Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΚΑΡΑΝΤΟΥΖΕΝΙΑ
ΓΙΑ ΑΜΑΝΕΔΕΣ
ΚΑΙ ΤΑΞΙΜΙΑ


Η προέλευση
του ρεμπέτικου


Έγραψε στις 30.04.2014 ο/η: Σέκερης Θάνος

Επιστροφή

Τα ρεμπέτικα αναπτύχθηκαν σε πόλεις κι ιδιαίτερα σε λιμάνια σε μιά εποχή, που σημαντική μερίδα των ρωμιών ζούσε σε εδάφη, που σήμερα είναι τούρκικα. Οι σημερινοί κάτοικοι τού ελλαδικού χώρου βέβαια, επιχειρούν να υποτιμήσουν το τούρκικο στοιχείο και το βαθμό τής επίδρασής του στα ρεμπέτικα. Όπως και να ΅χει, η αλληλεπίδραση τής μουσικής τής ανατολικής Ελλάδας με τη μουσική τής δυτικής Τουρκίας είναι οπωσδήποτε πολύ μεγάλη. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι τα ρεμπέτικα ανήκουν στην ανατολική Μεσόγειο.

Η μουσική ορολογία των ρεμπέτικων είναι τούρκικη και η άνθησή τους σα λαϊκή μορφή μουσικής ακολούθησε την καταστροφή τής Σμύρνης και τη ροή των μικρασιατών προσφύγων στην Ελλάδα. Τα τούρκικα στοιχεία είναι πιό φανερά στα παλιά ρεμπέτικα και τη μουσικὴ τού Καφέ-Αμάν με την κομπανία των μουσικών με τα δημοτικά όργανα και τους «αλά-Τούρκα» τραγουδιστές του. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από τους τεκέδες και τα Καφέ-Αμάν).

Ο όρος Καφέ-Αμάν μπορεί να είναι τσιγγάνικη παραφθορά τού τούρκικου «μάνι-καβέσι», τού καφενείου δηλαδή, όπου δύο ή περισσότεροι τραγουδιστές αυτοσχεδίαζαν πάνω σΆ έναν στίχο, συχνά σε μορφή διαλόγου, με ελεύθερο ρυθμό και μελωδία. Αυτοι οι στίχοι λέγονται «μάνι». Επειδή οι τραγουδιστές μεταχειρίζονταν την έκφραση «αμάν, αμάν» γιά να βρουν καιρό να αυτοσχεδιάσουν τα λόγια, τα τραγούδια ονομαστηκαν αμανί. Στα ρωμέικα η λέξη έγινε αμανές.

Ο ασυνόδευτος αμανές ή μανές θεωρούταν από πολλούς παλιούς μουσικούς τού ρεμπέτικου, ότι εντασσόταν μέσα στο ρεπερτόριο των ρεμπέτικων. Ήταν αυτοσχέδια κομμάτια γιά σόλο φωνή σΆ ένα δοσμένο μελωδικό τρόπο, με μικρό στόχο και μικρές επαναλήψεις τής λέξης «αμάν». Το φωνητικό στυλ ήταν ποικίλο κι έκανε χρήση μικροτονικών διαστημάτων. Ο Ρούκουνας είχε γράψει πολλοὺς στίχους γιά αμανέ και τους ηχογράφησε.


Οι δρόμοι
Τα ρεμπέτικα τραγούδια δέν βασίζονται σε κλίμακες με τη δυτική έννοια τής λέξης, αλλά σε τροπικούς τύπους, οι οποίοι μπορούν να γραφτούν σε μορφή κλίμακας, που έχουν όμως χαρακτηριστικές φράσεις και σχήματα κίνησης. Μερικές νότες είναι σημαντικότερες από άλλες, μερικές φράσεις ανάμεσα σε νότες τονίζονται.

Στην κλασική αραβική μουσική υπάρχουν εκατοντάδες τέτοιοι τρόποι ή μακάμ κι ο καθένας έχει ειδικό χαρακτήρα, που ταιριάζει σε μιά ξεχωριστή διάθεση, αίσθηση ή ώρα τής ημέρας. Όπως ο κλασικός ινδός μουσικός έχει ένα μεγάλο αριθμό τροπικών τύπων στη διάθεσή του, απΆ τους οποίους μπορεί να διαλέξει μιά ράγκα και να δομήσει ένα περίπλοκο σχήμα αυτοσχεδιασμού, έτσι κι ο άραβας ή ο τούρκος μουσικός έχει ένα απόθεμα από μακάμ. Έχοντας διαλέξει κάποιο απΆ όλα, μπορεί να ερευνήσει όλες τις δυνατότητές του σ' ένα ταξίμι ή μισο-αυτοσχέδιο κομμάτι.

