Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ
ΣΤΟΥΣ “ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΥΣ”


Ρωμιοί σε τζαμιά,
μουσουλμάνοι σε εκκλησίες

Κοινοί μεταφυσικοί φόβοι,
λατρεία και δεισιδαιμονίες
κατά την οθωμανική περίοδο


Έγραψε στις 14.03.2014 ο/η: Λούπου Μαρία

Επιστροφή

Η διαφορά στη θρησκεία δέν εξηγεί τί έγινε στον ελλαδικό χώρο κατά τη διάρκεια τής οθωμανικής περιόδου ούτε το τί τελικά οδήγησε στα γεγονότα τού ‘21. Γιά τους υπήκοους τού σουλτάνου η θρησκεία μπορεί να αποτελούσε στοιχείο διαχωρισμού, αλλά δέν εξελισσόταν σε πεδίο διαμάχης.

Μουσουλμάνοι και ορθόδοξοι σέβονταν ο ένας την πίστη τού άλλου και μερικές φορές ακόμα την επικαλούνταν. Χριστιανοί πήγαιναν στα τζαμιά και τους τεκέδες γιά συμβουλές και φυλακτά, μουσουλμάνοι επισκέπτονταν ορθόδοξους παπάδες. Κάθε πόλη είχε γιά προστάτη της έναν άγιο, που τον σέβονται τόσο οι χριστιανοί όσο και οι μουσουλμάνοι.

Σε αυτό τον κόσμο οι κοινότητες μοιράζονταν κάτι περισσότερο από τις θρησκείες τους. Η μακραίωνη συνύπαρξη μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων οδήγησε σε κοινές δραστηριότητες. Μεγάλωναν τα παιδιά τους, ζούσαν και πέθαιναν σαν καλοί γείτονες.

Παράλληλοι θρησκευτικοί θεσμοί
Η νοτιοανατολική Ευρώπη ήταν μιά περιοχή, που οριοθετούνταν όχι από έθνη-κράτη, αλλά από τα σύμβολα τής Ορθοδοξίας. Ο χρόνος προσαρμοζόταν στους ρυθμούς τής Ανατολικής Εκκλησίας και όχι σε κάποια θύραθεν αίσθηση τής ιστορίας. Το θεϊκό και το υπερφυσικό ήταν πανταχού παρόντα στην καθημερινή ζωή. Η εξέλιξη τού βυζαντινού πολιτισμού συνεχίστηκε με οδηγούς την Ορθοδοξία και την οθωμανική αυτοκρατορική εξουσία. Συνεχίστηκε στα πομπώδη γραπτά των φαναριωτών τής πρωτεύουσας τού σουλτάνου, που ταλαντεύονταν ανάμεσα στην υποταγή στην Πύλη και στις ελπίδες γιά μιά αναγέννηση τής βυζαντινής αυτοκρατορίας. Και συνεχίστηκε με διανοούμενους τής Εκκλησίας, όπως π.χ. ο Ευγένιος Βούλγαρις.

Οι ξεχωριστοί, μα παράλληλοι θρησκευτικοί θεσμοί είχαν βασική σημασία γιά τον οθωμανικό διοικητικό μηχανισμό. Οι υπήκοοι τού σουλτάνου χωρίζονταν σε κοινότητες με βάση την πίστη τους και διοικούνταν σε μεγάλο βαθμό από τη δική τους εκκλησιαστική ιεραρχία, στο πλαίσιο τής οποίας οι ραβίνοι, οι επίσκοποι και οι καδήδες προέδρευαν στα δικαστήρια, επόπτευαν τις αστικές υποθέσεις και ήταν υπεύθυνοι γιά την είσπραξη των φόρων από το ποίμνιό τους, καθώς και γιά άλλα οικονομικά ζητήματα.

Ελεύθερες όλες οι θρησκείες
Η θρησκεία με αυτό τον τρόπο οριοθετούσε τις κοινότητες και τα άτομα και συγκροτούσε παράλληλα μιά κοινή οπτική στα προβλήματα και στα διλήμματα τής ζωής ιδίως στο πλαίσιο ενός κυριαρχικού συστήματος, το οποίο συγκρινόμενο με εκείνα, που ίσχυαν σε άλλα μέρη τής Ευρώπης, υπερτερούσε αφάνταστα όσον αφορά την ανεξιθρησκία, «καθώς υπάρχει ελευθερία συνείδησης γιά όλες τις θρησκείες, σε όλες τις κτήσεις του», όπως έλεγε ο Lithgοw («Rare adνentures», σελ. 76).

Αλληλοσεβασμός

Η θρησκευτική εξουσία ήταν ένα κεφάλαιο, που το φοβόνταν, το σέβονταν και το συμβουλεύονταν οι λαοί όλων των θρησκειών. Οι χριστιανοί προσέφευγαν στη σοφία των μουσουλμάνων μαζεύοντας φυλαχτά η άγιο χώμα από τζαμιά και τεκέδες. Στο βίο ενός χριστιανού μάρτυρα διαβάζουμε με ποιό τρόπο μιά μουσουλμάνα θεραπεύτηκε από τον πατριάρχη: στην αρχή αυτός είχε αρνηθεί να τη δει με το σκεπτικό, ότι «δέν είναι πρέπον να δεχόμαστε όσους είναι ξένοι προς την πίστη μας», αλλά μετά άλλαξε γνώμη και είπε: «Αυτόν, που έρχεται σ' εμένα, με κανέναν τρόπο δέν θα τον διώξω».

Και όπως οι μουσουλμάνοι επισκέπτονταν χριστιανούς ιερείς, έτσι πήγαιναν και στους ραβίνους των εβραίων. Διαβάζουμε, γιά παράδειγμα, γιά έναν άντρα από την Κωνσταντινούπολη το δέκατο έκτο αιώνα, ο οποίος αρρώστησε βαρειά και έκανε τάμα ότι, αν γινόταν καλά, θα έκοβε το συνήθειο να πηγαίνει με νεαρά αγόρια. Όταν θεραπεύτηκε, το ξανασκέφτηκε, αλλά δίσταζε να μήν πραγματοποιήσει το τάμα του. Αφού οι ουλεμάδες τής Κωνσταντινούπολης αποφάνθηκαν, ότι δέν υπήρχε τρόπος να ξεγλιστρήσει από τον όρκο, που είχε δώσει, γύρεψε τη συμβουλή των ραβίνων τής Θεσσαλονίκης, μήπως τού έβρισκαν κανένα παραθυράκι. Τον συμβούλεψαν να δοκιμάσει τις γυναίκες. («Νew martyrs οf the Τurkish Υοke», Σιάτλ, Ουάσιγκτον, 1985, σελ. 321, Fleischer, «Βureaucrat and intellectual, σελ. 62-63).


