Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

THROUGH
THE PILL
OF RELIGION


Some “shaky” thoughts
after Kefalonia earthquakes


Έγραψε στις 04.02.2014 ο/η: Επικούρης Δημήτρης

Επιστροφή

The recent earthquake in the greek island of Kefalonia, somehow convinced me that I need to re-evaluate my knowledge concerning human nature. At times, I consider what I know quite sufficient and “I rest my case” believing falsely that I know enough to interpret the world as well as humanity as an entity.

It seems that we are very weak and fragile as creatures, completely defenseless against the laws of the universe and the natural phenomena. Too bad we forget all about it when we materially prosper and acquire authority. So, it wouldn’t be a bad idea to return to our timeless questions that we have been asking ourselves for thousands of years: Who are we? Where do we come from? What are we made of? How do we differ from all the rest of the living creatures?

Most people knowing their inability to sufficiently answer the aforementioned questions, resort to the good old religious myths of creation and receive answers that (superfluously) satisfy them or at least they think they do.

Unfortunately, there isn’t any clear answer to those questions because we are still not able to travel back in time and observe the reformation of our cosmos. I purposely do not use the noun “creation” because the universe wasn’t created. It has always been around one way or another. It just changes forms and shapes as it evolves but nobody created it out of nothing.













“This world, the same for all,
neither any of the gods
nor any man has made,
but it always was, and is, and shall be,
an ever living fire,
kindled in due measure,
and in due measure extinguished”.


Heraclitus
(535 - c. 475 BC)

 

 
This is somewhat difficult to understand because as humans we have the luxury of knowing that our lifespan is limited and that one day our life will end. So, by accepting that there is an end, we logically conclude that there was a beginning as well. Perhaps, this is true concerning our appearance on this planet. Only through the pill of religion can we get some answers but again those answers do not stand a ghost of a chance to be proven correct if they are treated and examined scientifically. Such pills are very dangerous, however, because they amputate our reasoning and our quest for knowledge. No god made the cosmos and since we are part of the cosmos, no god made us!

So, what are we left with? Nothing, really. We haven’t progressed that much to be able to trace the very beginning of our past.

However, there is a positive side to all this. Instead of worshipping gods, goddesses, spirits, ghosts, superpowers, messiahs and saints, we can philosophize. Philosophy can’t provide us with solid answers either but it does help us significantly to attempt to rediscover our true disposition. Furthermore, by philosophizing, we may be able to realize that no specific purpose is necessary for something to be born or be evolved. In other words, if we want to maintain our sanity, it would be useful to conclude that the statement “everything that happens, happens for a purpose” is false.

The true essence of philosophy is to free us from misconceptions, stereotypes, fears and dependence on falsehood. That is indeed very important and we can be very proud of the fact that philosophy is indeed a human creation!

Another great advantage of philosophy is that it can take many different directions that may never converge to a specific point of reference. It all depends on how we see the world around us. This is what I would call freedom. Freedom to interpret the world through the uncountable variations of human reasoning.

Speaking of freedom, we should realize that we are talking about a purely unattainable condition because the notion of freedom is directly connected to the notion of evolution and since evolution has no end, it can be correctly assumed that freedom has no end either.

Let’s see where we have gotten so far: We are living organisms with limited knowledge and abilities, we don’t know how we were made and how we got here but we do know that our lifespan is very limited which makes our living somewhat tragic simply because it isn’t easy to accept that we will not be around forever. We are products of evolution with limited freedom since the notion freedom expands beyond our limited horizons and can never be achieved during one’s lifetime.

We are defenseless against nature and no matter how much we move ahead and advance our civilization, we can never reverse the process of evolution or abolish the laws of the universe.

Nevertheless, we are capable of philosophizing and interpret the world as we please. We would surely have achieved a lot if we manage to enjoy our natural tendency to philosophize without the bondage of religion.

We are also animals. Let’s face it. We act like ones on numerous occasions. We need our “pack leaders” just like the wolves and we need the protection of the “clan” as long as we live. Our “clan” is what we have been taught to believe in since our childhood years. It is what we use as our “identity” to differentiate ourselves from the rest. That's
where the notions of “ethnicity”, “nationality”, “cultural heritage”, “tradition” and ethnic mythology come to play. Unfortunately, all those notions do not indicate any progress regarding our human disposition.

