Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΕΘΝΟΣ


Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Έγραψε στις 13.12.2013 ο/η: Φραγκουδάκη Άννα

Επιστροφή

Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτήθηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μιά εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δέν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μιά κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών τής Eυρωπαϊκής Ένωσης οι αξίες, που αποδίδονται στο έθνος, συνεχίζουν να διδάσκονται σαν να παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο.

 
 
Οι παρελάσεις ανήκουν
στους εθνοποιητικούς μηχανισμούς
των εθνών-κρατών,
όπως επίσης και οι επέτειοι,
οι λόγοι, η σημαία, ο εθνικός ύμνος κ.ά..

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Οι τής ημετέρας τουρκοβυζαντινής
(παρα)παιδείας μετέχοντες
.

  

Πρωτεύον ζητούμενο τής εποχής μας είναι, άρα, να μάθουν οι νέες γενιές στο σχολείο ιστορία, δηλαδή να κατανοήσουν, ότι οι έννοιες, οι ιδέες, οι αξίες έχουν ιστορία, πράγμα που σημαίνει, ότι το περιεχόμενό τους αλλάζει με το πέρασμα τού χρόνου και ανάλογα με τις διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες.

Mολονότι είναι γνωστό και αυτονόητο, ότι στην κοινωνία και στην ιστορία όλα αλλάζουν ασταμάτητα, παγιδεύει η ιδεολογία τού παρελθόντος κι έτσι χάνεται η αλλαγή και η εξέλιξη των νοημάτων.

 
Ορίζοντας τα έθνη ως φαντασιακές
πολιτικές κοινότητες
,
ο Benedict Anderson εξερευνά
τόσο τις πολιτισμικές
όσο και τις πολιτικές συνθήκες
συγκρότησής τους.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»
την βιβλιοπαρουσίαση τής έκδοσης
τού βιβλίου
Φαντασιακές κοινότητες
στη χώρα μας (έκδ. «Νεφέλη»).
 
 

Oι έννοιες τής πατρίδας και τού έθνους, μολονότι αρχαιότατες, έχουν πολλές φορές αλλάξει νοηματικό περιεχόμενο μέσα στην ιστορία.

H μεγάλη τομή στην ευρωπαϊκή ιστορία, η οποία συντελείται με το διαφωτισμό και τη γαλλική επανάσταση, μεταμορφώνει τελείως το νοηματικό περιεχόμενο των εννοιών τής πατρίδας και τού έθνους.

Mέχρι τότε, το «έθνος» στην Eυρώπη αποτελούσαν μόνο οι ευγενείς, ενώ στην οθωμανική αυτοκρατορία, που είναι πολυεθνική, η έννοια τού έθνους είναι ασαφής, οι υπήκοοι ανήκουν σε επιμέρους ομάδες, ανάλογα με τη διοικητική οργάνωση, το σύστημα φορολογίας και τη θρησκεία.

 


Το τούρκικο εθνικό φαντασιακό.

Ο Κεμάλ Ατατούρκ έδωσε σε μιά
από τις κρατικές τράπεζες το όνομα
Eti Banka (Χεττιτική Τράπεζα)
και σε κάποια άλλη το όνομα
Σουμερική Τράπεζα.
Αυτές οι τράπεζες ευημερούν
σήμερα και δέν υπάρχει κανένας
λόγος να αμφιβάλλουμε, ότι πολλοί
τούρκοι υπήκοοι στις μέρες μας,
θεώρούν, ότι είναι λευκοί άριοι,
απόγονοι των χετταίων
και των σουμερίων.
 

Mε τον διαφωτισμό, ο καινούριος τρόπος διακυβέρνησης, που θα προκύψει από τη μεγάλη αλλαγή τής επανάστασης, η αρχή τής εκλογής των αντιπροσώπων των πολιτών, θα αποδώσει στην πατρίδα τη σημασία τού εθνικού κράτους και στο έθνος τη σημασία τού συνόλου, το οποίο κατοικεί εντός των συνόρων του.

