Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΜΙΑ ΠΛΕΙΑΔΑ
ΜΙΚΡΩΝ
ΑΛΗΠΑΣΑΔΩΝ


Οι κοτζαμπάσηδες
στον ελλαδικό χώρο μετά το ‘21

Όχι μόνο δεν έχασαν,
αλλά τουναντίον επαύξησαν τα προνόμια,
που είχαν κατά την οθωμανική περίοδο


Έγραψε στις 24.05.2014 ο/η: Λούπου Μαρία

Επιστροφή

Τα γεγονότα τού ’21 δέν ήταν μιά εθνική ή φαναριώτικη υπόθεση, αλλά μιά υπόθεση των τοπικών παραγόντων. Από τη μιά η Εκκλησία με τον αρχιεπίσκοπο Πατρών να παίζει έναν ηγετικό ρόλο κι από την άλλη τα παραδοσιακά ημι-στρατιωτικά στοιχεία, οι λεγόμενοι αρματολοί ή καπετάνιοι τού Μοριά. Πολλοί από τους ηγέτες, που σήμερα θα τους λέγαμε πολέμαρχους, δέν είχαν καμμία ιδιαίτερη ιδεολογία. Τους ενδιέφερε μόνο η περιοχή, που έλεγχαν.

Χωρίς οθωμανούς πλέον, η Πελοπόννησος βρέθηκε σε απόλυτη αναρχία. Ένοπλες ομάδες κλεφτών δρούσαν παντού ανεξέλεκτα. Οι οπλαρχηγοί τού Μοριά όργωναν τη νότια Ελλάδα λεηλατώντας και συλλέγοντας λάφυρα.

Γιά τους περισσότερους ρωμιούς, ακόμα και η ανάγκη σχηματισμού μιάς κεντρικής κυβέρνησης δέν ήταν καθόλου προφανής. Η νότια Ελλάδα ήταν ένα μωσαϊκό από σχεδόν ανεξάρτητες κοινότητες. Ενώ η οθωμανική εξουσία είχε καταργηθεί, το καθεστώς και οι τοπικοί θεσμοί, μέσω των οποίων κυβερνούσε γιά αιώνες, παρέμεναν. Πολλοί προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το κενό εξουσίας γιά δικό τους όφελος.

Η επανάσταση, έγραψε ο άγγλος ιστορικός Φίνλεϋ, έδωσε μεγάλες εξουσίες σε προεστούς, τοπικούς άρχοντες και κληρικούς, οι οποίοι κολάκευαν τον εαυτό τους ότι η εκδίωξη των οθωμανών, τους καθιστούσε κληρονόμους τής εξουσίας τού σουλτάνου. Κάθε προεστός επιχειρούσε τώρα να φτιάξει μιά μικρή ανεξάρτητη ηγεμονία και κάθε οπλαρχηγός ανελάμβανε την ηγεσία τής κάθε περιοχής. Τα γεγονότα τού ‘21 μέσα σε λιγότερο από έξη μήνες έσπειραν στην Ελλάδα μιά πλειάδα μικρών αληπασάδων.
 
 

 
 
 


Ο ανώτερος κλήρος
επιδιώκοντας
να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο
σε συνεργασία με τους
κοινοτικούς άρχοντες,
παρέμβαινε συχνά
στο έργο τους.
Στους ισχυρότερους απένεμε
και το οφφίκιο τού Λογοθέτη.

Στην εικόνα φαίνεται ο Ιωάννης
Στάμου Χονδροδήμας
ή Λογοθέτης, πανίσχυρος
κοτζάμπασης τής Λιβαδιάς
,
με οθωμανική αμφίεση
και ναργιλέ.
 
  
 

Ενώ θα περιμέναμε ενδεχομένως, οι δεσμοί τής θρησκείας να πνίξουν κάθε άλλη διαφορά, στην πραγματικότητα, η ρωμέικη κοινωνία ήταν διαιρεμένη:

  • Οι φαναριώτες έβλεπαν την Εθνοσυνέλευση σαν ένα βήμα, γιά την κατάκτηση των ανωτάτων αξιωμάτων τού νέου κράτους.
  • Από την πλευρά τους οι προύχοντες ήθελαν να εξασφαλίσουν, ότι η νέα εθνική διοίκηση δέν θα περιόριζε την εξουσία τους.
  • Οι μαφίες των οπλαρχηγών διέβλεπαν, ότι οι πολιτικοί ηγέτες θα ψαλίδιζαν τις εξουσίες τους.
Όλοι είχαν τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα και ανταγωνίζονταν με το φόβο, μήπως τυχόν ο ένας παραγκωνισθεί από τον άλλον.
 
 

 
 







Σκηνή
εκτοπισμού χωρικών
από κρατικά όργανα.

(Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).

 
  
 

Πρώην κλεφταρματολοί, νυν επαίτες
Η διάλυση των ατάκτων στρατιωτικών σωμάτων τού ‘21, όταν ιδρύθηκε το κράτος, δημιούργησε μιά νέα κατάσταση γιά τους παλιούς κλεφταρματολούς: Ένας σημαντικός αριθμός απ' αυτούς βρέθηκε ξαφνικά χωρίς απασχόληση, χωρίς σπίτι και γη, στερημένος από κάθε μέσο επιβίωσης, στο έλεος τής νέας πολιτικής εξουσίας.

Δέν μιλάμε βέβαια, γιά τους οπλαρχηγούς, οι περισσότεροι των οποίων είχαν πλουτίσει επωφελούμενοι από την πλούσια λεία, που αποκόμισαν (π.χ. Κολοκοτρώνης), καθώς και από τα αγγλικά δάνεια, που καταχράστηκαν, αλλά γιά τους απλούς ανθρώπους, που συμμετείχαν στα γεγονότα τού '21.

Οι περισσότεροι από αυτούς επέστρεψαν στις παλιές, προ τού ’21 συνήθειές τους, στο μόνο, που ήξεραν δηλαδή, να κάνουν. Πήραν τα βουνά και ξανάρχισαν το πλιάτσικο και τις ληστείες. Αυτό, έχει αποτελέσει ήδη αντικείμενο ορισμένων ιστορικών μελετών.

Γι’ αυτούς όμως, που δέν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε, είναι οι άλλοι, κυρίως οι ανάπηροι και ανήμποροι, που με τις οικογένειές τους, καθώς και με τις οικογένειες των σκοτωμένων, έφθαναν εξαθλιωμένοι στην Αθήνα μετά την ανακήρυξή της το 1834 σε πρωτεύουσα τού νέου κράτους. Οι δρόμοι τής πόλης τότε, είχαν γεμίσει φτωχούς και ζητιάνους.


[Διαβάστε και κατεβάστε δωρεάν από την «Ελεύθερη Έρευνα» το βιβλίο:
Οι άθλιοι των Αθηνών και οι θεραπευτές τους].

Οι πληθυσμοί των αγροτικών περιoχών υπέφεραν από την εγκατάλειψη, τη ληστεία, αλλά και τις αυθαιρεσίες των αρχών. Αντίθετα, οι προεστοί και οι οπλαρχηγοί είχαν αυξήσει τόσο τη δύναμή τους όσο και τις περιουσίες τους.
 
 

 





Η κόρη τού κοτζάμπαση
τής Λιβαδιάς, Λογοθέτη.

Παρατηρήστε
το αστέρι τού Δαβίδ
στη διακόσμηση
πίσω από το
απλωμένο χέρι της.
Στην περιοχή τής Λιβαδιάς
την εποχή τού ’21 ζούσαν
πολλοί εβραίοι, οθωμανοί,
αρβανίτες κ.λπ..
 
