Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Από το μύθο στην ...ιστορία


Στο βιβλίο –με βάση κυρίως τα δημοσιευμένα απομνη-
μονεύματα και ημερολόγια των ίδιων των μακεδονο-
μάχων– παρουσιάζεται η πραγματική φύση του Μακε-
δονικού Αγώνα, τον οποίο οι διαχρονικοί εθνικιστικοί
κύκλοι έχουν μυθοποιήσει και χρησιμοποιούν κατά το
δοκούν μέχρι και σήμερα.


72 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων».

Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ
ΑΡΜΟΝΙΑ


ΟΜΙΛΙΕΣ
ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ

Οshο, έκδ. «Pέμπελ»


Έγραψε στις 16.10.2013 ο/η:

Επιστροφή

Ο Ηράκλειτος είναι πραγματικά ένα σπάνιο λουλούδιασμα, μιά από τις διεισδυτικότερες ψυχές, μιά από εκείνες τις ψυχές, που μοιάζουν με το Έβερεστ, την πιο ψηλή κορυφή των Ιμαλαΐων. Προσπάθησε να τον εννοήσεις, γιατί είναι δύσκολος. ΓιΆ αυτό τον ονομάζουν Σκοτεινό. Δέν είναι σκοτεινός. Η κατανόησή του είναι δύσκολη. Γιά να τον κατανοήσεις χρειάζεται διαφορετικό είδος ύπαρξης. Αυτό είναι το πρόβλημα. ΓιΆ αυτό εύκολα τον χαρακτηρίζουν σκοτεινό και τον ξεχνούν.

Γιά να καταλάβεις τον Αριστοτέλη δέν χρειάζεσαι καμμία αλλαγή στο είναι σου, χρειάζεσαι απλώς πληροφόρηση. Το σχολείο μπορεί να σου προσφέρει πληροφορίες γιά τη λογική, γιά τη φιλοσοφία. Μπορείς να συλλέξεις γνώσεις και μΆ αυτές να κατανοήσεις τον Αριστοτέλη.

Γιά να τον καταλάβεις δέν χρειάζεται νΆ αλλάξεις. Χρειάζεται να προσθέσεις απλώς μερικές γνώσεις παραπάνω. Η ύπαρξή σου μένει ίδια. Εσύ μένεις εσύ. Δέν χρειάζεσαι διαφορετικό επίπεδο συνειδητότητας. Δέν είναι αναγκαίο! Ο Αριστοτέλης είναι κρυστάλλινος. Γιά να τον καταλάβεις αρκεί μιά μικρή προσπάθεια. Καθένας, που διαθέτει κοινό νου, μπορεί να τον καταλάβει. Αλλά η κατανόηση τού Ηράκλειτου είναι δύσκολη, γιατί οι γνώσεις, που μαζεύεις, δέν βοηθούν και πολύ. Ο καλλιεργημένος νους δέν βοηθά σΆ αυτή την περίπτωση. Θα χρειαστείς διαφορετική ποιότητα ύπαρξης κι αυτό είναι δύσκολο. Θα χρειαστεί να αλλάξεις. ΓιΆ αυτό τον ονομάζουν σκοτεινό. Αλλά δέν είναι!

Βρίσκεσαι χαμηλότερα από το επίπεδο, που χρειάζεται, γιά να μπορείς να κατανοήσεις τον Ηράκλειτο. Όταν φτάσεις σΆ αυτό το επίπεδο ύπαρξης, ξαφνικά παύει να είναι σκοτεινός. Γίνεται μιά από τις πιό φωτεινές υπάρξεις. Δέν είναι ο Ηράκλειτος σκοτεινός, εσύ είσαι τυφλός. Να το θυμάσαι πάντα αυτό, γιατί αν τον πεις σκοτεινό ρίχνεις την ευθύνη σΆ αυτόν. Προσπαθείς να αποφύγεις τη μεταμόρφωση, που μπορεί να σου συμβεί, όταν τον αντιμετωπίσεις. Μην πεις, «είναι σκοτεινός», πες, «είμαι τυφλός, τα μάτια μου είναι κλειστά».