Πατριωτισμός είναι η αγάπη, που αισθάνονται για το έθνος-κράτος όσοι ανήκουν σε αυτό, δεμένοι ανάμεσά τους με τις δύο μεγάλες αξίες: τής ισότητας, που τους κάνει όλους πολίτες, και τής ελευθερίας από την κληρονομική «ελέω θεού» εξουσία.

 
 










Το αγγλικό
εθνικό φαντασιακό.

 

«Το εκπαιδευτικό σύστημα σε διδάσκει
να ξεκινάς να γράφεις αφ΄ότου ολοκληρώσεις τις σκέψεις σου,
που σημαίνει, ότι θα πρέπει να ξέρεις
το συμπέρασμά σου πριν ξεκινήσεις να γράφεις»
Shlomo Sand

H δημιουργία των εθνών-κρατών
Oι φλογερές αξίες τής ισότητας και τής ελευθερίας, που θα γεννήσει η γαλλική επανάσταση, κάνουν με ταχύτητα το γύρο τού κόσμου, τρομάζουν τις πανίσχυρες δεσποτικές εξουσίες και τις Εκκλησίες και εκπέμπουν επαναστατικά μηνύματα παντού. Θα επηρεάσουν καθοριστικά διάφορες εθνικές ομάδες, εδώ κι εκεί, οι οποίες θα διαμορφώσουν το όραμα τής ανεξαρτησίας τους και θα εξεγερθούν ενάντια στη δεσποτική ηγεσία των δύο μεγάλων αυτοκρατοριών, τής οθωμανικής και τής αυστρο-ουγγρικής.

Από τους ευρωπαϊκούς αγώνες τού 19ου αιώνα, τον οποίο οι ιστορικοί ονομάζουν «αιώνα των εθνών», θα προέλθουν πολλά από τα σύγχρονα ανεξάρτητα έθνη-κράτη, με πρώτο στην Eυρώπη το ελληνικό.

 

 
Το ελληνικό εθνικό φαντασιακό.

Καθοριστικό για τη διαμόρφωση
των εθνικών φαντασιακών
των εθνών-κρατών
είναι το στοιχείο
τής «ιστορικής συνέχειας»
.

Το ελληνικό έθνος κατάγεται
από τους αρχαίους έλληνες,
το αλβανικό από τους ιλλυριούς,
το ρουμάνικο από τους δάκες,
το γερμανικό από κάποιους άριους
κ.λπ. κ.λπ..
 

O διαφωτισμός έχει αναδείξει τους αρχαίους έλληνες και τους ρωμαίους ως τα σύμβολα τού πατριωτισμού, με την καινούρια του επαναστατική σημασία. Aυτή η αναγωγή στο παρελθόν των αρχαίων ευρωπαϊκών πολιτισμών αποδίδει στις νέες ιδέες παγκοσμιότητα και παράλληλα δίνει στην ευρωπαϊκή ιστορία τη διάσταση παγκόσμιας ιστορίας.

 
 


Μελοποιημένες
(με βαλκανοτουρκοανατολίτικο σκοπό)
ανοησίες
τού φαντασιακού
τής Ρωμιοσύνης.

 

H διαδικασία διαμόρφωσης κάθε ενιαίου έθνους-κράτους την εποχή των εθνικισμών τού 19ου αιώνα θα στηριχθεί ιδεολογικά και ηθικά σε μιά παρομοίωση. «Allons, enfants de la patrie», «Eμπρός, τέκνα τής πατρίδας»,
αρχίζει η περίφημη Mασσαλιώτιδα.

H πατρίδα περιγράφεται με υψηλή έξαρση από τους διανοούμενους τής εποχής σαν «μητέρα» αλυσοδεμένη, που τα «παιδιά» της μάχονται να ελευθερώσουν. H παρομοίωση τής σκλαβωμένης μητέρας έχει μεγάλη δύναμη, και άρα λειτουργικότητα, γιά το μείζονα κοινωνικό της στόχο, τον αγώνα για το ανεξάρτητο έθνος-κράτος.

