Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

ΜΥΡΩΔΙΑ
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ
ΦΑΣΟΛΑΔΑΣ


Μια κριτική ματιά
στο βυζαντινισμό, τη διαφθορά,
τη νοοτροπία και τις εμμονές,
που διαχρονικά ταλανίζουν τη Ρωμιοσύνη


Έγραψε στις 14.02.2014 ο/η: Παπαλουκάς Μπάμπης

Επιστροφή

Πίσω από τον φιλελληνισμό κρύφτηκαν πολλά πολιτικά ζητήματα και εγκλήματα, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, σαθρές πολιτικές, ξενόδουλοι ή υπόδουλοι πολιτικοί, απατεώνες, τυχοδιώκτες, ρωμιοί και ξένοι. Αυτά βέβαια δέν σημαίνουν, ότι δέν υπήρχαν και κάποιοι ελάχιστοι, οι οποίοι βρέθηκαν ορθοί αναλυτές ορισμένων πραγματικών προβλημάτων τού ρωμιού και τάχθησαν με το μέρος του αλληλέγγυοι. Η αγελαία μάζα βέβαια, ουδόλως τους γνωρίζει, καθότι σπάνια ή και ποτέ δέν αναφέρονται στην εκπαίδευσή της.

Τα περισσότερα προβλήματα πάντως, που διαχρονικά ταλανίζουν τον ρωμιό, είναι ανούσια ή φανταστικά, όπως π.χ. το να πάρουμε την Πόλη, να αναγνωριστεί η οικουμενικότητα τού Πατριαρχείου, να μήν ονομαστούν οι σκοπιανοί μακεδόνες, να λειτουργήσει η θεολογική σχολή τής Χάλκης κ.λπ. κ.λπ..

Οι γάλλοι ιμπεριαλιστές έχουν εξειδίκευση στον φιλελληνισμό σε αντίθεση με τους άγγλους και τους γερμανούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν άλλες οικονομικές κυρίως πρακτικές τακτικές. Προσφιλής γαλλική μέθοδος, που εξυπηρετεί και τον εθνικισμό της, είναι η έπαρση τής ανοησίας τού ρωμιού σε σχέση με την Ευρώπη. Να μιλούν συγκριτικά περί τού αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, τής πονηράς γηραιάς Αλβιώνος και των βάρβαρων γερμανών.

 
Ο σημερινός ρωμιός, ο διαχρονικός λούστρος των ευρωπαίων, πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων, δέν παράγει πολιτισμό. Εθνικό του ήρωα έχει τον Καραγκιόζη, που στην παραπλεύρως εικόνα από παράσταση στην τηλεόραση, παρουσιάζεται -ως γνήσιος τουρκορωμιός- ανάμεσα σε μιά εκκλησία, το σεράι και την «Αγιασοφιά».

Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Τελευταίοι σε όλα! Νεορωμιοί-νεοέλληνες: Περίγελως τού πολιτισμένου κόσμου.

 

Στις ξένες γλώσσες η έννοια τής λέξης ελληνισμός σχετίζεται περισσότερο με την αρχαία Ελλάδα. Στα ελληνικά η έννοια ταυτίζεται με τη Ρωμιοσύνη και προσδιορίζει τα εθνικοθρησκευτικά ιδεώδη των ρωμιών ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.

Η έννοια φιλελληνισμός (philhellenism) είναι κυρίως συνυφασμένη με τη δυστυχία των ρωμιών τον 19ο αιώνα και με την αρχαία Ελλάδα.

Ο όρος σημιτισμός υπάρχει σε διάφορες γλώσσες (π.χ. sémitisme, δέν υπάρχει στα αγγλικά), παράλληλα με τον όρο αντισημιτισμός (antisemitism, antisemitismus, antisémitique κ.ά.).