Οι παλιοί μουσικοί των ρεμπέτικων χρησιμοποιούσαν τη λέξη μακάμ γιά τους τροπικούς τύπους, αλλά μετά από λίγο καιρό τους έδωσαν το όνομα δρόμοι. Η λέξη ταξίμ έγινε ταξίμι, όρος, που ακόμη χρησιμοποιείται στα ρεμπέτικα γιά να δηλώσει τις αυτοσχέδιες εισαγωγές των τραγουδιών, όπου ο οργανοπαίκτης ερευνάει το δρόμο, στον οποίο το τραγούδι είναι γραμμένο. Στα ρεμπέτικα ποτέ δέν χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλη έκταση περισσότεροι από δώδεκα δρόμοι.

Οι πιό συνηθισμένοι δρόμοι στα ρεμπέτικα ήταν:

Το ραστ, που βασιζόταν σε μιά μείζονα κλίμακα, αλλα χρησιμοποιούσε μιά ελάσσονα 7η και μιά ελάσσονα 3η στις παραλλαγές της.

Το χουζάμ, που βασιζόταν σε μιά μείζονα κλίμακα με μιά υψωμένη 2η βαθμίδα.

Το χιτζάζ και χιτζασκάρ, δυό στενά συνδεδεμένοι δρόμοι, που χαρακτηρίζονταν κι οι δυό από ένα διάστημα μιάς αυξημένης 2ας ανάμεσα στη 2η και 3η βαθμίδα τής ανιούσας τους κλίμακας.

Το νιαβέντι, με δυό διαστήματα μιάς αυξημένης 2ας.

Το σαμπάχ, που διαφέρει απΆ το μινόρε, επειδή έχει μιά ελαττωμένη 2η βαθμίδα, που συνδέεται με τα λυπητερά τραγούδια στα ρεμπέτικα κι όπως είχε πει ένας παλιός μπουζουκτσής: το «ουσάκ κλαίει».


Το κούρδισμα
Στα παλιά ρεμπέτικα το κούρδισμα τού μπουζουκιού και τού μπαγλαμά ήταν αλλαγμένο, γιά να ταιριάζει σΆ ορισμένους δρόμους και σκοπούς. Τον καιρό, που ο Βαμβακάρης υπαγόρευε την αυτοβιογραφία του, είχε ξεχάσει τα περισσότερα κουρδίσματα ή ντουζένια (πάλι τούρκικος όρος) κι ελάχιστοι τα χρησιμοποιούσαν πλέον.

Όταν πιά τα ρεμπέτικα γράφονταν σε δίσκους, υπήρχαν τρεις ή τέσσερις παραλλαγές τού βασικού κουρδίσματος, που είναι
τής μορφής ΡΕ ΛΑ ΡΕ. Από τις παραλλαγές αυτές, η γνωστότερη είναι το καραντουζένι, που σημαίνει κατά λέξη μαύρο κούρδισμα (ΣΟΛ ΛΑ ΡΕ), που είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού τού Γενίτσαρη σΆ αυτό το κούρδισμα. Επίσης, χρησιμοποιούσαν το ανοικτό κούρδισμα (ΛΑ ΜΙ ΛΑ οκτ.), όπως και το πειραιώτικο και το αραμπιέν.


Οι χορευτικοί ρυθμοί
Ο χοροί, που συναντούμε στο Καφέ-Αμάν προς το τέλος τού 19ου αιώνα, ήταν σλάβικης, τούρκικης και ρωμέικης καταγωγής.

Το αλέγκρο, γιά παράδειγμα, ήταν ένα σλάβικο στυλ χορού σε μέτρο 2/4, που έμοιαζε με το ρουμάνικο χόρα.

Η καζάσκα, επίσης στα 2/4, έμοιαζε με τους κοζάκικους χορούς.

Είχαμε επίσης το τσιφτετέλι σε 4/4, που συχνά χορευόταν από τσιγγάνες, και δυό χορούς σε 9/8, το ζεϊμπέκικο και το αϊδίνικο. Ο πρώτος ήταν σόλο αντρικός χορός, ο δεύτερος γρήγορος χορός, που χορευόταν από ζευγάρια.

