Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΤΟ
“ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ”
ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Και η ζωή κι ο θάνατος
ενός θρύλου του Blues,
του Robert Johnson


Έγραψε στις 25.11.2014 ο/η: Επικούρης Δημήτρης

Επιστροφή

Πολλά έχουν γραφτεί για τον Robert Johnson,
το θρύλο του Blues. Αυτό το κείμενο
είναι ουσιαστικά μια απόπειρα
να εξετασθεί περισσότερο ιστορικά
και λιγότερο φολκλορικά–μυθολογικά η ζωή του.


Ο Robert Johnson γεννήθηκε στις
8 Μαΐου του 1911 στο Hazelhurst
του Μισσισσιππή από την Julia
Dodd και τον Noah Johnson.
Ο πατέρας του σχεδόν αμέσως
τους εγκατέλειψε, με αποτέλε-
σμα ο Robert να μην τον γνωρί-
σει ποτέ. Η μητέρα του είχε άλλα
επτά παιδιά, τα περισσότερα α-
γνώστου πατρός. Τα επώνυμα της
μητέρας του άλλαζαν κατά καιρούς
μιας και υιοθετούσε όχι μόνο τα ε-
πώνυμα των ανδρών που παντρευ-
όταν, αλλά και των ανδρών, με
τους οποίους κατά καιρούς συζούσε.
Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά
ποιο ήταν το πατρικό της επώνυμο
αν και πολλοί ισχυρίζονται, πως
ήταν το Major.

Πάντως, είναι γενικά παραδεκτό
από διάφορους μελετητές της ιστο-
ρίας του Robert Johnson, πως η μητέρα του, του αποκάλυψε το όνομα του πραγματικού του πατέρα την εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ των ΗΠΑ, όταν πλέον λευκοί και μαύροι από κοινού βίωναν την απόλυτη εξαθλίωση και δυστυχία.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διευκρινίσουμε, πως ο Robert δεν υιοθέτησε το επώνυμο Johnson λόγω του πατέρα του, αλλά λόγω ενός μουσικού, που τον επηρέασε εξαιρετικά. Αυτός ήταν ο Lonnie Johnson. Ο Lonnie Johnson όπως και οι Skip James, Koko Arnold, Blind Lemon Jefferson, Son House αποτέλεσαν τις κύριες μουσικές επιρροές του τότε νεαρού Robert.


 
Η περιοχή του Δέλτα
του Μισσισσιππή είναι
μία προσχωματική πε-
διάδα, που εκτείνεται
προς το Μέμφις του
Τεννεσί, νότια στο
Βίκσμπεργκ (Vicks-
burg) του Μισσισσιπ-
πή, ενώ τα ανατο-
λικά και δυτικά της
σύνορα ορίζονται
από τον ποταμό Μισ-
σισσιππή και Γιαζού
(Yazoo) αντίστοιχα.
Δεν πρέπει να συγ-
χέεται με το Δέλτα
του ποταμού Μισσισ-
σιππή, που βρίσκεται
300 μίλα νότια από
αυτήν την περιοχή.
 
Οι πιο σημαντικές πόλεις της περιοχής είναι το Batesville, το Belzoni, το Clarksdale, το Cleveland, το Greenville, το Greenwood, η Indianola, το Marks, το Rosedale, η Tunica, το Vicksburg και η Yazoo City.
ΣΆ αυτό, το πολύ εύφορο τοπίο με την πλούσια βλάστηση και τα τεράστια αγροκτήματα, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι μουσικοί του blues στην αρχή σαν σκλάβοι και αργότερα σαν sharecroppers (γεωργοί, που πληρώνουν με σιτηρά το ενοίκιο της γης, που καλλιεργούν).

 

Μετά την απροειδοποίητη εγκατάλειψή της από τον πατέρα του Robert, η Julia επανασυνδέθηκε με τον Charles Spencer, για πολλούς τον πρώτο της σύζυγο, για άλλους τον άνδρα, που προηγήθηκε του Noah Johnson. Στη συνέχεια πάντως, η Julia γνώρισε τον Willie «Dusty» Willis, έναν αγρότη, που είχε όμως τη δική του οικογένεια. Η Julia και ο νεαρός γιός της μετακόμισαν στο αγρόκτημα, που δούλευε ο Willie «Dusty» Willis και ζούσαν όλοι μαζί σαν μία οικογένεια, μέχρι που ο Robert έγινε 18 χρονών.
 