Ο φιλελληνισμός και ο σημιτισμός έχουν κοινά χαρακτηριστικά αηδίας και αβελτηρίας, καθότι προϋποθέτουν τον εχθρό τού ελληνισμού (τού ρωμιού) και τον αντισημιτισμό, αντίστοιχα. Στην ιστορία παίχτηκαν διάφορα βάρβαρα και κάθε λογής παιχνίδια με τον φιλελληνισμό και τον (φιλο)σημιτισμό. Ρωμιοί και εβραίοι είχαν και έχουν κοινό παρονομαστή τη θρησκεία τους, το χριστιανισμό και τον ιουδαϊσμό, έτσι τα κλάσματα είναι ίσα και με ίδιους συντελεστές έχουμε ίδια σχεδόν αποτελέσματα.

 

 
Αντισημιτισμός - ανθελληνισμός:
Έννοιες παράλληλες, που σχετίζονται με τα εθνικά φαντασιακά τόσο των εβραίων (βλ. Πώς επινοήθηκαν οι εβραίοι) όσο και των ρωμιών
(βλ.
Η πραγματική καταγωγή μας) κι έχουν να κάνουν με εχθρούς -πραγματικούς ή μή-, γενοκτονίες και ολοκαυτώματα, όπως π.χ. το εβραϊκό ολοκαύτωμα ή την γενοκτονία των ποντίων (βλ. Περί τής μή ελληνικής καταγωγής των μικρασιατών).

 
Το εβραϊκό ολοκαύτωμα με τις πολυδιαφημισμένες υπερβολικές περιγραφές και τους παραφουσκωμένους αριθμούς θυμάτων αποτελεί
την «Αγία Λαύρα» τής εβραϊκής (μυθ)ιστορίας.

 
Ο αμερικανοεβραίος ακαδημαϊκός Norman Finkelstien τόλμησε να αμφισβητήσει με αποδείξεις τον μύθο τού ολοκαυτώματος. Έγραψε το βιβλίο «Η βιομηχανία τού ολοκαυτώματος». Καταγγέλλει τα εγκλήματα τού Ισραήλ σε βάρος των παλαιστινίων. Το γεγονός, ότι οι εβραίοι γονείς του επιβίωσαν των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης δέν αρκεί, να τού συγχωρήσουν κάποιοι τη δριμύτατη κριτική, που ασκεί τόσο στην πολιτική των σιωνιστών στην Παλαιστίνη όσο και στη σιωνιστική προπαγάνδα στις ΗΠΑ και υφίσταται διώξεις.
 
Οι χριστιανοί, ενώ γνωρίζουν την εβραϊκή μυθολογία, είναι απίθανο να γνωρίζουν γιά την Hannah Arendt, που κατέδειξε τη συνεργασία των ανερχόμενων εβραϊκών ελίτ κατά τη ναζιστική περίοδο. Όπως είναι το ίδιο απίθανο, ότι ο Darius Ratajack «απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο τής Opole, όπου δούλευε έντεκα έτη και τού απαγορεύθηκε να διδάσκει σε οποιοδήποτε άλλο πανεπιστήμιο γιά τρία χρόνια μετά την έκδοση τού βιβλίου του «Tematy niebezpieczne» (Επικίνδυνα Θέματα), μέσα στο οποίο έγραφε, ότι δέν ήταν επιστημονικώς δυνατόν να σκοτώσει κάποιος εκατομμύρια ανθρώπους με αέρια σε θαλάμους αερίων τού υποτιθέμενου στρατοπέδου θανάτου, ¶ουσβιτς. [«The Human Condition (1958), ελλ. μετ. από τους Στέφανο Ροζάνη και Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο: «Η ανθρώπινη κατάσταση - Vita activa» (Γνώση, 1986) και «The Origins of Totalitarianism (1951) (ελλ. μετ. «Το ολοκληρωτικό σύστημα, το τρίτο μέρος από το έργο «Πηγές τού Ολοκληρωτισμού», εκδ. Ευρύαλος, 1988)].
 
