Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΠΩΣ
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ
ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ


Μεταγενέστερες
παραχαράξεις
του Θούριου του Ρήγα


Έγραψε στις 28.02.2014 ο/η: Πολίτης Αλέξης

Επιστροφή

Οι θούριοι γράφτηκαν γιά να τραγουδιούνται και τραγουδιόνταν. Έτσι, τα κείμενά τους δέν είναι σταθερά. Όσα αντίγραφα γνωρίζουμε -τα περισσότερα χειρόγραφα και αχρονολόγητα- παραλλάζουν αρκετά. Έπειτα, καθώς είναι κείμενα δράσης επιδιώκουν να συντονίζονται με το πολιτικό κλίμα τής κάθε στιγμής. Κατά κάποιο τρόπο ανήκουν πιό πολύ στον τραγουδιστή, παρά στον συγγραφέα - γι’ αυτό και οι περισσότεροι παραδίδονται ανώνυμα ή αποδίδονται στον γνωστότερο ποιητή τού είδους, τον Ρήγα.

Ακριβώς λοιπόν, οι μεταλλαγές, που παρατηρούνται από εκδοχή σε εκδοχή, μάς επιτρέπουν σήμερα να διαπιστώσουμε καθαρότερα τί αντιστοιχούσε και τί όχι στο ιδεολογικό περιβάλλον τής εποχής τους, να τους διαβάσουμε, μ’ άλλα λόγια, προσεκτικότερα.


Η παραχάραξη τού Ρήγα αρχίζει
από το ίδιο του τό όνομα.
Ο ίδιος υπέγραφε ως Βελεστινλής
ή Θεσσαλός και ουδέποτε ως Φεραίος.

Το Βελεστινλής το είχε λάβει από τον
τόπο καταγωγής του, το Βελεστίνο,
ένα μεσαιωνικό χωριό, τού οποίου η
ονομασία προέρχεται από τις φυλές
των βελεγιζιτών σλάβων, που ζούσαν
στα περίχωρα τής Δημητριάδος Βόλου
και των Θεσσαλικών Θηβών.

Το Φεραίος είναι επινόηση μεταγενέστερων λόγιων, όταν στα πλαίσια τής επιχείρησης εξελληνισμού των τοπωνυμίων και των ονομάτων στον ελλαδικό χώρο, σύνδεσαν την περιοχή τού Βελεστίνου με μιά πόλη τής αρχαίας Θεσσαλίας, τις Φερές (που ήδη όμως, δέν αναφέρονταν πουθενά από την πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο κι έπειτα) και μετονόμασαν τον Ρήγα
από Βελεστινλή σε Φεραίο!



Το φυλλάδιο, που είχε τυπώσει στα 1797 ο ίδιος ο Ρήγας, δέν σώθηκε. Το ανατύπωσε όμως, τον επόμενο χρόνο ο Χριστόφορος Περραιβός στην Κέρκυρα -στην Κέρκυρα των δημοκρατικών γάλλων- κι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, πως η ανατύπωση στάθηκε πιστή. [Ακαδημία Αθηνών, Κέντρον Ερεύνης τού Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού, «Επαναστατικά τραγούδια τού Ρήγα και ο ύμνος στον Μποναπάρτε τού Περραιβού. Η έκδοση τής Κέρκυρας», (1798), Αθήνα, 1998].

Από εκεί μαθαίνουμε, πως ο Ρήγας είχε επιλέξει και τον σκοπό: «Εις το ήχον Μία προσταγή μεγάλη», διαβάζουμε πλάι στον τίτλο - ένα μακρόσυρτο τραγούδι, ρίμα γιά την ακρίβεια, ιστορικού περιεχομένου. Έπειτα, το «Ως πότε παλικάρια» ξανατυπώθηκε στα τέλη τού 1824, στη συλλογή των δημοτικών τραγουδιών τού Φοριέλ, δηλωμένη εξαίρεση ανάμεσα στα άλλα ιστορικά τραγούδια.

