Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ:
Η ΜΟΙΡΑ ΕΝΟΣ
ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ




Έγραψε στις 07.03.2014 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Επιστροφή

Είναι η γεωγραφική θέση τής Ουκρανίας τέτοια, που μαζί με τα ανομοιογενή συνονθυλεύματα λαών και φυλών, που κατοικούν στη χώρα, δέν της επιτρέπουν να λειτουργήσει ως μία πραγματικά ανεξάρτητη δημοκρατία.

Η Ουκρανία είναι ένα διαχρονικό προτεκτοράτο με εναλλασσόμενους αφεντάδες, που μάχονται γιά να κυριαρχήσουν και να ελέγξουν τη γεωστρατηγική σκακιέρα. Από τη μία η Δύση με τους αμερικάνους και τους γερμανούς κι από την άλλη το όραμα τού Πούτιν γιά μία τσαρικού τύπου πανρωσική αυτοκρατορία ορθόδοξων χριστιανών.

Η Ευρώπη, που στο τιμόνι της έχει μία σκληροπυρηνική Γερμανία, είναι ενεργειακά στεγνωμένη, ενώ η Ρωσία αισθάνεται, πως πληθυσμιακά, αλλά και γεωπολιτικά, η Ουκρανία πρέπει να παραμείνει κάτω από τη σφαίρα επιρροής της.

Ακόμα κι αν η παρούσα ένταση αποσοβηθεί και αποφευχθεί ένα τραγικό γεγονός σύρραξης κανείς δέν μπορεί να εγγυηθεί, πως το μέλλον τής Ουκρανίας θα είναι ευοίωνο μιάς και κανένα προτεκτοράτο δέν είχε, δέν έχει και δέν δύναται να έχει ευοίωνο μέλλον.

Σύντομη ιστορική αναδρομή

Το όνομα «Ουκρανία», που σημαίνει «στην κόχη», δέν είναι τυχαίο. Πρόκειται γιά μιά χώρα, που βρίσκεται εκεί, που τελειώνουν ή αρχίζουν άλλες χώρες, ενώ κατά καιρούς αποτελούσε και τμήμα τής μίας ή τής άλλης διά μέσου των αιώνων.

Μεταξύ τού 17ου και 18ου αιώνα, η Ουκρανία ήταν διαιρεμένη ανάμεσα στη Ρωσία, την Πολωνία και την οθωμανική αυτοκρατορία. Υπήρξε γιά ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα ανεξάρτητο κράτος κατά τη διάρκεια τού Α’ παγκοσμίου πολέμου και στη συνέχεια έγινε μέρος τής πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Καταδικασμένη να βρίσκεται ανάμεσα στο Στάλιν και το Χίτλερ, ανάμεσα σε λοιμούς και σφαγές, ένιωσε γιά λίγο την αίσθηση μιάς ανάσας ελευθερίας μετά το θάνατο τού Στάλιν. Καμμία άλλη χώρα δέν υπέφερε τόσο όσο η Ουκρανία στη νεότερη ιστορία. Από το 1914 μέχρι και το 1945, η χώρα ήταν συνώνυμο τής Κόλασης τού Δάντη.

Η χώρα απέκτησε υπόσταση με τον αποικισμό βόρειων κυρίως γερμανικών φυλών, που μετακινήθηκαν μαζικά και ίδρυσαν εμπορικούς σταθμούς ασκώντας παράλληλα εξουσία στο ντόπιο πληθυσμό. Αυτό, που ηχεί ως παράδοξο, είναι, πως οι ντόπιες σλαβικές φυλές ενθάρρυναν, ή ακόμα ορθότερα, προσκάλεσαν τους αποίκους να έρθουν και να ηγεμονεύσουν τη χώρα. «Η χώρα μας είναι μεγάλη και πλούσια, αλλά δέν έχει νόμους», δήλωναν οι γηγενείς πληθυσμοί, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς.

Η Anne Reid, συγγραφέας τού βιβλίου «Borderland: Journey through the History of Ukraine», αμφισβητεί το γεγονός τής πρόσκλησης των βορείων από τους ντόπιους, αλλά αυτό είναι μάλλον ελάσσονος σημασίας μιάς και οι άποικοι ήρθαν σαν έμποροι και τεχνίτες στην Ουκρανία κι όχι σαν κατακτητές. Μάλιστα, δημιούργησαν και την πόλη τού Κιέβου στο σημείο, που στενεύει ο πολύ πλατύς ποταμός Δνείπερος.

Εκχριστιανισμός διά τής βίας
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η επιλογή τού θρησκεύματος των ουκρανών, που εγκαινίασε ο ηγέτης τής χώρας, Βλαδίμηρος. Ο Βλαδίμηρος ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Αφού πολέμησε ενάντια στις διάφορες διαχωρισμένες τότε σλαβικές φυλές, όπως επίσης και κατά των λιθουανών και των βουλγάρων, στη συνέχεια  εγκατέλειψε τους θεούς τής βροντής και τής αστραπής, γκρέμισε τους ναούς, που ο ίδιος είχε χτίσει, και ασπάσθηκε την Ορθοδοξία γιά καθαρά πολιτικούς λόγους επιχειρώντας να συνάψει συμμαχίες με το Βυζάντιο. Γιά το λόγο αυτό άλλωστε, παντρεύτηκε την Άννα, αδερφή των βυζαντινών αυτοκρατόρων Βασιλείου Β’ Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η’.