Το ποντιακό ζήτημα ξεκίνησε από την επιχείρηση των ρωμιών να ιδρύσουν ανεξάρτητο κράτος στον Πόντο, όπου ζούσαν μαζί με τους μουσουλμάνους, που επέφερε τον διωγμό τους από την περιοχή. Οι μουσουλμάνοι έκαναν εκτοπισμούς, εξορίες, θανατώσεις, λεηλασίες. Οι ρωμιοί προέβησαν σε ανυποταξίες, λιποταξίες, αντάρτικο, θανατώσεις, εμπρησμούς, λεηλασίες, πράξεις εκδίκησης και αντίποινα σε βάρος των μουσουλμάνων.
 
Η ποντιακή βιβλιογραφική έκρηξη στην Ελλάδα παρατηρήθηκε μόλις στη δεκαετία τού Ά80. Οι πόντιοι κατάφεραν κι αναγνωρίστηκε ο θάνατος ορισμένων μόνον από αυτούς -σε πολλές περιπτώσεις από τις κακουχίες κι όχι από προμελετημένο έγλημα- ως γενοκτονία και με το Ν. 2193/11-3-1994 καθιερώθηκε η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της.
  

Ο καθολικός χριστιανός Αντώνιος Ζυγομαλάς, στην μετάφραση τού έργου «The Greeks of today» τού Tuckerman αναλύει την «Μεγάλη Ιδέα» τών ρωμιών. (Tuckerman, Charles Keating, 1821-1896, «Οι Έλληνες τής σήμερον», μτφρ. Α. Ζυγομαλά, Εκ τού Τυπογραφείου τής Φιλοκαλίας, Αθήνα, 1877. σ. 103). Αναφέρεται στον τότε ελλαδικό χώρο, που δέν είχε ακόμα ενταχθεί στο νέο κρατίδιο, όπου μαζί με την μειονότητα των τούρκων υπάρχει και το ελληνικό (;) στοιχείο μαζί με σλάβους, βλάχους και αλβανούς και προκειμένου γιά την Ήπειρο την προσδιορίζει ως Αλβανία.

 














Ναΐδριο επάνω σε αρχαιοελληνικό κίονα.
Δύο φαντασιώσεις - πυλώνες τής Ρωμιοσύνης:
Ο χριστιανισμός και η δήθεν ευγενής καταγωγή.



Η μεγάλη μερίδα των ρωμιών και κυρίως λόγιοι, έμποροι και δημόσιοι υπάλληλοι έχουν αμοιβαίο συμφέρον με τους οθωμανούς, είναι αδιάφοροι γιά αλλαγή τού καθεστώτος ή διάγουν βίο καλύτερο με τους τούρκους. «Είναι ευάρεστος η ιδέα, ότι εσμέν “εκλεκτή φυλή“, προωρισμένη να εισάγη το σύμβολο τού χριστιανισμού και τήν δάδα τού πολιτισμού και τής ελευθερίας εις τα σκοτεινά βασίλεια τών προλήψεων και τής αμάθειας...».

Όμως, διάχυτη είναι στο εσωτερικό και στο εξωτερικό η ανικανότητα τού νεοσύστατου κρατιδίου γιά την πάταξη τής διαφθοράς και τής φαυλότητας. «Αληθώς, ουκ ολίγοι διατείνονται, ότι η Ελλάς ως ανεξάρτητον έθνος υπήρξε “τελεία αποτυχία“». Βεβαίως, ουδέποτε ήταν ανεξάρτητο κράτος και μέχρι σήμερα αποτελεί αποικία ευρωπαϊκών και αμερικανικών συμφερόντων με την Αγγλία διαχρονικά ως την «πρωτίστη σύμβουλο».

 






Η διαφθορά και η φαυλότητα
αποτελούν διαχρονικά χαρακτηριστικά
τής Ρωμιοσύνης.