Σαν εκτός γάμου παιδί, αντιμετώπισε ιδιαίτερα προβλήματα από την οικογένεια του Willis και αυτός, αλλά και η μητέρα του, ώστε να αναγκάζονται προσωρινά να αλλάζουν τόπους διαμονής προς εύρεση εργασίας σε μέρη γύρω από το Δέλτα του Μισσισσιππή, αλλά στο τέλος και πάλι να επιστρέφουν στο αγρόκτημα. Μερικές φορές μάλιστα, ο Willis και η επίσημη γυναίκα του, αλλά και τα παιδιά τους ήταν τόσο εχθρικοί απέναντι στον Robert, που ο ίδιος αναγκαζόταν να ζητά προστασία σε γείτονες και φίλους της μητέρας του.
    
Αμέσως μόλις ενηλικιώθηκε, ο Robert παντρεύτηκε τη Virginia Travis που δυστυχώς πέθανε, ενώ εγκυμονούσε τον Απρίλη του 1930. Αυτό σημάδεψε τον Robert, που έπεσε σε μεγάλη μελαγχολία και αφοσιώθηκε για τα καλά στη μουσική εγκαταλείποντας οριστικά τα αγροκτήματα, στα οποία περιστασιακά εργαζόταν.

 



 




Το τραγούδι
του Robert Johnson:
«Sweet Home Chicago»
από την ταινία:
«The Blues Brothers».
 
  
Ακόλουθός του στις μουσικές του περιπλανήσεις ήταν ο καρδιακός του φίλος ο Willie Brown, που αρεσκόταν στο να κάθεται μαζί του σε διάφορες επιτύμβιες στήλες μέσα σε νεκροταφεία και να συνθέτουν μαζί τραγούδια πίνοντας moonshine.
 
Ο Robert έμαθε να παίζει
slide, όταν παρακολούθη-
σε τον Son House, τον
οποίο και συνόδεψε μου-
σικά σε αρκετά juke joints
της περιοχής του Δέλτα.
Ανέπτυξε όμως, τη δική
του τεχνική, η οποία αρ-
γότερα ενέπνευσε πάρα
πολλούς μαύρους και
λευκούς μουσικούς.

Έπαιξε επίσης με τον
Charlie Patton και τον
Sonny Boy Williamson.
 
O Robert σαν καλλιτέχνης ήταν τελειομανής και ανικανοποίητος με τις επιδόσεις του. Ήθελε πάντοτε να ξεπερνά τον εαυτό του και δεν αρεσκόταν σε μερικά θετικά σχόλια και στη σχετικά καλή φήμη, που είχε αποκτήσει το όνομά του. Έτσι λοιπόν, έκανε ό,τι ήταν δυνατόν από πλευράς μουσικής και εκτελεστικής δεινότητας, να γίνει ο πιο καταξιωμένος καλλιτέχνης blues στο Deep South.

 
Tα νέγρικα καπηλειά
(Juke Joints).
Τα Juke Joints ήταν
μικρές εγκαταστά-
σεις φτιαγμένες
από παλιά ξύλα ή
λαμαρίνες, με ένα
βαρέλι συνήθως
στη μέση, που έκαι-
γε κάρβουνο, καυ-
σόξυλα, ή ο,τιδή-
ποτε άλλο θα μπο-
ρούσε να παράξει
θέρμανση.

  
Ήταν τόποι συγκέντρωσης των μαύρων εργατών, που επιθυμούσαν να ξεδώσουν πίνοντας, χορεύοντας, χαρτοπαίζοντας ή γνωρίζοντας τον έρωτα. Στα Juke Joints η κραιπάλη ήταν κάτι το πολύ συνηθισμένο. Οι θαμώνες συχνά ξέφευγαν από τα όρια και καβγάδιζαν μεταξύ τους σε σημείο να προκαλούνται πολλές φορές σοβαροί τραυματισμοί, ακόμα και θάνατοι.
 