Ο Ήλιος είναι εκεί. Μπορείς να σταθείς με το πρόσωπο στον Ήλιο, με τα μάτια κλειστά και να λες, πως ο Ήλιος είναι σκοτεινός. Στέκεσαι μπροστά στον Ήλιο με τα μάτια ανοιχτά, αλλά, επειδή το φως του είναι πολύ δυνατό, τα μάτια σου τυφλώνονται προσωρινά. Τα μάτια σου είναι ανοιχτά, ο Ήλιος είναι μπροστά σου, αλλά είναι πολύ δυνατός γιά τα μάτια σου.

Αυτό συμβαίνει και με τον Ηράκλειτο. Δέν είναι σκοτεινός. Είτε είσαι τυφλός είτε τα μάτια σου είναι κλειστά. Αλλά υπάρχει και μιά τρίτη περίπτωση: Ο Ηράκλειτος είναι μιά ύπαρξη τόσο φωτεινή, που όταν τον κοιτάς, τα μάτια σου χάνουν την ικανότητα να βλέπουν, το φως είναι πάρα πολύ γιά σένα. Δέν είσαι συνηθισμένος σε τόσο φως. ΓιΆ αυτό, πριν ατενίσεις τον Ηράκλειτο, πρέπει να κάνεις μερικές προετοιμασίες.

Όταν μιλά ο Ηράκλειτος, φαίνεται αινιγματικός, γιατί εκφράζεται αντιφατικά. Αυτοί, που γνωρίζουν, πάντα εκφράζονται αντιφατικά. Υπάρχει λόγος, που συμβαίνει αυτό. Δέν είναι αινιγματικοί, είναι πολύ απλοί. Μα, τί να κάνουν; Αν η ζωή η ίδια είναι μιά αντίφαση, τί άλλο μπορούν να κάνουν;

Γιά να αποφύγεις τις αντιφάσεις, μπορείς να φτιάξεις τακτοποιημένες και ξεκάθαρες θεωρίες, αλλά θα είναι λαθεμένες θεωρίες. Δέν θα είναι αληθινές μες στην πραγματικότητα τής ζωής. Ο Αριστοτέλης είναι σαφής, είναι καθαρός, μοιάζει με περιποιημένο κήπο. Ο Ηράκλειτος είναι άγριο δάσος.

Με τον Αριστοτέλη δέν υπάρχει δυσκολία. Εκείνος αποφεύγει την αντίφαση. Έχει φτιάξει ένα τακτοποιημένο, ένα καθαρό δόγμα, ένα δόγμα ελκυστικό. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Αριστοτέλεια Ανάλυση). Θα φοβηθείς, όταν έρθεις αντιμέτωπος με τον Ηράκλειτο, γιατί εκείνος ανοίγει την πόρτα τής ζωής.
Και η ζωή είναι αντιφατική. Ο Βούδας είναι αντιφατικός, ο Λάο Τσου είναι αντιφατικός.

Όλοι όσοι έχουν γνωρίσει είναι σίγουρα αντιφατικοί. Και τί άλλο να κανουν; Η ίδια η ζωή είναι αντιφατική κι αυτοί ακολουθούν τη ζωή. Η ζωή δέν είναι λογική. Είναι Λόγος, αλλά δέν είναι λογική. Είναι κόσμος, δέν είναι χάος. Δέν είναι λογική.

Πρέπει να καταλάβεις τη λέξη Λόγος, γιατί ο Ηράκλειτος τη χρησιμοποιεί συχνά. Κι επίσης πρέπει να κατανοήσεις τη διαφορά ανάμεσα στο λόγο και τη λογική. Η λογική είναι μιά θεωρία γιά την αλήθεια. Ο λόγος είναι η ίδια η αλήθεια. Ο λόγος είναι υπαρξιακός. Η λογική δέν είναι. Η λογική είναι κατηγόρημα τής χρήσης, τής θεωρίας.

Προσπάθησε να το καταλάβεις. Αν δεις τη ζωή, θα πεις, πως υπάρχει κι ο θάνατος. Πώς μπορείς να αποφύγεις το θανατο;

Αν κοιτάξεις τη ζωή, ο θάνατος υπονοείται. Κάθε στιγμή τής ζωής είναι επίσης και στιγμή θανάτου. Αν χωρίσεις τη ζωή από το θάνατο, τότε δέν μπορείς να καταλάβεις ούτε τη ζωή ούτε το θάνατο. Παραμένουν για σένα άλυτο αίνιγμα.