 
Ένας ορθόδοξος κι ένας
μουσουλμάνος κληρικός
τής οθωμανικής περιόδου
.
 

Δέν παρουσιάζουν καμμία
ουσιαστική διαφορά ούτε
ως προς την αμφίεση,
αλλά ούτε κι ως προς τη
θρησκεία, που πρέσβευε
ο καθένας τους, καθ’ ότι
χριστιανισμός και μουσουλ-
μανισμός είναι ομογάλακτα
αδέλφια τού ιουδαϊσμού.
 
Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Η άρνηση τού οθωμανικού παρελθόντος μας.
 


Όσοι αντιμετώπιζαν ιδιαίτερους κινδύνους, όπως οι θαλασσινοί, συχνά εκδήλωναν μιά αδογμάτιστη ευλάβεια. «Όταν (οι οθωμανοί) ολοκληρώσουν τις ετοιμασίες τους γιά το ταξίδι», σημείωνε ο Βusbecq, πηγαίνουν στους ρωμιούς «και τους ρωτούν αν τα νερά έχουν αγιαστεί. Κι αν αυτοί τους πουν, ότι δέν έχουν αγιαστεί, αναβάλλουν την αναχώρησή τους. Αν όμως, τους πουν, ότι η τελετή έχει γίνει, τότε επιβιβάζονται και ανοίγουν πανιά».

Οι ναύτες, ανεξάρτητα από την πίστη τους -ιδίως οι πειρατές και οι κουρσάροι-, ευλαβούνταν τις εικόνες τής Παναγίας. Σε μιά τρικυμία ένας τούρκος ναύτης προέτρεψε ένα γάλλο να προσευχηθεί στην Παναγία γιά να τους βοηθησει, γιατί είχε ακούσει, όταν ήταν όμηρος στη Βιέννη, πως οι προσευχές σε αυτήν εισακούονται.

Σε τούτο τον κόσμο κάθε βοήθεια ήταν καλοδεχούμενη. Η ασέβεια ήταν πολύ χειρότερη από το να έχει κανείς διαφορετική πίστη.

Ένας άγγλος σκλάβος σ' ένα τουρκικό πολεμικό καράβι διηγιόταν, πως «όταν ανέβηκαν στο καράβι γιά πρώτη φορά, τους είχαν ρωτήσει ποιά ήταν η θρησκεία τους, και όταν δήλωσαν, πως ήταν καθολικοί χριστιανοί, κατέβαλαν ορισμένες ήπιες προσπάθειες να τους πείσουν να αποκηρύξουν την πίστη τους και να γίνουν μωαμεθανοί. Όταν όμως, αυτοί αρνήθηκαν σθεναρά, τους είπαν, ότι αφού αρνιόνταν να ασπαστούν την αληθινή πίστη, όφειλαν να υπηρετούν το θεό με το δικό τους τρόπο μιας, που αυτή ήταν η δεύτερη καλύτερη ευκαιρία τους να σωθούν. Αμέσως τους έδωσαν μιά μικρή καμπίνα, που έπρεπε να τη διαρρυθμίσουν σαν παρεκκλήσι και να προσεύχονται εκεί καθημερινά και σε τακτά διαστήματα». (Fοrster Βusbecq, σελ. 36. Dreux, σελ. 62. W.Β. Stanfοrd και Ε.J. Finopοulοs (επιμ.), «Τhe traνels οf Lοrd Charlemοnt in Greece and Τurkey, 1749», Λονδίνο, 1984, σελ. 39).

Λοιμοί, ξηρασίες, πλημμύρες, σεισμοί, πειρατές, πόλεμοι και φωτιές -όλα τα κακά και οι συμφορές τού επίγειου βίου στα οθωμανικά Βαλκάνια- επέβαλλαν το σεβασμό των επουράνιων δυνάμεων και των ανθρώπων, που ήταν σοφοί και γνώστες τού θείου, σεβασμό, που αψηφούσε τις θρησκευτικές ταξινομήσεις. Διάφοροι άγιοι, λόγου χάρη, ήταν γνωστοί ως προστάτες συγκεκριμένων πόλεων. Η ικανότητά τους να αποσοβούν κινδύνους αναγνωριζόταν από χριστιανούς και μουσουλμάνους.

«Και αυτοί οι τούρκοι μένουν εκστατικοί», όταν τα λείψανα τού αγίου Νικολάου τού Μετσοβίτη δαμάζουν το θανατικό στα Τρίκαλα και κρατούν μακριά τις ακρίδες. Μιά άλλη επιδρομή ακρίδων -«σαν σκοτεινό σύννεφο, που σχεδόν δέν το διαπερνούσαν οι αχτίδες τού Ήλιου»- νικήθηκε στην Κύπρο χάρη στο δεξί χέρι τού αγίου Μιχαήλ, και πάλι προς γενική ανακούφιση.

Λέγεται ότι, όταν εκτέλεσαν κάποιο μάρτυρα τής ορθόδοξης πίστης, τα γνωρίσματα τής αγιότητας -τη γλυκειά «απερίγραπτη» ευωδία, που ανέδιδε το σκήνωμα, την υπερφυή λάμψη, τη μή αποσύνθεση τού λειψάνου- τα αναγνώριζαν όχι μόνο οι χριστιανοί μα και οι μουσουλμάνοι.

