Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΓΙΑΤΙ
ΕΤΣΙ ΗΘΕΛΕ
Ο ΑΡΙΣΤΟΣ !


Πώς μια μεγάλη λυρική καλλιτέχνιδα
κατάντησε να ξημεροβραδιάζεται στα μπουζούκια


Έγραψε στις 29.01.2014 ο/η: Σέκερης Θάνος

Επιστροφή

Μαρία Κάλλας (1923-1977):
Η Ντιβίνα, η Πριμαντόνα, η Ιέρεια τού Μπελκάντο, η Τραβιάτα, η Τόσκα, η Μήδεια, η Κάρμεν.

Η μεγαλύτερη εγχώρια καλλιτέχνιδα τού 20ού αιώνα.

Αριστοτέλης Ωνάσης (1906-1975): Ο αυτοδημιούργητος σμυρνιός, ο εφοπλιστής, ο μεγιστάνας, ο γυναικοκατακτητής, ο κύριος 100.000 δολάρια την ημέρα, όπως τον έλεγαν οι αμερικάνοι, ο ρωμιός, που έκανε όλο τον κόσμο να μιλάει γι’ αυτόν.

Οι δύο αυτοί διάσημοι συναντήθηκαν το 1959. Από την μεριά τής Κάλλας ήταν ένας έρωτας. Από τη δική του τη μεριά ήταν μάλλον ένας ακόμα τρόπος, να τον προσέξει όλος ο πλανήτης.

Πώς αυτή η μεγάλη λυρική καλλιτέχνιδα δεχόταν να ξημεροβραδιάζεται στα μπουζούκια; Από τον Μπιζέ και τον Βέρντι, να καταντήσει ν’ ακούει Κόκκοτα και Ζαμπέτα; Γιατί έτσι ήθελε ο Αρίστος!

Ο Ωνάσης ήταν ο μεγάλος της έρωτας. Τον ακολουθούσε στα πάντα. Δέν ήταν η μεγάλη ζωή, που τής προσέφερε. Τόσο η οικογένεια τής Μαρίας Κάλλας όσο και ο πρώτος σύζυγός της ήταν πολύ πλούσιοι. Μπορεί να μήν είχε τα πάρα πολλά λεφτά τού Ωνάση, όμως κι εκείνη είχε πολλά λεφτά. Εξ άλλου ήταν η πιό καλοπληρωμένη καλλιτέχνιδα τού αιώνα. Έβαλε όμως, σε δεύτερη μοίρα την καριέρα της, γιά να δώσει βάση στον έρωτά της.

 
Η φωνή τής Μαρίας Κάλλας υπήρξε ογκώδης και διαπεραστική.

Η έκτασή της κάλυπτε λιγότερο από τρεις οκτάβες. Δέν είχε καμμιά φοβερή έκταση. Όμως, η φωνή της ήταν ογκώδης, ακόμα και στις ψηλές περιοχές, όπου συνήθως οι φωνές εξασθενούν.
Η φωνή της μπορούσε να διαχωρισθεί σε τρία διαφορετικά ρετζίστρα (περιοχές): Την στηθική περιοχή (διάφραγμα), την οποία χρησιμοποιούσε γιά δραματικότητα και έκφραση, την μεσαία περιοχή, η οποία χαρακτηριζόταν ως λίγο θολή και την κεφαλική περιοχή, που χαρακτηριζόταν ως πάρα πολύ λαμπερή, αλλά τραχιά και διαπεραστική με ένα εμφανές παλαντσάρισμα στις ψηλές νότες, κάτι, που κι ίδια παραδεχόταν.

Ο συνδυασμός τού όγκου, τού βάρους, τής έκτασης και τής ευλυγισίας ήταν μοναδικός. Δέν είχαν άλλες τραγουδίστριες και έκταση και όγκο και ευλυγισία. Αν και η Κάλλας δέν είχε ομαλά περάσματα ανάμεσα στις τρεις αυτές περιοχές, ο τρόπος, που τα χρησιμοποιούσε γιά χάρη τής ερμηνείας, ήταν αξιοθαύμαστος.