 
 

Κοινωνική δουλεία
Η κοινωνική και οικονομική διάρθρωση τής χώρας δέν είχε αλλάξει μετά το ‘21. Ο κοτζάμπασης και ο μεγαλοκαραβοκύρης διατηρούσαν όχι μονάχα την ισχύ, αλλά και την αίγλη τους. Ο θεσμός τής κοινωνικής δουλείας παρέμενε: οι «άρχοντες», οι «πρόκριτοι», οι «προεστοί», η τάξη των εφοπλιστών απασχολούσαν πλήθος υπηρέτες, «δούλους», όπως τους αποκαλούσαν. «Έστειλα τον δούλο μου», «πρόσταξε τον δούλο του», αποτελούσαν συνηθισμένες εκφράσεις στα κείμενα των απομνημονευματογράφων τού ’21.

Αλλά και παρακατιανοί είχαν δούλους (γραμματικοί, λογιώτατοι κ.ά.). «Εγώ και ο δούλος  μου», γράφει ένας υποτακτικός τού Κουντουριώτη (Αρχεία Λάζαρου και Γεώργιου Κοντουριώτη. τ. Ζ΄, σ. 487). «Και ο δούλος τής εκλαμπρότητάς σας ταπεινώς σας προσκυνώ και παρακαλώ να προστάξετε κανένα δούλο» (τ. Β΄, σελ. 152).


Ο κοτζάμπασης των Λαγκαδίων Κανέλλος Δεληγιάννης, υπενθυμίζει κάθε τόσο στα Απομνημονεύματά του τη διαφορά ανάμεσα στους φτωχούς και στο αρχοντολόι: «Δέν έχετε ένα δένδρον να σας κρεμάσουν, μήτε τίποτε». Ενώ οι «προεστοί» είχαν «πλούτη, μεγάλας ιδιοκτησίας και ευδαιμονίαν» (τ. Α’, σ. 112). Όλοι ήταν «τυχοδιώκται», που παρέσυραν «την αγέλην εκείνην τού ανοήτου όχλου» (σ. 239). Σε κάθε κατηγορία αντιδρά στερεότυπα: «Κρίνω αναξιοπρεπεπές και εις την καταγωγήν μου και την ανατροφήν μου να απαντήσω» (σ. 244). Κάθε τόσο γράφει γιά τον άλφα ή βήτα, πως ήταν «πρώην υπηρέτης μας»! (τ. Β’, σ. 160).

Τα αρχοντικά των κοτζαμπάσηδων τού Μωριά έμειναν άθικτα ως την εισβολή τού Ιμπραήμ, αν εξαιρέσουμε ορισμένες βιαιότητες κατά την περίοδο τού παρουσιαζόμενου ως εμφύλιου πολέμου τού 1824, που στην ουσία ήταν πόλεμος μεταξύ ομάδων ληστοσυμμοριτών.
 
 

 
 



 



Περισσότερα στοιχεία
γιά την κοινωνική διάρθρωση
τής χώρας μετά το ’21
μπορείτε να βρήτε στο βιβλίο
τού Kυρ. Σιμόπoυλoυ:
«H γλώσσα και τo Eικoσιένα»
(έκδ. «Στάχυ», Αθήνα, 1998),
στο οποίο έχει βασιστεί το άρθρο αυτό.

 
 
 

Διαμάχες γιά ένα άλογο
Ο Γεώργιος Κουντουριώτης διατηρούσε το 1825 ολόκληρο στάβλο με «αράπικα άτια», ιμπροχόρη, σταυλάρχη και σεΐζηδες (ιπποκόμους) μ’ όλο, που ο ίδιος δέν μπορούσε να σταθεί πάνω σε άλογο.

«Την στιγμή, που έβγαινεν από το Ναύπλιον», γράφει ο Κασομούλης γιά τον Κουντουριώτη, που ως πρόεδρος τού Εκτελεστικού είχε αναλαβει την αρχιστρατηγία τής εκστρατείας κατά τού Ιμπραήμ στα Μοθοκόρωνα, «τον απάντησα έξω εις τον δρόμον. Με τον τρόπον όπου εξήρχετο μόλις ανεγνώριζεν ο θεατής τον άνδρα. Ασυνήθιστος ιππεύς, τον βαστούσαν δύο αραπάδες, αιχμάλωτοι ιπποκόμοι, να μή πέση από το περίφημον άλογον, το οποιον κατείχεν». («Ενθυμήματα στρατιωτικά τής επαναστάσεως των ελλήνων», τ. Β’, σ. 38).

Κι ενώ τα άτια ήταν λεία πολέμου από κάποιο μισιριώτικο καράβι, που έπεσε στα χέρια των ναυτικών, αρνήθηκε να παραδώσει έστω και ένα γιά τη συγκρότηση μιάς ίλης ιππικού στο Ναύπλιο. Τελικά, η καβαλλαρία έγινε από τους ντορήδες των χωρικών.

Το περιστατικό είναι εύγλωττο. Αποκαλύπτει, ότι οι κοτζαμπάσηδες συμπεριφέρονταν δεσποτικά, ήταν ασύδοτοι και ποδοπατούσαν τις αρχές τής ισοπολιτείας, που είχαν καθιερώσει οι συνελεύσεις. Αξίζει λοιπόν, να το αφηγηθούμε παραθέτοντας τις πηγές:


Ο Κουντουριώτης εξαγριώθηκε, όταν έμαθε, πως η Διοίκηση τόλμησε να επιτάξει ένα από τ’ άλογά του. Δέν ήταν όμως αληθινή η πληροφορία. Και ο άνθρωπός του στο Ναύπλιο σπεύδει να τον καθησυχάσει (16 Ιουνίου 1825): «Αγνοώ ποίος ηθέλησε να σας συγχύση ειπών, ότι η Διοίκησις επήρε τα άλογά σας και τα έδωσεν εις το συγκροτηθησόμενον ιππικόν και ότι εγώ δέν τα εμπόδισα... Εκλαμπρότατε, τα άλογά σας είναι εις την επίσκεψίν μου, δέκα φοράς την ημέραν πηγαίνω και τα παρατηρώ». (Αρχεία Λάζαρου και Γεωργίου Κουντουριώτη, τ. ΣΤ’, σελ. 314).

Αλλά και ο Μαυροκορδάτος σπεύδει να καθησυχάσει τον Κουντουριώτη. Κανείς δέν πείραξε τ' άλογά του: «Εκλαμπρότατε σεβαστέ μοι Κύριε», γράφει, «διά τα άτια σας δέν είναι αληθές, ότι τα έδωσεν η Διοίκησις. Όθεν αδίκως επιπλήττετε τον Νικόλαον κ.λπ.  Τον σεβαστόν μοι αυτάδελφόν σας προσκυνώ. Ο ευπειθής εις τας διαταγάς σας Αλ. Μαυροκορδάτος». (ένθ. αν.. τ. ΣΤ’, σελ. 314).

Την ψυχολογία των αρχόντων εκφράζει ένα γράμμα (21 Μαΐου 1826) τού Γεωργίου Σταύρου στον πάτρωνά του Γεώργιο Κουντουριώτη, γιά την περιλάλητη υπόθεση ενός άλλου αλόγου από το στάβλο τού υδραίου κοτζάμπαση, που τόλμησε να επιτάξει η στρατιωτική διοίκηση:

«Και αυτήν την στιγμήν μοι έδειξεν ο κυρ Νικόλαος Οικονόμος γράμμα σας, με το οποίον λέγετε να συνεργήσω περί τού αρπαχθέντος αλόγου σας. Κατα το παρόν είπα τού Φωτομάρα, ότι από σταύλον Κουντουριώτικον άλογον δέν παίρνεται όσον ημείς ζώμεν οι ρουμελιώται. Το άλογον να βαλθή εις τον τόπον του και η εκλαμπρότης σας, αν το κρίνετε εύλογον, θεληματικώς ημπορείτε να προσφέρετε εν εις το έθνος.