Τα είκοσι πέντε ενδιάμεσα χρόνια κύλησαν πολύ γοργά γιά τις εθνικές συνειδήσεις όλων των ευρωπαϊκών εθνών - και των ελλήνων. Η γαλλική επανάσταση έγινε στο όνομα τής κοινωνικής ελευθερίας, όμως σύντομα, και με καταλύτη τους αμυντικούς, αρχικά, πολέμους χρειάστηκε να προστεθεί το εθνικό συναίσθημα, ώστε να ενισχυθεί ο συγκινησιακός ψυχισμός όσων υπεράσπιζαν τη Δημοκρατία. Πολύ σύντομα, το ίδιο συναίσθημα επικαλέσθηκαν όσοι υπερασπίζονταν τώρα τη δική τους πατρίδα από τις, επεκτατικές πιά, διαθέσεις τού Ναπολέοντα.

Έτσι, όσο προχωράει ο καινούριος αιώνας, ο δέκατος ένατος, τόσο περισσότερο δικαιολογεί το όνομα, που επρόκειτο να τού αποδοθεί: ο αιώνας των εθνικισμών.


Από τους στίχους τού Ρήγα φαίνεται.
καθαρά ο βασικός σκοπός του,.
ο οποίος δέν ήταν εθνικός,
όπως δήθεν παρουσιάζεται.
Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε;
Το έθνος με τη σημερινή του έννοια
δέν υφίστατο καν την εποχή του.

Ο Ρήγας καλούσε σε εξέγερση όλους
τους λαούς τής Βαλκανικής και τής
Ασίας κι ακόμα και τους τούρκους
και τους «αράπηδες» σε κοινό αγώνα
κατά τής Τουρκίας. Πολλοί από τους
συνεργάτες τού Ρήγα ήταν σλάβοι
τής Βαλκανικής, ρουμάνοι, σέρβοι,
βούλγαροι κι αρβανίτες.

 
Το πολιτικό σχέδιο τού Ρήγα, το οποίο προσπαθούσε να οικειοποιηθεί
την μέσα στις παραφυάδες τού οθωμανικού κατασταλτικού μηχανισμού αλληλεγγύη των ετερογενών ομάδων τού βαλκανικού χώρου γιά τη δημιουργία μιάς πανβαλκανικής δημοκρατικής ομοσπονδίας στη θέση τής οθωμανικής αυτοκρατορίας, συνετρίβη με την ανάδυση των εθνικισμών στα Βαλκάνια και τη συγκρότηση των εθνών-κρατών.


Ας αρχίσουμε από κάποιες χρονολογικές διευκρινίσεις. Το κείμενο τού 1824 ετοιμάστηκε γιά το τυπογραφείο τέλη τού καλοκαιριού με αρχές τού φθινοπώρου 1823, και πιθανότατα είχε φτάσει στα χέρια τού γάλλου εκδότη έναν περίπου χρόνο νωρίτερα - αντιστοιχεί λοιπόν, με τις απαρχές τής ελληνικής επανάστασης. Ο Ρήγας πάλι, πρέπει να είχε συνθέσει το δικό του κείμενο στα 1796, στα χρόνια, που η γαλλική δημοκρατία είχε εδραιωθεί, η ακραία επαναστατική περίοδος είχε παρέλθει, και άρχιζαν οι εκστρατείες τού Βοναπάρτη.

Είπαμε, ότι η αρχική έκδοση δήλωνε και τον σκοπό τού τραγουδιού.
Η λεπτομέρεια αυτή δέν υπάρχει στη δεύτερη εκδοχή, αλλά μάλλον δέν πρέπει να δώσουμε σημασία στο πράγμα. Πιό σημαντική είναι μιά δεύτερη παράλειψη: πριν από τους περίφημους στίχους:

Ω Βασιλεύ του Κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,
στην γνώμην των Τυράννων να μήν ελθώ ποτέ!
Μήτε να τους δουλεύω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, γιά να παραδοθώ.
...
Κι αν παραβώ τον όρκον, ν΄αστράψ' ο Ουρανός
και να με κατακάψει, να γένω σαν καπνός!