It seems that we are unable to individually cultivate ourselves. We need to belong somewhere and to occupy a specific part of land that we think it is ours and nobody else’s.

When we talk of brotherhood and peace on earth, we actually pretend. We don’t really
want that to happen because we are all supporters of “addition (+) and not subtraction (-) because to us “more” is better than “less”. We spend our lives acquiring things we don’t really need… until…

…an earthquake comes along and makes everything vanish! Yeap, everything vanishes into thin air because human ethics and desires are completely indifferent to the laws of nature.

Luckily, we have a very short memory! Once the earthquake is gone, we return to our business as usual.






“Whilst human kind
Throughout the lands lay miserably crushed
Before all eyes beneath Religion- who
Would show her head along the region skies,
Glowering on mortals with her hideous face-
A Greek it was who first opposing dared
Raise mortal eyes that terror to withstand,
Whom nor the fame of Gods nor lightning's stroke
Nor threatening thunder of the ominous sky
Abashed; but rather chafed to angry zest
His dauntless heart to be the first to rend
The crossbars at the gates of Nature old”.
Lucretius apotheosized Epicurus,
(De Rerum Natura; I, 62-71)

          Epicurus (341 - 270 BC)



Going back to the recent earthquake of Kefalonia, I must admit that I now understand Epicurus a little better. He once said: “I never desired to please the rabble. What pleased them, I did not learn; and what I knew was far removed from their understanding”.

Amazing, isn’t it!

Enough for re-evaluating my knowledge concerning human nature!

For the time being, I rest my case and resort to my usual blues guitar strumming (until I hear the next life-threatening earthquake or natural disaster knocking on my door!)

Dimitris Epikouris


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29338 έγραψε...
Στο κείμενο αναφέρεται ότι ο Λουκρήτιος ανάμεσα στα άλλα γράφει για τον Επίκουρο:
"A Greek it was who first opposing dared, Raise mortal eyes that terror to withstand"

Όπως επίσης στον παρακάτω σύνδεσμο αναφέρεται:
"Ο Επίκουρος για τον Λουκρήτιο ήταν θεός αφού ήταν εκείνος που πρώτος βρήκε το νόημα της ζωής, ό,τι σήμερα ονομάζουμε σοφία, εκείνος που με την επιστημοσύνη του άρπαξε τη ζωή μέσα απ τις τόσες ανεμοζάλες κι από βαθιά σκοτάδια, και την απίθωσε σε τέτοιο γαλήνιο λιμάνι και σε τόσο καθάριο φως."
http://eranistis.net/wordpress/2013/07/19/ο-τίτος-λουκρήτιος-και-ο-σοφός-άνθρωπο/

Ο Λουκρήτιος μέσα στην χαρά και στην ικανοποίησή του γίνεται υπερβολικός. Θα τολμούσα να πω ότι μοιάζει με κάποιον καρπαζοεισπράκτορα μικροαστό που τον έχουν πρήξει τον άνθρωπο με θεούς και δαίμονες, πεπρωμένο, θεία δίκη και τα συναφή.
Κάποια στιγμή εγκλωβισμένος μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις και στο κοινωνικό μικροπεριβάλλον στο οποίο ζει, όπου όλοι αναπαράγουν τα ίδια φοβικά σύνδρομα, τολμάει να αποτινάξει τον πνευματικό ζυγό που του έχει επιβληθεί από τον κοινωνικό περίγυρο από γεννησιμιού.

Όμως ικανοποιημένος από το κατόρθωμά του υπερβάλλει όταν ισχυρίζεται ότι ο Επίκουρος ήταν ο πρώτος που βρήκε το νόημα της ζωής ή ότι πρώτος αντιστάθηκε στον φόβο της θρησκέιας. Διότι αν ήταν πρώτος που βρήκε το νόημα της ζωής, τότε όλοι οι άνθρωποι που έζησαν πριν από αυτόν θα πρέπει να θεωρηθούν αποτυχημένοι, σαν να μην υπήρξε τίποτε το αξιομνημόνευτο πιο πριν, σαν ο χρόνος να ξεκινούσε από τον Επίκουρο. Είναι λοιπόν προφανές ότι ο Λουκρήτιος απλά είναι υπερβολικός, μάλλον από υπερβάλλοντα ζήλο.