Κοινός μεταφυσικός φόβος
Η θρησκεία δέν ανέκοπτε τον τρόμο, που μπορούσε να κυριέψει πόλεις, όπου εμφανίζονταν ξαφνικά βρυκόλακες, όπως συνέβη στην Αγιά, όπου τους είδαν να «γλιστρούν εδώ κι εκεί με μεγάλα φανάρια στα χέρια τους». Στην Αδριανούπολη το 1872 ένας μουσουλμάνος χότζας κι ένας χριστιανός παπάς δέν κατάφεραν να ξορκίσουν τους βρυκόλακες και να τους διώξουν από την πόλη, και ο πανικός σταμάτησε, μόνο όταν κλήθηκε ένας τούρκος μάγος και έκανε τη δουλειά σωστά. (Νικόδημος Αγιορείτης, «Νέον μαρτυρολόγιον», 1856, σελ. 63-64, γιά το Νικόλαο το Μετσοβίτη. Jennings, σελ. 179-181, γιά την Κύπρο. Τοzer, «Researches», σελ. 2, 80. S. Lane Ροοle, «Τhe peοple οf Τurkey», ii, Λονδίνο, 1878, σελ. 225).

Τα οθωμανικά Βαλκάνια, λοιπόν, ήταν ένας κόσμος γεμάτος αόρατα πνεύματα, αγαθά και πονηρά. Ορισμένες οικογένειες τις έτρεμαν όλοι, γιατί ήταν γνωστό, πως ήταν βρυκόλακες με ανθρώπινη μορφή. Οι φήμες μιλούσαν ακόμα γιά άντρες με ουρές κρυμμένες μέσα στα εσώρουχά τους. Οι θεοφοβούμενοι όλων των θρησκειών χρησιμοποιούσαν φυλαχτά ενάντια στο κακό μάτι, όπως σκόρδο, κομποσκοίνια, δόντια κάπρου ή κέρατα και ορισμένους καρπούς τού δάσους. Οι ιερείς συχνά πυκνά έγραφαν μηνύματα πάνω σε φυλαχτά, όπως τους ζητούσε το ποίμνιό τους, και όταν οι χριστιανοί θεωρούσαν, ότι τα δικά τους φυλαχτά δέν έκαναν τίποτα, πήγαιναν και δανείζονταν από τους μουσουλμάνους. (Μ.Ε. Durham, «Sοme tribal οrigins», σελ. 244-261).



 





 Περισσότερα στοιχεία γιά
κοινές θρησκευτικές δραστηριότητες
οθωμανών-ρωμιών

στην οθωμανική αυτοκρατορία
μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο
τού Μark Μazοwer:
Tα Bαλκάvια
(έκδ. «Πατάκη», Αθήνα, 2012),
στο οποίο έχει βασιστεί το παρόν άρθρο.
 


Αμάθεια και δεισιδαιμονία
λαού και κλήρου

Τη γελοιοποίηση δέν την απέφευγαν στα μάτια των πολλών ξένων παρατηρητών, οι οποίοι παρακολουθούσαν μ' ένα μείγμα γοητείας, θυμηδίας, εθνογραφικής αποστασιοποίησης και φρίκης φαινόμενα, που τα θεωρούσαν εκδήλωση αμάθειας και δεισιδαιμονίας. Οι καθολικοί παρατηρητές, φθονώντας τη σχεδόν ακλόνητη επιρροή τού ορθόδοξου κλήρου των χωριών στο ποίμνιό του, τόνιζαν με ιδιαίτερο ζήλο την αμάθεια των ιερέων.

Ο πολύ μορφωμένος ιησουίτης λόγιος, Roger Joseph Boscovich, γεννημένος στο σλαβοϊταλικό περιβάλλον τού Ντουμπρόβνικ, αγανάκτησε, όταν συνομίλησε με τον παπά ενός βουλγαρικού χωριού έξω από την Κωνσταντινούπολη το 1762: «Η αμάθεια του, και όλων αυτών των κακόμοιρων ανθρώπων, είναι απίστευτη. Δέν ξέρουν γιά τη θρησκεία τους τίποτε άλλο εκτός από τις νηστείες και τις γιορτές, το σημείο τού σταυρού, τη λατρεία μερικών εικόνων [...] και το όνομα τού χριστιανού. Απ' όσο μπόρεσα να μάθω εκείνο το απόγευμα, [...] δέν ξέρουν ούτε το Πάτερ Ημών ούτε το Πιστεύω ούτε τα πιό κύρια μυστήρια τής θρησκείας». (L. Wοlff, «Ιnνenting eastern Εurοpe», Στάνφορντ, 1994, σελ. 175).

Ο Warringtοn Smyth, ταξιδεύοντας στη Βλαχία σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, θλιβόταν με ανάλογους όρους γιά «την κατάσταση βαθειάς άγνοιας, στην οποία βρίσκεται ο λαός. [...] Οι ιερείς είναι ζήτημα αν ξεχωρίζουν διανοητικά από τους χωριάτες, και μπορεί να δει κανείς τον “πόπα” τής ενορίας, ντυμένο με προβιές». (W. Smyth, «Α year with the turks», Νέα Υόρκη, 1845, σελ. 22).

Αυτό, που ίσχυε γιά τον παπά τού χωριού, ίσχυε ακόμα περισσότερο γιά το ποίμνιό του. Ο καθολικός επίσκοπος τού Σεν ανέφερε γιά το νέο του ποίμνιο το 1615, ότι «πιστεύουν στην Αγία Ρωμαϊκή Εκκλησία, αλλά αγνοούν τελείως το χριστιανικό δόγμα». «Οι γεωργοί είναι θρήσκοι, όχι τόσο από πίστη στη βαθύτερη ουσία τού χριστιανισμού όσο από φόβο» σημείωνε ένας λαογράφος τρεις αιώνες αργότερα.

Οι χωρικοί σε όλα τα Βαλκάνια χώριζαν τους αγίους σε «βαριούς» και «αλαφριούς», ανάλογα με το πόσο κακό έκαναν σε όποιον τους παραμελούσε.