Εγκωμιάστηκε πάρα πολύ και η μουσική αντίληψη, που είχε, γιατί διέθετε την ικανότητα να δραματοποιεί ακόμα και τις πιό δύσκολες κατέντζες (κατεβάσματα). Είχε δυναμικές, είχε απόλυτη αίσθηση τού ρυθμού, αξεπέραστα δηλαδή, προσόντα. Όλα αυτά συνδυασμένα με την ερμηνευτική της δεινότητα (ήταν πάρα πολύ καλή ηθοποιός, γιατί δέν φτάνει μόνο να τραγουδάς), που πρώτη φορά συναντούσε ο κόσμος τού λυρικού θεάτρου, ήταν αυτά, που την έκαναν Μαρία Κάλλας.

 
 
Ο Ωνάσης είχε πρωτογνωρίσει την Κάλλας το 1957. Ήταν παντρεμένη με έναν εργοστασιάρχη, έναν πολύ μεγάλης ηλικίας ιταλό, ο οποίος έκανε και τον μάνατζέρ της. Όταν ο Ωνάσης την πρωτοδείδε, δέν τού γέμισε το μάτι, γιατί ήταν πάρα πολύ παχιά. Δέν τον εντυπωσίασε σα γυναίκα. Δυό χρόνια μετά όμως, που ο μάνατζερ σύζυγός της την είχε υποχρεώσει να κάνει μιά δίαιτα, γιά να είναι πολύ καλύτερη στους ρόλους επάνω στη σκηνή κι έχασε 45 κιλά, ήταν η πρώτη φορά, που την είδε σαν γυναίκα.

Τους κάλεσε λοιπόν ο Ωνάσης σαν ζευγάρι, την Κάλλας και τον άντρα της, σε μιά κρουαζιέρα με τη θαλαμηγό «Χριστίνα» μαζί με την πρώτη του γυναίκα και τον Τσώρτσιλ. Ήταν η πρώτη φορά, που η Κάλλας αισθανόταν γυναίκα. Ήταν 36 ετών κι ο Ωνάσης 53. Είχε βέβαια, μιά διαφορά ηλικίας μαζί του, αλλά με τον άνδρα της είχε πάνω από τριάντα χρόνια διαφορά.

Ήταν η πρώτη φορά, που η Κάλλας φόρεσε μπικίνι, ντύθηκε σαν γυναίκα, αισθανόταν πάρα πολύ όμορφη. Την γοήτευε το φλερτ, που τής έκανε ο Ωνάσης, στο οποίο ανταποκρίθηκε. Ξεκίνησε λοιπόν, ένα φλερτ εκείνη την ημέρα και κατέληξε το ίδιο βράδυ, να κάνουν έρωτα στο πάτωμα τού σαλονιού τής «Χριστίνας», ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνταν κάτω στις καμπίνες.

Την άλλη μέρα το πρωί βέβαια, η σύζυγος τού Ωνάση, που αντιλήφθηκε τί είχε συμβεί, πήρε τα πράγματά της και έφυγε από τη θαλαμηγό. Ο εργοστασιάρχης σύζυγος τής Κάλλας κατάλαβε, ότι είχε ηττηθεί, όπως έλεγε, από τον λαϊκό, πάμπλουτο, σκληροτράχηλο ρωμιό, ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενα τού ίδιου, «προτιμούσε να ακούει Κόκκοτα αντί γιά όπερα». Έτσι ξεκίνησε η εννιάχρονη θυελλώδης σχέση τους.

Η Κάλλας ζήλευε πάρα πολύ τον Ωνάση, έκανε απίστευτες σκηνές, ξεφώνιζε, έσπαγε ό,τι έβρισκε μπροστά της. Τα πρώτα χρόνια, ο Ωνάσης την ακολουθούσε στις όπερες, που τραγουδούσε. Ήταν πάντα εκεί, έστελνε κόκκινα λουλούδια και γέμιζε το καμαρίνι. Με τον καιρό όμως, και λόγω πολλών υποχρεώσεων, δέν πήγαινε σε πολλές πρεμιέρες. Γι’ αυτό το λόγο ξέσπαγε η Κάλλας, τού φώναζε κι έσπαγε τα πάντα μέσα στη θαλαμηγό.

