Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΛΟΥΙΖΙΑΝΑ
ΚΑΙ ΟΙ
ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΗΣ


Η γέννηση
και η εξέλιξη της Jazz
και άλλων μουσικών ειδών


Έγραψε στις 04.03.2014 ο/η: Επικούρης Δημήτρης

Επιστροφή

Στο νότιο τμήμα τής Λουιζιάνας γεννήθηκαν πολύ σημαντικά μουσικά ιδιώματα, που καθόρισαν την εξέλιξη τής δυτικής μουσικής. Το πρώτο ήταν η μουσική των κρεολών, οι οποίοι ήταν επιμειξίες των γάλλων ή ισπανών αποίκων με αφροαμερικανούς από τις Δυτικές Ινδίες ή ινδιάνους των ΗΠΑ. Οι κρεολοί ήταν ελεύθεροι πολίτες, που ζούσαν στην περιοχή, όταν η Λουιζιάνα ήταν στην ισπανική και μετά στη γαλλική κατοχή.

Το 1803, οι ΗΠΑ αγοράζουν τη Λουιζιάνα από τους γάλλους και η πολιτεία προσαρτάται στις ΗΠΑ το 1812. Οι κρεολοί αναδεικνύονται σαν την ελίτ στην κοινωνία τής Νέας Ορλεάνης κατά τη διάρκεια τού 19ου αιώνα. Ζουν στο γαλλικό τμήμα τής πόλης και το αναπτύσσουν οικονομικά και πολιτιστικά.

Οι περισσότεροι από τους κρεολούς μουσικούς κάνουν μουσικές σπουδές στο Παρίσι και γνωρίζουν άριστα την ευρωπαϊκή μουσική. Αντίθετα, οι νέοι ελεύθεροι μαύροι, που ζουν δυτικά τής οδού Canal στη Νέα Ορλεάνη, στον λεγόμενο «αμερικανικό» τομέα, ζουν περιθωριακά. Είναι φτωχοί, αγράμματοι χωρίς μουσική παιδεία και παίζουν blues, gospel και work songs.


Η γέννηση τής Jazz
To 1894 ψηφίζεται στη Νέα Ορλεάνη ένας ρατσιστικός νόμος φυλετικών διακρίσεων και εξαναγκάζει τους εξευγενισμένους και μουσικά πεπαιδευμένους κρεολούς, να μεταφερθούν στη συνοικία των φτωχών αφροαμερικανών. Η μίξη αυτών των δύο διαφορετικών μουσικών παραδόσεων γεννάει τη μουσική τής Jazz.

Το 1938, ο σπουδαίος καλλιτέχνης τής Jazz, ο Jelly Roll Morton, δίνει συνέντευξη στον Alan Lomax και τού εξηγεί με λεπτομέρειες τη γέννηση τής Jazz και ειδικότερα τής Dixieland Jazz, που περιλαμβάνει ευρωπαϊκές χορευτικές φόρμες, όπως τα γαλλικά Quadrille, το Βαλς, οι Μαζούρκες και η Πόλκα, όπως και αυτό, που ο ίδιος ονομάζει «ισπανική χροιά» (Spanish Tinge).














Dukes of Dixieland:
«When the saints go marching in»


Στέκεται όμως, στη καθοριστική συμβολή τoύ Βlues στη διαμόρφωση τής μουσικής τής Jazz κάνοντας αναφορές γιά το πολυφωνικό αυτοσχεδιασμό, αλλά και το call and response, στοιχείο, που τα blues κληροδότησαν στη Jazz.

Τα κύρια όργανα τής Dixieland Jazz ήταν η τρομπέτα, το κορνέτο, το κλαρινέτο ή το τρομπόνι, ενώ το ρυθμικό μέρος περιλάμβανε την κιθάρα, το μπάντζο, το όρθιο μπάσο και τα κρουστά.


Ragtime

To Ragtime θεωρείται ο πρόδρομος τής Jazz και εμφανίστηκε χρονολογικά περίπου την ίδια περίοδο με το Blues, αλλά στην περιοχή τής Λουιζιάνα και τού Σαιντ Λούις κι όχι στο Δέλτα τού Μισισιπή. Είναι το πρώτο είδος τής αφροαμερικανικής οργανικής μουσικής.