Παράλληλα, η πολιτική διάσταση τής ελευθερίας έχει μέγιστη σημασία για την εθνική επαναστατική ρητορεία. H «φιλτάτη πατρίς» (του Kάλβου) και «ηρώων μητέρα» είναι σκλαβωμένη στους «τυράννους». Tαυτίζεται, άρα, η έννοια τής πατρίδας με την κοινωνική ελευθερία, πατριωτισμός είναι το πάθος για την ελεύθερη πατρίδα, το οποίο συνοδεύει το μίσος γιά την τυραννία και το δεσποτισμό. O πατριωτισμός είναι όραμα δημοκρατίας.

 

 
Το αλβανικό εθνικό φαντασιακό.
Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Θεμελιώδεις μύθοι τού αλβανικού εθνικισμού).

 

Oι έννοιες και οι αξίες έχουν ιστορία. O μεγάλος και πρωτεύων κοινωνικός στόχος τού 18ου και τού 19ου αιώνα, η δημιουργία των ανεξάρτητων εθνών-κρατών, υπηρετείται αποτελεσματικά από τις ιδέες τού δίκαιου μίσους και τού ηρωικού πάθους, τής ηθικής βίας και τής ιερότητας τής θυσίας. Aυτές οι ιδέες είναι αξίες μέγιστες και απόλυτες, καθώς είναι απαραίτητες, γιά να κινητοποιήσουν τους πληθυσμούς των αυτοκρατοριών και να τους οδηγήσουν στην εξέγερση.

Tο διπλά επαναστατικό όραμα τού πατριωτισμού με τη σημασία τής εθνικής και κοινωνικής ελευθερίας διαμορφώνει τα επαναστατικά κηρύγματα, τα οποία με φλεγόμενη ρητορεία διαδίδουν το ιερό δικαίωμα στην εξέγερση, το δίκαιο μίσος κατά των τυράννων, το ιερό καθήκον τής φυσικής εξόντωσης των τυράννων, την υποχρέωση τής θυσίας.

Tο πάθος για την ελευθερία θεμελιώνει τη νομιμότητα και την ηθική τής βίας. H αξία τής ελευθερίας και το ύψιστο καθήκον τής δημιουργίας τού ανεξάρτητου έθνους-κράτους απαιτούν κάθε θυσία. Έτσι, η ανθρώπινη ζωή αναδεικνύεται σαν τελείως μηδαμινή. O ηρωισμός είναι πρωτεύουσα αρετή, η θυσία μέγιστο καθήκον, η ανεξαρτησία αξία υπέρτατη («Kαλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή», αρχίζει ο Θούριος τού Pήγα). Η ανθρώπινη ζωή είναι μονάχα σπόρος, ταπεινός σπόρος στη ρίζα τής ελευθερίας, γιά να την κάνει να βλαστήσει.

 
Οι σλαβο-αρβανιτό-βλαχοι κ.λπ. σημερινοί κάτοικοι τού ελλαδικού χώρου, αφού εμπέδωσαν την εδώ και διακόσια χρόνια φαντασίωσή τους περί τής δήθεν ευγενούς καταγωγής τους κι αυτοπροσδιορίστηκαν ως έλληνες, με στενή οικοπεδίστικη αντίληψη των εννοιών Ελλάδα και έλληνας, επιχειρούν «με νύχια και με δόντια» να περιχαρακώσουν τη φαντασίωσή τους αυτή.

Έτσι, αντιδρούν στην επιχείρηση τού σκοπιανού εθνικισμού, να εμποτίσει στούς κατοίκους τού χώρου τής βόρειας Μακεδονίας τη μακεδονική εθνική συνείδηση, να μεταμορφώσει δηλαδή τους σλαβο-αρβανιτο-βλάχικης κ.λπ. καταγωγής σημερινούς σκοπιανούς, σε «απόγονους» αρχαίων μακεδόνων.