Περιγράφοντας την εξαιρετικά υποτυπώδη εκπαίδευσή του γιά να γίνει παπάς τού χωριού στα τέλη τού δέκατου όγδοου αιώνα, ο σέρβος Ρrοta Μatija Νenadovic, θυμόταν, ότι «ορισμένες γριές, ακόμα και μερικοί άντρες έλεγαν στη μητέρα μου: "τυχερή, που είσαι, αδερφή μου, που έχεις τέτοιο γραμματισμένο γιό στο σπίτι και μπορεί και σου λέει τους αγίους κι έτσι δέν δουλεύεις, όταν δέν πρέπει"». (Δ. Λουκόπoυλoς, «Γεωργικά τής Ρoύμελης», Αθήνα, 1938, σελ. 163-164. Βracewell, «Uskοks», σελ. 1580159, σημ. 12. Τοzer, «Researches», I, σελ. 206-207. «Τhe memοirs of Ρrοta Μatija Νenadοvic», Οξφόρδη, 1969, σελ. 17).

Ο λόγος, που οι ορθόδοξοι ιερείς ήταν, σε γενικές γραμμές, λιγότερο εγγράμματοι και καταρτισμένοι σε τερτίπια τής θεολογίας από τους καθολικούς ομολόγους τους ήταν, ότι στα Βαλκάνια η επίδειξη θεοσέβειας και η ηθική νουθεσία είχαν μικρότερη σημασία από τις ακολουθίες και την ορθή τους τέλεση. (G. Rοuillard, «La νie rurale dans l’ Εmpire Βyzantin», Παρίσι, 1953, σελ. 199).


 


Έχουν ανασκαφεί κοινά νεκροταφεία οθωμανών - ορθόδοξων.
Τους ξεχωρίζουμε από τους διαφορετικούς τρόπους ταφής. Οι οθωμανοί είναι θαμμένοι με τα πόδια βορειοανατολικά, ενώ το κεφάλι νοτιοανατολικά, οπότε είναι επίτηδες στραμμένοι έτσι, ώστε να κοιτάζουν προς τη Μέκκα.
Αντίθετα, οι χριστιανοί είναι τοποθετημένοι στον άξονα Ανατολή - Δύση με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος, ώστε να μπορέσουν να ανακαθίσουν και να παρακολουθήσουν τη Δευτέρα Παρουσία.

 


Μια άλλη, πιό φιλική προσέγγιση τής λαϊκής θρησκείας τη θεωρεί ως επιθυμία να αποφευχθούν οι κίνδυνοι τής ζωής, να εξηγηθούν και, ει δυνατόν, να προληφθούν οι παγίδες και οι τραγωδίες της. Είναι, με άλλα λόγια, μιά μορφή χωριάτικου ορθολογισμού: το σκόρδο διώχνει το κακό μάτι, το άγιο χώμα ή τα άγια λείψανα, αν μαζευτούν με το σωστό τρόπο και την ώρα, που ο ιερέας ή ο χότζας προφέρει το όνομα ενός μέλους τής οικογένειας, μπορούν αργότερα να χρησιμοποιηθούν σε στιγμή ανάγκης αν αυτό το πρόσωπο αρρωστήσει ή πάθει κάποιο ατύχημα.

Ανάμειξη των θρησκειών
Στις ακραίες του εκφάνσεις, αυτό το είδος ερμηνείας ανάγει τη θρησκεία σε μιά μορφή ασφάλισης. Έχει όμως το καλό, ότι αναγνωρίζει αυτό, που οι ίδιοι οι χωρικοί δέν είχαν πρόβλημα να παραδεχτούν, ότι δηλαδή οι δογματικές διαφορές δέν τους ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Σε χωριά, όπου δέν έφτανε η επίδραση τού κλήρου, οι δύο θρησκείες παρουσίαζαν σημάδια ανάμειξης, έστω κι αν οι ξένοι παρατηρητές (και το οθωμανικό κράτος) τις θεωρούσαν ξεχωριστές.

«Οι μωαμεθανοί εδώ δέν είναι αληθινοί μωαμεθανοί», παρατηρούσε ένας τούρκος τηλεγραφητής στην Αλβανία των αρχών τού εικοστού αιώνα «και οι χριστιανοί δέν είναι αληθινοί χριστιανοί». Όπως επισήμαινε η λαίδη Mary Wortley Montagu, «όσοι ζουν μαζί με χριστιανούς και μουσουλμάνους και δέν ειδικεύονται σε θεολογικές συζητήσεις δηλώνουν, ότι δέν μπορούν καθόλου να κρίνουν ποιά είναι η καλύτερη θρησκεία: Γιά να είναι βέβαιοι όμως, ότι δέν απορρίπτουν την αλήθεια, τηρούν με απόλυτη σύνεση και τις δύο και πηγαίνουν στο τζαμί την Παρασκευή και στην εκκλησία την Κυριακή».

Μουσουλμάνοι τής Παναγίας
Όταν τους ρωτούσαν σε ποιά θρησκεία ανήκαν, οι προσεκτικοί χωρικοί τής δυτικής Μακεδονίας έκαναν το σταυρό τους και έλεγαν: «Είμαστε μουσουλμάνοι, αλλά τής Παναγίας». Αιώνες νωρίτερα ο Βusbecq, έκπληκτος από την παρουσία τούρκων σε ορθόδοξες τελετές στη Λήμνο, είχε ακούσει ανάλογες σκέψεις: «Αν τους ρωτήσεις γιατί το κάνουν αυτό απαντούν, ότι πολλά έθιμα έχουν επιζήσει από την αρχαιότητα και η χρησιμότητά τους έχει αποδειχτεί από τη μακραίωνη πείρα. Οι αρχαίοι, λένε, ήξεραν και έβλεπαν καλύτερα από εμάς, και τα έθιμα, που ενέκριναν δέν πρέπει αυθαίρετα να παραλλάσσονται». (Βalivet, «Αux οrigines», σελ. 18. W. Christian, «Lοcal religiοn in sixteenth century Spain, Πρίνστον, 1981).



 








Οθωμανοί και σήμερα
συρρέουν στον άγιο Γεώργιο.
  
Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου χιλιάδες τούρκοι συνωστίζονται
στην Πρίγκηπο και κάνουν την ευχή τους στον άγιο.
«Και να χιόνιζε, εγώ πάλι θα ερχόμουν στον άη Γιώργη τον Κουδουνά σήμερα», λέει η Σεμά. Είναι μουσουλμάνα, πιστεύει στον Αλλάχ, αλλά και στα θαύματα τού άη Γιώργη τού Κουδουνά! Πρώτη φορά άκουσε γιά τον θαυματουργό άγιο στην τουρκική τηλεόραση πέρσι. Είδε τις ουρές των τούρκων, που περίμεναν έξω από την εκκλησία με τις ώρες, γιά να ανάψουν ένα κερί και να κάνουν την ευχή τους. Ήταν 23 Απριλίου, αλλά αποφάσισε να πάει έστω και την άλλη μέρα. «Είναι θέμα πίστης. Ο άγιος με άκουσε και πραγματοποίησε την ευχή μου», μου λέει η Σεμά. Θα πάει και τού χρόνου, γιά να κάνει μιά άλλη ευχή». («Tα Νέα»: 25-4-09).

 


Ιεροδικεία
Στον κοινό αυτόν κόσμο οι λατρευτικές πρακτικές συγκρούονταν με τις οριοθετήσεις τής θεολογίας όχι μόνο στο χώρο τού υπερφυσικού, αλλά και στην καθημερινή ζωή τού οθωμανικού κόσμου. Τα ισλαμικά δικαστήρια και η τουρκική διοίκηση, λόγου χάρη, ήταν ανοιχτά όχι μόνο στους μουσουλμάνους, αλλά και στους μή μουσουλμάνους. Οι δεύτεροι μπορούσαν να τα χρησιμοποιούν ως εφετεία, αλλά σε μερικές περιπτώσεις και ως μέσο παράκαμψης των δικών τους θρησκευτικών αρχών ή εθιμικών δικαστηρίων. Έτσι, μουσουλμάνοι αξιωματούχοι βοηθούσαν χριστιανούς και εβραίους να ρυθμίσουν ζητήματα φορολογικά, εμπορικά και κτηματικά, σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο.

Οι τοπικοί οθωμανοί άρχοντες τού δέκατου έκτου και τού δέκατου έβδομου αιώνα μερικές φορές παρενέβαιναν ακόμα και στις τοπικές έριδες γιά τους διορισμούς επισκόπων στις χριστιανικές κοινότητες. Μουσουλμάνοι, χριστιανοί και εβραίοι ήταν μέλη των συντεχνιών, που, συνεχίζοντας τη βυζαντινή πρακτική, βρίσκονταν υπό τη σκέπη ενός αγίου, σεΐχη ή ευσεβούς ανθρώπου.

Οι ορθόδοξοι χρησιμοποιούσαν μερικές φορές τα μουσουλμανικά ιεροδικεία, ακόμα και όταν δέν εμπλέκονταν μουσουλμάνοι στην υπόθεση. «Πούλησα στο γιό μου μιά γελάδα», ήταν η καταγγελία ενός χριστιανού αγρότη από την Κύπρο ενώπιον τού ιεροδίκη. «Θέλω τα χρήματα. Αυτός κωλυσιεργεί. Τα θέλω με βαση τον ιερό νόμο». (Μ. Greene, «Α shared wοrld», Πρίνστον, 2000. Ν. Τοdοroν, «Τraditiοns et transformatiοns dans les νilles balkaniques aνec l’instauratiοn de l’Εmpire οttoman», στο έργο του «Sοciety, the city and industry in the Βalkans, 15th-19th centuries», Variοrum, 1988, III, σελ. 99. Jennings, «Christians and muslims», σελ. 134,142).

Ελκυστικοί θρησκευτικοί θεσμοί
Η συνύπαρξη αυτή των θρησκειών εισχωρούσε στις πιό μύχιες πλευρές τής προσωπικής ζωής. Η στάση τής χριστιανικής εκκλησίας στο θέμα τού γάμου, γιά παράδειγμα, έβρισκε απρόσμενο ανταγωνισμό. Στο ισλάμ υπήρχαν τόσο η πολυγαμία όσο και τύποι πρόσκαιρων συμβάσεων γάμου, το διαζύγιο έβγαινε ευκολότερα (ιδίως γιά τις γυναίκες) και το σεξ δέν περιοριζόταν στο γάμο ούτε το δικαίωνε μονάχα η τεκνοποίηση.

Ήταν ολοφάνερο ποιάς θρησκείας οι ορισμοί φάνταζαν ελκυστικότεροι. Η χριστιανική ιεραρχία φαίνεται, ότι πέρασε τις απόψεις της στο θέμα τής πολυγαμίας (που έτσι κι αλλιώς δέν ήταν διαδεδομένη στους μουσουλμάνους των Βαλκανίων), αλλά στο θέμα των πρόσκαιρων γάμων τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η σύναψη σχέσεων με μιά γυναίκα με συγκεκριμένο αντάλλαγμα και γιά προσδιορισμένο χρόνο -τη μαρτυράει από το 1600 ο William Βiddulph- έθελγε τους χριστιανούς όσο και τους μουσουλμάνους.

Τελικά, η Εκκλησία αναγκάστηκε να συναινέσει και ο θεσμός διαδόθηκε ευρέως στη διάρκεια τού δέκατου όγδοου αιώνα. Σε ορισμένες περιοχές μετατράπηκε σε μέσο γιά το σχηματισμό προίκας, κάτι σαν νομιμοποιημένη πορνεία: «Αν ένας ξένος επιθυμεί να χαρεί οποιαδηποτε από τις νεαρές ανύπαντρες γυναίκες», σημείωνε σαστισμένος ο λόρδος Charlemont στις Κυκλάδες,
«απευθύνεται αμέσως στους γονείς τής κοπέλας και τη ζητά σε γάμο. Η συμφωνία κλείνεται και το ζευγάρι οδηγείται ενώπιον ενός αξιωματούχου, όπου και οι δύο ορκίζονται πίστη ο ένας στον άλλο γιά όσο θα διαρκέσει η διαμονή τού άντρα στο νησί, ενώ ο γαμπρός δεσμεύεται να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό τη στιγμή τής αναχώρησης του, καθώς και μιά προκαταβολή επιτόπου. [...] Τα χρηματα αυτά μένουν στην άκρη ως μερίδιο τής κοπέλας και, όταν αναχωρήσει ο σύζυγός της, η τελευταία δέν αργεί να βρει έναν αληθινό σύζυγο ανάμεσα στους συντοπίτες της, οι οποίοι δέν τής καταλογίζουν καθόλου την προηγούμενη σχέση της θεωρώντας την ισότιμη με μιά συνηθισμένη χήρα».