Οι λευκοί με τα Ministrel Shows, αυτό το είδος πλανόδιου λαϊκού θεάτρου και επιθεώρησης, χλεύαζαν τους μαύρους και τον τρόπο ζωής τους από το περπάτημά τους και την ομιλία τους μέχρι και τις συνήθειές τους. Οι λευκοί ηθοποιοί έβαφαν τα πρόσωπά τους με καμένο φελλό, ενώ χρησιμοποιούσαν και κάποια άλλα είδη μακιγιάζ γιά να μιμηθούν τους μαύρους. Αυτή η τεχνική τού μακιγιάζ ονομάστηκε Blackface.

Σε ένα τέτοιο ministrel show γεννήθηκε το όνομα «Jim Crow», που αρχικά αποτέλεσε ένα παρατσούκλι γιά τους μαύρους, αλλά αργότερα συνδέθηκε με τους ρατσιστικούς νόμους των φυλετικών διακρίσεων στον αμερικανικό Νότο.

Αργότερα όμως, δημιουργήθηκαν αντίστοιχα ministrel shows από μαύρους καλλιτέχνες, που σατίριζαν τους λευκούς. Οι μιμήσεις, που έκαναν οι μαύροι, αποτελούσαν μέρος ενός είδους χορού, όπου το ζευγάρι των ηθοποιών περπατούσαν σηκώνοντας τα πόδια τους ψηλά, ανεμίζοντας μπαστούνια και κάνοντας βαθιές υποκλίσεις. Με αυτόν τον τρόπο, οι μαύροι χλεύαζαν την υψηλή κοινωνία των λευκών και τις συνήθειές τους. Ο χορός αυτός ονομάστηκε Cakewalk, γιατί βραβευόταν το καλύτερο ζευγάρι χορευτών από το κοινό με ένα τεράστιο κέικ με σταφίδες.













Ragtime πιάνο:

Scott Joplin, «The Entertainer» (1902)


Η μουσική, που πλαισίωνε αυτόν τον χορό, ήταν το Ragtime. Πρόκειται για μιά μουσική, όπου κυριαρχεί ο ήχος τού πιάνου. Ο μουσικός κρατάει έναν σταθερό ρυθμό στο πιάνο με το αριστερό του χέρι, ενώ με το δεξί παίζει γρήγορες και πολύπλοκες ρυθμικές φράσεις. Πατέρας τού Ragtime θεωρείται ο Scott Joplin από το Σαιντ Λούις τού Μιζούρι, ένας πολύ σπουδαίος μουσικός, που ήξερε και να γράφει παρτιτούρες μιάς και είχε σπουδάσει κλασική μουσική.


Barrelhouse Piano και Boogie-Woogie

Στην περιοχή τού Τέξας και τής Λουιζιάνα, υπήρχαν πολλοί καταυλισμοί ξυλοκόπων μιάς και αυτές οι δύο πολιτείες αποτελούσαν το κέντρο τής βιομηχανίας ξυλείας στις ΗΠΑ. Σ’ αυτούς τους καταυλισμούς δούλευαν πάρα πολλοί μαύροι και μάλιστα κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Μοναδική τους διέξοδος ήταν κάτι εφάμιλλο με τα juke joints του Δέλτα, τα barrelhouses, δηλαδή ξεχαρβαλωμένες παράγκες γεμάτες βαρέλια με ουίσκι ή moonshine, τραπέζια γιά τζόγο και «πεταλούδες» τής νύχτας.
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Το λεξιλόγιο τού Blues).












Boogie-Woogie πιάνο


Στην αρχή, οι μουσικοί, οι οποίοι έπαιζαν εκεί, ήταν κιθαρίστες, που τραγουδούσαν blues, αλλά σιγά-σιγά οι κιθαρίστες αντικαταστάθηκαν με πιανίστες, επειδή ο ήχος τού πιάνου ήταν πολύ δυνατός. Το barrelhouse πιάνο, τού οποίου ο κρουστός ήχος θυμίζει έντονα τα αφρικανικά ξυλόφωνα, είναι πολύ πιό κοντά στα blues από το ragtime, που περιέχει μεγαλύτερες δόσεις από ευρωπαϊκή μουσική.