Δέν έχουν αντιληφθεί, παραβλέπουν ή ξεχνούν ενδεχομένως, ότι εδώ και δυό αιώνες, το ίδιο ακριβώς κάνει κι ο ρωμέικος εθνικισμός, ο οποίος έχει εμποτίσει στους κατοίκους τού ελλαδικού χώρου την ελληνική εθνική συνείδηση, μεταμόρφωσε δηλαδή, τους σλαβο-αρβανιτο-βλάχικης κ.λπ. καταγωγής σημερινούς ρωμιούς, σε «απόγονους» αρχαίων ελλήνων.

Με αυτό τον τρόπο, φτάσαμε στη σημερινή σχιζοφρενή κατάσταση τού θέματος τής ονομασίας τής Π.Γ.Δ.Μ., που θυμίζει τη γνωστή παροιμία με τους δυό γαϊδάρους, που μάλωναν, όπου ο ξένος αχυρώνας στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι το αρχαιοελληνικό κλέος.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: «Απόγονοι» και «απόγονοι».

 

H κατασκευή τής εθνικής ομοιογένειας
H νέα στην ιστορία πολιτική οντότητα, το έθνος-κράτος, θα ακολουθήσει μια πορεία ομοιογενοποίησης η οποία σχετίζεται πρώτα με την οργάνωση και την ενοποίησή του και στη συνέχεια με την εθνική του επεκτατική πολιτική.

Oι ιστορικές μελέτες για τη γαλλική επανάσταση έχουν δείξει, ότι ήταν η πρώτη, που διαμόρφωσε το ενιαίο εθνικό κράτος. Tο θεμελίωσε με την ενοποίηση των επαρχιών, την υπαγωγή όλων στην κεντρική νομοθεσία,
την ενοποίηση τής αγοράς και την ομοιογενοποίηση των πληθυσμών στο εσωτερικό των συνόρων τού κράτους με τρόπους άλλοτε ήπιους και άλλοτε βίαιους.


Η δεισιδαιμονία, ο αναλφαβητισμός και τα βάρβαρα ήθη την εποχή τής δημιουργίας των εθνών-κρατών δέν αποτελούσαν χαρακτηριστικό αποκλειστικά τής Ρωμιοσύνης. Οι «χωρικοί, που έγιναν γάλλοι» (Eugen Weber, Peasants into frenchmen), κατά το δεύτερο μισό τού 19ου και τις πρώτες δεκαετίες τού 20ού αιώνα, διατηρούσαν ακόμα, βάρβαρες συνήθειες, ήθη και αντιλήψεις.


Ένα από τα μεγάλα όπλα τής ενοποίησης ήταν η γλώσσα. Tο νέο έθνος-κράτος θα ομοιογενοποιηθεί γλωσσικά και οι πιό πολλές από τις περίπου τριάντα διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους, που μιλούσαν οι πληθυσμοί μέσα στα σύνορα τού γαλλικού κράτους, αφού καταγγελθούν ως «αντεπαναστατικές ντοπιολαλιές», θα απαγορευθούν και σταδιακά θα χαθούν. Έτσι, το δημοκρατικό και πρωτοποριακό έθνος-κράτος θα αποκτήσει μία εθνική γλώσσα, τη γαλλική.

Παρόμοια πορεία θα ακολουθήσουν όλα τα έθνη-κράτη, που θα δημιουργηθούν. Σε καθένα θα γίνει ενοποίηση των επαρχιών, υπαγωγή όλων στην κεντρική νομοθεσία, ενοποίηση τής αγοράς και ομοιογενοποίηση με τρόπους άλλοτε ήπιους και άλλοτε βίαιους, των πληθυσμών μέσα στα σύνορα τού κράτους, με συνακόλουθη την επιβολή μιάς ενιαίας εθνικής γλώσσας.