Οι φαναριώτες είναι σύμβουλοι των βασιλέων και ο νεποτισμός των ρωμιών αποτελεί την διοίκηση σε όλα τα επίπεδα. Οι όντες στη τάξη πρώτοι ήσαν αλήτες πρώτης τάξης. Δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, εξόντωναν κάθε αντίπαλο, που διαφωνούσε με την πολιτική τους, και χρέωναν τους μεγαλοϊδεάτες ραγιάδες με δάνεια, που τα ονόμαζαν «δάνεια με έκπτωση» και η έκπτωση αυτή ήταν 40 και 44%. Τί σού είναι αυτοί οι χριστιανοί με την εφεύρεση τών εκπτώσεων! Ο ρωμιός αδυνατεί να τους κάνει έκπτωση από την συνείδησή του, αφού έχει εκπέσει η νόηση.

Από τα μέσα τού 19ου αιώνα και ιδιαίτερα από το 1877, άρχισε να καλλιεργείται έντονα η άποψη στο ρωμιό, ότι είναι ο πρώτος στην Ευρώπη και διάγει βίο προνομιούχο. Γιά παράδειγμα, οι μαθήτριες τής Αγγλίας εμφανίζονται φτωχότερες και ρακένδυτες. Γιά κάθε μία χώρα ευρωπαϊκή οι ευτελείς δούλοι τής εξουσίας εμφανίζουν τον ρωμιό αριστοκράτη, να υπερτερεί στη νόηση. Στα γράμματα ο ρωμιός είναι άπιαστος κι έχει το μικρότερο ποσοστό αναλφάβητων.

 




Ο βυζαντινισμός
και οι μεγαλοϊδεατισμοί
ταλαιπωρούν ακόμα
τα μυαλά των ρωμιών.
Καλλιεργούνται
στην οικογένεια, στο σχολείο,
στις δημόσιες υπηρεσίες,
στην κοινωνία,
στις ένοπλες δυνάμεις κ.λπ..



Η πραγματικότητα είναι, ότι ο ρωμιός είναι ο αρχικαραγκιόζης τής Ευρώπης και μάλιστα εθνικοφασίστας, όπως πάντα επηρεασμένος από τις υποτιθέμενες δημοκρατικές δυνάμεις, που στην τότε περίπτωση, βρίσκονται στους δημοτικιστές.

Έτσι, ο υπερήφανος ρωμιός χρεωκοπεί και τού φταίνε οι ευρωπαίοι. Φταίει λίγο και ο ίδιος, καθότι αισθάνεται ενοχές, που δέν φρέναρε λίγο την καλοπέρασή του... και ξεπέρασε τον ευρωπαίο. Τότε και σήμερα, ίδια παχύδερμα ζώα με χρώματα τής ζέβρας ως εθνικά και φυσικά, χριστιανοί το θρήσκευμα αποτελούσαν τούς δοσίλογους ή αυτούς, που έφεραν την χρεωκοπία. Βέβαια, λένε, δέν έφταιγαν οι ίδιοι, αλλά οι προηγούμενοι λες κι αυτοί δέν ήσαν το ίδιο. Ο ρωμιός συνεχίζει να νοιώθει απροστάτευτος χωρίς τα παχύδερμα των εξουσιών.


 



 


Η ανοησία των γάλλων
και η... πνευματικότητα
των ρωμιών!
(Α. Ζυγομαλάς:
«Οι Έλληνες τής σήμερον», σ. 103).

 
 


Παρά την χρεωκοπία και παρά την έλλειψη ζωοτροφών, ο ρωμιός είναι περισσότερο ασφαλής από τον άγγλο, έτσι τουλάχιστον τού λέει το κράτος και είναι υποχρεωμένος να συνηγορήσει, άλλως εις το «πύρ το εξώτερον». Υπάκουσε στάς διαταγάς και έτσι προόδευσε... σε αντίθεση με τον γάλλο, που τον έφαγε η κοινοκτημοσύνη. Η μέν αγαθή φύση τού λαού βοήθησε, ώστε να τα έχουν όλα οι εξουσίες και όχι «κοινά», η δε πνευματική ανάπτυξη περιστράφηκε στην οικοιοθελή πτωχεία τού πνεύματός του.
 