Τα πιάνα ήταν παλιά και ξεκούρντιστα, ο ήχος θύμιζε πολύ περισσότερο τον ήχο κρουστών, παρά μελωδίας και ο πιανίστας έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από το κοινό. Οι περισσότεροι από αυτούς τους μουσικούς δύσκολα ξεπερνούσαν την ηλικία των 40 χρόνων μιάς και η κραιπάλη τούς έστελνε γρήγορα στο θάνατο.

Από το barrelhouse πιάνο, την πρώιμη jazz και τα blues, ξεπήδησε ένα μουσικό ιδίωμα, το Boogie Woogie, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν «χορευτικό μπλουζ».

Η προέλευση τής ονομασίας αυτού τού ιδιώματος είναι αναμφίβολα αφρικανική. Στην φυλή των hausa η λέξη «boog» σημαίνει «χτυπώ». Όμοιο νόημα έχει και η λέξη «booga» τής γλώσσας των mandigo στο Μάλι. Στη δυτική Αφρική, η λέξη «bogi» σημαίνει «χορεύω», ενώ στη γλώσσα των bantu η λέξη «mbuki» σημαίνει «χορεύω έντονα πετώντας από πάνω μου τα ρούχα».

Οι πιανίστες τού Ragtime και του Barellhouse έγιναν περιζήτητοι στα απανταχού πορνεία των ΗΠΑ λόγω τού έυθυμου τόνου τής μουσικής, που έπαιζαν.


Zydeco
Ένα άλλο μουσικό ιδίωμα τής νότιας Λουιζιάνα είναι η Zydeco.  Η ετυμολογία τής λέξης «zydeco» προέρχεται από τη γαλλική φράση «Les haricots ne sont pas sales», που σημαίνει, πως τα φρέσκα φασολάκια δέν έχουν αρκετό αλάτι. Πρόκειται φυσικά γιά ιδιωματισμό, που μπορεί να σημαίνει:

α. Δέν έχω ζουμερά νέα για σένα και
β. Είμαι τόσο φτωχός, που δέν έχω αλατισμένο κρέας να φάω με τα φασόλια.

Η Zydeco περιλαμβάνει στοιχεία από τη γαλλική, την ιρλανδική και τη γερμανική μουσική. Με την πάροδο τού χρόνου, η Zydeco θα επηρεαστεί πολύ από το blues με τη διαφορά, ότι τη θέση τής blues κιθάρας θα πάρει το ακορντεόν γερμανικού τύπου (German Button Accordion) πλαισιωμένο από ένα άλλο αυτοσχέδιο όργανο, το Washboard, που μοιάζει με τη σανίδα ή τη λαμαρίνα, που στο παρελθόν οι νοικοκυρές έτριβαν τα ρούχα κατά την πλύση.
 










Σόλο washboard

από πλανόδιους μουσικούς



Ένας πολύ μεγάλος μουσικός τής Zydeco ήταν ο Clifton Chenier, που με το παίξιμό του και τις συνθέσεις του επιβεβαίωνε τον καθοριστικό ρόλο τού blues στη συγκεκριμένη μουσική. Θεωρείται ο βασιλιάς τής Zydeco και γιά πολλούς ερευνητές τής μουσικής, ο άνθρωπος, που χρησιμοποίησε πρώτος τη λέξη αυτή γιά να ονομάσει αυτό το μουσικό είδος.













Clifton Chenier,
ο βασιλιάς τής μουσικής Zydeco

 
 

Cajun
Οι cajuns (κέητζανς) ήταν γάλλοι, που αποίκησαν την περιοχή Nova Scotia στον Καναδά, γύρω στο 1605. Όταν οι άγγλοι κατέλαβαν την περιοχή, ζήτησαν από τους cajuns να δηλώσουν υποταγή στο βρετανικό στέμμα, αλλά οι cajuns αρνήθηκαν πεισματικά.