»Αληθινά, όλοι ηναγκάσθησαν, άνευ εξαιρέσεως, να δώσουν άλογα εις το έθνος. Οι ευεργέται τής Ελλάδος και κορυφαίοι τού έθνους εξαιρούνται, και αυτοί είναι μόνοι οι Κουντουριώται». (Αρχεία Λάζαρου και Γεωργίου Κουντουριώτη, τομ. Ζ', σελ. 111).
 
 

 





 
 
Γεώργιος Σταύρου
.

Ταμίας τού Κουντουριώτη το 1824,
επί προεδρίας του στο Εκτελεστικό.
Υπήρξε όργανο και πληροφοριοδότης
των Κουντουριωτών, ένας χαμερπής
αυλοκόλακας, που ασχολούταν
με τα άλογα των αφεντικών του.
Αναρριχήθηκε μέχρι τού αξιώματος
τού διοικητή τού πρώτου
τραπεζικού ιδρύματος.
 
 
 

Το 1826, με ομόφωνη απόφαση λαού και στρατού στο Ναύπλιο, ύστερα από μιά φλογερή δημηγορία τού Γ. Γενναδίου επιτάχθηκαν όλα τα άλογα γιά τη συγκρότηση νέας μονάδας ιππικού. Δέν έγινε καμμία εξαίρεση. Οι άρχοντες όμως, αγωνίστηκαν με πείσμα να κρατήσουν τα άλογα τους - και δέν είχαν ένα και δύο. Χαρακτηριστικές είναι οι αντιδράσεις τού Κουντουριώτη, όπως αποκαλύπτονται στο γράμμα τού Γ. Σταύρου (15 Ιουνίου 1826):  

«Ο χθεσινός λόγος τού Γενναδίου εστάθη ολίγον αστόχαστος, ότι, μεταξύ των καλών, όπου είπεν, επρόβαλεν εις τους στρατιώτας και εις τον λαόν να εκλέξουν αρχηγόν εις τους Μύλους και αρχηγόν τής καβαλλαρίας (ώστε η Διοίκησις καταντά ασήμαντος) και έπειτα είπεν, ότι να διορίση ο λαός και στρατιώτας ανθρώπους να υπάγουν εις κάθε σπίτι και παραλάβουν τα άλογα ενός εκάστου άνευ εξαιρέσεως και όστις εναντιωθή να τον θυσιάζουν. Επήραν τού Ζαΐμη και όλων, άνευ εξαιρέσεως. Επήραν και εδικά σας. Πλην ο Κουλάς (το όνομα τού αλόγου) δέν ήθελεν να παραδοθή και ολίγον έλειψεν να βλάψη τους εν Πλατάνω συναθροισμένους. Τον Κουλάν λοιπόν, τον επέστρεψαν εις τον σταύλον και εβάσταξαν τα άλλα δύο.

»Μοι είπεν ο αδελφός τού Νικόλαου, ότι τον επροστάξατε να σας στείλη τα τρία άλογά σας και εζήτει εις τούτο την συνέργειάν μου. Πλην, εις ποίον να ομιλήσω; Εις όλον τον λαὸν και τους στρατιώτας; Ενεκρίθη λοιπόν, να ομιλήση ο Πολυχρονιάδης με τους κολλήγας του και εγώ με τον Χ”Μιχάλην, οπού κρυφίως να επιστραφούν τα αλογα, αν δυνατόν.

»Μοι κακοφαίνεται, διότι μίαν ημέραν πρότερον να μήν δώσετε αυτόν τον διορισμόν τής αποστολής των. Διά τώρα ούτε τού Κουλά η αποστολή δέν συμφέρει, ότι ο λαός και οι στρατιώται ημπορούν νά πράξουν κανένα φόνον και να δυσφημισθή καὶ τα λαμπρόν σας όνομα. Εις την συνάθροισιν χθες εις τον Πλάτανον έλεγον, όλα τα άλογα τα επήραν και τού προέδρου Κουντουριώτη
» (τ. Ζ’, σελ. 142).

Οι απειλές και οι μεσολαβήσεις καρποφόρησαν και από τα τρία άλογα κρατήθηκε ένα μόνο στο ιππικό. Αλλά αμέσως άρχισαν νέα διαβήματα, προς την Κυβέρνηση αυτή τη φορά, γιά την επιστροφή και τού τρίτου αλόγου.

Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Η κατάσταση χαροπάλευε και η κυβέρνηση ασχολούταν με το άλογο τού Κουντουριώτη.


Τελικά, όλοι υπέκυψαν. Το άλογο τού Κουντουριώτη δέν θα ακολουθήσει την εκστρατεία, όπως φαίνεται από γράμμα τού Γρ. Σούτσου (1 Σεπτεμβρίου 1826) από το Ναύπλιο: «Με ευχαρίστησίν μου σας γράφω, ότι ο κύριος Τζαμαδός, τον οποίον πολλάκις ενώχλησα περί τούτου, μοι υπεσχέθη την αποστολήν τού αλόγου σας εις το Καστρί» (σελ. 259).

Απορεί κανείς τὶ χρειάζονταν τα αράπικα αίτια στις βραχουριές τής Ύδρας, τη στιγμή μάλιστα, που κι ο τελευταίος χωριάτης τού Μωριά είχε παραδώσει το ετοιμόρροπο άλογό του γιά τη νεοσύστατη καβαλλαρία. Και γιατὶ τόση επίσημη και ανεπίσημη αλληλογραφία και διαβήματα τη στιγμή, που είχαν γίνει στάχτη ο Μωριάς και η Ρούμελη από τα στρατεύματα τού Κιουταχή και τού Ιμπραήμ.

Επιτέλους, το τρίτο άλογο έφθασε στον Πόρο και οδηγήθηκε στο στάβλο τού μοναστηριού. Ο αυλοκόλακας Γ. Σταύρος μεταδίδει στον Κουντουριώτη στὶς 9 Οκτωβρίου 1826 την πολυσήμαντη είδηση:

«Έστω προς είδησίν σας, ότι ο ηγούμενος έδωκεν κριθάρι τού Λογοθέτου διά το άλογόν σας». Ήταν μιά γενναιοδωρία, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει στον ηγούμενο την εύνοια τού υδραίου μεγαλοκαραβοκύρη. Αλλά τρεις μέρες αργότερα, ο Σταύρος σπεύδει να πληροφορήσει τον αφέντη του: «Έγινεν ένα λαθος όμως εις την υπόθεσιν τού κριθαρίου. Όχι κριθάρι, αλλά άχυρον έδωκεν ο ηγούμενος χάριν, και δέν ηξεύρω πώς παρήκουσα» (σελ. 300).
 
 

 
Ο Γεώργιος Κουντουριώτης με το φέσι του. (Το πορτραίτο φιλοτεχνήθηκε το 1845, πολύ μετά το ’21 και τη δημιουργία τού κράτους).

Πριν το ’21 ήταν μεγαλοκαραβοκύρης. Μετά το ’21 αύξησε την περιουσία και την ισχύ του αναρριχώμενος -αν και αγράμματος- σε όλα τα αξιώματα (πρόεδρου Νομοτελεστικού, γερουσιαστή, υπουργού κ.ά) έως και τού πρωθυπουργού.