Δυό απΆ τους χορούς τού Καφέ-Αμάν, το ζεϊμπέκικο και το τσιφτετέλι, κι ένας τρίτος, που ήταν διαδεδομένος στους ρωμιούς τής Τουρκίας, αλλά και τής Ελλάδας, το χασάπικο, έγιναν οι κύριοι χοροί, που χαρακτήριζαν τα ρεμπέτικα.

Ο πιό συνηθισμένος ρυθμός, άρα ο πιό συνηθισμένος χορός, είναι το ζεϊμπέκικο σε 9/4 ή 9/8.

Το χασάπικο στο απλό μέρος των 2/4 συνήθως χωρίζεται σε οκτάμετρες φράσεις, που συμπίπτουν με σχήματα των βημάτων τού χορού.

Το τσιφτετέλι έχει μέτρο 4/4 και μας φέρνει στα μυαλό το οικείο σχήμα τού τούρκικου χορού τής κοιλιάς.

Μέσα στους λιγότερο συνηθισμένους χορευτικοὺς ρυθμούς των ρεμπέτικων είναι ο καρσιλαμάς, γρήγορος χορός στα 9/8.

Το χασαποσέρβικο είναι στα 4/4 και μερικοί χοροί των χωριών σαν τον καλαματιανό στα 7/8 και τον μπάλλο στα 4/4.


Τα όργανα
Όταν άρχισαν να πρωτοτραγουδιούνται τα ρεμπέτικα, υπήρχαν διάφορα όργανα, που θα μπορούσαν να ακομπανιάρουν τους τραγουδιστές. Υπήρχε το ούτι, το σαντούρι, το βιολί, το τσέμπαλο, μιά πιό εκλεπτυσμένη μορφή σαντουριού, το κανόνι, το μπουζούκι, ο μπαγλαμάς και πολλά άλλα.

Οι πρώτοι δίσκοι ιδιαίτερα στα στυλ τού Καφέ-Αμὰν χρησιμοποιούν αυτά τα όργανα σε διάφορους συνδυασμούς, αλλά μέσα σε λίγο διαστημα το μπουζούκι κι ο μπαγλαμὰς καθορίστηκαν σαν τα πραγματικά όργανα των ρεμπέτικων.

Ο μπαγλαμάς ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σαν όργανο τής φυλακής ή τού τεκέ, γιατί όντας μικρότερου μεγέθους από το μπουζούκι κατασκευαζόταν και κρυβόταν πολύ εύκολα. Το μπουζούκι όμως από την άλλη μεριά παιζόταν πιό εύκολα, είχε πολύ μεγαλύτερη έκταση κι ήταν κοντύτερα στην αντρική φωνή ως προς το ύψος.

Και το μπουζούκι και ο μπαγλαμάς ανήκουν στην οικογένεια των λαούτων με μακρυούς λαιμούς, όπως το τούρκικο σάζι. Ίσως η λέξη μπουζούκι κατάγεται από την ορολογία τού σαζ. Υπάρχουν πολλά είδη σαζ στην Τουρκία με διαφορετικά μεγέθη, που κυμαίνονται από εξαιρετικά μεγαλύτερα όργανα από τό μπουζούκι μέχρι το μικροσκοπικὸ τζουρά, που έχει σχεδόν το μέγεθος τού μπαγλαμά. Ένα από τα μεσαία μεγέθη έχει το μπουζούκ σάζ. Η λέξη μπουζούκ στα τούρκικα σημαίνει σπασμένος, αλλά χρησιμοποιείται και γιά τα πολύ ψιλά χρήματα ή μπορεί απλά να σημαίνει σπασμένος όσον αφορά στο μέγεθος ή την κατηγορία.


Τζουράς ή μπαγλαμάς με μακριά λαβή.
«Σκαφτό» όργανο καμωμένο στη φυλακή γύρω στα 1920.