Ο Βλαδίμηρος είχε αναδειχθεί πολλαπλά:
Με προδοσία και φόνο, με αδελφοκτονία, με ένα σωρό αιματηρές εκστρατείες, υποδουλώσεις, με την καταστροφή όλων των πολυθεϊστικών ειδώλων και ναών τής χώρας του και την ανέγερση εκκλησιών.


Κατέκτησε το θρόνο με ένα μπουλούκι βάραγγων πολεμιστών, αφού εξολόθρευσε το σκανδιναβικό γένος, που είχε την εξουσία κοντά στον ποταμό Ντβίνα, και έκανε με τη βία γυναίκα του τη θυγατέρα τους, Ρογνέδα, που επέζησε. Στη συνέχεια, κατέλαβε με δολιότητες το Κίεβο και σκότωσε τον αδελφό του Γιαροπόλκ.

Διεξήγαγε τον ένα πόλεμο μετά τον άλλο κι εκβίαζε από τους υποδουλωμένους λαούς φόρο υποτέλειας. Κατέλαβε την Χερσώνα με προδοσία τού ιερέα Αναστασίου (τον οποίο γιά ανταμοιβή έβαλε επικεφαλής τής Εκκλησίας τού Κιέβου) κι έτσι κέρδισε την πορφυρογέννητη πριγκίπισσα τού Βυζαντίου, Άννα.

Ενώ παληότερα ήταν πολυθεϊστής κι είχε οικοδομήσει ανάλογους ναούς, είδε «το φως το αληθινόν», βαπτίστηκε χριστιανός (εικόνα) κι ύστερα ανάγκασε διά τής βίας το λαό τού Κιέβου, που έμενε προσκολλημένος στις πολυθεϊστικές του παραδόσεις, να βαπτιστούν κι εκείνοι μαζικά στον ποταμό Δνείπερο.

Σήμερα, τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία τής Ρωσίας ως άγιος
και μάλιστα «Μέγας και Ισαπόστολος».



Γερμανικοί αποικισμοί

Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση τής ιστορίας τής Ουκρανίας, που αφορούν στην οικοδόμηση ενός ανεξάρτητου κράτους και τής εξωτερικές επιρροές, που δέχτηκε, έχουν παίξει και οι διάφορες μειονότητες, που εγκαταστάθηκαν εκεί. Στο άρθρο αυτό θα δοθεί σκόπιμα μεγαλύτερη έμφαση στους γερμανούς αποίκους τής Ουκρανίας μιας και σήμερα, ενόψει τού παγγερμανισμού, που διαμορφώνει το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, οι εξελίξεις στην Ουκρανία είναι άμεσα σχετιζόμενες με τις βλέψεις τής Γερμανίας στη χώρα αυτή.

Αν και σήμερα η γερμανική μειονότητα είναι από τις μικρότερες στην Ουκρανία, στο πολύ πρόσφατο παρελθόν τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Οι γερμανοί άποικοι ήταν κάποτε η μία από τις τέσσερις μεγαλύτερες μειονότητες στη χώρα και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη τής γεωργίας και βιομηχανίας στην Ουκρανία, ενώ η συμβολή τους στην ουκρανική κουλτούρα ήταν επίσης ιδιαίτερα σημαντική.


Ο αποικισμός των γερμανών στην Ουκρανία δέν σχετίζεται καθόλου με τους αντίστοιχους αποικισμούς των πολωνών, μολδαβών, ούγγρων, σλοβάκων και λευκορώσων. Οι μειονότητες αυτές βρέθηκαν στα εδάφη τής Ουκρανίας, λόγω αλλαγής συνόρων. Αυτό όμως, δέν ισχύει γιά τους γερμανούς αποίκους τής Ουκρανίας. Αποικισμοί από γερμανικά φύλα εμφανίστηκαν περίπου στα μέσα τού 13ου αιώνα και δέν ήταν στις προσθέσεις τους να κατοικήσουν μόνιμα εκεί μιάς κι ενδιαφέρονταν μόνο να λειτουργήσουν ως έμποροι και τεχνίτες. Εγκαταστάθηκαν στις πόλεις, που προηγουμένως είχαν καταστρέψει οι τάταροι. Οι τότε τοπικές αρχές τους καλοδέχτηκαν και τους ενθάρρυναν με φορολογικά και διοικητικά κίνητρα (εξαίρεση από τη φορολογία και εκτεταμένης κλίμακας αυτοδιοίκηση).

Το 15ο αιώνα, είχε ολοκληρωθεί το πρώτο μαζικό κύμα μετανάστευσης γερμανικών φυλών στην Ουκρανία προερχόμενων από τη Σιλεσία. Η χώρα σιγά-σιγά άρχισε να μοιάζει εμφανισιακά, αλλά και διοικητικά με χώρες, που βρίσκονταν στη μέση τής ευρωπαϊκής ηπείρου. Η πλειοψηφία των κατοίκων στις πόλεις Uzhgorod, Mukachevo, Beregovo, Kamjanets-Podilsk και Lviv ήταν από γερμανικές φυλές. Η επιρροή τους ήταν τόσο μεγάλη, που το 1300-1500, οι άποικοι αυτοί εκλέγονταν σε υψηλές διοικητικές θέσης στη τοπική αυτοδιοίκηση, ενώ η γλώσσα τους ήταν η γλώσσα των επισήμων εγγράφων. 