Έτσι, οι χριστιανοί νησιώτες προσάρμοσαν το ισλαμικό έθιμο στις δικές τους ανάγκες, με την έγκριση των τούρκων αξιωματούχων και την ανοχή των τοπικών ιερέων.


 

 


Μεικτοί γάμοι
Πέρα από το ειδικό αυτό μέτρο, γάμοι μεταξύ μουσουλμάνων αντρών και χριστιανών γυναικών γίνονταν στα Βαλκάνια μέχρι το τέλος τής οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι, πολλοί μουσουλμάνοι είχαν χριστιανές μητέρες κι επομένως μιά προσωπική οικειότητα ή και προσήλωση στη μητρική τους θρησκεία. Ο σέρβος δεσπότης Γεώργιος Μπράνκοβιτς, πάντρεψε την κόρη του Μάρα με το σουλτάνο Μουράτ Β' το 1435, πασχίζοντας μάταια, φαίνεται, να κερδίσει την εύνοιά του. Ο Αλή-πασάς των Ιωαννίνων είχε ελληνίδα χριστιανή γυναίκα, γιά την οποία, έλεγαν, ότι είχε χτίσει ένα παρεκκλήσι. Αργότερα, ο αλβανικής καταγωγής οθωμανός αξιωματούχος Ισμαήλ Κεμάλ-μπέης παντρεύτηκε ελληνίδα γυναίκα, την οποία έκλεψε (με τη συναίνεσή της), ώστε να ξεπεράσει τις αντιρρήσεις τής μητριάς της. Αλλά και σε χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα υπήρχαν πολλές άλλες περιπτώσεις σχέσεων χριστιανών με μουσουλμάνους.

Ο εξισλαμισμός πρόσφερε ιδιαίτερα πλεονεκτήματα στις χριστιανές, που είχαν παγιδευτεί σε δυστυχισμένους γάμους. Με το που γίνονταν μουσουλμάνες, ακυρωνόταν ο γάμος τους, εκτός εάν ο χριστιανός σύζυγός τους αλλαξοπιστούσε κι εκείνος. Υπήρχε ειδική διαδικασία γι’ αυτό. «Η Τσάκω εγκολπώθηκε το ισλάμ παρουσία μουσουλμάνων», σημειώνεται στα πρακτικά ενός ιεροδικείου «και πήρε το όνομα Φατμά. Στον άντρα της προσφέρθηκε η ευκαιρία να περάσει στο ισλάμ, αλλά αρνήθηκε».

Σε μιά άλλη, παρόμοια περίπτωση η Φατμά μπιντ Αμπντουλλά μαρτύρησε, ότι προσχωρεί στο ισλάμ και καταχωρίστηκε, ότι «ο σύζυγός μου Γιάννο μπιν Μανόλια, κλήθηκε να προσκυνήσει το ισλάμ, αλλά δέν έγινε μουσουλμάνος. Αναγνωρίζει, ότι δέν έχει καμμιά διεκδίκηση επί τής Φατμά».

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι και οι μουσουλμανικοί γάμοι επηρεάζονταν από την παραμικρή νύξη περί αποστασίας. Όπως διαβάζουμε (Jennings, «Christians and muslims», σελ. 29. Greene, «Α shared wοrld». C. Ιmber, «“Ιnνοluntary” annulment οf marriage and its sοlutiοns in οttoman law», στο Ιmber, «Studies in οttοman histοry and law», Κωνσταντινούπολη, 1996, σελ. 226) σ’ ένα ισλαμικό νομικό εγχειρίδιο τού δέκατου όγδοου αιώνα:

Ερώτηση: Ο Ζέυντ και η γυναίκα του η Χιντ πηγαίνουν στην εκκλησία και επιδοκιμάζουν ορισμένες πράξεις των απίστων, οι οποίες συνεπάγονται απιστία. Πρέπει ο Ζέυντ και η Χιντ να υποβληθούν σε ανανέωση τής πίστης και ανανέωση τού γάμου;

Απάντηση: Ναι.

Σημείωση:
Το άρθρο εντάσσεται
στο Αφιέρωμα τής «Ελεύθερης Έρευνας»:
1821: Η αποστασία των ρωμιών.




Το Αφιέρωμα τής «Ελεύθερης Έρευνας»:
1821: Η αποστασία των ρωμιών
αποτελείται από τα παρακάτω άρθρα:

Πώς το εθνικό αντικατέστησε το πραγματικό
Ποιά 400 χρόνια; Ποιά σκλαβιά;
Η άρνηση τού οθωμανικού παρελθόντος μας
1821: Πώς οι ρωμιοί μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»
Η λαφυρομανία των «αγωνιστών» τού ’21
Τους έφαγε το... φεγγάρι !
Τυχοδιώκτες και μαχαιροφόροι
Από την Τριπολιτσά στην... Τρόικα
Όταν οι ρωμιοί, με θείες ευλογίες βομβάρδιζαν την Ακρόπολη...
Η θρησκοληψία τού Μακρυγιάννη
Η κατάχρηση των αγγλικών δανείων από τους «ημέτερους» το ΄21
Βίος και πολιτεία τού Διον. Σολωμού

Το Αφιέρωμα συνεχίζεται...



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος18032014211846 έγραψε...
...συνέχισε να ξεσκεπάζεις τα "Ιστορικά" ψεύδη.....
18.03.2014, 21:11:54





Ανώνυμος25032014223251 έγραψε...
Εξαιρετικό άρθρο. Κυρία μου, μπράβο σας.