Η ζωή κι ο θάνατος δέν είναι δυό διαφορετικά φαινόμενα, μα είναι πλευρές τού ίδιου νομίσματος. Αν διεισδύσεις σε βάθος, θα δεις, πως η ζωή είναι θάνατος κι ο θάνατος είναι ζωή. Τη στιγμή, που γεννιέσαι, έχεις αρχίσει κιόλας να πεθαίνεις. Η ζωή συνεπάγεται το θάνατο κι ο θάνατος συνεπάγεται τη ζωή. Ανήκουν το ένα στο άλλο. Είναι συμπληρωματικά.

Ζωή και θάνατος είναι σαν δυό φτερούγες ή σαν δυό πόδια. Δέν μπορείς να κινηθείς μόνο με το δεξί, μόνο με το αριστερό πόδι. Στη ζωή δέν μπορείς να είσαι μόνο δεξιός ή μόνο αριστερός. Είσαι αναγκαστικά και τα δύο. Δογματικά, μπορείς να είσαι δεξιός ή αριστερός, αλλά τα δόγματα είναι έξω από την αλήθεια τής ζωής, γιατί αναγκαστικά, τα δόγματα είναι τακτοποιημένα και ξεκάθαρα, ενώ η ζωή δέν είναι. Η ζωή είναι απεριόριστη. Ο Ουΐτμαν, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές στον κόσμο, λέει: «Αντιφάσκω με τον εαυτό μου, γιατί είμαι απεριόριστος».

Με τη λογική γίνεσαι στενόμυαλος. Δέν μπορείς να είσαι απέραντος. Αν φοβάσαι την αντίφαση, ποτέ δέν θα πλατύνει ο νους σου. Θα είσαι υποχρεωμένος να διαλέγεις, να συμπιέζεσαι, να αποφεύγεις την αντίφαση, να την κρύβεις. Αλλά, μήπως αν την κρύψεις, θα χαθεί; Μήπως, αν πάρεις το βλέμμα σου από το θάνατο, θα τον αποφύγεις;


Μπορείς να παρακάμψεις το θάνατο, να του γυρίσεις τις πλάτες, να τον ξεχάσεις τελείως... ΓιΆ αυτό δέν μιλούν οι άνθρωποι γιά το θάνατο. Είναι ένδειξη κακών τρόπων, όταν το κάνουν.
[Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Θάνατος. (Η φυσική του έννοια και η θεοκρατική της διαστρέβλωση)].

Δέν μιλάμε γιά το θάνατο, τον αποφεύγουμε. Ο θάνατος υπάρχει παντού, κάθε στιγμή, αλλά εμείς τον αποφεύγουμε. Από τη στιγμή, που θα πεθάνει κάποιος, βιαζόμαστε να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα μαζί του. Φτιάχνουμε τα νεκροταφεία μας έξω από τις πόλεις. Φτιάχνουμε μαρμάρινους τάφους, τους χαράζουμε με όμορφους στίχους, τους στολίζουμε με λουλούδια. Τί κάνουμε λοιπόν; Προσπαθούμε να καλλωπίσουμε λιγάκι το θάνατο.

Στη Δύση, η απόκρυψη τού θανάτου έχει γίνει επάγγελμα. Υπάρχουν επαγγελματίες, που σας βοηθούν να ξεχάσετε το θάνατο, που κάνουν το πτώμα να δείχνει όμορφο, σαν ζωντανό. Μπορεί να βοηθήσει αυτό καθόλου; Ο θάνατος υπάρχει. Γιά το θάνατο τραβάς κι εσύ. Όπου κι αν τον παραχώσεις, δέν υπάρχει διαφορά. Εκεί θα φτάσεις. Είσαι ήδη στο δρόμο. Στέκεσαι στην ουρά περιμένοντας να ΅ρθει η ώρα σου. Πού μπορείς να κρυφτείς, γιά να αποφύγεις το θανατο; Η λογική προσπαθεί να είναι σαφής. Και γιά να είναι σαφής αποφεύγει το θάνατο.