Η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα, απόλυτο δείγμα αυτοεξευτελισμού και κατάντιας με κατά κύριο λόγο χρεωκοπημένες τις δυνάμεις τής Αριστεράς, οι οποίες δίνουν πάλι την δυνατότητα στην άνοδο των φασιστικών αντιλήψεων. Μοναδικό πραγματικό, αληθέστατο γεγονός είναι, ότι θεμέλια τής Ευρώπης δέν υφίστανται χωρίς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, όχι όπως το εννοεί ο μέσος αμαθής ρωμιός, αλλά με την έννοια, ότι ο αρχαίος αυτός πολιτισμός είναι η πρώτη οργανωμένη εκμετάλλευση τής θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας απέναντι στο λαό, έχουσα ιδεολογικό υπόβαθρο.

Σε αυτή την περίπτωση σημασία έχουν οι φωνές όσων αντιστάθηκαν σε αυτή την αθλιότητα διαχρονικά και δέν ήσαν άλλοι πλήν τών άθεων αρχής γενησομένης από τον έλληνα ποιητή - σοφιστή Διαγόρα τον Μήλιο, τον οποίο οι αθηναίοι κατηγόρησαν γιά ασέβεια, όπως τον Σωκράτη (μή άθεο), διότι θεωρήθηκε, ότι προσβάλλει το κοινό αίσθημα με τις απόψεις σχετικά με τους θεούς και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα.

 
Ο Διαγόρας ο Μήλιος (5ος αι. π.Χ.) προκύπτει ενάντιος στην ελληνική θρησκεία. Ασκούσε κριτική στα ελευσίνια μυστήρια, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα και πέθανε στην Κόρινθο. Ο Κικέρων γράφει τον 1ο αι. π.Χ., γιά το πώς φίλος τού Διαγόρα προσπάθησε να τον πείσει για την ύπαρξη των θεών υποδεικνύοντάς του πόσες ιερές εικόνες αναφέρονται σε ανθρώπους, που σώθηκαν από θαλασσοταραχές με την δύναμη των επικλήσεων τους στους θεούς («Περί τής φύσης των θεών», iii 89). Η απάντησή του ήταν, ότι δέν υπάρχουν πουθενά εικόνες εκείνων, που ναυάγησαν και πνίγηκαν στη θάλασσα.

Ο Κικέρων δίνει κι άλλο παράδειγμα, όπου ο Διαγόρας ήταν σε ένα πλοίο, στην τρικυμιώδη θάλασσα και το πλήρωμα πίστεψε, ότι το αίτιο τής τρικυμίας ήταν, το ότι είχαν μαζί τους αυτόν τον άθεο άνθρωπο. Ο Διαγόρας τότε αναρωτήθηκε εάν και όλα τα άλλα πλοία, που αντιμετώπιζαν την ίδια φουρτούνα, είχαν μαζί τους και από έναν Διαγόρα (iii 37).

Οι διηγήσεις αυτές και άλλες (Διογ. Λαέρτιος, vi. 59) περιγράφουν με σαφήνεια τη σχέση, που είχε με την κυρίαρχη θρησκεία. Το ότι υπεράσπιζε την άποψή του με μεγάλη σταθερότητα και τόλμη δεικνύεται και από το γεγονός, ότι αναφερόταν με το επίθετο άθεος στην αρχαιότητα.