Οι καμαρότοι ήταν πολύ συνηθισμένοι, αφού τα έκανε όλα λαμπόγυαλο, να πηγαίνουν στο πρώτο λιμάνι και να αγοράζουν όλα τα γυαλικά από την αρχή. Ούρλιαζε, τον έβριζε αισχρά στα ελληνικά, αλλά κυρίως τον έβριζε στα ιταλικά. Και την εκνεύριζε πάρα πολύ, όταν εκείνος τής απαντούσε σε άλλη γλώσσα, όταν την έλεγε «Μαρίτσα», το σμυρνέικο. Σε έναν μεγάλο καβγά μάλιστα, τής είχε πεί: «Ποιά νομίζεις, ότι είσαι; Μιά παληοτραγουδίστρια, με μιά σφυρίχτρα στο λαιμό».


Δέν ακολουθούσε εκείνα τα χρόνια, μόνο ο Ωνάσης την Κάλλας, αλλά η Κάλλας ήταν κυρίως αυτή, που ακολουθούσε τον Ωνάση. Πήγαινε, όπου πήγαινε ο Αρίστος. Σιγά-σιγά άφηνε την καριέρα της, που ακολουθούσε φθίνουσα πορεία. Δέν έκανε σημαντικές πρόβες, ακύρωνε ηχογραφήσεις, ματαίωνε παραστάσεις. Ο Ωνάσης, σαν γνήσιος ανατολίτης, γλένταγε στα μπουζούκια.  

Πάρα πολλές φορές λοιπόν, η Κάλλας αναγκαζόταν να πηγαίνει κι εκείνη στα μπουζούκια. Στόν Κόκκοτα, τον Ζαμπέτα, τον Χιώτη και την Μαίρη Λίντα. Και μάλιστα, ό,τι εκλεκτούς καλεσμένους
είχαν, τον Αλαίν Ντελόν, τον Τσώρτσιλ, τον Ρενιέ τού Μονακό και την Γκρέις Κέλλυ, τους πήγαιναν στα μπουζούκια, γιατί έτσι ήθελε ο Αρίστος. Αυτή ήταν η διασκέδαση. Και η Κάλλας ακολουθούσε. Προφανώς, δέν αισθανόταν πολύ καλά μέσα στα μπουζούκια, δέν ήταν δυνατόν να τής αρέσει αυτό το πράγμα, όλες όμως τις ώρες καθόταν και κοιτούσε τον Αρίστο στα μάτια.


Ο Ωνάσης στα μπουζούκια έδινε σώου. Από την ώρα, που πάρκαρε η λιμουζίνα του απ’ έξω κι ο πορτιέρης ειδοποιούσε την ορχήστρα, ότι έρχεται ο κ. Ωνάσης, τα πάντα άλλαζαν. Σταματούσε το τραγούδι, που έπαιζαν, και ξεκίναγε το «Λεβεντόπαιδο Αρίστο».

Ήταν ένα τραγούδι, που είχε γράψει το ‘69 ο Λοΐζος γιά την ταινία «Λεβεντόπαιδο». Κι έβαλαν επίτηδες το Αρίστο μέσα, γιατί θα το τραγουδούσε ο Καλαντζής στην αρχή, αλλά μετά το τραγούδησε κι ο Κόκκοτας, ο οποίος ήταν αδελφικός του φίλος. Το τραγούδι αυτό έγινε το σήμα κατατεθέν τού Ωνάση σε όλα τα μαγαζιά.

Επίσης, ο Ωνάσης ήταν πάρα πολύ φίλος με τον Ζαμπέτα, στον οποίο πήγαινε πάρα πολύ συχνά. Και στο Χιώτη. Μάλιστα, διηγούνται μιά ιστορία, ότι, όταν είχε έρθει το πριγκηπικό ζεύγος τού Μονακό, η Γκρέις ζήτησε συρτάκι, το οποίο ήταν τής μόδας εκείνη την εποχή, λόγω τού «Ποτέ την Κυριακή». Έτσι, ο Αρίστος αποφάσισε να τους πάνε στον Χιώτη και την Μαίρη Λίντα.