Εδώ ακόμα και οι πρωτόγονοι άνθρωποι που η κατεστημένοη άποψη τους θέλει να ήταν ανιμιστές, ουσιαστικά ήσαν σχεδόν άθεοι για τα σημερινά δεδομένα. Η έννοια της θεότητας όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα ή στην αρχαιότητα, μάλλον καμία σχέση δεν είχε με τις δικές τους αντιλήψεις. Άρα άλλη μια ένδειξη περί υπερβολής του Λουκρήτιου.
13.07.2014, 16:23:53





Ανώνυμος 29339 έγραψε...
Επίσης στο απόσπασμα που παρέθεσα ανακατεύεται η σοφία με την επιστημοσύνη. Δεν είναι όμως το ίδιο πράγμα, εχουν αρκετή διαφορά αυτά τα δύο. Ο επιστήμονας θέτει στόχους και έχει σκοπό. Ο ρόλος του είναι η δημιουργία μοντέλων ερμηνείας, επαλήθευσης και πρόβλεψης της πραγματικότητας (μέρος αυτής για την ακρίβεια). Για να το πούμε απλά ο επιστήμονας μοντελοποιεί την πραγματικότητα, προσπαθεί να την κλείσει μέσα σε ένα διανοητικό πλαίσιο που έχει αναπτύξει με το μυαλό του. Ο σοφός δεν έχει καμία σχέση με μοντελοποιήσεις, αν έχει τότε δεν είναι σοφός. Ο πραγματικός σοφός είναι κάτι σπάνιο και δεν προσκολλάται σε στόχους και επιθυμίες, δουλεύει με τις επιθυμίες του κόσμου. Αυτός είναι ο ρόλος του σοφού, εάν τον επιτελλεί, τότε είναι σοφός.

Ο Λουκρήτιος έχει σαφή σκοπό:
"Διακηρυγμένος στόχος του Ρωμαίου Λουκρήτιου ήταν να απαλλάξει το νου των ανθρώπων από τις προκατάληψεις, τις δεισιδαιμονίες και τον φόβο του θανάτου."
(επίσης από τον σύνδεσμο που παρέθεσα)

Ο Δημόκριτος επίσης ήταν πιο πολύ επιστήμονας παρά σοφός (με βάση τον ορισμό που έδωσα), ίσως από τους πρώτους μεγάλους δυτικούς επιστήμονες. Σκοπός του ήταν να κάνει τους ανθρώπους πιο υπεύθυνους για τις πράξεις τους, αφαιρώντας τον έλεγχο της ανθρώπινης μοίρας από αυθαίρετους θεούς. Στην προσπάθειά του αυτή ανέπτυξε την ατομική θεωρία, η οποία ουσιαστικά αποτελεί απόπειρα μοντελοποίησης της πραγματικότητας. Λόγω της φύσης της θεωρίας του δεν αποκλείω να είχε ασχοληθεί εκτενώς με μηχανικές κατασκευές. Είναι γνωστό πάντος ότι ήταν πρώτης τάξεως μαθηματικός.

Η εμμονή των αρχαίων ελλήνων με την μοντελοποίηση της πραγματικότητας μάλλον ξεκινάει νωρίς, διότι φαίνεται να γίνεται απόπειρα μοντελοποίησης ακόμα και μέσα στα ορφικά κείμενα. Γιατί η επιστημοσύνη, τουλάχιστον όπως την αντιμβάνεται και την ανέπτυξε ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός βρήκε πρόσφορο έδαφος στην αρχαία Ελλάδα; Η απάντηση σίγουρα έχει να κάνει με τις κοινωνικές συνθήκες και τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς εκείνης της χρονικής περιόδου.

I.Bielidopoulos
13.07.2014, 16:31:14





Ανώνυμος 29341 έγραψε...
«Η διαφορα μεταξυ Δημοκριτου και Επικουρου ηταν πως ο μεν ειχε συνειδηση της αγνοιας του ο δε ηταν πεπεισμενος λιγο-πολυ πως γνωριζε τα παντα.»