Το 1755, οι άγγλοι τους διώχνουν από τον Καναδά και οι cajuns μεταναστεύουν μαζικά στην περιοχή τής Λουιζιάνα. Εκεί, δημιουργούν μία μουσική κουλτούρα και μία ξεχωριστή μουσική, τη μουσική Cajun. Αρχικά, τα τραγούδια των cajuns δέν περιελάμβαναν μουσικά όργανα και τραγουδιόντουσαν a capella και πολύ σπάνια με τη συνοδεία κάποιου κρουστού.

Τον 20ο αιώνα όμως, η μουσική αυτή εμπλουτίστηκε με άλλα όργανα, όπως το βιολί, που στην αρχή ήταν το κυρίαρχο όργανο, το ακορντεόν και τη κιθάρα. Οι στίχοι στα τραγούδια αυτής τής μουσικής είχαν πάντα δευτερεύουσα σημασία.

Η μουσική των cajuns μπολιάστηκε, αλλά και μπόλιασε την Country και το Honky Tonk (ένα μουσικό παρακλάδι τής Country μουσικής, που αντλεί το όνομά του από τα μπαρ, που έπαιζαν μουσική γιά τη λευκή εργατική τάξη τη δεκαετία τού 1940 και μετά).














Μουσική Cajun
από τη Λουιζιάνα



Τo Blues στη Λουιζιάνα
Δύο είναι τα βασικά είδη τού Blues στη Λουιζιάνα. Το πρώτο είναι το Blues τής Νέας Ορλεάνης (New Orleans Blues) και το δεύτερο το Swamp Blues (swamp σημαίνει βάλτος).

Στα blues της Νέας Ορλεάνης μπορεί κανείς να διακρίνει ήχους από Dixieland με ένα χαλαρό τέμπο και με φωνητικά, που μπορεί να είναι αργά και μουρμουριστά μέχρι και βαθύφωνα με φωνητικές κορυφώσεις, που θυμίζουν τα gospel. Στην αρχή, τα κυρίαρχα όργανα ήταν το πιάνο και το σαξόφωνο, αλλά μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η κιθάρα ανέλαβε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μία από τις πλέον σημαντικές προσωπικότητες τού New Orleans Blues είναι ο πιανίστας Professor Longhair, που με τα τραγούδια του «Mardi Gras in New Orleans» και «Tipitina» έδωσε το χαρακτηριστικό στίγμα σ’ αυτό το είδος τού Blues.










Professor Longhair:
«Tipitina»


Τo New Orleans Blues ανέδειξε και σπουδαίους κιθαρίστες, όπως ήταν ο Guitar Slim, που είχε καταγωγή από το Δέλτα τού Μισισιπή. Ο Guitar Slim γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το τραγούδι του «The things I used to do», το οποίο και θεωρείται και σαν ένας από τους θεμέλιους λίθους γιά τη δημιουργία τής Soul μουσικής.













Guitar Slim:

«The things that I used to do»


Ο Guitar Slim επηρέασε πολύ και τη Rock μουσική μιας και χρησιμοποίησε παραμόρφωση στον ήχο τής ηλεκτρικής κιθάρας του. Άλλοι γνωστοί εκπρόσωποι τού ιδιώματος είναι ο κορυφαίος κιθαρίστας Earl King, που έγραψε το «Come on», το οποίο αργότερα ο Jimi Hendrix έκανε μεγάλη επιτυχία.


 











Jimi Hendrix: «Come on»


Στα Swamp Blues οι επιρροές είναι οι ίδιες με αυτές τού New Orleans Blues με τη διαφορά να επικεντρώνεται στη χρήση τής κιθάρας στη θέση τού πιάνου. Το Swamp Blues διαμορφώθηκε στην περιοχή τού Baton Rouge. Ο πιό γνωστός καλλιτέχνης τού είδους ήταν ο Slim Harpo, που έγραψε το «I’m a king bee», το «I got if you want it» και το «Rainin’ in my heart». Η μεγαλύτερή του επιτυχία ήταν το «Baby scratch my back», που έγινε και νούμερο 20 στο Billboard το 1966.