Το μέσο τής ουκρανικής επικράτειας κατοικήθηκε επίσης από γερμανούς αποίκους μεταξύ 17ου-18ου αιώνα προερχόμενους από το Γκντάσκ. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν και πάλι έμποροι και τεχνίτες, που δούλεψαν κυρίως στη βιομηχανία και τη γεωργία. Πολλοί ουκρανοί ακτιβιστές τού 17ου-18ου αιώνα ήταν γερμανικής καταγωγής, όπως επίσης και ο στρατιωτικός μηχανικός Αdam Zebnikow, ο αρχιτέκτονας Gottfried Shedel και ο θεολόγος μεταρρυθμιστής και ακτιβιστής Innocenti Gizel.







Ουκρανία:
Μιά φαντασιακή κοινότητα
(όπως είναι εξ άλλου
όλα τα έθνη-κράτη).


Τον 18ο αιώνα, η ουκρανική (μικρή ρωσική) ήταν ανεκτή ως γλώσσα των απλοϊκών χωρικών. Αλλά το 1708, ο Ιβάν Κοτλιαρέφσκι έγραψε την Aeneid του, ένα εξαιρετικά δημοφιλές σατιρικό ποίημα πάνω στην ουκρανική ζωή. Το 1804 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο τού Χάρκοβο κι έγινε αμέσως κέντρο τής έκρηξης τής ουκρανικής λογοτεχνίας. Το 1819 εμφανίστηκε η πρώτη ουκρανική γραμματική - μόλις δεκαεπτά χρόνια μετά την επίσημη ρωσική. Και το 1830 ακολούθησαν τα έργα τού Τάρας Σεβτσένκο, για τον οποίο ο Σέτον-Γουότσον παρατηρεί, ότι «η διαμόρφωση μιάς αποδεκτής ουκρανικής λογοτεχνικής γλώσσας οφείλει περισσότερα σ΄αυτόν παρά σε οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. Η χρήση αυτής τής γλώσσας ήταν το αποφασιστικό στάδιο στο σχηματισμό τής ουκρανικής εθνικής συνείδησης».

Ο τσαρισμός έδωσε σε αυτούς τους ανθρώπους μικρή σημασία. Ο Σεβτσένκο υπέκυψε στη Σιβηρία. Οι Αψβούργοι όμως, ενθάρρυναν κάπως τους ουκρανούς εθνικιστές στη Γαλικία, γιά να εξουδετερώσουν τους πολωνούς.

Σύντομα, από κει και πέρα, το 1840, ιδρύθηκε η πρώτη ουκρανική εθνικιστική οργάνωση στο Κίεβο από έναν ιστορικό!
(Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: Φαντασιακές κοινότητες).



Στο δεύτερο μισό τού 18ου αιώνα ένα ακόμα κύμα γερμανών μεταναστών έφτασε στην περιοχή τής Ουκρανίας. Ήταν η περίοδος, που η χώρα ήταν χωρισμένη ανάμεσα στην Αυστρο-Ουγγαρία και τη ρωσική αυτοκρατορία.  Οι νέοι γερμανοί άποικοι κατοίκησαν στο υπό ρωσική κατοχή τμήμα τής Ουκρανίας αποδεχόμενοι την πρόσκληση τής Αικατερίνης Β΄ και τού Αλέξανδρου Α’, που μέσα από δύο μανιφέστα (1763 και 1804) έδιναν στους γερμανούς αποίκους γη, θρησκευτική ελευθερία, αυτοδιάθεση και απαλλαγή από τους φόρους από δέκα έως και τριάντα χρόνια.

Αυτή τη φορά, οι άποικοι προέρχονταν από το νοτιοδυτικό μέρος τής Γερμανίας, όπου υπήρχε έλλειψη εδαφών γιά καλλιέργεια. Αρκετοί όμως, προήλθαν και από τα εδάφη τής Αλσατίας έχοντας υποφέρει αρκετά από τους ναπολεόντειους πολέμους. Ένα τρίτο μέρος γερμανών αποίκων ήρθε από το Γκντάνσκ και την Δυτική Πρωσία.

Το 1794 οι γερμανοί άποικοι επανίδρυσαν την πόλη τής Οδησσού στη Μαύρη Θάλασσα. Πολύ σύντομα, η Οδησσός έγινε ένας από τους μεγαλύτερους αποικισμούς των γερμανών στη Νότια Ουκρανία. Σημαντικοί επίσης, γερμανικοί αποικισμοί δημιουργήθηκαν στη Νότια Βεσσαραβία, στη Χερσώνα, το Αικατερινοσλάβ (σημερινό Δνεπροπετρώβ) και στο Τιρασπόλ  κοντά στην Αζοφική Θάλασσα.











Παραδοσιακό παζάρι

στην Ουκρανία τού 19ου αιώνα.



Λίγο μετά το 1885 τσιφλικάδες πολωνικής καταγωγής ζητούσαν απεγνωσμένα εργατικά χέρια. Έτσι, πολλοί γερμανοί βρέθηκαν να αποικούν στη Βολινία αγοράζοντας ή ενοικιάζοντας γη για καλλιέργεια.

Το 1897, υπήρχαν 345.000 γερμανοί, που αποτελούσαν το 4,2% τού συνολικού πληθυσμού. Το 1911, ο αριθμός ανέβηκε στις 419,000. Το 42% εξ αυτών ήταν προτεστάντες, το 36% καθολικοί και το 10% μενονίτες.

