Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΗΧΟΙ
ΚΑΙ ΑΠΟΗΧΟΙ


ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1956-1967

Κώστας Κατσάπης,
Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας (iaen.gr),
Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς,
Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών Ε.Ι.Ε.


Έγραψε στις 26.05.2014 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Tέσσερις μόλις ημέρες πριν εκδηλωθεί το πραξικόπημα τής 21ης Απριλίου, ένα σημαντικό γεγονός λάμβανε χώρα στην Αθήνα, το οποίο
-δίκην υστερόγραφου- (θα) υποδείκνυε με έξοχο τρόπο τις διεθνείς διαστάσεις τού «φαινομένου τού Rock and Roll»:

Οι Rolling Stones είχαν επιλέξει την πόλη ως σταθμό μιάς μεγάλης ευρωπαϊκής τους περιοδείας.

Την παραμονή τής συναυλίας, ένα ενθουσιώδες πλήθος αγοριών και κοριτσιών τους περίμενε στο αεροδρόμιο γιά να τους αποθεώσει, παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης.
 
«Οι γιεγιέδες τής Αθήνας», περιέγραφε την επόμενη ημέρα η εφημερίδα Απογευματινή, «(βρίσκονταν) σε συναγερμό.
Τα περισσότερα από τα ζωηρά αυτά δεκαεννιάχρονα παιδιά ήσαν ντυμένα ποικιλόχρωμα, φανταχτερά, με πλούσια μαλλιά και φαβορίτες. [...] Οι μαθήτριες των γυμνασίων -πολλές σε αριθμό- έφεραν στο στήθος τους ταινίες με την επιγραφή Rolling Stones, οι φερέλπιδες νεαροί κονκάρδες με την φωτογραφία των... επίγειων θεών τού σέικ».

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, που έπεφτε, ένα πλήθος, το οποίο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, που δημοσιεύτηκαν την επόμενη μέρα στον Τύπο, ανερχόταν σε επτά με δέκα χιλιάδες κόσμο, συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο τού Παναθηναϊκού, γιά να απολαύσουν ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα τής εποχής.

Το πάθος υπήρξε μεγάλο και οι αθηναίοι teenagers έκαναν ο,τιδήποτε γιά να εκδηλώσουν την αγάπη, που έτρεφαν γιά τους Rolling Stones. «Ομαδική υστερία», «πανδαιμόνιο» και «παραλήρημα» ήσαν μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς, που χρησιμοποίησε ο αθηναϊκός Τύπος, γιά να περιγράψει τα συναισθήματα, που προκάλεσαν οι Stones στους αθηναίους οπαδούς τους, αλλά και τις εκδηλώσεις αγάπης των τελευταίων γιά τα ινδάλματά τους.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη με κύριο συντελεστή τον ζωηρό ρυθμό των Stones. Τη στιγμή ακριβώς τής απόλυτης «έκστασης», ένα απρόβλεπτο γεγονός έλαβε χώρα: ένας εκ των managers τού συγκροτήματος θέλησε να μοιράσει μία ανθοδέσμη με κόκκινα γαρύφαλλα  στους αθηναίους teenagers και οι αστυνομικοί θεωρώντας προφανώς, ότι η πράξη του αυτή ενέχει κάποιον πολιτικό συμβολισμό, επιχείρησαν να τον σταματήσουν.

Όταν έγινε αντιληπτό, ότι ο manager των Stones προπηλακίζεται από τα όργανα της τάξης, τα μέλη τού συγκροτήματος έτρεξαν να τον υπερασπιστούν με αποτέλεσμα να προκληθεί αναστάτωση και οι Rolling Stones, εξοργισμένοι από τη συμπεριφορά των αστυνομικών, να διακόψουν τη συναυλία τους ύστερα μόλις από είκοσι λεπτά.

Έξαλλοι οι χιλιάδες νέοι στις εξέδρες αποδοκίμαζαν γιά αρκετά λεπτά τη στάση των αστυνομικών, μέχρις ότου ο διευθυντής τής Αστυνομίας Αθηνών, ο οποίος ήταν παρών στο γήπεδο τού Παναθηναϊκού επικεφαλής τής αστυνομικής δύναμης, έδωσε εντολή να βυθιστεί το γήπεδο στο σκοτάδι, ώστε να υποχρεωθούν οι «γιεγιέδες» να αποχωρήσουν.