Οι νόμοι του Jim Crow δεν έδιναν πολλές φορές την ευκαιρία στους μαύρους  να συγκεντρωθούν στα ίδια μέρη με τους λευκούς  και τα Juke Joints τους πρόσφεραν τη μόνη διέξοδο για διασκέδαση. Η λέξη «Juke» είναι παραφθορά της λέξης «Joog», που στα αγγλικά των κρεολών (Creole English) σημαίνει σαματατζίδικος, φασαριόζικος. Τα Juke Joints ή αλλιώς «Barrelhouses», προσέφεραν στέγη, τροφή, και πολλές φορές και προσωρινή διαμονή στους θαμώνες τους. Συνήθως, το αλκοόλ που σέρβιραν ήταν το Moonshine, που περιείχε 95% ποσότητα σε οινόπνευμα.
Ονομάστηκε έτσι, επειδή κατασκευαζόταν παράνομα μόνο με το φως το φεγγαριού.
 
Ο Robert Palmer, στο βιβλίο του «Deep Blues» μας περιγράφει την επίσκεψη ενός ψυχολόγου από το Βορρά σε ένα Juke Joint του νότου. Εκεί, ρωτάει έναν πιωμένο μαύρο να του εξηγήσει με τη λογική του, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να δουλεύει σκληρά όλη την εβδομάδα μέσα στις φυτείες και μετά να πηγαίνει σΆ αυτά τα καπηλειά και να τα ξοδεύει μέχρι και την τελευταία του πεντάρα. Η παροιμιώδης απάντηση, που έδωσε ο πιωμένος νέγρος στον ψυχολόγο ήταν η εξής: «Boss, has (όχι have, που είναι το ορθό) you ever been a nigger on Saturday night?» (Αφεντικό, έχεις ποτέ σου αισθανθεί σαν ένας παλιονέγρος ένα σαββατόβραδο;».

 

Σύμφωνα με το άρθρο «Robert Johnson and the Crossroad Curse», η υποτιθέμενη συμφωνία, που έκανε με το διάβολο οφειλόταν σε κακές φήμες, που επίτηδες κυκλοφορούσαν από τα στόματα συναδέλφων του μουσικών, επειδή σε πολύ λίγο χρόνο, τους είχε όλους ξεπεράσει σε φήμη και δόξα. Οι φήμες αυτές βρήκαν αρκετά πρόσφορο έδαφος στο Δέλτα του Μισσισσιππή, μιας και η κοινότητα των μαύρων εκεί ήταν βαθειά θρησκευόμενη, αλλά και απαίδευτη.

Έτσι λοιπόν, το γεγονός, ότι κάποιος πούλησε την ψυχή του στο διάβολο με αντάλλαγμα τη φήμη και τη δόξα, αλλά συνάμα και την μουσική ικανότητα ήταν όχι μόνο κάτι, που εύκολα έγινε πιστευτό, αλλά και αποτέλεσε και θέμα καθημερινής κουβέντας των κατοίκων, οι οποίοι, λόγω των κοινωνικών συνθηκών που επικρατούσαν στον τόπο τους, αναζητούσαν τέτοιου τέτοιου είδους θέματα βουτηγμένα στο μύθο, το φόβο, την προκατάληψη και τη δοξασία, για σχολιασμό.
 
Μάλιστα, κυκλοφόρησε
και η φήμη, πως ο Robert
Johnson είχε θυμώσει με το
θεό, που του στέρησε τη
γυναίκα του και το παιδί του
και αποφάσισε να συνεργαστεί
με τον διάβολο. Έτσι λοιπόν,
σύμφωνα με το θρύλο, ο
παραλογισμός και έλλειψη
θρησκευτικής πίστης οδήγησαν
τον Robert Johnson στη δια-
σταύρωση των αυτοκινητό-
δρομων 61 και 49 στο Clarks-
dale του Μισσισσιππή.
 