Ο αριθμός των γερμανικών αποικισμών σε εδάφη τής Ουκρανίας, που ανήκαν στη ρωσική αυτοκρατορία, αυξήθηκαν σημαντικά μεταξύ τού 1890 και τού 1914. Από 384 αποικισμοί έγιναν 996. Μέχρι και το 1818 η διοικητική εξουσία όλων αυτών των γερμανικών αποικισμών βρισκόταν στην Οδησσό και λογοδοτούσε μονάχα στο ρωσικό υπουργείο εσωτερικών στην Αγία Πετρούπολη. Η επίσημη γλώσσα όλων αυτών των αποικισμών ήταν η γερμανική.

Όμως, το 1871 άρχισαν οι περιορισμοί των προνομίων τής γερμανικής μειονότητας. Η επίσημη γλώσσα στους αποικισμούς έπαψε να είναι η γερμανική, η οποία και αντικαταστάθηκε από τη ρωσική. Το αυτοδιοίκητο των αποικισμών επίσης, περιορίστηκε. Παρόλα αυτά όμως, οι γερμανικοί αποικισμοί εξακολουθούσαν να διατηρούν την αυτοτέλειά τους είτε με τη δημιουργία πολλών ιδιωτικών σχολείων (κυρίως μετά το 1905) είτε με την κυκλοφορία γερμανόφωνων εφημερίδων όπως οι «Odessaer Zeitung» και «Deutsche Rundschau», οι οποίες και πρωτοκυκλοφόρησαν το 1914. 

Επίσης, μέχρι και το 1914, όλοι οι καθηγητές στα ανώτατα εκπαιδευτήρια ήταν γερμανοί ή γερμανικής καταγωγής. Το γερμανικό πανεπιστήμιο τής Ουκρανίας στην πόλη Chernivtsi είχε τεράστια επιρροή πάνω στους ουκρανούς συγγραφείς, που αρκετοί εξ αυτών έγραφαν στα γερμανικά.

Στις αρχές τού 20ου αιώνα, οι γερμανικοί αποικισμοί στην Ουκρανία έφτασαν στο απόγειο τής ανάπτυξής τους. Όμως, ο πόλεμος μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας επέφερε την παρακμή τής γερμανικής μειονότητας στη χώρα.

Το 1915, δύο νόμοι τής ρωσικής διακυβέρνησης προκάλεσαν την βίαιη μετακίνηση 200.000 γερμανών τής Βολινίας στη Σιβηρία. Πολλοί εξ αυτών πέθαναν στη διαδρομή. Μετά την πείνα τού 1920-21, πολλοί γερμανοί τής νότιας Ουκρανίας επέστρεψαν στη Γερμανία και μέχρι το 1926 υπήρχαν μονάχα 514.000 γερμανοί στη χώρα.

Με τον ερχομό τής σοβιετικής εξουσίας τα πράγματα χειροτέρεψαν ακόμα περισσότερο για τους γερμανούς αποίκους. Με διαταγή τού Στάλιν μεταξύ 1936-1938 σχεδόν όλοι οι γερμανοί καθηγητές, ιερείς, δάσκαλοι και γιατροί δολοφονήθηκαν.






Σε ομαδικούς τάφους
σε περιοχή κοντά στο Κίεβο
βρίσκονται θαμμένα
χιλιάδες θύματα
τής Μεγάλης Εκκαθάρισης
τού Στάλιν.




Μεταξύ 1939-1945 πολλοί γερμανοί επαναπατρίστηκαν με τους σοβιετικούς να εκδιώχνουν πάνω από 350.000 από αυτούς από τα εδάφη τής Ουκρανίας. Μετά την κατάληψη τής Γερμανίας από το σοβιετικό στρατό το 1945, πάνω από 200.000 γερμανοί, που είχαν επαναπατριστεί στη Γερμανία, επέστρεψαν στην Ουκρανία σαν υποτελείς εργάτες στα ορυχεία και τα δάση.

Μονάχα μετά το θάνατο τού Στάλιν δόθηκε αμνηστία στους γερμανούς τής Ουκρανίας να εγκατασταθούν ελεύθερα στα ουκρανικά εδάφη με την προϋπόθεση όμως, ότι δέν θα εγκαθίσταντο στα μέρη, που κατοικούσαν πριν.

Κίεβο
Το Κίεβο έχει μεγάλη και ενδιαφέρουσα ιστορία. Αρχικά, αποικήθηκε από ανατολικά σλαβικά φύλλα γύρω στον 5ο αιώνα, ενώ πέντε με έξι αιώνες μετά έγινε ένα αξιοζήλευτο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Γύρω στον 11ο αιώνα όμως, καταστράφηκε από επιδρομές μογγόλων κι έχασε την αίγλη του.

Από πλευράς πληθυσμιακής σύστασης στο Κίεβο βρίσκονται και συνυπάρχουν γερμανοί, εβραίοι, ρώσοι και πολλές άλλες φυλές προερχόμενες από τουρκομομογγολικά και σλαβικά φύλλα.

Επανέρχεται σε πλήρη ακμή στα τέλη τού 19ου αιώνα, όταν καταλαμβάνει τη θέση ενός πολύ σημαντικού κόμβου, που συνετέλεσε στη βιομηχανική επανάσταση τής Ρωσίας. Κατά τη δημιουργία τής ΕΣΣΔ, το Κίεβο γίνεται η πρωτεύουσα τής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας τής Ουκρανίας.