 
 







Αισθησιασμός δίχως όρια:
Οι νέγρικες καταβολές
τού Rock and Roll
υπήρξαν μιά ανεπανάληπτη πρόκληση
γιά την ηθική τής λευκής,
ρατσιστικής και μακαρθικής Αμερικής
τη δεκαετία τού ’50.

   

Σε μιά (μεταπολεμική) περίοδο, που είδε την ανάδυση μιάς σειράς από (λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά από την άποψη τής επιρροής τους) πολιτικά και κοινωνικά κινήματα, από κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις με σαφή, συγκεκριμένα και σχηματοποιημένα πολιτικά αιτήματα, τα (όχι πολύ σοβαρά είναι η αλήθεια) επεισόδια, που ακολούθησαν το περιπετειώδες τέλος τής συναυλίας των «ακούρευτων Stones» στην Αθήνα, επρόκειτο να είναι, όπως εύστοχα επισημάνθηκε, «το τελευταίο ξύλο πριν από το πραξικόπημα».

Στο εξής, η εξαφάνιση τού «γιεγιέδικου» τρόπου ζωής και η επάνοδος τής νεολαίας στον «ορθό» δρόμο, τουτέστιν στον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και τις αξίες του, που τόσο φαίνονταν να έχουν υποχωρήσει τα τελευταία χρόνια, μεταβαλλόταν γιά το καθεστώς τής 21ης Απριλίου σε μία σπουδαία μέριμνα. Και η μέριμνα αυτή, παρά το γεγονός, ότι η χούντα είχε να αντιμετωπίσει πολύ σημαντικά οικονομικά, πολιτικά και θεσμικά ζητήματα, επρόκειτο να αναδειχθεί ως μιά (εκ πρώτης όψεως) παράδοξη προτεραιότητα.


Μόλις τέσσερις ημέρες ύστερα από την κατάλυση τού δημοκρατικού πολιτεύματος, ο υπουργός Εσωτερικών Στυλιανός Παττακός, γνωστοποιούσε στον αθηναϊκό Τύπο την πρόθεση τής κυβέρνησης και τού ιδίου προσωπικά, να μπει ένας φραγμός στον «κατήφορο», στον οποίον θεωρούσε, ότι είχε εισέλθει η νεολαία τα τελευταία χρόνια:

«Όλοι οι μαθηταί και αι μαθήτριαι των δημοτικών σχολείων, γυμνασίων και λυκείων, οφείλουν τού λοιπού να έχουν κοσμίαν εμφάνισιν, να είναι ευπρεπείς, καθαροί και προπαντός όχι ακούρευτοι», προειδοποιούσε σχετική απόφαση, την οποία με πλήρη συναίσθηση καθήκοντος ανακοίνωσε στους εκπροσώπους τού Τύπου.

«Οι Beatles», πρόσθετε, «teenagers και beatniks, τα ξένα αυτά φρούτα των τεντυμπόυδων, δέν έχουν θέσιν πλέον εις την Ελλάδα». («Μέτρα διά την νεολαίαν. Κοσμία θα είναι η όλη εμφάνισις των μαθητριών. Οι μαθηταί οφείλουν να είναι καθαροί και κουρεμένοι. Τακτικός εκκλησιασμός», Βραδυνή, 25.04.1967. Βλ. επίσης: «Δηλώσεις τού κ. Παττακού. Κοσμία εμφάνισις και θρησκευτική αγωγή απάντων των μαθητών. Απαγόρευσις εισόδου εις τα κέντρα τεχνικών παιγνίων», Απογευματινή, 25.04.1967).

 









Η αρρενωπότητα εν κινδύνω!
(Σχολιασμός στο περιοδικό «Εικόνες»).
  