Γιά τις ανάγκες των επιχειρήσεων δέν έδωσε ούτε ένα άλογο από το στάβλο του.

 
 
 

Ναπολέων τής Ελλάδας
Μερικοί από τους μηχανορράφους, που είχαν προσκολληθεί στον Κουντουριώτη κατόρθωσαν να τού υποβάλουν την υπερφίαλη ιδέα, ότι μπορούσε να γίνει ένας νέος Ναπολέοντας, να δημιουργήσει δυναστεία και να στεφθεί μονάρχης! Γράφει σχετικά ο καλά πληροφορημένος γιά τις πολιτικές ίντριγκες τής εποχής κοτζάμπασης τού Μωριά, Κανέλλος Δεληγιάννης:

«Ο Μαυροκορδάτος και ο Κωλέτης, βλέποντας την απροσδόκητον επιτυχίαν τού Κουντουριώτη, να έλθη όλον το δάνειον εις τας χείρας του, να κατευνάση όλας τας ταραχάς τής Πελοποννήσου και να συντρίψη την οφρύν τού Κολοκοτρωναίικου, Υψηλαντικού και Μεταξικού συστήματος και να τους ταπεινώση εις τόσον βαθμόν, έκριναν αναγκαίαν την περίστασιν να κατορθώσουν, ιδίως έκαστος, τους μακιαβελικούς και καταχθονίους σκοπούς των, να καταντήσουν αυτοί, πρώτοι και κύριοι τού πεδίου τής μάχης.

»Επιτυχόντες δε και την κουφόνοιαν και λύσσαν τής δοξομανίας τού Κουντουριώτη, μετεχειρίσθησαν όλα τα μέσα τής ραδιουργίας και μηχανορραφίας, ο μεν διά τής καταχθονίου πολιτικής τού φαναριωτισμού, ο δε διά τής δολίου και επιβούλου αληπασιαλικής πολιτικής και, ιδίως έκαστος, και ένεκα ιδίου σκοπού και συμφερόντων, ενέσπειραν με πολλήν επιτηδειότητα εις τον εγκέφαλον τού Κουντουριώτη, ότι, εάν θέλη διά να αποκατασταθή ένας άλλος Ναπολέων, απόλυτος και διαδοχικός μονάρχης τής Ελλάδος, να αφήση αθάνατον το όνομά του εις τη ιστορίαν των εθνών». (Καν. Δεληγιάννη, Απομνημονεύματα, τ. Β’, σελ. 185).

Και σε άλλο σημείο: «Ηύραν τον κυρ-Γιώργην κουτόν και δοξομανή και τού υπόσχονται να τον κάμουν βασιλιά και αυτός ο ανόητος το επίστευσε, και ο σκοπός αυτών είναι να αρπάξουν τας λίρας τού δανείου, να γυμνώσουν και το Μωριά, έπειτα να τού φαν και αυτουνού το κεφάλι, διότι αυτοί δέν αποφασίζουν να χάσουν τα αρματολίκια τους, παρά αν σταθούν και κάμουν κανένα δύο πολέμους και όταν θα ιδούν, ότι δέν θα ημπορέσουν να νικήσουν τον Ιμπραήμ πασιάν, τότε θα αναχωρήσουν να παν εις τα αρματολίκια τους πάλιν» (σελ. 225).
 
[Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Η κατάχρηση των αγγλικών δανείων από τους «ημέτερους» το ’21].
 
 

Αγράμματος, ανίδεος, ακατάλληλος
Ο ίδιος ο Γ. Κουντουριώτης ομολογεί σε επιστολή του, πως είναι αγράμματος και ανίδεος στα δημόσια πράγματα και φυσικά ακατάλληλος γιά πρόεδρος τού Εκτελεστικού:

«Εγώ γνωρίζω τον εμαυτόν ανάξιον τού τοιούτου μεγάλου αξιώματος, επειδή είμαι στερημένος από τα μέσα, τα οποία αναγκαιοί να είναι προικισμένος όποιος ήθελε δεχθή το τοιούτον, από παιδείαν, από πολιτικήν και από άλλα. Εγώ όμως, κακή τύχη, είμαι γυμνός από όλα αὐτα. Μόλις να εμπορώ να εκφράζωμαι την καθομιλουμένην διάλεκτον». (Αρχεία Λάζαρου και Γεωργίου Κουντουριώτη, τ. Ζ’, σελ. 557). Δέχτηκε όμως, τελικά. Πήραν τα μυαλά του αέρα. Η φατρία χρειαζόταν αγράμματο και ανίκανο ηγέτη γιά να τον έχει τού χεριού της.

 
 

Ο πρόκριτος - μπέης τής Γαστούνης
Οι πρόκριτοι τού Μωριά και των νησιών εννοούσαν να διατηρήσουν τα προνόμια τής οθωμανικής περιόδου. Να απολαμβάνουν τις προσόδους των γαιών και τα άλλα εισοδήματα και να κρατούν στην υποταγή τους τον πληθυσμό. Να διατηρούν όχι μόνο τα υλικά προνόμια, αλλά και τους τίτλους, που είχαν κατα τη διάρκεια τής οθωμανικής περιόδου.

Στὸ φύλλο 39 (14 Μαΐου 1824) των «Ελληνικών Χρονικών» τού Μεσολογγίου δημοσιεύεται σχόλιο γιά τον κοτζάμπαση τής Γαστούνης,
Γ. Σισίνη
:

«Τον βλέπομεν, προσέτι, να παραπονήται, ότι δέν έχει χρήματα. Παράξενον πράγμα. Τρεις ολοκλήρους χρόνους, κατά σειράν, ο κύριος Σισίνης συνάζει τής Γαστούνης όλα τα πλούσια εισοδήματα. Στρατόπεδον δέν εσύστησε, στρατεύματα ποτέ δέν επλήρωσε, και παραπονείται, ότι δέν έχει χρήματα...

»Πώς γίνεται, ενώ τα περισσότερα κτήματα τής Γαστούνης είναι εθνικά, να τα τρυγά και να τα απολαμβάνη ένας μόνος άνθρωπος. Αυτός φαίνεται, ότι κολακεύεται με τον συγχαμένον τού Αφέντη τίτλον του, και θέλει με τα σωστά του να γένη αφέντης τούρκος».

Μιά βδομάδα αργότερα (φύλλο 41 τής 21 Μαΐου 1824), τα «Ελληνικά Χρονικά» επανέρχονται με νέα σχόλιο, ύστερα απο γράμμα γαστουναίου, που αναφέρει, ότι «ο κύριος Σισίνης στρατολογεί εις την επαρχίαν με μεγάλην δραστηριότητα»: «Πολύ υποπτευόμεθα, ότι αυτός ο άνθρωπος γυρίζει από όποιον μέρος τού φυσήσει ο άνεμος, επειδή είμεθα βεβαίως πληροφορημένοι, ότι αυτός έβαλεν εις δημοπρασίαν ινκάντο διάφορα χωρία τής Γαστούνης, και το βδελυρώτερον, ότι απαιτεί να ονομάζωνται οι υιοί του με τους τούρκικους τίτλους Μιχαήλ Μπέης, Χρυσανθόμπεης κ.λπ.. Ο Θεὸς να τού δώση φώτισιν να αποτάσσεται εις την νόμιμον Διοίκησιν και να ξετινάξη από επάνω του, τέλος πάντων, τα τοιαύτα τούρκικα προνόμια».