Οι ναζί κατακτούν το Κίεβο κατά τη διάρκεια τού Β’ παγκοσμίου πολέμου και οι ντόπιοι, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, τους καλοδέχονται ως απελευθερωτές και εντάσσονται στη Βέρμαχτ σαν παραστρατιωτικά σώματα, που πασχίζουν να απεξαρτηθούν από την ΕΣΣΔ με αρκετούς από τους κατοίκους να εκτελούν χρέη φύλακα στρατοπέδων συγκέντρωσης. Εδώ, η ιστορία θα καταγράψει πλήθος σφαγών και εκτελέσεων τού εβραϊκού πληθυσμού.








Σοβιετικοί στρατιώτες
ετοιμάζουν με πλωτά μέσα
τη ζεύξη τού ποταμού
Δνείπερου, το 1943.
Η πινακίδα αναγράφει:
«Πάμε Κίεβο!».



Μετά τη λήξη τού Β’ παγκοσμίου πολέμου το Κίεβο γνωρίζει μεγάλη ακμή και πάλι. Όταν η Ουκρανία μετατράπηκε σε ανεξάρτητο κράτος το 1991, αφότου κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, το Κίεβο ανακηρύσσεται σε πρωτεύουσά της.

Στα πρόσφατα χρόνια, το Κίεβο αποτελεί τον μεγαλύτερο αντι-ρωσικό θύλακα τής Ουκρανίας και πρωτοστατεί σε κάθε προσπάθεια τής Δύσης να απεμπλέξει την Ουκρανία από τη ρωσική επιρροή. 

Χερσόνησος τής Κριμαίας

Στον αντίποδα τού Κιέβου, από πλευράς γεωπολιτικής προτίμησης, βρίσκεται η χερσόνησος τής Κριμαίας. Οι αρχικοί της κάτοικοι ήταν τουρκογενείς φυλές, που βρέθηκαν εκεί κατά το μεσαίωνα. Υπάρχουν επίσης και γότθοι, γενουάτες και χάζαροι, που ασπάσθηκαν τον ιουδαϊσμό τον 8ο αιώνα. 

Γύρω στο 1441 οι τάταροι ιδρύουν ένα ανεξάρτητο βασίλειο στην Κριμαία (Χανάτο τής Κριμαίας) ελέγχοντας τις στέπες από το Κουμπάν έως τον ποταμό Δνείστερο. Θέλοντας να ελέγξουν τα εμπορικά κέντρα των γενουατών οι τάταροι ζητούν τη συνδρομή των οθωμανών, που σπεύδουν προθύμως να τους συνδράμουν. Οι οθωμανοί καταλαμβάνουν τα εμπορικά κέντρα των γενουατών και επιτρέπουν την αυτονομία στους χαν τής Κριμαίας.

Το 1774, οι χαν υποτάσσονται στη ρωσική αυτοκρατορία (συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή), ενώ το 1783 ολόκληρη η χερσόνησος τής Κριμαίας προσαρτάται στη ρωσική αυτοκρατορία. Το 1853 ξεσπά ο κριμαϊκός πόλεμος. Από τη μία μεριά οι ρώσοι και από την άλλη οι βρετανοί, οι γάλλοι, οι οθωμανοί και το βασίλειο τής Σαρδηνίας. Η λήξη τού πολέμου το 1856 βρίσκει την Κριμαία κατεστραμμένη.






Η χερσόνησος τής Κριμαίας
είναι περισσότερο γνωστή στη Δύση
από τη Συμφωνία τής Γιάλτας,
όπου οι μεγάλες δυνάμεις
μοίρασαν τα προτεκτοράτα
τύπου Ουκρανίας, Ελλάδας κ.λπ.
σφραγίζοντας έτσι
τη μεταπολεμική διαίρεση τής Ευρώπης.




Το 1920 ξεσπά ο ρωσικός εμφύλιος. Ο αντιμπολσεβικικός στρατός, γνωστός και ως «λευκός στρατός», τελικά κάμπτεται και στις 18 Οκτωβρίου 1921 η Κριμαία γίνεται μία «ανεξάρτητη δημοκρατία», κατ’ επίφαση όμως, μιάς και ελέγχεται από την ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν μέσα στη δεκαετία τού 1930 εξολοθρεύει τους τάταρους, που μέχρι τότε αποτελούσαν το 25% τού ντόπιου πληθυσμού.

Κατά τη διάρκεια τού Β’ παγκοσμίου πολέμου η Κριμαία ποτίζεται με αίμα. Οι γερμανοί τελικά καταφέρνουν να κυριεύσουν ολόκληρη τη χερσόνησο πλην τής Σεβαστούπολης. Το 1944 η Σεβαστούπολη έρχεται στην κυριαρχία τής ΕΣΣΔ και ο Στάλιν προβαίνει σε μία άνευ προηγουμένου εθνοκάθαρση. Εκτοπίζονται όλες οι μειονότητες στη κεντρική Ασία.

Στις 19 Φεβρουαρίου 1954 η χερσόνησος τής Κριμαίας προσαρτάται με διάταγμα στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία τής Ουκρανίας, που αποτελεί μέλος της ΕΣΣΔ. Ξεκινά τότε μία ανάπτυξη βιομηχανικών υποδομών, ενώ ο πληθυσμός των ρώσων διπλασιάζεται. Με την ανεξαρτητοποίηση τής Ουκρανίας, η Κριμαία γίνεται κομμάτι τής ανεξάρτητης αυτής χώρας, αλλά λόγω των πολλών εθνοκαθάρσεων ο πληθυσμός της διέπεται από φιλορωσικά και αντι-δυτικά αισθήματα. Εξάλλου, στην Κριμαία εδρεύει και ο ρωσικός στόλος τής Μαύρης Θάλασσας.