Διαπιστώνοντας ο υπουργός Εσωτερικών, ότι οι teenagers δέν είχαν πλέον θέση στην Ελλάδα τού ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και ήθους, δέν αναφερόταν φυσικά, στην ομάδα των «teens» με την ηλικιακή διάσταση τού όρου (σε όσους δηλαδή βρίσκονταν ανάμεσα στα δεκατρία και στα δεκαεννιά τους χρόνια), αλλά σε εκείνο το τμήμα τής νεολαίας, το οποίο είχε προσαρμόσει τη συμπεριφορά του στα «γιεγιέδικα» (και κατακριτέα) πρότυπα συμπεριφοράς.
Η αναφορά στους τεντιμπόηδες, στους πρωταγωνιστές δηλαδή ενός φαινομένου, που από χρόνια πλέον είχε πάψει να απασχολεί την κοινωνία, υποδείκνυε, ότι η συζήτηση, που στα τέλη της δεκαετίας τού '50 είχε διεξαχθεί σχετικά με τον τεντιμποϊσμό, είχε επηρεάσει σημαντικά τον τρόπο, με τον οποίο οι υπερασπιστές των ηθών προσλάμβαναν και ερμήνευαν τις καινοφανείς συμπεριφορές των νέων.
οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
Διαβάστε
στην «Ελεύθερη Έρευνα»
γιά την απαρχή
τού φανομένου
τού Rock and Roll
στην Ελλάδα
το άρθρο:
Από την μπάντα
τού αμερικάνικου
αεροπλανοφόρου
).

οοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
Πράγματι, η περί τεντιμποϊσμού δημόσια
συζήτηση και ιδίως η προσέγγιση τού τελευταίου ως αποτέλεσμα της υποχώρησης τής ελληνορθόδοξης παράδοσης μπροστά στην «επέλαση» τού δυτικού τρόπου ζωής και διασκέδασης, και κυρίως ως απόρριψη των ηθικών αρχών της από τους νέους και όχι ως εκδήλωση από αυτούς μιάς παραβατικής συμπεριφοράς με τη στενή νομική έννοια τού όρου, παρείχε αυτομάτως και τα εργαλεία, που θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν γιά την αντιστροφή τής κατάστασης.

Αν η υποχώρηση τής παράδοσης επισημαινόταν ως υπεύθυνη γιά το «παραστράτημα» των νέων, η επαναφορά της στο προσκήνιο και η ισχυροποίησή της θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ικανοποιητικό «αντίδοτο». Και αν τα «φρούτα τού δυτικού τρόπου ζωής» ήσαν υπεύθυνα γιά τον «κατήφορο» τής νεολαίας, η καταπολέμησή τους θα μπορούσε να επαναφέρει τη νεολαία στον (ορθό) δρόμο, από τον οποίο και είχε «ξεστρατίσει». Όχι τυχαία, ο Στυλιανός Παττακός συμπλήρωνε, ότι τα μέτρα, τα οποία ανακοίνωνε σχετικά με την «ευπρέπεια» τής νεολαίας, θα ακολουθούνταν από μιά σειρά (αυστηρών) οδηγιών, οι οποίες αφορούσαν το ντύσιμο, τη διασκέδασή της, αλλά και την ενδυνάμωση τού θρησκευτικού της αισθήματος.

«Επίσης», σημείωνε, «δέν θα επιτρέπεται εις τας μαθήτριας να φορούν μίνι φούστες, αλλά θα προσέρχωνται ντυμένες ευπρεπώς, υπ' ευθύνη των διευθυντών των σχολείων και των επιθεωρητών. [...] Επίσης, θα απαγορευθή η είσοδος μαθητών εις κέντρα τεχνικών παιγνίων (μπιλιάρδα, ποδοσφαιράκια κ.λπ.). Τέλος, μερίμνη των διευθυντών των σχολείων, οι μαθηταί και αι μαθήτριαι θα μετάσχουν των μυστηρίων τής εξομολογήσεως και θείας μεταλήψεως κατά την Μεγάλην Εβδομάδα και θα εκκλησιάζωνται μετά το άνοιγμα τής λειτουργίας των σχολείων, υποχρεωτικώς κατά Κυριακήν, καταλογιζομένης τυχόν απουσίας των». («Μέτρα δια την νεολαίαν. Κοσμία θα είναι η όλη εμφάνισις των μαθητριών...», Βραδυνή, 25.04.1967).

Με τη συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα στις 17 Απριλίου, την επιβολή τής χούντας και τη διατύπωση θέσεων και οδηγιών από τον Παττακό γιά την περιστολή τού «γιεγιέδικου τρόπου ζωής» των νέων στις 24 Απριλίου, τερματιζόταν μία περίοδος στην «κοινωνική ιστορία» τού φαινομένου τού Rock and Roll στην Ελλάδα.