Το κείμενο τού Ρήγα παρέχει και μιά σκηνοθετική οδηγία: «Εδώ σηκώνονται οι πατριώτες ορθοί και, υψώνοντες τας χείρας προς τον ουρανόν, κάμνουν τον Όρκον». Βέβαια, τα λόγια ετούτα προδηλώνονται και από τους αμέσως προηγούμενους στίχους («και τότε με τα χέρια ψηλά στον ουρανόν» κ.λπ.), ωστόσο, η παραστατικότητα τής εικόνας, οπωσδήποτε αδυνατίζει.

Το βασικό, νομίζω, στοιχείο, που μας ενδιαφέρει, είναι ο τόπος τής ορκωμοσίας. Η σκηνοθεσία μάς οδηγεί στο ύπαιθρο - έχουμε δηλαδή κάτι ανάλογο με τις τελετές λατρείας τού Υπέρτατου Όντος, που ξέρουμε από τη γαλλική επανάσταση. Και πραγματικά, ο «Θεός» τού Ρήγα δέν είναι ο χριστιανικός θεός, ή μάλλον, ορθότερα, είναι κάτι ενδιάμεσο: υπάρχει και ο «σταυρός» ως σύμβολο, αλλά απαλείφεται όλο το εκκλησιαστικό πλέγμα. Ούτε ιερείς ούτε τίποτα τρίτοι ενδιάμεσοι.

Οι άλλες, σημαντικότερες, διαφορές είναι είτε συντομεύσεις είτε αλλαγές. Βέβαια, κάθε τραγούδισμα συντέμνει συνηθέστερα, παρά επισωρεύει, αλλά είναι χαρακτηριστικό, ότι εκτός από τους σχετικούς με τον Πασβάνογλου, άκαιρους πιά στίχους, αφαιρούνται και όλοι εκείνοι, που αναφέρονταν στα ασιατικά είτε αφρικανικά εδάφη τής οθωμανικής επικράτειας: ο Ρήγας απευθυνόταν και στον πασά τής Προύσας και στον πασά τής Συρίας και στους αιγύπτιους και στους λαζούς τού Πόντου, ακόμα και στους μαλτέζους. Ανήκε ακόμα τότε στους ιππότες της η Μάλτα, και οι μνήμες τού στόλου της παρέμεναν ισχυρές. Απευθυνόταν επίσης και στους αρμένιους (που το 1824 αντικαταστάθηκαν από τους «σέρβους»), ενώ το «αράπηδες και άσπροι» φεύγει, για να πάρει τη θέση του το «νησιώται κι ηπειρώται».

Ώς πότε οφικιάλος σε ξένους βασιλείς;
Έλα να γίνει στύλος δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την Πατρίδα κανένας να χαθεί,
ή να κρεμάσει φούντα για ξένον στο σπαθί


σάλπιζε ο Ρήγας. Οι στίχοι ετούτοι κρατήθηκαν, ασφαλώς, ωστόσο οι αμέσως επόμενοι, που αναφέρονται στην προοιωνιζόμενη εξέγερση, δέν βρίσκονται στη μετεπαναστατική εκδοχή.

Και όσοι προσκυνήσουν δέν είναι πλιό εχθροί.
Αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κι εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν αντίκρυ να σταθούν,
εκείνοι και δικοί μας αν είναι, θα χαθούν.