Όταν τελείωσε το πρόγραμμα και πήγαν να χαιρετήσουν τον Χιώτη, ρώτησε η Γκρέις Κέλλυ την Κάλλας: «Τί διαφορά έχουν οι χορδές τής ηλεκτρικής κιθάρας των Beatles με τού μπουζουκιού;» κι επειδή η Κάλλας δέν ήξερε να απαντήσει (τί σχέση είχε με τα
μπουζούκια;), ρώτησαν τον Χιώτη. Και τής απάντησε ο Χιώτης αυτό, που συνηθίζουν να λένε οι φανατικοί κάθε μουσικού είδους: «Οι χορδές των Beatles δονούνται με τον ηλεκτρισμό, ενώ οι δικές μας με την ψυχή μας».

Έτσι πήγαινε λοιπόν η ζωή τους γιά εννιά χρόνια, μέχρι, που κάποια στιγμή, ο Ωνάσης έβαλε στο μάτι την χήρα τού Κέννεντυ. Έκανε κρυφά δεσμό μαζί της και πολύ σύντομα την παντρεύτηκε στον Σκορπιό. Διηγούνται, ότι η Κάλλας το έμαθε από τα ΜΜΕ. Δέν το ήξερε. Λένε βέβαια, ότι την άλλη μέρα τού γάμου, ο Ωνάσης πήγε μ' ένα κρις κραφτ στους Παξούς, όπου τη συνάντησε εκεί. Επίσης λένε, ότι το μετάνοιωσε ευθύς
αμέσως και ζήταγε διαζύγιο, το οποίο δέν τού έδινε η Τζάκυ. Έπρεπε να τής παραχωρήσει τη μισή του περιουσία. Συνέχισε τον δεσμό με την Κάλλας, την οποία έβλεπε κρυφά, αλλά τους πρόλαβε ο θάνατος τού γιού του, που τον κατέστρεψε γιά πάντα. Αρρώστησε και μετά από δύο χρόνια πέθανε.

Κάτι πολύ σημαντικό είπε ένας γιατρός το 2002, το οποίο δέν γνώριζε κανείς. Όλοι έλεγαν, ότι η καριέρα της καταστράφηκε από τον Αριστοτέλη Ωνάση. Όμως, η Κάλλας έπασχε από δερματομυοσίτιδα, μιά εκφυλιστική νόσο, που φθείρει τους μυς και τους ιστούς συμπεριλαμβανομένου τού λάρυγγα. Έτσι εξηγείται η συνεχής παρακμή τής μεγάλης της φωνής, που είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή από τις αρχές τής δεκαετίας τού ’60.

Όταν ο Ωνάσης ήταν στο νοσοκομείο στα τελευταία του, γνωρίζοντας γιά την ασθένειά του είπε: «Τιμωρούμαι ρε παιδιά, γιατί στη ζωή μου δάγκωνα περισσότερο απ΄ όσο μπορούσα να μασήσω».



Το παραπάνω άρθρο εντάσσεται
στη νέα Ενότητα τής
«Ελεύθερης Έρευνας»:
Ιστορίες πίσω από τις νότες.

Διαβάστε ακόμα στο πλαίσιο
αυτής τής Ενότητας:
Cadillac Records
Η αινιγματική αφιέρωση μιάς διάσημης μπακατέλας




 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος29012014034918 έγραψε...
Για μια στιγμή, αφού η Κάλλας ήταν ανώτερη ακούγοντας όπερα και όχι μπουζούκια, τότε γιατί δεν σηκώθηκε να φύγει, μόνο έσπαγε γυαλικά;
Τελικά μάλλον τα ήθελε και έτσι πήγαινε στα μπουζούκια και έσπαγε πιάτα.
Ντάξει ο Ωνάσης ήταν γνήσιος ανατολίτης, δεν θα περίμενε κανείς να ασχολείται με Βέρντι και Πουτσίνι.