 
 












Το τεύχος 7 τού περιοδικού
«Χτυποκάρδι» (αρχές 1957).

Ένα σκάνδαλο,
που λύθηκε
με την παρέμβαση
τής Ιεράς Συνόδου.

  

Όταν το Rock and Roll είχε εμφανισθεί στα μέσα τής δεκαετίας τού '50 στις Ηνωμένες Πολιτείες, δέν αποτελούσε τίποτε περισσότερο από έναν χορό, ο οποίος, υποτίθεται, ότι είχε έντονες σεξουαλικές συμπαραδηλώσεις (σίγουρα όχι περισσότερες από τους «αποδεκτούς» χορούς τής Jazz), καθώς και μία «ικανότητα» να ωθεί με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο τους νεαρούς ακροατές του στην παραβατική συμπεριφορά.

Tο ίδιο το Rock and Roll ως μουσική και ως χορός δέν υπήρξε και τόσο καινοτόμο όσο προβλήθηκε, δεδομένου, ότι περισσότερο ενσωμάτωσε στοιχεία από προηγούμενες μουσικές (όπως το Rhythm and Blues ή το λευκό Hillbilly) και χορούς, παρά υπήρξε το ίδιο μιά καινούργια από μουσικολογική άποψη πρόταση.


Συνδεόμενο, όμως, εξαρχής με τις ανησυχίες, που εμφανίστηκαν, σε έντονο μάλιστα βαθμό, την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, σε πολλές κοινωνίες γιά το παρόν και το μέλλον μιάς νεολαίας, που φαινόταν να μεγαλώνει κάτω από συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτές, που είχαν μεγαλώσει οι προηγούμενες γενιές, το Rock and Roll υπήρξε εξαρχής καινοτόμο ως προς τούτο:

Κουβαλούσε από τη γέννησή του ήδη, την ταυτότητα μιάς μουσικής, που μπορούσε να εκφράζει προνομιακά με τον έντονο ρυθμό του και τις λαϊκές νέγρικες καταβολές του τη δυσαρέσκεια και την απαρέσκεια μιάς νεολαίας, η οποία δύσκολα μπορούσε να ικανοποιηθεί με τους καλλιτέχνες και τα μουσικά προϊόντα, που (τής) πρότεινε η καθιερωμένη μουσική βιομηχανία.

 









«Σαν παιδί,
που βγήκε πρόωρα με μιά κλανιά,
η Νέα Αριστερά,
είναι βγαλμένη
απ' τον κουνιστό κώλο
τού Elvis Presley».
J. Rubin, Do it!,
μετάφρ. Α. Μακρής,
Αθήνα 1980, σ. 27.
 

Αντικείμενο τού βιβλίου αποτελεί η διερεύνηση τού τρόπου, με τον οποίο το Rock and Roll εμφανίστηκε στην Ελλάδα, τής διαδικασίας, μέσω τής οποίας διαδόθηκε στη νεολαία, καθώς και η αποκωδικοποίηση των ερμηνειών, που δόθηκαν γιά το Rock and Roll, τις αφετηρίες του και τις (πραγματικές ή υποτιθέμενες) συνέπειές του γιά τη νεολαία.

Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας διερευνά τον απόηχο, που οι «ηδονικοί» αυτοί ρυθμοί είχαν στην κοινωνία μας, το πώς η τελευταία ερμήνευσε το Rock and Roll, ποιές ήσαν οι προϋποθέσεις των όποιων προσλήψεων, αλλά και ποιές οι συνέχειες και οι τομές, που μπορούν να εντοπιστούν.

Δεδομένου, ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να έχει τύχη μόνο συναρθρώνοντας το Rock and Roll στις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και ιδεολογικές πραγματικότητες τής εποχής του, επελέγη ως καταληκτήριο όριο τής έρευνας το 1967.