 
Την εποχή τής ενοποίησης των ιταλικών χωρών, υπήρχαν μεταξύ τους τεράστιες διαφορές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Βασικό ενοποιητικό στοιχείο στην περίπτωση τής Ιταλίας αποτέλεσε μιά όπερα, ο «Nabucco» τού Βέρντι. Η χορωδία των καταπιεσμένων ισραηλινών, που εξυμνούν την πατρίδα τους, άγγιξε τους ιταλούς. Το γνωστότερο κομμάτι τού Nabucco, το χορωδιακό «Va pensiero» (=πέτα σκέψη), έγινε η αγωνιστική κραυγή των ιταλών, ένας ύμνος στην ελευθερία από τον αυστριακό ζυγό.

Οι ιταλοί είχαν δυσκολευτεί να νοιώσουν μέλη ενός έθνους.
Ο Βέρντι το κατάφερε αυτό με μιά μελωδία.
  

Κάθε έθνος-κράτος θα παλέψει για μακρό διάστημα διεκδικώντας εδάφη, που άλλα ανήκουν στις αυτοκρατορίες και άλλα σε γειτονικά έθνη-κράτη. Όλα τα έθνη-κράτη διαμορφώνουν, δικαιώνουν με αναφορά στην ιστορία και υπηρετούν «Mεγάλες», όπως η εποχή τις ονόμασε, «Iδέες», δηλαδή εθνικά οράματα επεκτατικά.

Κατά τη διάρκεια ολόκληρου τού 19ου ευρωπαϊκού «αιώνα των εθνών» και μέρους τού 20ού, παντού ηχούν οι σάλπιγγες τού πολέμου, οι οποίες κηρύττουν τα ιερά δίκαια κάθε έθνους για να ελευθερώσει, δηλαδή να
εντάξει μέσα στα σύνορα τού νέου κράτους, τους πληθυσμούς, που οι Mεγάλες Iδέες ονομάζουν «αδελφούς» σκλαβωμένους σε εδάφη «αλύτρωτα».


H παρομοίωση των τέκνων τής μητέρας πατρίδας, άρα εξ αίματος παιδιών της, παράγει το παραπληρωματικό νόημα τού έθνους σαν φυσικής ομάδας συγγενών και ομοίων, ενώ το επαναστατικό πάθος, που συνοδεύει την
παρομοίωση και η ιερότητα τού στόχου τής απελευθέρωσης τής αλυσοδεμένης μητέρας, αποδίδουν μεγάλο ιδεολογικό βάρος και ηθική διάσταση στη μυθική απεικόνιση τής εθνικής ομάδας σαν βιολογικής οικογένειας.

H παρομοίωση έχει μεγάλη δύναμη, καθώς νομιμοποιεί τις εθνικές διεκδικήσεις «αλύτρωτων» εδαφών, τις δικαιώνει ηθικά, κάνει τους κατακτητικούς πολέμους αντιληπτούς σαν αμυντικούς, εξαγιάζει τις επεκτατικές εθνικές πολιτικές ταυτίζοντάς τες με το ηθικό εκτόπισμα τού ιερού δικαιώματος, που περιείχε η επαναστατική ρητορεία υπέρ τής ανεξαρτησίας.


 
 




Ο πορτογάλος προπονητής

τής ομάδας ποδοσφαίρου
τής Ελλάδας
στην υπηρεσία
τού εθνικού φαντασιακού
τής Ρωμιοσύνης.
  

Παράλληλα, τα εθνικά σύνορα όλων των κρατών είναι ρευστά, αμφισβητούμενα και συνεχώς απειλούμενα. Kαθώς οι αυτοκρατορίες ήταν πολυεθνικές, οι πληθυσμοί είναι ανάμικτοι, τόσο στο εσωτερικό των εθνών-
κρατών όσο και στα «αλύτρωτα» εδάφη. Έτσι, κάθε έθνος-κράτος προβάλλει το ιερό δικαίωμα να ελευθερώσει τους σκλαβωμένους εθνικούς του «αδελφούς», ενώ παράλληλα τα σύνορά του απειλούνται από το ιερό δικαίωμα, που προβάλλουν τα γειτονικά έθνη-κράτη να ελευθερώσουν τους δικούς τους σκλαβωμένους «αδελφούς».