Και στις 6 Αὐγουστου 1824 έγραψαν: «Ο κύριος Σισίνης, όστις είχε κινητήν κατάστασιν 150 χιλ. γροσίων χρέους προ τής επαναστάσεως και όστις ήτον τότε ως νεκρός, εμψυχώθη πάραυτα κατά την έναρξιν τού παρόντος πολέμου από τας διαρπαγάς του και καταχρήσεις: κατέφαγε την μικράν Αίγυπτον Γαστούνην τόσους χρόνους. Έμβασεν εις Ζάκυνθον μιλλιόνια γροσίων και πολυτίμων πραγμάτων και φανερά και κλεπτικά (μέσα εις ασκούς βουτύρου, τυριού κ.λπ.) και δέν ασχύνεται να λέγη σήμερον, ήτο πλούσιος και επτώχευσε».
 
 



 
Ο πανίσχυρος πρόκριτος τής Γαστούνης Γεώργιος Σισίνης
διατήρησε όλα τα προνόμιά του μετά το ’21,
καθώς και τον τίτλο τού Μπέη, ακόμα και γιά τους γιούς του.
Εξελέγη πρόεδρος τής Γ΄Εθνοσυνέλευσης στην Ερμιόνη και
στις 19 Μαρτίου στην Τροιζήνα. (Πίνακας, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).
 
Σήμερα, οι κάτοικοι τής Γαστούνης τιμούν ακόμα τον Σισίνη.
Η οικία των Σισιναίων (δεξιά) αποτελεί ένα από τα αξιοθέατα
τού τόπου, που πρόκειται μάλιστα, να χρησιμοποιηθεί ως μουσείο
με κειμήλια τής οικογένειας και ως πολιτιστικό κέντρο.

 
 
 

Τα τζάκια τής Κορινθίας
Γράφει ο ιστορικός Ν. Σπηλιάδης: «Οι ολιγαρχικοί έλαβον τοιαύτην έξιν να θεωρούν τας επαρχίας ως κτήματά των, ώστε όσακις προέκειτο να ομιλήσωσι διά τας επαρχίας έλεγον έκαστος αυτών “η επαρχία μου” και ποτέ δέν προέφερον την λέξιν επαρχία χωρίς “μου”
». («Απομνημονεύματα συνταχθεντα διά να χρησιμεύσουν εις την ελληνικήν ιστορὶαν», Αθήνα, 1857, τ. Β', σελ. 4. υποσ.).

Το αρχοντολόι τής Κορινθίας αιματοκύλισε πολλές φορές την επαρχία σε εμφυλίους πολέμους κατά τη διάρκεια τού ‘21. Τα τζάκια διεκδικούσαν γιά λογαριασμό τους τις πλούσιες προσόδους και τη διαιώνιση των προνομίων τής οθωμανικής περιόδου.

 
 

 







«Ο Πανούτσος Νοταράς ζητούσε να αποκαλούν τον Γιάννη Νοταρά στρατηγό και αρχοντόπουλο, διότι ούτως εθεραπεύετο η μετριοφροσύνη του θέλοντας να λέγεται αυθέντης και άρχων ως και προ τού 1821, να στερεώση και διατηρήση την αρχοντείαν του διά των όπλων των ρουμελιωτών».
(Ν. Σπηλιάδη: «Απομνημονεύματα συνταχθέντα διά να χρησιμεύσουν εις την ελληνικήν ιστορὶαν», Αθήνα, 1857, τ. Β',
σελ. 5).
 
 
 

Το μπεηλίκι τής Μάνης
Οι Μαυρομιχαλαίοι διατήρησαν τον τούρκικο τίτλο και κατά τη διάρκεια τού ‘21, αλλά έχασαν μερικά οικονομικά προνόμια. Πριν από το ‘21 ήταν δικές τους οι εισπράξεις τής δογάνας (τού τελωνείου). Είχαν το μονοπώλιο τού λαδιού και των βελανιδιών. Ενώ γινόταν χαμός το 1822, οι  Μαυρομιχαλαίοι αγανακτούσαν, επειδή εξαιτίας των επιχειρήσεων είχαν περιορισθεί τα εισοδήματά τους.

Γράφει ο Σπηλιάδης: «Εν τοσούτω, ο Π. Μαυρομιχάλης, όστις δέν έχει πλέον εις την Μάνην την προ τής επαναστάσεως ισχύν και δέν απολαύει πλέον εκείθεν κανέν εισόδημα, στρέφει την προσοχήν του εις την Εύβοιαν, όπου ελπίζει να λάβη δύναμιν, αν ήθελε συντελέσει εις την απελευθέρωσίν της. Ηκούσθη ποτε λέγων: ”Ας με δώσωσι την Εύβοιαν διά να απολαύσω τα εισοδήματά της και να ζήσω αξιοπρεπώς“».
 
 

 
 Καμαρωτός ποζάρει ο δολοφόνος τού Καποδίστρια, Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης. (Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο).

Η πολιτική τού Καποδίστρια σκόπευε στον περιορισμό των προκρίτων τής Πελοποννήσου, γεγονός, που επηρέαζε και την οικογένεια των προεστών τής Μάνης, των Μαυρομιχαλέων, οι οποίοι ήθελαν να διατηρήσουν τον προσπορισμό των εσόδων από τη φορολογία τής περιοχής τους. Αποκορύφωμα τής σύγκρουσης τού Καποδίστρια με την οικογένεια Μαυρομιχάλη ήταν η δολοφονία του, το 1831, από τον γιό τού Πετρόμπεη, Γεώργιο και τον αδελφό του Κωνσταντίνο.

 
 
 

Χρυσή εποχή γιά την Ύδρα
Ο γιός ενός άλλου μπέη, σε γράμμα του προς τον Πρόεδρο τού Εκτελεστικού Γ. Κουντουριώτη (6 Μαρτίου 1825), υπενθυμίζει με υπερηφάνεια τον τούρκικο πατρικό τίτλο και τα πλούτη τής οικογένειας: «Και να είμαι υιός τού ποτέ Τζανέσμπεη Γρηγοράκη, όπου εκτυπούσε καμπάνα εις την τραπεζάν του διά να τρώγη ο κόσμος». Υπογραφή: Πιέρρος Μπεηζαδές Γρηγοράκης.

Όπως η Μάνη έτσι και η Ύδρα αποτελούσε ως την απελευθέρωση μιά μικρή αυτόνομη επικράτεια. Το λιμάνι τού νησιού ήταν porto libro, τα λιμενικά και τελωνειακά δικαιώματα κατέληγαν στο ταμείο των προυχόντων. Οι υδραίοι περιφρονούσαν τα θεσπίσματα των εθνοσυνελεύσεων περί λειών πολέμου. Αντί να παραδίνουν τα φορτία-λάφυρα τα μεταπουλούσαν στη Διοίκηση.

Από τα γεγονότα τού ‘21 πλούτισαν ακόμη περισσότερο οι πάμπλουτοι άρχοντες και οι στέρνες έμεναν πάντοτε γεμάτες τάλληρα. Πούλησαν στο κράτος τα κανόνια, που ξήλωσαν από τα καταστραμμένα Ψαρά. Πούλησαν τα αράπικα άλογα, που πήραν, όταν αιχμαλώτισαν αιγυπτιακά καράβια. Εμπορεύονταν τα σιτοφορτία -λείες πολέμου- οργανώνοντας βιομηχανία παραγωγής γαλέτας στην Ύδρα. Κι ούτε στιγμή δέν άφησαν την πειρατεία.


Όταν μάλιστα ο Γ. Κουντουριώτης έγινε πρόεδρος τού Εκτελεστικού, ήρθε η χρυσή εποχή γιά την Ύδρα. Οι ίδιοι οι Κουντουριωταίοι συμπεριφέρονταν και αναγνωρίζονταν ως ηγεμόνες.