http://www.imdb.com/title/tt0095780/?ref_=nm_flmg_act_17

I.Bielidopoulos
29.01.2014, 03:32:06





Ανώνυμος29012014061337 έγραψε...
Maria Callas, interview:

http://www.youtube.com/watch?v=yM78P3wtqII

I.Bielidopoulos
29.01.2014, 05:59:43





Ανώνυμος29012014094919 έγραψε...
Οποιος νομιζει πως η οπερα ειναι ανωτερη απο το μπουζουκι ειναι το λιγοτερο ασχετος σε θεματα τεχνης και πολιτισμου........
29.01.2014, 09:45:27





Ανώνυμος29012014104840 έγραψε...
Σταύρο βάλε και ένα όνομα/ψευδώνυμο, δεν πρόκειται να σε πει κανείς καμπούρη.

I.Bielidopoulos
29.01.2014, 10:46:59





Ανώνυμος29012014125014 έγραψε...
Πρέπει να είναι κάποιος μεγάλο «ψώνιο» γιά να πιστευει πως οποιοσδήποτε αναρτά την άποψη του μετά από αυτόν (και χωρίς να τον αναφέρει), απαντά σε αυτόν τον ίδιο.
29.01.2014, 12:46:12





Ανώνυμος29012014165519 έγραψε...
Άσχετο το σχόλιό σου.
Απλά έγραψα να βάζεις ένα ψευδώνυμο, γιατί καμιά φορά μπλέκουμε τα μπούτια μας.
Διάβαζε προσεκτικότερα.

I.Bielidopoulos
29.01.2014, 16:50:36





Ανώνυμος29012014182918 έγραψε...
Σταύρο βάλε και ένα όνομα/ψευδώνυμο, δεν πρόκειται να σε πει κανείς καμπούρη.

I.Bielidopoulos

Δεν έγραψα σχόλιο στο άρθρο αυτό. Ουδέποτε έγραψα σχόλια δίχως να το υπογράψω με το όνομά μου, εκτός από κάποιες περιπτώσεις εδώ, λόγω συνήθειας, επειδή σε όλες τις ιστοσελίδες αναγράφεται από μόνο του.

Σ. Βασδέκης
29.01.2014, 18:24:23





Ανώνυμος29012014192052 έγραψε...
Σου ζητώ συγγνώμη, το κατάλαβα από το δεύτερο σχόλιο του ίδιου ανώνυμου.

I.Bielidopoulos
29.01.2014, 19:19:25





Ανώνυμος29012014220739 έγραψε...
Σου ζητώ συγγνώμη, το κατάλαβα από το δεύτερο σχόλιο του ίδιου ανώνυμου.

I.Bielidopoulos

Πίστεψέ με, σε παρακαλώ, δεν το καταχώρησα καν στα πρακτικά μου.

Σταύρος Βασδέκης.
29.01.2014, 22:06:04





Ανώνυμος 38647 έγραψε...
Μια σύσταση στον Μπιελ....εγώ βολταιρικός είμαι ...και παρά το ότι διαφωνώ σ'αυτά που γράφεις, υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου στην εκφορά της κοτσάνας....όμως....διάβασε το πόνημα του Ευαγ. Λεμπέση "περί της κοινωνικής προσφοράς των βλακών"ίσως σου δώσει ώθηση σε νέες ιδέες.....
κίμωνας
24.05.2016, 21:03:48





Ανώνυμος 39127 έγραψε...
Ωνάσης, ένας γυφτο-πέρσης (δες χαρακτηριστικά προσώπου) ανατολίτης εξελληνισμένος Ορθόδοξος που επι πτωμάτων έκανε την τεράστια περιουσία του. Και για αυτό καμαρώνουν οι σημερινοί Ρωμιοί. Να τον έχουν να τον χαίρονται, μονο που τα λεφτα του δεν θα τα κληρονομήσουν!
25.07.2016, 21:19:29





Ανώνυμος 39219 έγραψε...
δεν υπαρχει ανωτερη και κατωτερη μουσικη,η μουσικη διαχωριζεται σε ειδη,και καθε ειδος μουσικης αν ειναι εκλεκτο και οχι χυδαιο ειναι ενα ειδος τροφης για την ψυχη μας και το μυαλο μας.

Αντωνης
29.07.2016, 19:03:00






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

5+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...