Erwin Schrödinger
13.07.2014, 20:43:51





Ανώνυμος 29343 έγραψε...
Μετά το ενδιαφέρον σχόλιο με τη ρήση του Schrdinger, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όσον αφορά την πολύπλευρη αυτή προσωπικότητα. Είναι γνωστό ότι είχε μελετήσει τους προσωκρατικούς και έχει γράψει και σχετικό βιβλίο. Για την ακρίβεια έχει πει:

"The difference between the two men, Democritus and Epicurus, was that Democritus was still modestly aware that he knew nothing, while Epicurus was very sure that he knew very little short of everything." -- Erwin Schrdinger, physicist, Nature and the Greeks, 1954

"... after Democritus the colours of physics were flown by philosophers who had no real interest in science ...." -- Erwin Schrdinger, physicist, Nature and the Greeks, 1954

Πηγή:
http://oilismastery.blogspot.com/2011/02/atomism-ancient-vs-modern.html

Παρόλα αυτά ο Schrdinger δεν δεχόταν την σωματιδιακή, ασυνεχή ερμηνεία στην κβαντομηχανική και για αυτό εξάλλου ανέπτυξε την κυματοσυνάρτηση ψ στα πλαίσια της λεγόμενης "κυματικής μηχανικής" χρησιμοποιώντας διαφορικές εξισώσεις, σε αντίθεση με την άλλη "σχολή" του Heisenberg και άλλων που ανέπτυξαν την "μηχανική μητρών" χρησιμοποιώντας γραμμική άλγεβρα (αμφότεροι βραβεύτηκαν με νόμπελ). Το αρχικό του σκεφτικό ήταν ότι τα νέφη ηλεκτρονίων που κινούνται γύρω από τους πυρήνες των ατόμων αποτελούν αυτό που στην κλασσική φυσική καλείται στάσιμο κύμα.
14.07.2014, 10:27:53





Ανώνυμος 29344 έγραψε...
Λίγο αργότερα ο Max Born έριξε την ιδέα ότι η κυματοσυνάρτηση είναι κύμα πιθανοτήτων και μετά ο Niels Bohr διετύπωσε την ερμηνεία της σχολής της Κοπενχάγης με επίκεντρο την αρχή της συμπληρωματικότητας. Ο Einstein που είχε στο μεταξύ ταχθεί με την πλευρά του Schrdinger δεν δέχτηκε την ερμηνεία του Bohr, όπως φυσικά και ο ίδιος ο Schrdinger. Προκειμένου να δείξει ότι η νέα ερμηνεία είναι λανθασμένη διετύπωσε το νοητικό πείραμα με τη γάτα του Schrdinger και ο Einstein το παράδοξο EPR (αμφότερα κατέληξαν να ισχυροποιήσουν και να επεκτείνουν την ερμηνεία που πολεμούσαν).

http://en.wikipedia.org/wiki/Wave_function#Historical_background
http://en.wikipedia.org/wiki/Probability_amplitude
http://el.wikipedia.org/wiki/Κυματοσυνάρτηση

I am no friend of probability theory, I have hated it from the first moment when our dear friend Max Born gave it birth. For it could be seen how easy and simple it made everything, in principle, everything ironed and the true problems concealed. Everybody must jump on the bandwagon [Ausweg]. And actually not a year passed before it became an official credo, and it still is.

Bohr's standpoint, that a space-time description is impossible, I reject a limine. Physics does not consist only of atomic research, science does not consist only of physics, and life does not consist only of science. The aim of atomic research is to fit our empirical knowledge concerning it into our other thinking. All of this other thinking, so far as it concerns the outer world, is active in space and time. If it cannot be fitted into space and time, then it fails in its whole aim and one does not know what purpose it really serves.

"I insist upon the view that 'all is waves'."

"A careful analysis of the process of observation in atomic physics has shown that the subatomic particles have no meaning as isolated entities, but can only be understood as inteconnections between the preparation of an experiment and the subsequent measurement"

http://www.goodreads.com/author/quotes/189820.Erwin_Schr_dinger
http://www.brainyquote.com/quotes/authors/e/erwin_schrodinger.html
http://en.wikiquote.org/wiki/Erwin_Schr%C3%B6dinger

Επίσης ήταν ένας από τους πρώτους δυτικούς που προώθησε τον βεδικό ινδουισμό και τον βουδισμό.

I.Bielidopoulos
14.07.2014, 10:31:10






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+7=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...