Slim Harpo:

«Baby, scratch my back»


Πολλοί blues καλλιτέχνες, που ασχολήθηκαν και διαμόρφωσαν το Swamp Blues ήταν οι Arthur Guitar Kelley, Silas Hogan, Lazy Lester και ο Lightnin’ Slim. Αρκετά αργότερα, πολλά τραγούδια τού Slim Harpo διασκευάστηκαν και παίχτηκαν από τα βρετανικά συγκροτήματα, που αναβίωσαν το Blues (Rolling Stones, the Kinks, the Yardbirds).


Ένας ξεχωριστός άνθρωπος από τη Λουιζιάνα
O Huddie William Ledbetter γεννήθηκε στη φυτεία τού Jeter Peterson κοντά στην πόλη Mooringsport τής Λουιζιάνα. Ήταν το μικρότερο από τα δύο παιδιά τού Wesley Ledbetter και τής Sally Brown. Η μεγαλύτερη αδερφή του ονομαζόταν Australia. Πιθανότατα να γεννήθηκε το 1888 αν και στην επιτύμβια στήλη στον τάφο του η ημερομηνία γεννήσεως, που αναγράφεται, είναι η 23η Ιανουαρίου τού 1989.

Στα πέντε του χρόνια, η οικογένειά του μετακομίζει στο Τέξας. Το 1903 αρχίζει να τριγυρνάει σε κακόφημα στέκια στο Shreveport, μια περιοχή με πολλούς οίκους ανοχής και εγκληματικότητα. Το 1908 παντρεύεται μία 15χρονη, την Aletha (Lethe) Henderson και ζει ακριβώς δίπλα από το σπίτι των γονιών του. Την περίοδο εκείνη, ένας θείος του, τού χαρίζει ένα ακορντεόν. Στην ηλικία των είκοσι αν και είναι πατέρας δύο παιδιών τα εγκαταλείπει και φεύγει γιά να αναζητήσει την τύχη του σαν μουσικός.  

Η βύθιση και η τραγωδία τού Τιτανικού, τού δημιουργεί το ερέθισμα να γράψει ένα τραγούδι με τίτλο «Titanic», όπου κάνει αναφορές για τις φυλετικές διακρίσεις εκείνη την εποχή και συγκεκριμένα για τον νέγρο πυγμάχο Jack Johnson, που λόγω χρώματος τού απαγορεύτηκε η είσοδος στον Τιτανικό.

Το 1912 πιάνει γιά πρώτη φορά στα χέρια του μια 12χορδη κιθάρα, η οποία και θα γίνει το σήμα κατατεθέν του. Αρχίζει να παίζει με τον Blind Lemon Jefferson και να περιοδεύει μαζί του γύρω από το Dallas τού Τέξας. Η εκρηκτική του προσωπικότητα συχνά-πυκνά τού δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και το 1915 συλλαμβάνεται γιά κατοχή όπλου και καταδικάζεται σε καταναγκαστικά έργα στην επαρχία Harrison.

O Ledbetter όμως, δραπετεύει και βρίσκει δουλειά στην επαρχία Bowie έχοντας βέβαια χρησιμοποιήσει ένα ψεύτικο όνομα, το Walter Boyd. Τον Ιανουάριο τού 1918, φυλακίζεται γιά δεύτερη φορά, επειδή σκότωσε έναν συγγενή του, τον Will Stafford γιά μια γυναίκα και μεταφέρεται στην πόλη Sugar Land, μία από τις πλουσιότερες περιοχές τού Τέξας.

Πιθανότατα εκεί έμαθε το τραγούδι «Midnight special», που ο John και ο Alan Lomax λανθασμένα απέδωσαν σ’ αυτόν, όταν το 1934 τον βρήκαν και πάλι έγκλειστο στις πολιτειακές φυλακές τής Λουιζιάνα γνωστές και σαν Angola Prison. Το όνομα τού τραγουδιού πιθανότατα να προέρχεται από ένα τρένο με πολύ δυνατά φώτα, που έφταναν μέχρι τα κελιά των κρατουμένων στη Sugar Land. Το τραγούδι αυτό ήταν το αγαπημένο ανάμεσα στους κρατούμενους, γιατί τα φώτα τού τρένου ήταν γι’ αυτούς τα φώτα τής ελπίδας τής σωτηρίας τους. Η αλήθεια είναι, πως ο Ledbetter είχε προσθέσει πολλούς στίχους δικούς του στο τραγούδι.