Τα πλούτη στο εξωτερικό
Ο Κανέλλος Δεληγιάννης, αποκαλύπτει τη στάση των προεστών ύστερα απο το ’21. Όλοι φρόντισαν να εξασφαλίσουν τις οικογένειες και τα πλούτη τους στο εξωτερικό: «Είναι αδιαφιλονικήτως βέβαιον, ότι οι μεν άλλοι προύχοντες, όλοι ανεξαιρέτως, έστειλαν τας οικογενείας των, εκ τής ανάγκης με την εκλεκτήν περιουσίαν των να τας εξασφαλίσουν εις τας Ιονίους νήσους από πάντα ενδεχόμενον κίνδυνον, επίσης και δευτέρας και τρίτης ακόμη τάξεως κατοικούντες εις τα παράλια και διέμενον εκεί ως τον ερχομόν τού Καποδιστρίου.

»Ο Ζαΐμης, ο Σωτήρης Χαραλάμπης, ο Θάνος Κανακάρης, ο Σισίνης, οι Λονταίοι, ο Φωτήλας, ο Θεοχαρόπουλος, οἱ πέντε αδελφοί Ζαριφαίοι, οι Τζανεταίοι, όλοι οι πρόκριτοι τού Πύργου και τής Γαστούνης, πολλοὶ καλαματιανοί και νησιώται, ο Κρεββατάς, οι Περουκαίοι καὶ Βλάσηδες και άλλοι, οι μεν εις την Ζάκυνθον, οι δε εις τον Κάλαμον και άλλοι εις τα Κύθηρα». (ένθ. αν. τ. Α’, σελ. 170).


Πρίγκιπες, υψηλότατοι,
εκλαμπρότατοι κ.λπ. κ.λπ.

Υπήρχαν και οι φαναριώτες με τους τουρκικής απονομής πριγκιπικοὺς τίτλους. Οι άνθρωποι τού Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, πρίγκιπα τον προσαγόρευαν και κατά την περίοδο, που είχε διορισθεί Διευθυντής τής Δυτικής Χέρσου Ελλάδος και αργότερα, όταν ανέλαβε τη Γραμματεία τού Εκτελεστικού.
 
 

 

Ο «πρίγκιψ
Μεσολογγίου Μαυροκορδάτος
».
Σχετικά με τον πριγκιπικό αυτό τίτλο μας πληροφορεί ο Κάρπος Παπαδόπουλος: «Ο Αλ. Μαυροκορδάτος διά να στερεωθή εις την Δυτικήν Ελλάδα εσύνθεσεν έγγραφον διαλαμβάνον την αναγνώρισιν και επικύρωσιν τής εις το τμήμα εκείνο πολιτικής αρχηγίας του και την ονομασίαν Πρίγκιψ, το οποίον πολλοί των προυχόντων και σωματαρχών τής Ακαρνανίας και Αιτωλίας υπέγραψαν». Τον πριγκιπικό τίτλο υιοθέτησε το Βουλευτικό και η Κυβέρνηση.
 
 
 

Την έδρα τής Αρχής τής «Επικρατείας τής Δυτικής Ελλάδος» οι άνθρωποί του την ονόμασαν «Παλάτιον», μ' όλο, που στον Οργανισμό δέν αναφερόταν τίποτα γιά παλάτια. (Α. Μάμουκα: «Τα κατά την αναγέννησιν τής Ελλάδος», τ. Α'. Ένα έγγραφο τής 12ης Μαρτίου 1822 κατέληγε με την ένδειξη «Εκ τού παλατίου εν Βραχωρίω», Ι. Φιλήμονος: «Δοκίμιον ιστορικόν περί τής ελληνικής επαναστάσεως», τ. Δ’, σελ. 507-508 και σελ. 337).

Το ότι ο πριγκιπικός τίτλος χρησιμοποιύταν ύστερα από πρωτοβουλία τού ίδιου τού Μαυροκορδάτου προκύπτει και από το γεγονός, ότι ο Μπάυρον τον αποκαλούσε από τον καιρό κιόλας τής πρώτης γνωριμίας τους στην Ιταλία «Υψηλότατο» (Νικ. Δραγούμης και André Maurois, Byron, σελ. 417).
 
Ο Κοραής στηλίτευε τον Μαυροκορδάτο και τους φαναριώτες, που κατέβηκαν στον ελλαδικό χώρο προβάλλοντας πριγκιπικούς τίτλους. Διαβάζοντας σε γαλλική εφημερίδα την είδηση περί επιστολής τού «κόμητος Μεταξά» στον πάπα τής Ρώμης αναφώνησε: «Άλλο τούτο βενετικής χειροτονίας επιτραχήλιον». (Αδ. Κοραή: «Επιστολαί», έκδ. Βαλέτα, τ. Β΄, σελ. 331).

Ο Κων. Πολυχρονιάδης έγραφε από την Πίζα στον Γεώργιο Πραΐδη (22 Μαΐου 1822): «Ανέγνωσα προσέτι επιστολήν τού Κοραή όστις γελά διά τα παράσημα και διά τους τίτλους μαρκέζων, κομήτων και βαρώνων εις το Συνέδριον τού Αρείου Πάγου» (ένθ. αν.).

Ο κόμης Ανδρ. Μεταξάς
 
«Μεγάλη ήτο η πρόνοια, εις τας κεφαλάς των φαναριωτών, διά τον εαυτόν των. Αυτοί και εις τας πλέον κινδυνώδεις περιστάσεις περί τού συμφέροντός των επρόβλεπαν, διότι τότε είχαν πείσει τα νομοθετικά και διοικητικά σώματα να δώσωσι προς αυτούς τα ειρημένα πιστοποιητικά έγγραφα των εκδουλεύσεών των, βεβαιούντα, ότι αυτοί το παν έκαμαν, και έσωσαν την Ελλάδα, και προσέτι επεκύρωσαν και τους τίτλους των τους πριγκιπικούς, και άλλους τοιούτους. Εβαθμολόγησαν προς τούτοις και εκ των μή ελευθέρων επαρχιών πολλούς, και άλλους ελθόντας εις τον αγώνα διά τύχην... Διά των τοιούτων ψευδών αξιωμάτων και αγυρτιών εθάμβωσαν τον τόπον, και εφάνησαν μεγάλοι». (Φωτάκου: «Απομνημονεύματα περί τής ελληνικής επαναστάσεως», έκδ. 1960, σελ. 296).
 
 

 
Ο Υψηλότατος Πρίγκιψ
Δημήτριος Υψηλάντης

 
Η περίπτωση τού πριγκιπικού τίτλου τού Δημήτριου Υψηλάντη παρουσιάζει ενδιαφέρον. Το σχέδιο γιά την οργάνωση πολιτικής Αρχής στο Μωριά, που καταρτίσθηκε από τον ίδιο στα Βέρβαινα (το καλοκαίρι τού 1821) έχει τον τίτλο «Γενικός Οργανισμός τής Πελοποννήσου τον οποίον επρότεινεν ο Υψηλότατος Πρίγκιψ Δημήτριος Υψηλάντης». (Α. Μάμουκα, ένθ. αν. τ. Α΄, σελ. 9).

Άλλους τίτλους, που απονέμουν οι περί τον Υψηλάντη με το σχέδιο τού Γενικού Οργανισμού Πελοποννήσου είναι τού Ενδοξοτάτου, τού Ευγενεστάτου και τού Λογιωτάτου. Ενδοξότατος αποκαλείται ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Πανιερώτατος Άγιος ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, Ευγενέστατος ο Ασημάκης Ζαΐμης και Λογιώτατος ο Γεώργιος Παγωνόπουλος.
 