Ο χριστιανός συγγραφέας και άγιος, Αθηναγόρας ο Αθηναίος (2ος αι. μ.Χ.), αναφέρει: «Είχαν λόγο οι αθηναίοι, όταν έκριναν τον Διαγόρα ένοχο για αθεΐα. Όχι μόνο σχολίασε τα ορφικά μυστήρια, κοινοποίησε τα μυστήρια τής Ελευσίνας και των Καβείρων, τεμάχισε και το ξύλινο άγαλμα τού Ηρακλή, γιά να βράσει τα γογγύλια του, αλλά ανοιχτά διακήρυττε, ότι δέν υπάρχει καθόλου θεός». («Πρεσβεία περί των χριστιανών», κεφ. 4).

Βέβαια, η κοινοποίηση προϋποθέτει τη γνώση, αυτό όμως έχει δεύτερη σημασία. Οι αβέλτηροι χριστιανοί θέλουν να πιστεύουν, ότι οι προ Χριστού άθεοι δέν γνώριζαν περί θεού και ευτυχώς, διότι θα καίγονταν στην πυρά.

 

Φυσικά, γράφοντας βιβλία τού τύπου «ο θεός δέν είναι μεγάλος» μπορεί να μήν είσαι μίσθαρνος αλλά δεν σημαίνει ότι είσαι και άθεος. Το γονιμότερο ίσως χώμα παγκοσμίως γιά την ανάπτυξη των θρησκειών είναι ο ελληνισμός, διότι υπάρχει έντονο το αρχαίο πνεύμα αθάνατο, το έρεβος και η αμάθεια.


Η θρησκεία είναι ανθρώπινη επινόηση. Η οργανωμένη μορφή της υποκρύπτει βιαιότητα, αφαιρεί την νόηση, οδηγεί σε αυταπάτες και ψυχώσεις. Το μήνυμά της είναι μήνυμα μόνιμης υποταγής και ευγνωμοσύνης, υποτέλειας και προσευχής. Οι θρησκείες εμφανίστηκαν όταν οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν αγράμματοι κι ακόμα και σήμερα απευθύνονται κατά κύριο λόγο στους πολλούς, που είναι ημιμαθείς, σε φτωχούς, αμόρφωτους και όσους βρίσκονται σε σύγχυση με δεισιδαιμονίες με μαύρες γάτες, Τρίτες και 13 και όσες πλείστες αβέλτερες καταστάσεις. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Χωρίς θεό).

Η ηθική τού ρωμιού έχει αναπτυχθεί με την πρακτική συγκατάνευση τού «μαζί τα φάγαμε» και τής κατανάλωσης κάθε τύπου αυγών, μέχρι να εκκολαφτούν τα φίδια και να τον τσιμπήσουν, αλλά κι αυτό τότε θέλημα θεού θα είναι γιά το ρωμιό... και ξανά προς την δόξα τραβά η ανοησία.


Η εκκλησία ασθενής και η θρησκεία ισχυρά; Η εκκλησία ισχυρά και η θρησκεία ασθενής;
Ο Ζυγομαλάς προσπαθεί να αναστρέψει ανεπιτυχώς την κατάσταση ως υπάλληλος τού Υπουργείου των Εξωτερικών και στο τέλος διαπιστώνει, ότι είναι υγιής και η εκκλησία και η θρησκεία.


Οι ξένοι συγγραφείς πράγματι έκαναν το λάθος να μήν προσδιορίσουν ορθά τα πράγματα, διότι δέν ανέφεραν συγχρόνως, ότι και το υπουργείο του συνάμα είναι βαρύτερα ασθενές νοητικά. Ο Ζυγομαλάς ερχόμενος στην θέση τής εκκλησίας και τής θρησκείας εύστοχα ανατρέπει την ασθένεια και εμφανίζει μία απόλυτα υγιέστατη κατάσταση, την οποία ζηλεύουν οι ξένοι. (Α. Ζυγομαλάς: «Οι Έλληνες τής σήμερον», σ. 157).
 