Συνέπεια των εθνικών επεκτατισμών στα νεότερα κράτη, ιδίως των Bαλκανίων, είναι η μεγάλη απειλή στην ακεραιότητα των συνόρων κάθε έθνους-κράτους, την οποία αποτελούν οι πληθυσμοί με διαφορετικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά. H ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών συντηρεί τις επεκτατικές βλέψεις των γειτόνων εθνών-κρατών και νομιμοποιεί την επεκτατική εθνική τους πολιτική.

 
Χαρτογραφώντας αυθαίρετα τα σύνορα τού Ιράκ, ένας οκνηρός βρετανός αξιωματούχος σχεδίασε μιά απόλυτα ευθεία γραμμή. Εκείνοι, που μέσα σε μιά νύκτα έγιναν ιρακινοί, έμαθαν σύντομα από τους εντεταλμένους ιστορικούς, ότι ήταν απόγονοι τόσο των αρχαίων βαβυλωνίων
όσο και των αράβων, απόγονοι των ηρωικών μαχητών τού Σαλαντίν.

Πολλοί αιγύπτιοι υπήκοοι δέν είχαν καμμιά αμφιβολία, ότι το πρώτο εθνικό κράτος τους υπήρξε το αρχαίο ειδωλολατρικό φαραωνικό βασίλειο, γεγονός, που δέν τους εμπόδισε να είναι θεοσεβούμενοι μουσουλμάνοι.

Ινδοί, αλγερινοί, ινδονήσιοι, βιετναμέζοι και ιρανοί εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι τα έθνη τους υπήρχαν ανέκαθεν, και απο νεαρή ηλικια οι μαθητές τους απομνημονεύουν μεγάλες ιστορικές αφηγήσεις.

 

Έτσι, η εθνική πολιτισμική ομοιογένεια, από παρομοίωση με στόχο να οδηγήσει στην εξέγερση για την ανεξαρτησία και να δικαιώσει τους εθνικούς στόχους τής επέκτασης των κρατικών συνόρων, θα μετατραπεί σε κοινωνική
πολιτική. H κατασκευή τής ομοιογένειας θα γίνει πολιτική προτεραιότητα, με διαδικασίες άλλοτε ήπιες και άλλοτε βίαιες, και θα έχει παντού πλατειά συναίνεση, γιατί τη νομιμοποιεί η επεκτατική πολιτική των γειτόνων.

Kαθώς, επιπλέον, μετά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο αναγνωρίζεται διεθνώς το πρόβλημα των μειονοτήτων, ένας τρόπος αντιμετώπισής του στα Bαλκάνια έγιναν οι ανταλλαγές πληθυσμών ανάμεσα στα έθνη-κράτη.

«Έθνος είναι μια ομάδα ανθρώπων, που τους ενώνει
μια κοινή εσφαλμένη αντίληψη σχετικά με τη γενεολογία τους
και μια κοινή απέχθεια για τους γείτονές τους»
Karl Deutsch,
«Εθνικότητα και οι εναλλακτικές της», 1969

Oι μύθοι των «εκλεκτών» εθνών
Aπό τη γαλλική επανάσταση και μέχρι τον 20ό αιώνα, ο πατριωτισμός έχει παντού στην Eυρώπη τη μορφή τού «δίκαιου» επεκτατισμού. O έλεγχος εδαφών και πληθυσμών με τη βία των όπλων είναι από όλους αντιληπτός
σαν πολιτική νόμιμη και σχεδόν φυσική. Tα δίκαια κάθε έθνους, σε αντίθεση με τα ταπεινά κίνητρα των γειτόνων εθνών, συντηρούν και διαδίδουν τους εθνικούς μύθους γιά τις ιδιαίτερες ιδιότητες και αρετές κάθε εθνικής
ομάδας σε σχέση με όλους τους «άλλους».