Εκεί λοιπόν, σύμφωνα πάντα με το θρύλο, έπαιξε ένα αρχέγονο άσμα (ancient incantation), με το οποίο καλούσε τον διάβολο να έρθει από την κόλαση. Ο διάβολος εμφανίστηκε, κούρντισε την κιθάρα του Robert Johnson, έπαιξε λίγο και του την παρέδωσε. Από τη στιγμή εκείνη, ο Robert Johnson άρχισε να παίζει κιθάρα με έναν εντελώς ξεχωριστό τρόπο (unearthly guitar style) με τα δάχτυλά του κυριολεκτικά να χορεύουν πάνω στις χορδές. Η δε φωνή του άλλαξε ριζικά και απέκτησε μια χροιά βογγητού–παράπονου, που αργότερα η θρησκόληπτη κοινότητα του Δέλτα απέδωσε στη βαθειά λύπη ενός καταδικασμένου αμαρτωλού, για τον οποίον η κόλαση ήταν μονόδρομος.

Το 1936, ο Robert Johnson ήρθε σε επαφή με τον παραγωγό της American Record Company, τον Don Law, που του προσέφερε 10 έως και 15 δολάρια για το κάθε τραγούδι, που θα ηχογραφούσε. Η πρώτη ηχογράφηση έγινε στο ξενοδοχείο Gunter στο San Antonio του Τέξας. Εκεί ο Robert Johnson έπαιξε και ηχογράφησε τις δικές του συνθέσεις, αλλά και κάποιες συνθέσεις άλλων bluesmen. Η ηχογράφηση έγινε στις 23, 26 και 27 Νοεμβρίου του 1936.

Η φήμη όμως του Johnson ως γυναικά και σαματατζή οδήγησε την αστυνομία στο να τον συλλάβει και να τον βάλει στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, οι αστυνομικοί του έσπασαν την κιθάρα και τον έδειραν. Ίσως βέβαια και η σύλληψή του να ήταν ένας καλά καμουφλαρισμένος ρατσισμός, ένα official lynching αν θέλετε. Ας θυμηθούμε τις άγριες εποχές του ξυλοδαρμού των μαύρων πλανόδιων μουσικών και όχι μόνο, τις επιθέσεις, που δεχόταν από λευκούς θρησκόληπτους «οικογενειάρχες», ο οποιοσδήποτε είχε σκούρο χρώμα και τριγυρνούσε αργά το βράδυ.

Φοβούμενος, ότι θα του σακάτευαν τα χέρια και τα δάκτυλα, ο Robert Johnson ζήτησε από τους αστυνομικούς να επικοινωνήσουν με τον παραγωγό του. Εκείνος πλήρωσε για να αφεθεί ο τραγουδιστής ελεύθερος εξηγώντας, πως επρόκειτο για σπουδαίο καλλιτέχνη, που πριν λίγες ώρες είχε ηχογραφήσει τα τραγούδια του. Ο Robert Johnson ηχογράφησε το «Crossroads Blues» και μερικά άλλα τραγούδια τις επόμενες μέρες και οριστικά εγκατέλειψε την πόλη του San Antonio.

To 1937 έκανε ακόμα μερικές ηχογραφήσεις στο Brunswick Record Building στο Dallas του Τέξας, ενώ στις 19 και 20 του Ιούνη ηχογράφησε δώδεκα ακόμα τραγούδια για τον Don Law. Πολλά από αυτά ήταν διαφορετικές εκδοχές προηγούμενων τραγουδιών. Όπως και πριν, ο Robert πήρε λίγα μετρητά και τίποτε άλλο. Η έννοια της πνευματικής ιδιοκτησίας προφανώς του ήταν άγνωστη. Ο Don Law σχεδίαζε μερικές ακόμη ηχογραφήσεις, αλλά οι εξελίξεις στη ζωή του Robert Johnson ήταν τέτοιες, που δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ.

O Robert Johnson συνέχισε να ζει την πολυτάραχη ζωή του παίζοντας μουσική, ξετρελαίνοντας γυναίκες και φλερτάροντας επικίνδυνα
με το θάνατο. Ο θρύλος μας λέει, ότι ένας ζηλιάρης σύζυγος, του οποίου ο Robert είχε ξελογιάσει τη γυναίκα, του έβαλε στρυχνίνη στο ουίσκι του, ενώ βρισκόταν σε ένα μπαρ μαζί με τον Sonny Boy Williamson και τον Honeyboy Edwards.