Το 1925 πήρε χάρη από τον κυβερνήτη τής πολιτείας, Pat Morris Neff, και αποφυλακίστηκε, επειδή είχε γράψει ένα τραγούδι γι’ αυτόν ζητώντας του την απελευθέρωσή του και επικαλούμενος τη βαθειά θρησκευτική πίστη τού κυβερνήτη.

Το 1930, ο Ledbetter επιστρέφει και πάλι στη φυλακή, επειδή μαχαίρωσε έναν λευκό σε καβγά. Ήταν τότε, που τον επισκέφτηκαν ο πατέρας και γιος Lomax στη φυλακή γιά να τον ηχογραφήσουν ως εντεταλμένοι τής Βιβλιοθήκης τού Κογκρέσου έχοντας μείνει εντυπωσιασμένοι από τη βαθειά του φωνή. Ο πατέρας και γιός Lomax ζήτησαν από τον κυβερνήτη τής πολιτείας τής Λουιζιάνα, Oscar K. Allen, να τον αποφυλακίσει γιά να ηχογραφήσει ένα από τα κλασσικά του τραγούδια, το «Goodnight Irene».

Η χάρη δόθηκε, αλλά όχι λόγω τής παρέμβασης των Lomax, αλλά τής καλής συμπεριφοράς τού Ledbetter, που όχι μόνο διασκέδαζε τους συγκρατούμενούς του με τα τραγούδια του, αλλά και τους δεσμοφύλακες, που προσκαλούσαν φίλους και συγγενείς τους στη φυλακή γιά να τον ακούσουν.












Lead Belly:
«Goodnight Irene»


Υπάρχουν πολλές ιστορίες σχετικά με την προέλευση τού ονόματός του. Μία από αυτές έχει σχέση με τα χρόνια του στις φυλακές και τους συγκρατούμενούς του να τού βγάζουν το παρατσούκλι «Lead Belly» σαν παραφθορά του επώνυμού του. Άλλοι λένε, πως είχε μολυβένιο στομάχι, γιατί κατέβαζε moonshine χωρίς κανένα πρόβλημα. Μία άλλη εκδοχή είναι, πως είχε πυροβοληθεί στο στομάχι.

Σχετικά με τη δύναμη και τη σκληράδα του, υπάρχει η ιστορία γιά μιά μαχαιριά στο σβέρκο από έναν συγκρατούμενό του, που του άφησε ένα τεράστιο σημάδι. Αν και αιμορραγούσε ο Lead Belly, έβγαλε το καρφωμένο μαχαίρι από πάνω του και στη συνέχεια το κάρφωσε αρκετές φορές στον επιτιθέμενο συγκρατούμενο, που παραλίγο να πεθάνει.

Όταν ο Led Belly βγήκε από τη φυλακή το 1934, ζήτησε από τον John Lomax να δουλέψει σαν οδηγός του και να τον συνοδεύει στις ηχογραφήσεις των μουσικών στο νότο. Εργάστηκε μαζί του για τρεις μήνες και στη συνέχεια, ο Lomax φρόντισε, ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να πέσουν πάνω στον πρώην κρατούμενο, που τραγουδούσε τα blues. Ο πατέρας Lomax κανόνισε τις ηχογραφήσεις του με την ARC, θυγατρική τής Columbia, αλλά οι δίσκοι του δέν είχαν ιδιαίτερη ανταπόκριση.

Το Φεβρουάριο του 1935 παντρεύτηκε τη φιλενάδα του, Martha Promise, που έφυγε από τη Λουιζιάνα και πήγε στο βορά γιά να τον βρει. Ο υπόλοιπος μήνας ξοδεύτηκε σε ηχογραφήσεις άλλων παραδοσιακών τραγουδιών, όπως και σε συνεντεύξεις γιά τη ζωή του με τον John και Alan Lomax, μιας και επρόκειτο να κυκλοφορήσει το βιβλίο «Negro folk songs as sung by Led Belly».