466 σελίδες, αρχείο μορφής pdf, 15,6 ΜΒ.
Κατεβάστε δωρεάν ολόκληρο το βιβλίο κάνοντας κλικ εδώ.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29108 έγραψε...
Η Ελλάς τότε ήτο εις σχετικά αθλίαν κατάστασιν. Παρά ταύτα υπήρχεν ο Θεοδωράκης μετά ερμαφροδίτου συμπεριφοράς, άλλοτε με εθνικήν και άλλοτε με γιεγιέδικην συμπεριφοράν.Ήτο επιβεβλημένον να χαραχθή νέα πορεία. Η εμφάνισης ασμάτων όπως "Νάτανε του '21 χρόνια δοξασμένα" υπό τού Γεωργίου Νταλάρα έδωσεν νέαν ώθησιν εις τους νέους και νέους προσανατολισμούς. Επανήλθεν η τάξις και η δημοκρατία έμελλεν να πλαισιωθή υπό του θρησκευτικού πνεύματος.
Ατενίζων τους ανατείνοντας χείραν βοηθείας εξ ουρανού και την σημαίαν την ανηρτημμένης υπό του Έλληνος Αυνάνου καθίσταται βέβαιον ότι θα ανθεί ο ανταγωνισμός τής Ελαίας και του πλέον χρησιμοτάτου Onopordum acanthium.
Πάργαλης
26.05.2014, 12:56:52





Ανώνυμος 29109 έγραψε...
Εμένα πάλι το ροκ εντ ρολ μου φαίνεται ένας τρόπος αντίδρασης της νέας γενιάς στην πίεση και καταπίεση από την παλιά γενιά και τον τρόπο ζωής που επιβλήθηκε μεταπολεμικά, δηλαδή αναφέρομαι στην ραγδαία αστικοποίηση, την κατάρρευση του παραδοσιακού οικογενειακού μοντέλου και την αντικατάσταση από το σκληροπυρηνικό (μπαμπάς-μαμά-παιδιά), την επικράτηση του υπερκαταναλωτισμού, τη λατρεία του χρήματος και άλλα. Λογικό ήταν οι έφηβοι και οι νέοι ως πιο αμόλυντοι να αντιδράσουν σπασμωδικά και άτσαλα, μην μπορώντας όμως να καταλάβουν τι πραγματικά φταίει. Ο καθωσπρεπισμός, ο πουριτανισμός και η πομπώδη αλλά κάλπικη ιδεολογία της παλιάς γενιάς (που αυτο-εγκλείστηκε στα διαμερίσματα-κουτιά των απρόσωπων μεγαλουπόλεων) δεν θα μπορούσε να γίνει εύκολα ανεκτή από τους νέους, που όπως οι νέοι κάθε εποχής και κάθε κοινωνίας αμφισβητούν τους παλιούς προετοιμάζοντας τη στιγμή που θα τους αντικαταστήσουν. Στο εξωτερικό λοιπόν η αμφισβήτηση αυτή, αλλά και η εκτόνωση από το αποστειρωμένο περιβάλλον που είχε δημιουργήσει η παλιά γενιά, εκδηλώθηκε με το ροκ εν ρολ (το οποίο σταδιακά εμπορευματοποιήθηκε), ενώ στην Ελλάδα τελικά εκδηλώθηκε με άλλους τρόπους, αφού το φαινόμενο ροκ εντ ρολ καταπνίγηκε από νωρίς.
Παραμένει το ερώτημα που εξέφρασα στο προηγούμενο άρθρο ("Από την μπάντα τού αμερικάνικου αεροπλανοφόρου"). Γιατί η νεοελαία του '60 θεωρείται από εγχώριους μπαρμπάδες η πιο μαχητική που έχει υπάρξει, αφού το 67 έχουμε την χούντα και μάλιστα η αντίδραση εναντίον της από τον κόσμο ήταν χλιαρή. Επιτρέψτε μου μια εξήγηση. Διότι ο έλλην νέος έχει φάει τόση πλύση εγκεφάλου από τους γονείς του, που στο τέλος κάνει αυτό που του λένε. Άμα του πούνε να πάει στο στάδιο να γιουχάρει τον δικτάτορα θα το κάνει. Άμα του πούνε να εκτονωθεί με αυτό τον τρόπο ή τον άλλο, θα το κάνει. Είναι γνωστό εξάλλου πόσο σφικτός και αφύσικος είναι ο ψυχολογικός εναγκαλισμός και στραγγαλισμός των παιδιών και των εφήβων από τους ρωμιούς γονείς τους. Από το τρίπτυχο πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια, το τελευταίο ήταν πάντα μακράν το πιο προβληματικό και ταυτόχρονα αυτό που σκανδαλωδώς παραμένει στο απυρόβλητο. Η νεοελληνική οικογένεια είναι μια μικρογραφία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, που πολλαπλασιαζόμενη μας δίνει τη νεοελληνική κοινωνία.
Κοντολογίς η νεολαία του '60 δεν ήταν πιο μαχητική ή πιο αντιδραστική από τις άλλες εποχές. Ήταν μάλλον περισσότερο φωνακλάδικη και ίσως τελικά λιγότερο επικίνδυνη. Αλίμονο στους παλιούς αν οι σημερινοί νέοι ξυπνήσουν!