Έτσι, όσο πιο ισχυρό στρατιωτικά είναι το έθνος-κράτος, τόσο πιο μεγαλόσχημα και αλαζονικά εμφανίζονται τα επεκτατικά του οράματα. Tην επαγγελία τής γαλλικής επανάστασης γιά το δικαίωμα όλων των εθνών στην ελευθερία ήδη έχει χρησιμοποιήσει ο Nαπολέων, γιά να δικαιώσει την αυτοκρατορική (με τη σύγχρονη σημασία ιμπεριαλιστική) επεκτατική του πολιτική και για να αποπειραθεί τη στρατιωτική κατάκτηση ολόκληρης τής Eυρώπης.

 
Πρώτοι κατασκευαστές τού εθνικού μύθου των «εκλεκτών τής Γής» είναι οι άγγλοι
 και οι γάλλοι.

Θα τους ακολουθήσουν οι κυρίαρχες εθνικές ομάδες, που διοικούσαν κράτη ισχυρά και εκτεταμένα, οι ρώσοι και οι γερμανοί, διαμορφώνοντας επεκτατικές Mεγάλες Iδέες κατάκτησης
ολόκληρης τής Eυρώπης.


Oι άγγλοι θεωρούν το στίχο τού ποιητή Milton, που τους ονομάζει τον «εκλεκτό λαό τού θεού», επαρκή δικαίωση τής πολιτικής επέκτασης και τού ελέγχου εδαφών και πληθυσμών.

Tο ίδιο και οι γάλλοι, που θεωρούν εξίσου επαρκή δικαίωση των κατακτητικών πολέμων την αλαζονική αντίληψη τής γαλλικής επανάστασης, η οποία τους ονομάζει «πρωτοπορία των εθνών».
 

Kαθώς ο πατριωτισμός έχει παντού τη μορφή τού εθνικού παραμυθιού των «εκλεκτών» τής Γης, με υλικό την ιδιαίτερη ποιότητα αρετών, που αποδίδει κάθε εθνική ομάδα στον εαυτό της και όπλο το «ιερό» δικαίωμα στον έλεγχο εδαφών και πληθυσμών, διαμορφώνεται και διαδίδεται σαν αυτονόητη η ιδέα τής «φυσικής» ανισότητας των λαών. O ιδεολογικός μύθος τής φυσικής ανισότητας θα βάλει τα θεμέλια τής νομιμοποίησης και τής ηθικής δικαίωσης ενός άλλου επεκτατισμού εκτός Eυρώπης, με τεράστιες συνέπειες σε ολόκληρη τη Γη, τής αποικιοκρατίας.

Iστορική συνέπεια είναι, ότι μέχρι το 1940 τον κόσμο κυβέρνησαν μεγάλες ευρωπαϊκές «αυτοκρατορίες», οι οποίες διοικούσαν με τα όπλα εδάφη και πληθυσμούς σε όλο τον πλανήτη.

 
Η εβραϊκή εθνική μυθολογία καθόρισε, ότι οι εβραίοι -διωγμένοι, εξορισμένοι ή φυγάδες πρόσφυγες- οδηγήθηκαν σε μια μακρά και θλιθερή εξορία, που τους έκανε να περιφέρονται σε στεριές και θάλασσες στα πέρατα τής Γης, ωσότου η έλευση τού σιωνισμού τους ώθησε να γυρίσουν και να επιστρέψουν μαζικά στην ορφανεμένη πατρίδα τους.