(«Εθνικοί», δηλαδή ειδωλολάτρες, άπιστοι. Ο Ρήγας δέν είχε, φαίνεται, ενσωματώσει ακόμα στο λεξιλόγιό του τις καινούριες νοηματικές τροπές τής λέξης «έθνος» και των παραγώγων του). Η απουσία δηλώνει ολοκάθαρα τη μετάπτωση από τον κοινωνικό στον εθνικό στόχο. Ο Ρήγας είχε κατά νου την Ελευθερία, μία αδιαίρετη, παγκόσμια. Φυσικά, καθώς ο άμεσος εχθρός ήταν ο σουλτάνος, και οι χριστιανοί οι πιό καταπιεσμένοι υπήκοοί του, θα το έκρινε εύλογο να ερεθίσει το χριστιανικό συναισθηματικό υπόβαθρο - ωστόσο οι τελικοί στίχοι τού Θούριου φανερώνουν με αρκετή σαφήνεια το πολιτικό του όραμα:

Πώς οι προπάτορές μας πηδούσαν σαν θεριά,
γιά την Ελευθερίαν πηδούσαν στη φωτιά,
έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξωμεν γιά μιά
τ' άρματα, και να βγούμεν απ' την πικρή σκλαβιά!

Να σφάξομεν τους λύκους, που τον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους σκληρά τους τυραννούν
.

Στεριάς και τού πελάγου να λάμψει ο Σταυρός,
κι εις την δικαιοσύνην να σκύψει ο εχθρός.

Ο κόσμος να γλιτώσει απ' αύτην την πληγή
κι ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια, εις την Γη!


Στην έκδοση τού 1824 τα λόγια αυτά αλλάζουν λίγο, τόσο, ώστε να αποκτήσουν εθνικό χρωματισμό:

Να σφάξομεν τους λύκους, που τον ζυγόν βαστούν,
και έλληνες τολμώσιν σκληρά να τυραννούν

...
νά 'λθει δικαιοσύνη, να λείψει ο εχθρός.


Έλληνες, στη θέση τού πανανθρώπινου «χριστιανοί και τούρκοι». Η αλλαγή μάλιστα, στον άλλο στίχο κρύβει ουσιαστικό νόημα. Η ενιαία εικόνα σπάζει σε δύο: στην πρώτη εκδοχή ο εχθρός θα αναγκαστεί να αποδεχθεί τη δικαιοσύνη, ενώ στη δεύτερη η δικαιοσύνη απλώς θα έρθει και ο εχθρός θα χαθεί.

Αυτήν τη σαφή ελληνοποίηση τής ελευθερίας τη συναντάμε και σε άλλο σημείο, εκεί, που ο Ρήγας καλεί τους ξενιτεμένους να επιστρέψουν: «Η Ρούμελη τους κράζει μ' αγκάλες ανοιχτές», έλεγε, «εδώ Ελλάς τους κράζει», διαβάζουμε στην ύστερη εκδοχή. Το εθνικό αντικατέστησε το πραγματικό. Οι πιό πολλοί ξενιτεμένοι ήταν ρουμελιώτες, δηλαδή βαλκάνιοι, όχι μικρασιάτες.


Ωστόσο, η Ελλάδα υπάρχει και στους στίχους τού Ρήγα, προσωποποιημένη μάλιστα (σε χωρίο, που λείπει από την παρισινή έκδοση). Η θέση της όμως, στο τέλος μιάς ενότητας, μας επιτρέπει να συλλάβουμε ακριβέστερα το νόημα, που έδινε στην εικόνα ο Ρήγας. Πρόκειται γιά την ενότητα, στην οποία καλούνται οι πληθυσμοί τής οθωμανικής επικράτειας να εξεγερθούν.