Γερακίνα.
25.03.2014, 22:30:45





Ανώνυμος 30926 έγραψε...
ΒΕΒΑΙΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ...αισθανομαι πολυ ενοχλημενος....ΝΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ....ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

που ειναι ενας ακομα μυθος του''''''εθνικου φαντσιακου μας'''''' που πρεπει Παση Θυσια να καταριφθει γιατι οπως λετε δεν υπαρχουν μαρτυριες εχω να σου πω οτι ο υπασπιστης του κολοκοτρωνη[μεγας εθνικος heroe της ανεξαρτησιας του παμπαλαιου και αυτοχθονου Ιλλυρικου εθνους] ο Φωτακος Χρυσανθακοπουλος [Μεγας κοσσοβαρος μαχητης κι αυτος] γραφει''Μόνοι των οι Έλληνες εφρόντιζον διά την Παιδείαν, η οποία συνίστατο εις το να μανθάνουν τα κοινά γράμματα και ολίγην αριθμητικήν . Εν ελλείψει διδασκάλου ο ιερεύς εφρόντιζεν περί τούτου.Όλα αυτά εγίνοντο εν τω σκότει και προφυλακτά από τους Τούρκους'''Οπα ... τι μας λει ο Φωτακος....μιλαει καταρχην για ελληνες ομως εσας δεν σας νοιαζει ο αυτοπροσδιορισμος ενος λαου εκτος κι αν προκειται για τους φιλησυχους Ρομα-γυφτους ...στη συνεχεια μπλεκει ιερεις που ανελαβαν λεει τη 'διδασκαλια ολιγης αριθμιτικης' ..πω πω....αφερεται και 'εν το σκοτει και προφυλαχτα απο τους Τουρκους[αφου παπαδαρια κι αγαδες ηταν μαζι γιατι κρυβοτανε εν το σκοτει;..πολυ περιεργο;];..αμαν....φωταρα μας εκαψες.... δεν μας εκαψες τελικα ...απλως η πηγη αυτη δεν λαμβανεται υπ οψη γιατι δεν ειναι ακριβης[αφου ειναι φιλοορθοδοξη. Λοιπον να την ερμηνευσουμε την πηγη .... οταν λεει ελληνες[χα..χα ακου ελληνες] εννοει ρωμιους δηλαδη ...σιγουρα αλβανους[αυτο ειναι το μονο σιγουρο] τσιγγανους-ΡΟΜΑ...Σλαβους του Φαλμεραιερ[λειπει ο Μαρτης απο τη Σαρακοστη;]και λοιπους αγνωστης εθνικης συνειδησεως και μπασταρδαμενους κατοικους της νοτιου Βαλκινικης...τωρα οταν λεει ''κρυφα απο τους Τουρκους'' εννοει οτι τους αρεσε να παιζουν κρυφτο[αλλα και κυνηγητο αμα τσαντιζοταν ο Πασας...[το οποιο κατεληγε στο γνωστο κλεφτες και αστυνομοι] οπως και μηλα ,περνα περνα η μελλισα, μπαρμπανικολης κλπ κλπ , και οταν λεει ''ιερευς'' δεν εννοει φυσικα τον βολεμενο τραγοπαπα της εποχης [οπως τον Αθ Διακο πχ]...απλα αυτοι που κρυβονταν ντυνονταν και παπαδες- ιερεις[ αλλα και ζορο, καουμποιδες και ινδιανοι νοσοκαμες...αλλα ΚΥΡΙΩΣ φορουσαν την αγαπημενη ενδυμασια των Ρωμιων τον λεγομενο'' ΑΛΒΑΝΟ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΑ'...] με λιγα λογια κατα την διαρκεια του κρυφτου εορταζαν συγχρονως και τις αποκριες, ανταμα Ψευτοελληνες και Τουρκοι καθοτι πολυπολιτισμικη και ανεκτικη η οθωμανοκρατια [Αχ ποσα χρονια περασαμε εγκλωβισμενοι στο κρατος των ψευτοελληνων...που ειναι τα παλια αυτοκρατορικα μεγαλεια..Παλι με χρονια με καιρους, παλι ανταμα θα μαστε
26.12.2014, 18:18:32





Ανώνυμος 30928 έγραψε...
ΓΡΑΨΑΤΕ '' προσπάθειες τού Αλή να πατάξει την αλβανική μαφία ''
[ΕΝΝΟΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ]
ΔΗΛΑΔΗ ΕΝΑΣ ΑΛΒΑΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΠΕΛΕΝΗ[ ΠΟΥ ΤΟ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΑΝ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΤΡΙΤΑ[ΚΑΙ ΒΑΛΕ ] ΑΠΟ ΑΛΒΑΝΟΥΣ-ΛΙΑΠΗΔΕΣ-ΤΟΣΚΗΔΕΣ ] ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΤΑΞΕΙ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ- ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ Η ΟΠΟΙΑ ΠΟΥΛΟΥΣΕ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΣΕ ΜΠΕΗΔΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΔΕΣ...ΜΑΛΛΟΝ ΤΑ ΧΑΛΑΣΑΝΕ ΣΤΗΝ '''ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ''' ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΛΙΑΠΗΔΩΝ [ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΣΑΜΗΔΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ....ΑΦΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΕΓΑΝΕ....ΑΑΑΑΑΑ...ΤΕΛΙΚΑ ΜΑΛΛΟΝ ΣΕ ΡΩΜΙΟΥΣ ΜΠΕΗΔΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΔΕΣ ΠΟΥΛΑΓΑΝΕ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ..ΑΦΟΥ ΑΥΤΟΙ ΚΑΝΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΤΗ ΤΩΝ ΚΑΛΟΚΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΕΥΠΙΣΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ,,].....ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΥΤΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ......ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ....ΟΜΩΣ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΒΑΝΟΣ ΤΟΣΚΗΣ [ Η ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΟΣ ΤΣΑΜΗΣ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ] ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΛΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ...ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ [ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ''ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΡΩΜΙΟΙ]....ΘΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ....
Ακόμα και αλήθεια να είναι όμως, τα γεγονότα τού Ζαλόγγου δέν έχουν καμμία σχέση με κάποιο δήθεν εθνικό αγώνα
ΟΟΟΟΟΧΙ ΒΕΕΕΕΒΑΙΑ.....ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΓΥΡΙΣΑΝ ΣΠΙΤΙ ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ ΛΕΝΕ ΣΤΙΣ ΣΥΖΥΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ''''ΟΡΕ ΓΚΡΟΥΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ [Ο ΑΛΗΣ] ΘΑ ΜΑΣ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ,ΕΙΠΕ, ΤΗΝ ΚΟΚΑΙΝΗ ΜΕ 2 ΑΣΠΡΑ ΤΟ ΚΙΛΟ ΕΝΩ ΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ ΤΗΣ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΑΓΟΡΑΖΑΝ ΜΕ 5 ΑΣΠΡΑ....ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΛΕΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΦΡΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΜΑΣ...ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΟΥΜΕ ΕΙΠΕ ΘΑ ΦΩΝΑΞΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ...ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΜΩΡΗ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΣΕ ΘΡΕΨΩ'''...ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΣΑΝ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΣΟΥΛΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΣΤΟ ΖΑΛΛΟΓΓΟ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ .....ΤΑ ΑΚΟΥΣΑΝΕ ΤΑ ΜΑΝΤΑΤΑ ΟΙ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΣΕΣ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΕΣ ΚΛΕΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟΥ ΔΗΜΟΥΛΑ ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΑΝ ...ΟΣΕΣ ΓΛΥΤΩΣΑΝ ΚΑΤΕΦΥΓΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ [ΑΥΤΟΧΘΟΝΙΚΗ ΙΛΛΥΡΙΑ] ΑΛΛΑΞΑΝΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΝ ΤΣΑΜΗΔΕΣ ΚΑΙ ΓΛΙΤΩΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΕΜΙΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ [ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΔΙΕΘΕΤΑΝ ΧΑΡΕΜΙΑ ΜΕ ΚΟΡΙΤΣΟΠΟΥΛΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΧΑΝ ΑΡΠΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ ΤΗΝ ΓΚΕΚΑΡΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΛΕΓΑΝΕ ΟΧΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΜΙΓΩΣ ΤΟΥΡΚΑΛΕΣ]
ΠΑΝΤΩΣ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΓΙΝΑΝ ΑΥΤΑ ΣΤΟ ΖΑΛΛΟΓΓΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΤΕ
ΠΑΝΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ
ΠΟΤΕ...ΠΟΤΕ...ΠΟΤΕ...ΠΟΤΕ
26.12.2014, 18:33:19





