ πιστεύῃ μηδὲ διανοηθῆναι μηδένα ἂν φιλῆσαι αὐτόν.....
οἱ δ' ὁρῶντες ὄντως καλὸν μὲν τὸν Διόνυσον, ὡραίαν δὲ τὴν Ἀριάδνην, οὐ σκώπτοντας δὲ ἀλλ' ἀληθινῶς τοῖς στόμασι φιλοῦντας, πάντες ἀνεπτερωμένοι ἐθεῶντο.....τέλος δὲ οἱ συμπόται ἰδόντες περιβεβληκότας τε ἀλλήλους καὶ ὡς εἰς εὐνὴν ἀπιόντας, οἱ μὲν ἄγαμοι γαμεῖν ἐπώμνυσαν, οἱ δὲ γεγαμηκότες ἀναβάντες ἐπὶ τοὺς ἵππους ἀπήλαυνον πρὸς τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας, ὅπως τούτων τύχοιεν.

Συμπόσιον (Ξενοφών)
05.07.2015, 11:06:37





Ανώνυμος 39169 έγραψε...
"απο τους Έλληνες έμαθαν οι Πέρσες να πηδάνε αγοράκια"

Ηροδότου Ιστορίαι, Κλειώ, 135
28.07.2016, 16:50:08






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...