Στη νότια ακτή τής Κριμαίας βρίσκεται το λιμάνι
τής Σεβαστούπολης
και ο ναύσταθμος τού ρωσικού στόλου τής Μαύρης Θάλασσας με τις χιλιάδες προσωπικό.



Έτσι λοιπόν, από τη μία έχουμε το φιλοευρωπαϊκό Κίεβο κι από την άλλη τη φιλορωσική Κριμαία. Όλα αυτά σε μία χώρα, που φέρει τον επίπλαστο τίτλο τής «ανεξάρτητης δημοκρατίας» τής Ουκρανίας.

Δεν ήταν μόνο οι εθνικοσοσιαλιστές τού Χίτλερ, που αύξησαν το ενδιαφέρον τής Γερμανίας γιά τους γερμανικής καταγωγής αποίκους τής Ουκρανίας. Μετά την πτώση τού τείχους τού Βερολίνου και την ενοποίηση τής Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία, το ενδιαφέρον όλων των νέο-παγγερμανιστών εστίασε ακόμα περισσότερο όχι μόνο στους γερμανικής καταγωγής ουκρανούς, που μέσα από τη μυστική τους διπλωματία κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κλίμα φιλοευρωπαϊσμού (το οποίο στην ουσία είναι όμως, ένας καμουφλαρισμένος φιλογερμανισμός) σε όσους ουκρανούς δέν επιθυμούσαν να αισθάνονται στον αυχένα τους την ανάσα τής Ρωσίας. Αυτό δέν περιορίστηκε μονάχα στους ουκρανούς γερμανικής καταγωγής, αλλά σε όλους όσους ήθελαν και θέλουν μία Ουκρανία μέλος τής Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό τη γερμανική κηδεμονία, φυσικά. Έτσι λοιπόν, έχουμε μιά χώρα διχασμένη ανάμεσα στους «ευρωπαϊστές» και τους φιλορώσους.





Η αρχή τής πορτοκαλί επανάστασης,
η οποία -όπως όλες
οι επαναστάσεις, εξ άλλου-
έκανε μιά «τρύπα στο νερό».
Οδήγησε σε καθεστώς μεγάλης διαφθοράς
και καταστροφικής διακυβέρνησης.




Η Πορτοκαλί Επανάσταση
με τα έντονα ροζ χρώματα

Στις 21 Νοέμβριου 2004 οι ουκρανοί εκλέγουν γιά πρόεδρό τους τον Βίκτορ Γιανουκόβιτς, εκλεκτό και προσωπική επιλογή τού προέδρου τής Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν. Τα αποτελέσματα αμφισβητούνται όχι μόνο από τους ουκρανούς και τον ηττημένο ηγέτη Βίκτορ Γιουσένκο, αλλά και από τη Δύση.

Η αμφισβήτηση όμως αυτή δέν είναι καθόλου τυχαία. Πάμπλουτοι ουκρανοί, πλήθος σκοτεινών αμερικανικών οργανώσεων και σχεδόν όλες τις δυτικές χώρες στηρίζουν την εκλογή τού Γιούσενκο. Η κυβέρνηση Μπους ενισχύει τον προεκλογικό αγώνα τού Γιούσενκο με εξήντα πέντε εκατομμύρια δολάρια.







Βίκτορ Γιούσενκο - Γιούλια Τιμοσένκο
.
Εκλεκτοί τής Δύσης, που πήραν την εξουσία ύστερα από ένα απίστευτο μπαράζ νοθείας
και σκοτεινού παρασκηνίου.
 


Μέσα σε ένα μήνα, επιτυγχάνεται η ανατροπή και μετά από ένα απίστευτο μπαράζ νοθείας και σκοτεινού παρασκηνίου, ο εκλεκτός τής Δύσης γίνεται πρόεδρος. Ξεκινά μία περίοδος απίστευτης διαφθοράς και καταστροφικής διακυβέρνησης από τους «πορτοκαλί επαναστάτες» τού Γιούσενκο. Υπεξαιρέσεις, φοροδιαφυγή, οικονομικά εγκλήματα και ειδικά προνόμια στα «δικά μας τα παιδιά» (σας θυμίζει κάτι αυτό;) είναι τα χαρακτηριστικά τής διεφθαρμένης διακυβέρνησης τού Γιούσενκο, ο οποίος, λόγω τού βίου και πολιτείας του θα λάβει μονάχα το 5,5% των ψήφων των ουκρανών το 2010. Η συνεργάτιδά του, Γιούλια Τιμοσένκο, πρωθυπουργός τής χώρας επί προεδρίας Γιουσένκο, θα βρεθεί στη φυλακή γιά πληθώρα οικονομικών εγκλημάτων, τα οποία η Δύση φυσικά και παραβλέπει και την ανακηρύσσει ως «ηρωίδα» και «επαναστάτρια».

Ο φιλορώσος νεοεκλεγής πρόεδρος τής Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς φρενάρει τις διαδικασίες ένταξης τής Ουκρανίας στην Ε.Ε καθοδηγούμενος φυσικά, από το Κρεμλίνο. Η άρνηση τού Γιανουκόβιτς να προβεί σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, να αλλάξει την εργατική νομοθεσία υπέρ των εργοδοτών, να μειώσει τις κρατικές δαπάνες και να «εξευρωπαΐσει» τη χώρα, προκαλούν την οργή τής Δύσης, που αντεπιτίθεται.