Ανώνυμος 30929 έγραψε...
ΠΑΡΑΘΕΤΕΤΕ ΤΟ ΕΞΗΣ '''Αμβρόσιος Φραντζής, ήταν αυτόπτης μάρτυρας τού περίφημου χαλασμού των κλεφτών: «Οθωμανοί και έλληνες κυνηγούσαν τους κλέφτες ''''
ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΕΣΕΙΣ ΓΡΑΦΕΤΕ ΕΠΕΞΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ
''Οθωμανοί και ρωμιοί ''....ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΑΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΤΟ ΡΩΜΙΟΙ [ ΠΟΥ ΓΙΑ ΕΣΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΑ ΟΙ ΔΥΟ ΑΥΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΟΝΥΜΕΣ ΚΑΤ ΕΣΑΣ]
ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ....
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΗΓΩΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ;;;;;;;;.....ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.....
..........ΚΑΛΟΠΑΙΔΑΑΑΑΑΑΑ ΜΟΥ ΕΣΕΙΣ....
............I LOVE GEORGE SOROS...............
ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ..............
ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΑΠΑΤΖΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ''''ΚΟΣΜΗΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ '''' ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ ΚΑΙ Ο ΧΙΤΛΕΡ.......ΜΕΓΑΣ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΤΗΣ [ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΕΛΕΓΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΡΥΒΕ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ]
26.12.2014, 18:41:22





Ανώνυμος 30930 έγραψε...
1940-44
ΧΙΤΛΕΡΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ [ NEW WORLD ORDER ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΛΑΜΟΓΙΑ [ ΠΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ;;;;;;ΕΤΣΙΙΙΙΙΙΙ;;;;;;;]

ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ--[ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ...ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΙΟΣ ΣΟΡΟΠΟΥΛΟΣ [GEORGE SOROS ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΤΙ] ]....ΒΡΕ ΚΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ......................



ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΩΣ ΑΝΤΑΜΕΙΒΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΑΞΟΝΟΣ [ΑΝ ΚΑΙ ΥΠΗΞΑΝ ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΠΟΥ ΑΝΤΙΤΑΧΘΗΚΑΝ]



Ο ΝΟΜΟΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ ΚΥΡΗΧΤΗΚΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΤΣΑΜΗΔΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΙΤΑΛΩΝ ...ΑΠΟ ΤΟ 1942 ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ....



ΦΥΓΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΑΠΑΤΗΤΟ ΣΟΥΛΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΕΙΝΗ ΜΟΥΡΓΚΑΝΑ [.....ΟΠΩΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ..... Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΤΣΙ;;;;;]



Η ΜΙΣΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΘΡΑΚΗ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ[ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟ ΕΚΒΟΥΛΓΑΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ .........[ΜΕ ΤΑΚΤ ΚΑΙ ''SAVOIR VIVR'' ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ].....

Η ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΖΩΝΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

ΕΤΣΙ ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΤΟΤΕ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΕΜΕΙΣ ΕΝΑΣ ΑΣΙΑΤΟΓΕΝΗΣ ΚΑΙ ΣΛΑΒΙΚΟΣ ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΛΑΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΛΩΣ '''ΤΥΧΑΙΝΕΙ''' ΝΑ ΖΕΙ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ ΟΙ '''''ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ '''' ΚΑΙ '''ΤΥΓΧΑΙΝΕΙ''' ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΑΥΤΩΝ [ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΑΝΕ ΣΤΙΣ ΕΓΚΥΚΛΟΠΕΔΙΕΣ ΤΟΥΣ ] ΑΛΛΑ ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΝΔΟΞΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ .......

ΕΠΙΣΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΕΝΔΟΞΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΜΑΘΑΙΝΑΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΦΥΛΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΒΗΚΕ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ.......ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ ΕΠΕΤΥΧΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΡΕΙΟΥΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ........ΚΛΠΚΛΠΚΛΠ΄ ΩΡΑΙΑ ΝΕΟΤΑΞΙΤΙΚΑ
26.12.2014, 18:42:20





Ανώνυμος 39286 έγραψε...
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΙΑΤΕΣ

ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ

ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

~

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ
31.07.2016, 12:49:12






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...