Η προτροπή απευθύνεται πρώτα στους σουλιώτες και τους μανιάτες, ακολουθούν οι μαυροβούνιοι, οι σταυραετοί τού Ολύμπου, οι αγραφιώτες, οι ανδρείοι μακεδόνες, οι αδελφοί τού Σάβα και τού Δούναβη, κατόπιν οι ναυτικοί τής Μαύρης Θάλασσας, τού Εύξεινου δηλαδή, και οι λαζοί -αναφορές, που δέν υπήρχαν, είδαμε, στο δεύτερο κείμενο- οι ναυτικοί τής Ύδρας, τής Κρήτης και των άλλων νησιών (οι δεύτεροι αντικαταστάθηκαν, εύλογα, από τους ψαριανούς), τέλος οι μαλτέζοι: όλους αυτούς θέλει και κράζει η Ελλάδα «με μητρική φωνή».

Πρώιμος μεγαλοϊδεατισμός; Ή, γιά να κρατήσομε τη διατύπωση τού Γιάννη Κορδάτου, «o Ρήγας πρόδρομος τού νεοελληνικού ιμπεριαλισμού»; («Ο Ρήγας Φεραίος και η εποχή του», Αθήνα, 1931, σ. 82. Αυτές οι διατυπώσεις ή μάλλον, ολόκληρη η σχετική ανάλυση χάνεται στην αναθεωρημένη, ύστερα από τις εμπειρίες, που σωρεύθηκαν, και κυρίως τις προοπτικές, που προέκυψαν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Βλ. «Ο Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική ομοσπονδία», Αθήνα, 1945, σ. 161-163).


Στο απόσπασμα από τη
σειρά «1821» τού Σκάι,
ενώ εικονίζεται το μέρος
τού «Θούριου», που κάνει
λόγο για βούλγαρους,
αρβανίτες, αρμένιους και
ρωμιούς, ο παρουσιαστής
(βουλευτής σήμερα) δέν
διαβάζει ρωμιούς, αλλά
έλληνες!: «Έλληνες,
τούρκοι, βούλγαροι,
αρβανίτες, αρμένιοι και
άραβες...»

Μιά ακόμα ασέλγεια σε βάρος τού Θούριου τού Ρήγα
από πολιτικό ταγό τής Ρωμιοσύνης (βλ.
Zorba the Christian).



Στη «Νέα Πολιτική Διοίκηση», αν το μεταγενέστερο αντίγραφο, που μας έχει διασωθεί δέν έχει, κι αυτό, υποστεί ιδεολογικές προσαρμογές, έχουμε σαφή αναφορά στην «Ελληνική Δημοκρατία», που οραματίζεται ο Ρήγας, και η οποία «είναι μία, με όλον οπού συμπεριλαμβάνει εις τον κόλπον της διάφορα γένη και θρησκείας».

Και στο παράρτημα τού «Συντάγματος», όπως το ονομάζουμε, εκεί που αναφέρονται τα σύμβολα τού μελλοντικού κράτους, σημειώνονται τα εξής: «Όλοι οι έλληνες στρατιώται φορούν εις το κεφάλι περικεφαλαία», και «Κάθε έλλην και ελληνίς, ομοίως και κάθε κάτοικος τής Δημοκρατίας ταύτης, πρέπει να φορεί εις την περικεφαλαίαν του ή την σκούφιαν του έν παρόμοιον ρόπαλον [...] γραμμένον ή κεντημένον εις άσπρο πανί [...]. Τούτο είναι το σημείον τού να γνωρίζονται οι ελεύθεροι δημοκράται και ισότιμοι αδελφοί». Το ρόπαλο είναι το «ρόπαλον του Ηρακλέους». (Λ. Ι. Βρανούσης, «Ρήγας», Αθήνα, 1953, σ. 388). Οι εξεγερμένοι δημοκράτες δέν χρειάζονταν στο συμβολικό επίπεδο, παρά ένα απλό και ρωμαλέο όπλο -κάτι σαν τη σφιγμένη γροθιά, αργότερα- απέναντι στον περίτεχνο οπλισμό τού δυνάστη, ακριβώς επειδή η δική τους δύναμη ήταν ανάλογη τού Ηρακλή.