Στους τεκέδες και τα απλά καφενεία, όπου μπορούσε να πάει ένας μουσικός με τον μπαγλαμά του και να παίξει, ο ρυθμός κρατιόταν με χτυπήματα τού ποδιού ή ενός κομπολογιού πάνω σε γυαλί, άλλος χτυπούσε τα δάχτυλα ή τις παλάμες του ή μέτραγε το χρόνο με κουτάλια. Στα μαγαζιά, όπου γυναίκες χόρευαν «αλά-Τούρκα», χρησιμοποιούσαν κυρίως ντέφια γιά να τονίσουν τον ρυθμό στα τσιφτετέλι. Μερικές φορές χρησιμοποιούσαν το τουμπελέκι, γιά να τονίσουν το ρυθμό ή οι χορεύτριες χτυπούσαν μικρά κύμβαλα των δακτύλων.

Τον καιρό των πρώτων ηχογραφήσεων υπήρχαν αρκετά όργανα σε διάφορους συνδυασμούς. Σε εκτελέσεις σε στυλ Καφέ-Αμάν έχουμε βιολιά, ούτι, λαούτα, ντέφια, κύμβαλα γιά τα δάκτυλα κι αργότερα κιθάρα και πιάνο.

Στα τραγούδια σε στυλ τεκέ, έχουμε κάμποσα μπουζούκια ή μπαγλαμάδες μέ κάποιο όργανο γιά μπάσο, που ήταν συχνά η κιθάρα. Σε μερικούς παλιούς δίσκους έχουμε επίσης σαντούρι, που παίζεται με ξύλινα ραβδάκια και τα συγγενή όργανα κανόνι και τσίμπαλο.
Σήμερα, τα πράγματα είναι αρκετά μπερδεμένα.....
Στα 1950 στις ηχογραφήσεις και στα
μαγαζιά έχει γίνει συνηθισμένο όργανο το ακορντεόν, ενώ αργότερα είναι πολύ δημοφιλή τα ενισχυμένα ή ηλεκτρικά όργανα, όπως το αρμόνιο κι η κιθάρα.



Πηγές:
- Γκαίηλ Χoλστ: «Δρόμoς γιά τo ρεμπέτικο», έκδ. «Nτενίζ Xάρβεϋ», Αθήνα, 1977
- Μικρασιάτικος χαβάς



 
Το παραπάνω άρθρο εντάσσεται
στην Ενότητα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
Ιστορίες πίσω από τις νότες
.

 
Διαβάστε ακόμα στο πλαίσιο αυτής τής Ενότητας:
 
- Η ανακάλυψη των ξεχασμένων
έργων τού Βιβάλντι

- Beatles χωρίς ωτοασπίδες
- Η Λουιζιάνα και οι μουσικές της
- Το μυστήριο ενός μετρονόμου
- Από τους τεκέδες και τα Καφέ-Αμάν
- Τα «ανήθικα μουσικά εξαμβλώματα»
- Χωρίς ακροδάκτυλα
- Γιατί έτσι ήθελε ο Αρίστος!
- Η αινιγματική αφιέρωση μιάς διάσημης
μπακατέλας

- Cadillac Records
- Νίτσε εναντίον Βάγκνερ
 


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 28762 έγραψε...
Ο Γιοβαν Τσαους απόγονος είναι;
30.04.2014, 09:57:51





Ανώνυμος 28766 έγραψε...
Το άρθρο είναι γραμμένο από άσχετο με την ιστορία της ελληνικής μουσικής. Κραυγάζει η πρόθεση του συγγραφέα να αποδώσει στο ρεμπέτικο ανατολίτικη προέλευση, κάτι το οποίο μόνο στην φαντασία του υφίσταται.
Καταθέτω εδώ την άποψη του ερευνητή και μουσικοσυνθέτη Γιώργου Μανιάτη, ώστε οι αναγνώστες να μπορέσουν να προσέξουν τι θα πει επιπολαιότητα στην έρευνα και τι εις βάθος ανάλυση:
ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΥΡΙΚΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ. (http://athriskos.gr/1189/).
Σ. Βασδέκης


30.04.2014, 10:48:21





Ανώνυμος 28767 έγραψε...
«… Ο Γιοβαν Τσαους απόγονος είναι;…».
Ποτέ οι ρεμπέτες δεν ενδιαφέρθηκαν να το παίξουν επαγγελματίες απόγονοι, όπως κάποιοι ευρωλιγούρηδες αντιγραφείς μιξοσαχλών ευρωπαίων συνθετών. Οι άνθρωποι ήταν δημιουργοί. Ούτε και παρίσταναν τους Ευρωπαίους την ώρα που έζεχνε ακόμη το πετσί του κοπριά, όπως έκαναν οι κομπλεξικοί μπουρτζόβλαχοι μικροαστοί.
Το παρακάτω τραγούδι του Γιόβαν Τσάους σου θυμίζει μήπως κάτι το ανατολίτικο;
Το μπουζούκι μου Κρατάω. http://www.youtube.com/watch?v=gDJKkVIBX-w
Σ. Βασδέκης
30.04.2014, 11:12:50