Η Δύση θέλει την Ουκρανία δική της μιάς και ενεργειακά είναι «στεγνή» και με δεδομένο, πως σχεδόν το 80% τού φυσικού αερίου, που πηγαίνει στην Ευρώπη, περνάει μέσα από το έδαφος της Ουκρανίας. Ξεκινούν λοιπόν, και πάλι οι βίαιες διαδηλώσεις, που στόχο έχουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση Γιανουκόβιτς. Πίσω από αυτές δέν κρύβεται μόνο η Γιούλια Τιμοσένκο, αλλά σύσσωμη η Δύση και όχι μόνο. Το «όχι μόνο» πάει στις ΗΠΑ. Αν και μία δημοσκόπηση δείχνει, πως η πλειοψηφία των ουκρανών δέν επιθυμεί τη Δύση, αυτό αποσιωπάται επιμελώς από τα δυτικά ΜΜΕ. Οι ΗΠΑ απειλούν τη Ρωσία να μήν παρέμβει και υπόσχονται οικονομικές κυρώσεις.














Βίκτορ Γιανουκόβιτς
.
Ο εκλεκτός τού Κρεμλίνου.


 
Ποιοί είναι όμως, οι αντικαθεστωτικοί διαδηλωτές; Ποιός κρύβεται πίσω από τους «πορτοκαλί» και ποιός τους χρηματοδοτεί πλουσιοπάροχα; Μα φυσικά, αυτοί, που εκφράζουν τα «συμφέροντα τής Δύσης» (που δέν είναι άλλα από τα συμφέροντα τα δικά τους). Ποιοι όμως είναι αυτοί; Το Konrad Adenauer Institute, παρακλάδι των γερμανών χριστιανοδημοκρατών (CDU), το Open Society Institute τού Τζωρτζ Σόρος, τού πολυεκατομμυριούχου τραπεζίτη και μεγάλου γνώστη των γεωπολιτικών εξελίξεων και φυσικά το Freedom House, μία Μή Κυβερνητική Οργάνωση στις ΗΠΑ, που επιτελεί ρόλο συμβούλου στις εκάστοτε αμερικανικές κυβερνήσεις (με άλλα λόγια, η ίδια η Αμερική βρίσκεται από πίσω).

Ρώσοι και αμερικάνοι
(όπως λέμε Αθήνα & Σπάρτη)

Για τη Ρωσία, η Ουκρανία είναι θέμα ύψιστης στρατιωτικής και εθνικής ασφάλειας μιάς και βρίσκεται στο μαλακό της υπογάστριο. Αν και καμμία δύναμη σήμερα δέν θα θεωρούσε ως λύση μία στρατιωτική εμπλοκή της με τη Ρωσία, οι ρώσοι έχουν μάθει να μή βασίζουν ποτέ τα σχέδιά τους στο τί οι άλλοι μπορούν να κάνουν, αλλά στο τί θα επιθυμούσαν.

Πέρα όμως από αυτό, η Ουκρανία είναι χώρα, που δίνει πρόσβαση στους ρώσους στη Μαύρη Θάλασσα και συνεπώς στη Μεσόγειο. Τα λιμάνια τής Οδησσού και τής Σεβαστούπολης δίνουν στους ρώσους όχι μόνο στρατιωτική, αλλά και πρόσβαση γιά εμπορικές εξαγωγές. Η Ουκρανία είναι επίσης, η χώρα απ’ όπου διέρχονται οι αγωγοί γιά την ενέργεια, που χρειάζεται η Ευρώπη. Σήμερα, όποιος ελέγχει την ενέργεια και τη διανομή της επηρεάζει και ελέγχει όλον τον μή ανεξάρτητο ενεργειακά κόσμο. Δέν θέλει λοιπόν η Ρωσία να μετατραπεί η Ουκρανία σε ένα προτεκτοράτο τής Δύσης. Τη θέλει κάτω από το δικό της έλεγχο και επιρροή.

 

Ο Σεργκέι Μπούμπκα,
πρώην πολλάκις παγκόσμιος πρωταθλητής
στο άλμα επί κοντώ, επιχειρεί να παίξει
το ρόλο τού ρυθμιστικού παράγοντα
στη χώρα του κρατώντας
μιά ουδέτερη στάση
και μιλώντας γιά παύση πυρός κι εκεχειρίες,
όμως οι δεσμοί του με το Κρεμλίνο
φαίνονται να είναι πολύ ισχυροί.



Η Ευρώπη από την άλλη, θέλει την Ουκρανία κομμάτι της. Φοβάται τη Ρωσία, φοβάται την ενεργειακή κρίση, γιατί δέν έχει η ίδια ενεργειακή αυτάρκεια.

Οι αμερικανοί
από την άλλη, θέλουν να εντάξουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ γιά να αποδυναμώσουν τη Ρωσία, αλλά και γιά να κηδεμονεύσουν με τις ιδιωτικές εταιρείες τους και τα επενδυτικά τους κεφάλαια μιά χώρα, που βρίσκεται τόσο κοντά στον «ψυχροπολεμικό» τους εχθρό, τη Ρωσία δηλαδή. (Ποιός είπε, πως ο «Ψυχρός Πόλεμος» τελείωσε;)

Η υποκρισία όμως τής Δύσης δέν έχει προηγούμενο. Η Ελλάδα είχε απειληθεί από την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, τα λόμπι των απανταχού εβραίων (κυρίως των εβραιο-αμερικάνων) γιά την ολιγωρία της κυβέρνησης να πατάξει το κόμμα των ρωμιών νεοναζί. Μάλιστα, όταν αυτό επιχειρήθηκε, λάβαμε συγχαρητήρια και παχυλές υποσχέσεις γιά κάθε είδους βοήθεια.