Νομίζω, πως οι συμβολισμοί είναι καθαροί. Η περικεφαλαία τού Άρη, μα και τής Αθηνάς, η σκούφια, το κάλυμμα των φτωχών, σε αντίθεση με το καπέλο -έτσι δέν παριστάνονταν και η γαλλική Δημοκρατία;- το ρόπαλο. Ανάλογα και η Ελλάδα αντιστοιχεί περισσότερο με την Αρετή, τη Σοφία, την Ελευθερία, τη Δημοκρατία των αρχαίων.

Όλοι αυτοί οι πολιτικοί και ιδεολογικοί τόποι θα επιβιώσουν ως την ελληνική επανάσταση. Καθώς θα κρυσταλλώνονται όμως, θα αποκτούν ολοένα και περισσότερο εθνικό περίγραμμα και θα αποβάλλουν, σιγά-σιγά, τον κοινωνικό και παγκόσμιο χαρακτήρα τους. Μισόν αιώνα μετά τον Ρήγα, οι έλληνες θα τονίζουν περισσότερο τη φυλετική παρά την ιδεολογική τους συγγένεια με τους αρχαίους.





Σημειώσεις:

Ο κ. Αλέξης Πολίτης σπούδασε νεοελληνική φιλολογία
στη Θεσσαλονίκη και στο Παρίσι. Τα χρόνια 1976-1989
εργάστηκε στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Ε.Ι.Ε..
Σήμερα, είναι καθηγητής στον Τομέα Βυζαντινής
και Νεοελληνικής Φιλολογίας
τού Τμήματος
Φιλολογίας τού πανεπιστημίου Κρήτης.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο υπό τον τίτλο:
«Iδεoλoγικοί τόπoι: 1797, 1824» (avgi.gr, 25.3.2011).


Ο τίτλος, η εικονογράφηση και οι υπότιτλοι
τής παρούσας δημοσίευσης
έγιναν με μέριμνα τής «Ελεύθερης Έρευνας».


Το άρθρο εντάσσεται
στο Αφιέρωμα τής «Ελεύθερης Έρευνας»:
1821: Η αποστασία των ρωμιών.




 

Διαβάστε στην
«Ελεύθερη Έρευνα»:

Πλαστός ο «Θρήνος τής Άλωσης»
(γιά το
«Θρήνο τής Άλωσης»
και τον
«Αποχαιρετισμό τού Κλέφτη») και

Το καρναβάλι των αφιονισμένων (γιά το τραγούδι
«Έχε γειά καημένε κόσμε»
τού μύθου τού χορού τού Ζαλόγγου).
 



Το Αφιέρωμα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
1821: Η αποστασία των ρωμιών
αποτελείται από τα παρακάτω άρθρα:

Πώς το εθνικό αντικατέστησε το πραγματικό
Ποιά 400 χρόνια; Ποιά σκλαβιά;
Η άρνηση τού οθωμανικού παρελθόντος μας
1821: Πώς οι ρωμιοί μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»
Η λαφυρομανία των «αγωνιστών» τού ’21
Τους έφαγε το... φεγγάρι !
Τυχοδιώκτες και μαχαιροφόροι
Από την Τριπολιτσά στην... Τρόικα
Όταν οι ρωμιοί, με θείες ευλογίες βομβάρδιζαν την Ακρόπολη...
Η θρησκοληψία τού Μακρυγιάννη
Η κατάχρηση των αγγλικών δανείων από τους «ημέτερους» το ΄21
Βίος και πολιτεία τού Διον. Σολωμού

Το Αφιέρωμα συνεχίζεται...