Πάντα ήταν αδύνατον το κράτος να λειτουργεί με οικονομικούς όρους και όχι την επαιτεία, λόγω των μεσαιωνικών δομών του και τής βυζαντινής νοοτροπίας, το ραγιαδισμό, το ραχατισμό και την αβελτηρία τού ρωμιού. Ο παιδιόθεν ανόητος δέν αντιλαμβάνεται την ανοησία και θεωρεί τον εαυτό του από τη φύση έξυπνο.

Σπάνια ή και ουδέποτε το εξαρτημένο νοητικά άτομο (περίπτωση ναρκωτικών ουσιών, αλκολισμός κ.λπ.) παραδέχεται την εξάρτησή του εκτός, όταν πλέον είναι σε αθλιοτάτη οργανική κατάσταση, η οποία, προκειμένου γιά το εξαρτημένο κράτος, αντιστοιχεί στην χρεωκοπία του.

 

 
Και ολυμπιακοί
και lokumu (τουρκ.).
Τουρκορωμιοσυνιστική
σαλάτα...
 
 

Βασικά, οι ξένοι βλέπουν τον βυζαντινισμό τού κράτους, τον οποίο και ο ορθόδοξος χριστιανός Αδαμάντιος Κοραής είχε προσδιορίσει αναφέροντας, ότι ο ρωμιός βγήκε από τουρκικό τάφο και μπήκε σε χριστιανικό.

Οι ξένες εφημερίδες έγραφαν διερευνητικά, ότι «η εκκλησία είναι άρρωστη και η θρησκεία δυνατή» (αυτό δέν σημαίνει, ότι είναι και υγιής) ή ότι «η εκκλησία είναι ισχυρή (δέν σημαίνει, ότι δέν πάσχει εξ ανιάτων ασθενειών) και η θρησκεία άρρωστη». Η διερεύνηση των ξένων ουδέποτε σταμάτησε, διότι αφορά στην εξωτερική πολιτική των χωρών τους.

 

Δέν είμαστε έλληνες,
που γίναμε χριστιανοί,
αλλά χριστιανοί,
που φαντασιώθηκαν,
ότι κατάγονται
από τους αρχαίους έλληνες.


Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Zorba the Christian).
 
 
Τότε, αλλά και πάντα, η διερεύνηση αφορά στην καλή κατάσταση τού χριστιανικού τάφου, στην εις γενιές χρονική διάρκεια τής ενταφίασης και στην πιθανότητα τής ανάστασης τού Λαζάρου.

Την πρώτη δεκαετία αυτού τού αιώνα, οι ξένοι έκαναν αρκετές δοκιμές γιά την καλή λειτουργία τού χριστιανικού τάφου και τη στεγανότητά του. Η λειτουργικότητα αποδείχτηκε άριστη, αλλά επειδή υπήρχε σοβαρό πρόβλημα στεγανότητας τοποθέτησαν μπόλικο άρωμα, ώστε να εξαλείφεται η δυσοσμία και τελικά, η Ελλάδα μυρίζει θρησκευτική φασολάδα και Λόντρα 17ου αιώνα.

 









Χερουβείμ

είναι το όνομα, που επέλεξαν
να ονομάσουν το συγκρότημά τους
οι μουσικοί τής διαφημιστικής αφίσας
γιά κάποια συναυλία τού λεγόμενου
«αντιεξουσιαστικού χώρου»
τής Ρωμιοσύνης.


Δέν είναι δυνατόν στο πλαίσιο ενός άρθρου να αναλυθεί το μέγεθος τής ανοησίας τού ρωμιού διαχρονικά, αλλά ελπίζω, ότι δίνει την ευκαιρία παραπέρα μελέτης και θεραπείας σε όσους βέβαια, θεωρήσουν, ότι ασθενούν...

 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
~
https://palaixthon.wordpress.com/2007/10/30/η-ελληνικότητα-του-βυζαντίου/
Αν και δεν προσυπογράφω το κείμενο, εφιστώ την προσοχή στο πρώτο μέρος που έχει τίτλο: "- Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ -"
16.02.2015, 20:17:06






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...