Όμως, ούτε η Γερμανία, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε οι απανταχού εβραϊκές οργανώσεις εκδήλωσαν μιά κάποια επιθυμία να παταχθούν οι ουκρανοί νεοναζί. Κανείς δέν συγκινήθηκε, όταν οι ουκρανοί νεοναζί συμμετείχαν στις αντικυβερνητικές - αντιρωσικές διαμαρτυρίες. Κανείς δέν είπε κουβέντα γιά την προσωρινή - μεταβατική κυβέρνηση τής Ουκρανίας, που ξεκάθαρα έχει δείξει τις φιλοναζιστικές της καταβολές. Κανείς δέν ψέλλισε κουβέντα γιά το ρόλο των φιλοναζιστών ουκρανών στο Κίεβο κατά τη διάρκεια τού Β’ παγκοσμίου πολέμου. Γιατί άραγε; Γιατί, απ’ ότι διαφαίνεται, ισχύει το δόγμα: «ο εχθρός τού εχθρού μου, είναι φίλος μου».




Άρχισαν να δακρύζουν
και οι εικόνες
σε Ουκρανία - Ρωσία
με την κατάσταση,
που έχει δημιουργηθεί...

Ο χριστιανικός μεσαίωνας συνεχίζει να επιβιώνει
στα μυαλά των ανθρώπων στις χώρες τής πρώην ΕΣΣΔ.
(Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Η τέχνη τής απάτης και Η λατρεία τής άγιας πολυθρόνας).


 
Επίλογος
Τα σημερινά γεγονότα στην Ουκρανία δέν θα έπρεπε αιφνιδιάσουν τους περισσότερους. Ήταν απόλυτα προβλέψιμα, γιατί στην ουσία αποτελούν την πεπατημένη πορεία κάθε προτεκτοράτου.

Εμείς εδώ, στην άκρη τού ευρωπαϊκού νότου, πρέπει να αντιληφθούμε, ότι, όπως και οι ουκρανοί είμαστε προτεκτοράτα. Είμαστε τα μήλα της έριδος ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, που συγκρούονται. Τα περί εθνικής ανεξαρτησίας και εδαφικής κυριαρχίας είναι παραμύθια τής Χαλιμάς, γιά όποιον έχει μιά στοιχειώδη αντίληψη των γεωπολιτικών εξελίξεων.

Εμείς δέν είμαστε ανάμεσα στους παίκτες τού πόκερ. Είμαστε μερικά από τα φύλλα τής τράπουλας. Και η τράπουλα τώρα ξαναμοιράζεται. Ένα νέο παιχνίδι πόκερ ξαναξεκινά κι απ’ ότι φαίνεται θα είναι σκληρό. Πολύ σκληρό...


Ενδεικτική βιβλιογραφία
1. Adrian Nazarevych- “Germans in Ukraine”
2. Peter Hilkes- “Germans from Russia-Heritage Collection”
3. Egalite Reconciliation- “Revolution Orange, Acte I, II”
4. Bloomberg : A Look at the Geopolitics of the Ukraine Crisis”
5. Spiegel on Line: “The Geopolitical Implications of Conflict in Ukraine”
6. Global Research: "The Geopolitical History of Ukraine”
7. Fransesc Barsels-Pimco Viepoints: “Ukraine: Geopolitical Risk Rising for Global Markets”


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29643 έγραψε...
Η Σεβαστούπολη είχε καταληφθεί από τους γερμανούς:

http://en.wikipedia.org/wiki/Erich_von_Manstein#Crimea_and_the_Battle_of_Sevastopol
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CF%81%
CE%B9%CF%87_%CF%86%CE%BF%CE%BD_%CE%9C%
CE%AC%CE%BD%CF%83%CF%
84%CE%B1%CF%8A%CE%BD#.CE.95.CE.B9.CF.83.CE
.B2.CE.BF.CE.BB.CE.AE_.CF.83.CF.84.CE.B7_.CE.A3.C
E.BF.CE.B2.CE.B9.CE.B5.CF.84.CE.B9.CE.BA.CE.AE_.C
E.88.CE.BD.CF.89.CF.83.CE.B7

I.Bielidopoulos
09.09.2014, 10:37:26





Ανώνυμος 29649 έγραψε...
Γερμανοι αποικοι επανιδρυσαν την Οδησσο το 1794:

http://en.wikipedia.org/wiki/Odessa

The city of Odessa, founded by order of Catherine the Great, Russian Empress, centers on the site of the Turkish fortress Khadzhibei, which was occupied by Russian Army in 1789. De Ribas and Franz de Volan recommended the area of Khadzhibei fortress as the site for the region's basic port: it had an ice-free harbor, breakwaters could be cheaply constructed and would render the harbor safe and it would have the capacity to accommodate large fleets. The Governor General of Novorossiya, Platon Zubov (one of Catherine's favorites) supported this proposal, and in 1794 Catherine approved the founding of the new port-city and invested the first money in constructing the city.


09.09.2014, 20:09:04





Ανώνυμος 29650 έγραψε...
Μουαμαρ, δεν ασχολεισαι με την Κοντσιτα που σου παει καλυτερα;
09.09.2014, 20:26:05






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...