Οι φήμες λένε, ότι είτε κάποιος άλλος φίλος, είτε ο ίδιος ο Sonny Boy Williamson τον προειδοποίησαν να μην πιει από το ουίσκι, που του είχαν σερβίρει, αλλά αυτός δεν άκουσε κανένα. O Honeyboy Edwards, ένας πολύ γνωστός μουσικός του Μισισιπή Δέλτα ισχυρίζεται, πως ήταν παρών στην εσκεμμένη δηλητηρίαση του Robert Johnson και την αφηγείται: «Ο ιδιοκτήτης του Juke joint είχε μία πολύ όμορφη γυναίκα και δεν ήθελε να τη χάσει. Ο Robert επρόκειτο να την πάρει και να φύγουν μαζί. Έτσι, ο άνθρωπος αυτός έβαλε δηλητήριο σΆ αυτό το ουίσκι πάνω στην καρέκλα, δίπλα στον Robert, που έπαιζε. Σύντομα ο Ρόμπερτ άρχισε να αισθάνεται άσχημα και τον μετέφερα (o Edwards τον Johnson) στο σπίτι ενός φίλου. Μερικές μέρες μετά πέθανε. Ο Robert αγαπούσε το ουίσκι και τις γυναίκες, αλλά μερικές γυναίκες πρέπει να τις αφήνεις στην ησυχία τους, ξέρεις τι εννοώ...».
 
Έτσι, στις 16 Αυγούστου του 1938,
ο Robert Johnson πεθαίνει, ενώ
υπέφερε για πολλές μέρες από
σπασμούς. Μέχρι και σήμερα
 δεν είναι γνωστός ο τόπος ταφής
του. Για παράδειγμα, στην πολιτεία
του Μισσισσιππή, υπάρχουν δύο τά-
φοι σε δύο διαφορετικά σημεία,
που και οι δύο υποτίθεται πως ανή-
κουν στον Robert Johnson.
 
To 1986, o Robert Johnson μπήκε στο Rock And Roll Hall Of Fame, ενώ στις 17 Σεπτεμβρίου του 1994, το αμερικάνικο ταχυδρομείο εξέδωσε γραμματόσημο με το πρόσωπό του.
Το ραντεβού με το διάβολο απέκτησε θρυλικές κοινωνικοψυχολογικές διαστάσεις.

Ο αδερφός του λιγότερου γνωστού bluesman, Tommy Johnson, (καμία συγγένεια με τον Robert Johnson), ο LeDell Johnson, ισχυρίσθηκε, πως ο αδερφός του ήταν αυτός, που είχε ραντεβού με το διάβολο και όχι ο Robert. Μάλιστα, ο Tommy Johnson μας εξηγεί πώς αυτό το ραντεβού μπορεί να πραγματοποιηθεί. Σύμφωνα με την Katherine Yronwode («Hoodo in Theory and Practice»), το τραγούδι του Robert Johnson είναι για το ωτο-στοπ (hitch-hiking) και όχι για τη συνάντηση με το διάβολο.

Η συγγραφέας επιμένει, πως η κατασκευή αυτού του θρύλου οφείλεται στον συγγραφέα Robert Palmer, που μετέφερε τις αφηγήσεις του Tommy Johnson στο πρόσωπο του πιο γνωστού και πιο καταξιωμένου συναδέλφου, του Robert. Μάλιστα ισχυρίζεται, πως ο Robert δεν ήταν μυημένος στην hoodoo λατρεία  (το κράμα που προέκυψε από την ανάμειξη του χριστιανισμού με τις παραδόσεις και τους θρύλους, που έφεραν οι αφρικανοί σκλάβοι μαζί τους) και συνεπώς δεν θα μπορούσε ποτέ να γράψει ένα τραγούδι με τέτοιες αναφορές. Εξάλλου, ποτέ ο Robert Johnson δεν ισχυρίστηκε, ότι γνώριζε ή είχε μυηθεί στη hoodoo λατρεία. Ο Tommy Johnson όμως, το είχε ισχυριστεί αυτό πολλές φορές.