Ανώνυμος 28781 έγραψε...
Δηλαδή οι ρεμπέτες δεν λένε ότι είναι απόγονοι, όπως λες. Από την άλλη όμως μας τρίβεις στη μούρη ένα βιβλίο που λέει οτι το ρεμπέτικο έχει σχέση με την αρχαία Ελλάδα (εδώ γελάνε!). Αποφάσισε ρε φίλε! Έτσι ή γιουβέτσι; Τι τρικυμία στο κρανίο είναι αυτή...
Ο Γιοβάν Τσαούς πάντως πρέπει να είναι απόγονος του Ίωνα Τσαουσίωνα, γνωστός αρχαίος έλλην κι αυτός!
Ρε τι τραβάμε με τους αρχαιοφαντασμένους ρεμπετόλαγνους...

30.04.2014, 14:48:43





Ανώνυμος 28782 έγραψε...
Μάγκας, αργιλές, τεκές, Γιοβάν, Τσαούς, μπουζούκι, τσιμπούκι, χανουμάκια, τεκέ κλπ κλπ κλπ.
Λέξεις από το παραπάνω τραγούδι τού απόγονου Γιοβάν Τσαους, όλες εκπορευόμενες εκ της Αρχαίας Ελλάδος ασφαλώς!
30.04.2014, 14:54:37





Ανώνυμος 28785 έγραψε...
έχει μιλήσει ο Ήλίας Πετρόπουλος. Αυτά.



Ένας.
30.04.2014, 16:04:07





Ανώνυμος 28786 έγραψε...
Ψάχνω εδώ και χρόνια τον κύριο Καραπιπερίμ αλλά δεν είναι στον τηλεφωνικό κατάλογο. Μήπως γνωρίζετε που μπορώ να τον βρω;

Ιμπραήμ
30.04.2014, 15:58:42





Ανώνυμος 28787 έγραψε...
@ Βασδέκη
Μην μας τρελαίνεις ρε φίλε
Και βέβαια μου θυμίζει κάτι ανατολίτικο. Εκτός από το όνομά του (Γιοβάν Τσαους) και η λέξη μπουζούκι στο τίτλο του τραγουδιού (Το μπουζούκι μου κρατάω) είναι τούρκικη.
Πρέπει να υποστώ το μαρτύριο να ακούσω και το τραγούδι κιόλας; Δεν σου φτάνουν αυτά;
30.04.2014, 16:21:19





Ανώνυμος 28790 έγραψε...
Λάθη ασυγχώρητα. άκου εκεί το μποζούκι ανατολίτικο!!
Είναι καθαρά όργανο ρουμελιώτικο. Το έφτιαξαν οι Έλληνες Αρβανίτες. Εκτος αυτού η Μισιρλού είναι εθνικόν άσμα έκλεισε τους νεοφασιστικούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Γκαίμπελς
Η Μισιρλού ήταν ρουμελιώτισσα με τα όλα της, αυτό πρέπει να το γνωρίζουν οι εθνικοχριστιανοί αλλά και οι άθεοι ρωμιοί.Η ιστορία δεν είναι εύκολη υπόθεση χρειάζεται έρευνα και όχι προχειρότητες.
Πάργαλης
30.04.2014, 19:02:56





Ανώνυμος 28824 έγραψε...
Παραπάνω, όλα όσα έγραψες είναι καταπληκτικά, αλλά αυτό το έλληνες αρβανίτες είναι αξεπέραστο! Το νέο σύντομο ανέκδοτο με δυο λέξεις!!
30.04.2014, 22:13:16





Ανώνυμος 28829 έγραψε...
Έχετε δίκιο ορέ γνήσιοι Ευρωπαίοι που απεχθάνεστε τα τούρκικα άσματα. Αλλά δείξτε λιγάκι κατανόηση απέναντι σε μας τους τουρκόσπορους, που βλάφτηκαν τα γονίδιά μας από ανατολίτικους σπόρους.
Σ. Βασδέκης
01.05.2014, 01:36:20