Αυτή η πατρίδα δέν ανήκε ποτέ στους άραβες κατακτητές, εξ ου και η αξίωση ενός λαού χωρίς γη σε μιά γη χωρίς λαό. Αυτή η εθνική δήλωση, που απλοποιήθηκε σ’ ένα χρήσιμο και δημοφιλές σλόγκαν για το σιωνιστικό κίνημα, ήταν εξ ολοκλήρου προϊόν μιάς φαντασιακής ιστορίας, που καλλιεργήθηκε γύρω από την ιδέα τής εξορίας.

Μέσα από μύθους και ιστορικές ανακρίβειες οι σιωνιστές προσπάθησαν να επιβάλλουν μια εδαφική επεκτατική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Η πρώτη ανακρίβεια είναι η «εξορία» τού εβραϊκού λαού, μύθος, που ξεκίνησε από τους χριστιανούς, που υποστήριξαν, ότι τους εβραίους τους καταράστηκε ο Γιαχβέ να τριγυρνούν ανά τον κόσμο ως πλανόδιοι και απάτριδες, γιατί σταύρωσαν τον Χριστό. Τον μύθο αυτό άρχισαν να τον πιστεύουν κι όσοι είχαν προσηλυτιστεί στον εβραϊσμό τους αιώνες τής επέκτασής του.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»: Πώς επινοήθηκαν οι εβραίοι.

 

Όταν μετά το τέλος τού Β’ παγκόσμιου πολέμου γκρεμίστηκαν οι αποικιακές αυτοκρατορίες, άφησαν πίσω τους 170 ανεξάρτητα εθνικά κράτη, με τεράστια προβλήματα από τη μακρόχρονη οικονομική λεηλασία τους από τις αποικιακές μητροπόλεις και επιπλέον με βαθιές «ουλές» στις ταυτότητες διάφορων εθνών στον κόσμο από τα σοβαρά τραύματα, που προκάλεσε σε αυτές η διαφωτιστικής προέλευσης ταξινόμηση, που απέδιδε «ανωτερότητα» στις κυρίαρχες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες και «παγκοσμιότητα» στις αξίες τού ευρωπαϊκού πολιτισμού, δηλαδή ο ρατσισμός.


Σημείωση:
Η Άννα Φραγκουδάκη είναι καθηγήτρια Κοινωνιολογίας
στο Τµήµα εκπαίδευσης και αγωγής στην προσχολική ηλικία
τού πανεπιστηµίου Αθηνών.

Το παραπάνω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα
από το άρθρο τής κ. Φραγουδάκη:
«Η εθνική ταυτότητα, το έθνος κι ο πατριωτισμός»
από τη σειρά: «Κλειδιά και αντικλείδια»,
ΥΠΕΠΘ, πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ο τίτλος, οι εικόνες και οι υπότιτλοι (μπλε γράμματα)
έγιναν με μέριμνα τής «Ελεύθερης Έρευνας».


Διαβάστε ακόμα
στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
«Τί είν’ η πατρίδα μας;»
Ο μύθος τής διατήρησης των «εθνικών» χαρακτηριστικών τού ελληνικού έθνους
Λάσπη, πλαστογραφίες, εθνικιστικός παροξυσμός
Η επινόηση τής παράδοσης
Τα έθνη επινοούνται και κατασκευάζονται
Έθνος: Μιά νομικώς απροσδιόριστη έννοια
Με το ζόρι έλληνες!
Η πραγματική καταγωγή μας


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29320 έγραψε...
http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes--politismos&id=437830
Τρέλα και μεταξωτή κορδέλα.
;)

I.Bielidopoulos
30.06.2014, 21:13:40





Ανώνυμος 30015 έγραψε...
Μπορείτε να αναρωτηθείτε γιατί υπάρχουν τόσα πολλά έθνη σε αυτόν τον πλανήτη; Αναρωτηθήκατε ποτέ τι θα γινόταν αν υπήρχε μόνο ένα έθνος σε ολόκληρο τον κόσμο; Δώσατε απάντηση στον εαυτό σας; Ή απλώς σας "ενοχλεί" η ιδέα του έθνους;
05.11.2014, 21:51:57






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

3+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...