 
  
 
   
 
  
 
  
 
  
 
  
 
¶νθρωποι του blues σήμερα.
 

Στις πολυθεϊστικές θρησκείες και ιδιαίτερα στις θρησκείες των γερμανικών λαών, πριν τον χριστιανισμό υπήρχε μία θεότητα (Der Teufel) ανάλογη με αυτή του θεού Πάνα των αρχαίων ελλήνων. Επρόκειτο για ένα παιχνιδιάρη θεό, που ανακατευόταν με τους θνητούς, τους μάθαινε τρόπους να χαίρονται τη ζωή και να απολαμβάνουν τα δώρα της φύσης. Αυτός ο παιχνιδιάρης θεός ήταν «δαίμων» και όχι «διάβολος», που σημαίνει όχι κατΆ ανάγκη κάτι το κακό. Στην αρχαιότητα, «δαίμονες» ονόμαζαν διάφορες υπεράνθρωπες θεότητες, που προκαλούσαν και κακό και καλό (ας θυμηθούμε τη λέξη «ευδαιμονία»). Στη θρησκεία των Mayas έχουμε το θεό Maam, που προστατεύει τα σταυροδρόμια. Στην πολυθεϊστική Αφρική έχουμε μια πολύ μεγάλη σειρά από παρόμοιους «θεούς», που απαντώνται σε σταυροδρόμια, τα φυλάσσουν και διδάσκουν στους περαστικούς τη σοφία, αλλά και την τέχνη της μουσικής. Είναι πνεύματα σοφά και επιτελούν το ρόλο του διδασκάλου. Τα δε ονόματά τους ποικίλουν ανάλογα με τη φυλή και τη διάλεκτο: Legba, Ellegua, Elegbara, Eshu, Exu, Nbumba Nzila, και Pomba Gira.

Προφανώς λοιπόν, ο εκχριστιανισμός των μαύρων της Αφρικής δημιούργησε μία ανάγκη ενσωμάτωσης των πατρώων θρύλων και των παραδόσεων των μαύρων με τη νέα τους θρησκεία. Έτσι λοιπόν, μας προέκυψε η ιστορία με το «Crossroads».

Ο Robert Johnson ήταν ένα φυσικό ταλέντο, ένας γεννημένος μουσικός, που γεννήθηκε σε ένα εξαιρετικά στερημένο οικογενειακό, αλλά και κοινωνικό περιβάλλον. Το ταλέντο, αλλά και η φήμη του ενόχλησαν συναδέλφους του, που για να τον κακολογήσουν δημιούργησαν μία πλασματική ιστορία βασισμένη στη hoodo λατρεία.
 
 








Robert Johnson's
Cross Road Blues.
  
 
Μέχρι και σήμερα πάντως, επιχειρείται η «εκμετάλλευση» αυτής της ιστορίας με το διάβολο και το «Σταυροδρόμι» αποδίδοντας την τραγωδία των Lynyrd Skynyrd, το θάνατο του γιου του Eric Clapton, την ασθένεια του Peter Green, το θανατηφόρο ατύχημα του Duane Allman των Allman Brothers στο γεγονός, ότι τραγούδησαν ένα «στοιχειωμένο τραγούδι», το «Crossroads Blues».

Όλα αυτά βέβαια κινούνται στην εκτός πραγματικότητας σφαίρα, τη σφαίρα του θρύλου. ¶λλο η ιστορία και άλλο ο θρύλος. Έχει όμως και ο θρύλος την αξία του...


 
Το παραπάνω άρθρο εντάσσεται
στην Ενότητα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
Ιστορίες πίσω από τις νότες
.


Διαβάστε ακόμα
στο πλαίσιο αυτής τής Ενότητας:


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
Θυμήθηκα αυτό:
Road House (1989)
http://www.imdb.com/title/tt0098206/
24.11.2014, 16:19:08





pazo έγραψε...
Εξαιρετικό άρθρο!
25.11.2014, 10:39:49






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...