Ανώνυμος 28833 έγραψε...
Mπα, όλοι τουρλουμπούκι είμαστε. Η διαφορά είναι στις φαντασιώσεις, που προκειμένου να τις ταιριάξουν μερικοί, βαφτίζουν το κάθε αραβο-τουρκο-ανατολίτικο ως ελληνικό.
01.05.2014, 10:59:05





Ανώνυμος 33973 έγραψε...
Η καταγωγή του μπουζουκιού σαν όργανο είναι ελληνική, ενώ θεωρείται όπως κι όλα τα λαούτα, σαν ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας. Η καταγωγή του μπουζουκιού, ως απόγονος της αρχαίας ελληνικής μουσικής, τοποθετείται στην αρχαία Ελλάδα, όπου υπήρχε το αντίστοιχο αρχαιοελληνικό όργανο γνωστό κι ως "Πανδουρίδιον" ή αλλιώς "τρίχορδο" επειδή είχε τρεις χορδές. Έντονος υποστηρικτής της πηγής αυτής είναι τα μάρμαρα της εποχής, με γνωστότερο αυτό της Μαντινείας (4ος αιώνας π.Χ.), που σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, κι απεικονίζει το μυθικό αγώνα, μεταξύ Απόλλωνος και Μαρσύα, όπου η αρχαιοελληνική πανδούρα παίζεται από μια μούσα κάθισμένη πάνω σε έναν βράχο.[3] Ορισμένοι δέχονται την τουρκική προέλευση μόνο στην ονομασία του (buzuq), αν και είναι πιθανόν η λέξη να προέρχεται από τη περσική λέξη "tambur-e bozorg" που σημαίνει "μεγάλος ταμπουράς" με μετατροπή του ήχου "rg" σε "k" στην Ελληνική και την Τουρκική. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το μπουζούκι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή ορχήστρα, έχει σχήμα, διαστάσεις και διάταξη χορδών, ίδια περίπου εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Βυζαντινούς, επέζησε στην Τουρκοκρατία και η άνθησή του στις μέρες μας πέρασε πρώτα από μια περίοδο αμφισβήτησης στις αρχές του αιώνα. Οι παραλλαγές αυτού του αρχαίου οργάνου ήταν αρκετές μέσα στα χρόνια της ζωής του και είχε τα ονόματα πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον, ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά άλλα ακόμη με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας, των ταμπουράδων. Στην πραγματικότητα ήταν απλώς μικροτροποποιήσεις και παραλλαγές του ίδιου βασικού οργάνου, του ταμπουρά. Ο μουσικολόγος και κριτικός Φοίβος ¶νωγειανάκης περιγράφει την πορεία του ταμπουρά και την ιστορία του ονόματός του ως τις μέρες μας. Για τη βυζαντινή εποχή οι πηγές είναι πολλές, καθώς η πανδούρα και το κανονάκι, ήταν από τα βασικότερα όργανα για τη διδασκαλία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, όπως τονίζει ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος στο βιβλίο του για την βυζαντινή μουσική.
30.04.2015, 00:27:39





Ανώνυμος 39280 έγραψε...
Ανώνυμος 28766

Ψάξε για τα μουσικά όργανα των αρχαίων Χετταίων και θα δείς όλα τα "αρχαιο-ελληνικά μουσικά όργανα" αλλά σε αρχαιότερο πολιτισμό, αυτό των Χετταίων.

¶ρπα, μπουζούκι, αυλός, τύμπανα. Όλα απο εκεί προήλθαν.

Ξέρω πονάει πως ΔΕΝ ανακαλύψανε οι αρχαίοι Έλληνες (και υποτιθέμενοι πρόγονοι σας) τα μουσικά όργανα αλλα τα πήρανε απο την ανατολή.




Google και αναζήτηση για hittite musical instruments



31.07.2016, 02:10:49





Ανώνυμος 39281 έγραψε...
Ανώνυμος 33973
\
Google και αναζήτηση για hittite musical instruments

¶ρπα, μπουζούκι, αυλός, τύμπανα. Όλα μουσικά όργανα των Χετταίων, τα οποία αντιγράψανε οι αρχαίοι Έλληνες.


Υ.Γ. "Όσα έχουν οι Έλληνες, όλα τα πήρανε απο τους βαρβάρους"
Τατιανός ο Σύρος, 1ος αιώνας μ.Χ.
31.07.2016, 02:16:56






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...