Το Μάρτη τού 1935, ο Led Belly συνόδεψε τον John Lomax σε μία περιοδεία δύο εβδομάδων σε κολλέγια και πανεπιστήμια των ΗΠΑ και με τελευταίο σταθμό το Harvard. Στο τέλος τού μήνα, ο John Lomax αποφάσισε να στείλει τον Led Belly πίσω στο Νότο έχοντας κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε γι’ αυτόν. Φοβούμενος, ότι αν θα έδινε τα χρήματα από τις εμφανίσεις τού Led Belly  στον ίδιο, αυτός θα τα σπαταλούσε στο πιοτό, αποφάσισε να δώσει μία προκαταβολή στη γυναίκα του και μετά να τής τα στέλνει με δόσεις.

Όταν ο Led Belly  έφτασε στη Λουιζιάνα, έκανε μήνυση στον Lomax απαιτώντας όλο το ποσό άμεσα. Ο Led Belly  κέρδισε τη δίκη, αλλά επικράτησε μεγάλη πικρία και από τις δύο πλευρές για το συμβάν. Ο Led Belly  έγραψε κάποια στιγμή στον Lomax ζητώντας του να ενώσουν και πάλι τις δυνάμεις του γιά να προωθηθεί το βιβλίο, που είχε γραφτεί γι’ αυτόν.  Δυστυχώς, αυτό δέν έγινε ποτέ και το βιβλίο ήταν μία παταγώδης εκδοτική αποτυχία.

Τον Ιανουάριο τού 1936 ο Led Belly  επέστρεψε στη Νέα Υόρκη προσπαθώντας να ξαναβρεί την τύχη του. Έκανε διάφορες εμφανίσεις στο θέατρο Apollo στο Harlem, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει μεγάλο ακροατήριο. Εκεί όμως, γνωρίζεται με τον κομμουνιστή εκδότη τής εφημερίδας Daily Worker και έγιναν καλοί φίλοι αν και ο Led Belly ήταν πάντοτε εκτός πολιτικών ιδεολογιών.  

Το 1939 ο Led Belly επιστρέφει στη φυλακή, επειδή επιτέθηκε με μαχαίρι σε κάποιον σε έναν καβγά στο Μανχάταν. Τότε, ο Alan Lomax τον παίρνει υπό την προστασία του και τον βοηθά να εξοικονομήσει χρήματα γιά τα έξοδα τής δίκης του. Τον καλεί συχνά στη ραδιοφωνική εκπομπή, που είχε με τον Nicholas Ray στο ραδιόφωνο τού CBS. Η εκπομπή λεγόταν «Back where I come from» και παρουσίαζε φολκλορικά τραγούδια και καλλιτέχνες.

Το 1949 ο Led Belly  είχε συχνά πρόγραμμα στο WNYC τα βράδια τής Κυριακής με την Henrietta Yurchenko, μία πολύ διάσημη εθνομουσικολόγο τής εποχής. Αργότερα, τον ίδιο χρόνο, ταξιδεύει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γαλλία, αλλά δυστυχώς διαγνώστηκε με την ασθένεια ALS, τη νόσο τού Σαρκώ ή αλλιώς την ασθένεια τού Lou Gerhig. Η τελευταία του συναυλία έγινε στο πανεπιστήμιο τού Τέξας και ήταν αφιερωμένη στον John Lomax. O  Led Belly πέθανε αργότερα την ίδια χρονιά.


 

Το παραπάνω άρθρο εντάσσεται
στην Ενότητα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
Ιστορίες πίσω από τις νότες
.


Διαβάστε ακόμα στο πλαίσιο αυτής τής Ενότητας:
 
- Το μυστήριο ενός μετρονόμου
- Από τους τεκέδες και τα Καφέ-Αμάν
- Τα
«ανήθικα μουσικά εξαμβλώματα»
- Χωρίς ακροδάκτυλα
- Γιατί έτσι ήθελε ο Αρίστος!
- Η αινιγματική αφιέρωση μιάς διάσημης μπακατέλας

- Cadillac Records



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 33341 έγραψε...
http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231398750
08.04.2015, 09:00:44






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

9+9=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...