Λίγους μήνες αργότερα (27 Δεκεμβρίου 1821), στο οριστικό κείμενο τού Οργανισμού, ο Υψηλάντης αποκαλείται «Εκλαμπρότατος Πρίγκιψ». Αλλά είχαν προλάβει ο Μαυροκορδάτος και οι αυλικοί του. Το ψήφισμα τής Συνελεύσεως τής Δυτικής Χέρσου Ελλάδος αρχίζει ως εξής: «Ο Εκλαμπρότατος Πρίγκιψ Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, τού οποίου όχι μόνον εγνωρίσθησαν ο ζήλος...». Τον Ιανουάριο τού 1822 απέκτησε τον επίζηλο τίτλο τού Εκλαμπροτάτου και ο Πρόεδρος τού Εκτελεστικού.

Ο Νόμος Ι ορίζει: «Προσωρινή Διοίκησις τής Ελλάδος. Προς τον Εκλαμπρότατον Πρόεδρον τού Εκτελεστικού.

»Κοινή βουλή και πάψει εγκρίνομεν αρμόδιον και άξιον εις την επιτροπείαν τού Μινίστρου των πολεμικών, τον ενδοξότατον Πετρόμπεην Μαυρομιχάλην, με την συγκατάθεσιν τής ιδίας του ενδοξότητος. Εν Επιδαύρω τή 16 Ιανουαρίου 1822».

Και παρά το γεγονός, ότι οι καταστατικοί χάρτες όριζαν ισότητα απέναντι στο νόμο και απέκλειαν κάθε λογής διακρίσεις, φαναριώτες, κοτζαμπάσηδες, λογιώτατοι και η στρατιωτική αριστοκρατία έμειναν προσηλωμένοι με ευλάβεια στην πολιτική  αλληλοαπονομής κούφιων τίτλων.


Στο Προσωρινό Πολίτευμα τής Επιδαύρου (1 Ίανουαρίου 1822) αναφέρεται (κεφάλαιο «Περί των δικαιωμάτων των κατοίκων τής Επικρατείας τής Ελλάδος»): «... γ) Όλοι οι έλληνες εισίν όμοιοι ενώπιον των νόμων άνευ τινός εξαιρέσεως ή βαθμού ή κλὴσεως».

Και στο «Πολιτικὸν Σύνταγμα τής Ελλάδος» (κεφ. Γ'. Δημόσιον Δίκαιον των Ελλήνων): «... 27. Κανένας τίτλος ευγενείας δέν δίδεται από την Ελληνικήν Πολιτείαν. 28. Τα επίθετα Εκλαμπρότατος, Εξοχώτατος κ.λπ. δέν δίδονται εις κανένα έλληνα εντός τής Επικρατείας
».
 
 

 
 

 

Θεοφιλέστατος,
πανοσιολογιώτατος,

αιδεσιμολογιώτατος
κ.λπ. κ.λπ..


Ιερείς:
Οι μόνοι,
που διατηρούν
μέχρι και σήμερα
τους πομπώδεις
τίτλους τους
.


(Πηγή:
«Δίπτυχα
τής Εκκλησίας
τής Ελλάδος»).


 
 
 

Τιτλούχοι και στα νησιά
Στα νησιά τού Αίγαίου είχε διατηρηθεί μιά περίεργη αριστοκρατία των ρωμιών με τουρκοφαναριώτικους τίτλους. Ο Νικ. Κασομούλης, που βρέθηκε σ’ ένα χορό στην Τήνο το 1821, δέν κρύβει την έκπληξή του:

«Τί να ιδώ εκείνο το εσπέρας; Σωρόν παρθένων, σωρόν γυναικών ευγενών, αυθεντισσών, δομνίτζων, ”οι μπέηδες“, ”οι αυθένται“, ”οι σπαθάριοι“, ”οι σελιχτάροι“ άκουγες» (ένθ. αν., τ. Α’, σελ. 71). Οι παλαιοί τουρκικής χειροτονίας τιτλούχοι επιθυμούσαν τη διατήρηση των προνομίων τους.
 
 

Κοτζαμπάσηδες εναντίον παιδείας
Οι κοτζαμπάσηδες άγωνίζονταν να διαιωνίσουν τα προνόμια, που είχε παραχωρήσει η οθωμανική εξουσία. Όλοι ήταν εμποτισμένοι με αντιλαϊκά φρονήματα. Ο Φωτάκος βρήκε τὸ 1826 στο κτίριο τού σχολείου Τρικκάλων Κορινθίας ένα εκπληκτικό εγγραφο:
 
 

Ο διαχρονικός κοτζαμπαδισμός
τής Ρωμιοσύνης
 
«Ένα συμφωνητικόν των αδελφών Νοταραίων και τού διδασκάλου, το οποίον έλεγε και υπεχρέωνε τον διδάσκαλον να μή παραδίδη τα αυτά μαθήματα, τα οποία θα διδάσκη τα παιδιά των, και εις τα παιδιά των λοιπών κατοίκων, αλλά απλούστερα και όχι όμοια.

»Αν όμως ήθελε παραβή την συμφωνίαν ταύτην, θα τού κρατείται ο μισθός» (ένθ. αν. σελ. 604).
  
Οι κοτζαμπάσηδες τής Κορινθίας, με την τυραννοαριστοκρατική νοοτροπία τους φρόντιζαν να διατηρούν τα παιδιά των ραγιάδων στην αμάθεια, γιατί γνώριζαν τη σημασία τής παιδείας. Ένα φαινόμενο διακρίσεων μοναδικό. 
 
 
 

 
 


Το άρθρο αυτό εντάσσεται στο Αφιέρωμα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
1821: Η αποστασία των ρωμιών,
στο οποίο περιλαμβάνονται επίσης, τα παρακάτω άρθρα:

Η ανώμαλη προσγείωση των φιλελλήνων
Μυθοπλασίες τής Ρωμιοσύνης
Αλληλοσεβασμός στους «επουράνιους»
Μεταγενέστερες παραχαράξεις τού Θούριου τού Ρήγα
Ποιά 400 χρόνια; Ποιά σκλαβιά;
Η άρνηση τού οθωμανικού παρελθόντος μας
1821: Πώς οι ρωμιοί μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»
Η λαφυρομανία των «αγωνιστών» τού ’21
Τους έφαγε το... φεγγάρι !
Τυχοδιώκτες και μαχαιροφόροι
Από την Τριπολιτσά στην... Τρόικα
Όταν οι ρωμιοί, με θείες ευλογίες βομβάρδιζαν την Ακρόπολη...
Η θρησκοληψία τού Μακρυγιάννη
Η κατάχρηση των αγγλικών δανείων από τους «ημέτερους» το ΄21
Βίος και πολιτεία τού Διον. Σολωμού

Το Αφιέρωμα συνεχίζεται...