I.Bielidopoulos
26.05.2014, 15:40:03





Ανώνυμος 29110 έγραψε...
Ευ γε κε μπιελιντόπουλε. Αν και διαφωνώ, έχω να σε εκθιάσω για το ''ταυτόν'' του λόγου και των σκέψεών σου. Διάβασα και κάτι δικό σου. Όλο παραπομπές είσουν έως τώρα. Γειά και χαρά.
26.05.2014, 16:26:16





Ανώνυμος 29111 έγραψε...
Πολύ καλά τα λες Μπιελιντό!
Μπράβο σου, συμφωνώ κι εγώ.
Δεν υπάρχει όμως η δυνατότητα στο ρωμιό νέο να ξυπνήσει, γιατί έχει φάει άπειρη πλύση εγκεφάλου που λες κι εσύ σε οικογένεια, σχολείο, στρατό, κοινωνία, που έχει κάψει μπιέλα.
Δεν έχει και οικονομική ανεξαρτησία ο νέος σήμερα.
Μια γενιά ανάρχιδων είναι.
Μην περιμένεις τίποτε από τη νεολαία. (Ούτε κι από τη γηρολαία, βέβαια).
26.05.2014, 23:14:50





Ανώνυμος 29112 έγραψε...
Απόδειξη των ανωτέρω είναι πως σήμερα η επανάσταση εξαντλείται στο πληκτρολόγιο.....

lol
26.05.2014, 23:36:19





Ανώνυμος 29113 έγραψε...
Είμαι με το μέρος της εκάστοτε νέας γενιάς. Όταν ακούω μπαρμπάδες να λένε για το πόσο μαχητικοί και αντιδραστικοί ήταν στα νιάτα τους ενοχλούμαι. Θεωρώ ότι η γενιά του '60 δεν ήταν και τόσο αντιδραστική όσο λένε οι παλιοί. Τουλάχιστον δεν ήταν κατά ανάγκη αντιδραστικότερη από τις νεολαίες άλλων εποχών.
Και σημειώνω ότι αν οι σημερινή νέα γενιά (που κάποια στιγμή θα γίνει παλιά γενιά) ξυπνήσει, οι παλιοί την έχουν βάψει για τα καλά. Η μαθητική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008 θα μοιάζει με πανηγυράκι του προφήτη Ηλία. ;)
http://el.wikipedia.org/wiki/Ταραχές_του_Δεκεμβρίου_2008_στην_Ελλάδα

I.Bielidopoulos
27.05.2014, 07:09:24





Ανώνυμος 29114 έγραψε...
http://en.wikipedia.org/wiki/2008_Greek_riots
27.05.2014, 07:30:52





Ανώνυμος 29115 έγραψε...
To ζητούμενο είναι οι εξεγέρσεις; Δηλαδή να βγουν στο δρόμο και να τα σπάνε; Είναι κριτήριο αυτό; Τότε είναι ΟΚ η γενιά; Εκτόνωση της μ@λακίας της είναι. Αποπροσανατολισμός. Εξ άλλου ποτέ από κάποια εξέγερση/επανάσταση δεν έχει βγει τίποτα. Για να παραμυθιαζόμαστε είναι αυτά.
27.05.2014, 08:51:08





Ανώνυμος 29116 έγραψε...
Ποιος είπε ότι το το ζητούμενο είναι οι εξεγέρσεις;
Όχι εγώ πάντως.

I.Bielidopoulos
27.05.2014, 08:57:09






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+7=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...