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 30935 έγραψε...
ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ '''ΥΠΕΡΤΑΤΟΥ ΟΝΤΟΣ ''' ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 1821[ ΤΩΡΑ ΠΩΣ ΑΛΒΑΝΟΦΩΝΟΙ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΛΟΓΟΙ [ ΚΑΤΑ ΕΣΑΣ] ΕΔΙΝΑΝ ΟΡΚΟ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ FREEINQUIRY ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΡΗΓΑΣ ΜΙΛΟΥΣΕ ΣΤΟ ΘΟΥΡΙΟ ΓΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ ΑΦΟΥ ΚΑΤΑ ΕΣΑΣ '''ΠΟΙΑ 400 ΧΡΟΝΙΑ;;; ΠΟΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ;;;] ΠΑΛΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ FREEINQUIRY ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ
26.12.2014, 18:54:01





Ανώνυμος 30936 έγραψε...
ΕΙΠΑΤΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΤΟΝ ΕΛΕΓΑΝ ΜΠΙΘΕΓΚΟΥΡΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΠΑΤΕ ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ...ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ...ΠΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ .....
ΜΠΙΘΕΓΚΟΥΡΑΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ....ΤΟ '''ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ''' ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΟΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗ '''ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ''' ΣΤΟΝ ΑΛΒΑΝΟΦΩΝΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΛΟΓΟ '''ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ''' [ ΤΟ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΔΩΣΕ Η ΡΩΜΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ '''ΨΕΥΤΟΔΙΑΝΟΗΣΗ ''' ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΟΥΝ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΒΑΝΟΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ .....
ΠΟΥ ΟΜΩΣ....
ΕΠΙΣΗΣ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΗΤΑΝ '''ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ Η ΘΑΝΑΤΟΣ''[ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΛΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗΝ ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ.....[Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΧΡΕΙΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ].....
ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΙΠΙΛΙΣΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΡΩΜΙΟΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΨΕΥΤΟΙΣΤΙΡΙΚΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

ΞΕΧΑΣΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΑΡΑΒΟΣΑΡΑΚΙΝΙΚΑ ΕΝΩ ΛΙΓΟΙ ΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΙΓΛΩΣΟΙ...ΑΥΤΟΙ ΟΜΙΛΟΥΣΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΛΗΝ ΑΛΒΑΝΙΚΗΝ [ ΓΚΕΚΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ]
ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟ [ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΔΙΑΚΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ....ΤΑ ΤΡΩΜΕ ΡΕ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΑ...Ο ΔΙΑΚΟΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΗΤΑΝ ΛΑΤΡΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΣ ΤΟΥ ΑΠΠΟΛΩΝΟΣ....[ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΤΡΩΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΤΡΩΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΗ ΣΤΗΝ ΦΤΕΡΝΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ]
....ΣΥΝΕΧΙΖΩ.....
ΤΟΝ ΨΕΥΤΟΔΙΑΚΟ ΛΕΓΩ ΟΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΠΙΑΣΕ Ο ΟΜΕΡ ΒΡΥΩΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΔΕΣΕ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΕ'''ΓΕΝΕΣΑΙ ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΙΑΚΟ ΜΟΥ ΤΗ ΠΙΣΤΗ ΣΟΥ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΗΝΙΣΕΙΣ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΟΑ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ [ ΤΟ ΣΤΟΑ ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΑΝΕ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ......ΝΑΙ ΝΑΙ....ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΧΡΕΙΟΙ ΠΟΥ ΥΠΟΨΙΑΖΕΣΑΙ...]
ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΜΑΣΩΝΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ '''ΨΕΥΤΟΔΙΑΚΟΣ'''
'''ΕΓΩ ΤΕΚΤΟΝΑΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΤΕΚΤΟΝΑΣ ΘΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ'''ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΥΒΛΙΣΑΝΕ ΟΙ ΡΩΜΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝΕ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ[ΑΥΤΟΙ ΕΠΕΜΕΝΑΝ ..ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΠΟΛΥΗΘΕΛΑΝ .. ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟ ΣΟΥΒΛΙΣΜΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ....ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΟΥΚΩΜΑ.....ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΑ ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ..ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ

26.12.2014, 19:00:24






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...