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29087 έγραψε...
Δεν βλέπω διαμαρτυρίες! Φαίνεται ότι τα ντοκουμέντα υφάνθηκαν σε γερό στημόνι. Σ. Βασδέκης

24.05.2014, 10:26:48





Ανώνυμος 29088 έγραψε...
Άσε μας που δεν βλέπεις διαμαρτυρίες.Το έχουμε ξαναπεί: Ο λιβελλογράφος δεν απαντάει ποτέ σε όσα του καταμαρτυρούν.
Το κυριώτερο: Αγνοεί εντελώς το ιστορικό γίγνεσθαι των επαναστάσεων, των εθνών και των κρατών! Απλουστεύει τα πάντα, κάνει συρραφές κειμένων, τελείως ξεκομμένα από όλο συγγραφικό κείμενο και τα ...σερβίρει, σε όποιον ήθελε προκύψει αδαής.
Η σοβαρότητα του ιστολογίου, αποδεικνύεται και από τις συχνές αναρτήσεις με κομπογιαννίτικες ιατρικές απόψεις! Εκτός δηλαδή από το να βρωμίζει την ιστορία με φαιδρές απόψεις και "ντοκουμέντα" , βουτάει και εις την ιατρικήν!!
24.05.2014, 11:30:47





Ανώνυμος 29089 έγραψε...
Αυτό το είχα διαβάσει παλιά και το προτείνω:
http://el.wikipedia.org/wiki/Ιστορία_(κωμικοτραγική)_του_Νεοελληνικού_κράτους

I.Bielidopoulos
24.05.2014, 12:02:41





Ανώνυμος 29090 έγραψε...
Αν το αρθρο εχει βασιστει σε βιβλιο του Σιμοπουλου, το μονο που μπορω να πω ειναι καλα σαραντα......
24.05.2014, 12:29:47





Ανώνυμος 29091 έγραψε...
Eίσθε ανθέλληνες, ποιος σας πληρώνει και γράφεται αυτά τα ψεύδη;
24.05.2014, 13:11:09





Ανώνυμος 29093 έγραψε...
Εγώ γουστάρω μπελιντόπουλο. Δε διαβάζω καν το εκάστοτε άρθρο. Ψάχνω στα υστερόγραφα σημειώματα να διαβάσω τι γράφει. Μόλις διαβάσω τι γράφει και ερευνίσω τις παραπομπές του.... μπήκα στο νόημα. Τι γράφετε κύριοι αρθρογράφοι; Αστε να τα πει ο μέγας μπελιντιλόπουλος! Το (μ) Κεφαλαίο.
24.05.2014, 22:44:49





Ανώνυμος 29105 έγραψε...
Γαργαλιστικό κείμενο...λες και είναι του Δ.Ψαθά...θα προτιμούσα αυτύσια την παρουσίαση των ιστορικών κειμένων του Ν. Κασομούλη.
Υ.Γ πολύ γέλασα με τους "ανθέλληνες" πληροφορήστε το βούρλο ότι όντως δεν είστε έλληνες ...σαν αυτόν (με πιστοποιητικό και ελληνόμετρο)
25.05.2014, 17:30:02





Ανώνυμος 29106 έγραψε...
Για την ακρίβεια του σχολίου ...όχι ανώνυμος 29105>>Μπελιάτης Κίμων
25.05.2014, 18:00:06





Ανώνυμος 29130 έγραψε...
Μάλλον η αλήθεια πονάει, είναι λογικό ο νεοέλληνας να μην μπορεί να δεχτεί τα γεγονότα όταν δεν τον συμφέρουν. Η κατρακύλα συνεχίζεται και οι παρωπίδες υπάρχουν για να κοιτάζουμε μόνο την μια κατεύθυνση. Μπράβο στον αρθρογράφο.
Δημήτρης Καιμάκης
28.05.2014, 14:32:09





Ανώνυμος 29215 έγραψε...
Γκίθ(ε) μπότα λε τα θον,
ου(ν) σε γιαπ Κολοκοτρών.
Γιαμ Αλή Φαρμάκη, ου
κι εσπιέ γκιάκν(ε) γκερ(ν)τε γλιου
Δηλαδή:
Όλος ο κόσμος να το πει, εγώ δεν δίνω τον Κολοκοτρώνη.
Είμαι ο Αλή Φαρμάκης και όπου πηγαίνω, φτάνει το αίμα ως το γόνατο.
08.06.2014, 13:01:45





Ανώνυμος 29216 έγραψε...
axhafaj2@gmail.com
Το απόσπασμα απο τον Φωτάκο, που έχω ξαναπαραθέσει είναι ενδεικτικό... Χρυσανθόπουλος Φώτιος-Φωτάκος, Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως τ.Α', 470

{...Τοιαύτα έλεγαν εις τους ξένους, οίτινες ευκόλως επείθοντο, και ένας, ένας ήρχετο και επροσκολλάτο εις τον ένα και εις τον άλλον εξ αυτών, ο μεν δηλ. εις τον Μαυροκορδάτον, ο δε εις τον Νέγρην, και ο άλλος εις άλλον, εις τον Δημήτριον Υψηλάντην όμως δεν επλησίαζαν, διότι αυτός ήτο ενωμένος με το στοιχείον τού τόπου, και διά τούτο δεν τον εμπιστεύοντο ούτε ο Νέγρης, ούτε ο Καρατσάς, ούτε ο Μαυροκορδάτος. Κατά δυστυχία όμως με τούς τελευταίους τούτους εσυμφώνησαν όλη η φυλή των Αλβανών- Ελλήνων-Σουλιωτών(Αρβανιτών δηλαδή), και πρώτη όλων τούτων η νήσος Ύδρα έδωκεν εις αυτούς την ηθικήν και υλικήν δύναμιν. Όσον και αν θέλη τις να εξυμνήση τον ηρωϊσμόν και τον πατριωτισμόν της φυλής αυτής, θα την εύρη πάντοτε να αγαπά μάλλον τα υλικα συμφέροντα, παρά την αθάνατον δόξαν. Εντεύθεν και από αυτούς όλους έλαβαν την αρχήν των και εγένοντο εις τον τόπον όλα τα γνωστά δυστυχήματα τών εμφυλίων πολέμων,και των άλλων ταραχών. Οι γνήσιοι Έλληνες θέλοντες να φανούν ανώτεροι και ανεκτικώτεροι δια τον γενικον σκοπόν, και να μη κατηγορηθουν ως αποκλειστικοί, ηθέλησαν να δεχθούν, και εδέχθησαν και απο όλα τα τμήματα πληρεξουσίους επί ψιλώ ονόματι και χωρίς να έχουν και πραγματικόν πληθυσμόν . Ούτοι ούτε φόρους επλήρωναν, ούτε αγγαρείαν καμμίαν έκαμναν, ούτε στρατιώτας έδιδαν, ούτε βάρη υπέφεραν, ούτε την παραμικραν δούλευσιν έκαμναν χωρίς να πληρωθούν. Όλα τα βάρη και τας βασανους του αγώνος οι εντόπιοι τας υπέφεραν μόνοι. Ούτοι ενεργούσαν γενναίως απαθώς και αδόλως, εκείνοι δολίως, υπούλως και πονηρώς εβουλεύοντο, ώστε κατώρθωσαν και απέκτησαν δικαιώματα, εδυνάμωσαν, έλαβαν την πλειοψηφίαν εις την διοίκησιν, και έσπρωξαν τούς έντοπίους έξω τών πολιτικών πραγμάτων. Το πνεύμα αυτό εξακολούθει τότε, το αυτό πνεύμα και η αυτή ενέργεια εξακολουθεί όλον ένα και έως της σήμερον(30). Ένεκα δε τούτου γεννάται η δυσπιστία μεταξύ τών Έλληνικών τμημάτων, και προέρχονται όλα τα κακά εις το Έθνος.
Ενταύθα η πολιτική ραδιουργία ευρίσκει άφθονον τροφήν, η δε εθνική πρόοδος οπισθοδρομεί. Τέλος πάντων άρχισαν να συνέρχωνται οί πληρεξούσιοι και των δύο μερών, καί οι μεν ώρισαν ως τόπον συναθροίσεως το Κρανίδι και το Καστρί τής Έρμιόνης, το δε άλλο μέρος του Ύψηλάντη και Κολοκοτρώνη το Ναύπλιον....}

08.06.2014, 14:42:54






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+2=





Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...