Ο Ηράκλειτος είναι πραγματικά υπέροχος. Αν είχε γεννηθεί στην Ανατολή τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Στην ελληνική ιστορία, στην ελληνική φιλοσοφία όμως, ήταν ξένος, παρείσακτος. Στην Ελλάδα δέν είναι γνωστός ως φωτισμένος άνθρωπος, αλλά ως Ηράκλειτος ο Σκοτεινός, Ηράκλειτος ο Αινιγματικός.

Ο θεμελιωτής τής ελληνικής φιλοσοφίας και τής δυτικής σκέψης, ο Αριστοτέλης, δέν θεωρούσε τον Ηράκλειτο φιλόσοφο κι έλεγε γιΆ αυτόν, «το πολύ πολύ να είναι ποιητής». Αλλά κι αυτό ακόμα δύσκολα τού το αναγνώριζε. Αργότερα, σε άλλα έργα του, λέει, «κάποιο κουσούρι πρέπει να έχει ο Ηράκλειτος από γεννησιμιού του, γιΆ αυτό μιλά τόσο δυσνόητα και αντιφατικά».

Ο Αριστοτέλης τον θεωρούσε λίγο εκκεντρικό, λίγο τρελό. Κι ο Αριστοτέλης δεσπόζει στη Δύση. Αν ο Ηράκλειτος είχε γίνει αποδεκτός, τότε ολόκληρη η ιστορία τής Δύσης θα ήταν ριζικά διαφορετική. Αλλά δέν κατανοήθηκε καθόλου. Όλο και περισσότερο αποχωρίστηκε από το κύριο ρεύμα τής δυτικής σκέψης, τού δυτικού πνεύματος.

Το έδαφος τής Ελλάδας ήταν τελείως ακατάλληλο γιΆ αυτόν. Στην Ανατολή θα ήταν ένα μεγάλο δέντρο. Εκατομμύρια άνθρωποι θα ωφελούνταν, εκατομμύρια θα έβρισκαν το δρόμο τους μέσα απΆ αυτόν. Για τους έλληνες όμως, ήταν παράξενος, εκκεντρικός, ξένος, αλλόκοτος. Δέν ανήκε σΆ αυτούς. ΓιΆ αυτό και το όνομά του έμεινε στο σκοτάδι και σιγά-σιγά ξεχάστηκε.

Η κρυμμένη αρμονία
είναι καλύτερη από τη φανερή


Καλύτερη, αλλά δύσκολη, γιατί θα σου δημιουργεί συνεχώς προβλήματα. Οι άνθρωποι περιμένουν από σένα συνέπεια και η κρυμμένη αρμονία δέν ανήκει στην ανθρώπινη κοινωνία. Είναι κομμάτι τού Κόσμου, αλλα όχι τής κοινωνίας.

Η κοινωνία είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα και είναι φτιαγμένη πάνω στην αντίληψη, ότι τα πάντα είναι στατικά. Η κοινωνία έχει δημιουργήσει φραγμούς, κώδικες, λες και τα πάντα να είναι αμετακίνητα. Να γιατί οι ηθικοί κανόνες ισχύουν αιώνες ολόκληρους. Τα πάντα αλλάζουν, αλλά οι νεκροί κανόνες συνεχίζουν. Καθετί αλλαζει συνεχώς και οι αποκαλούμενοι ηθικολόγοι συνεχίζουν να κηρύττουν τα ίδια και τα ίδια -εντελώς άσχετα πράγματα- αυτοί όμως, είναι συνεπείς με το παρελθόν τους.
 
Την εποχή τού Μωαμεθ, στους άραβες, οι γυναίκες ήταν τέσσερις φορές περισσότερες από τους άντρες, γιατί οι άραβες ήταν λαός πολεμικός και συνεχώς πολεμούσαν και αλληλοσφάζονταν. Οι γυναίκες, πιο ξύπνιες, επιζούσαν κι είχαν φτάσει να είναι τέσσερις φορές περισσότερες. Τί έπρεπε να γίνει; Σε μιά κοινωνία, όπου οι γυναίκες είναι τέσσερις φορές περισσότερες από τους άντρες, καταλαβαίνετε βέβαια, ότι γίνεται προβληματική η ύπαρξη κάθε ηθικότητας και προκύπτουν πολλά προβλήματα. Έφτιαξε λοιπόν, ένα νόμο ο Μωάμεθ, ότι οι άνδρες μπορούν να παντρεύονται από τέσσερις γυναίκες... κι ακόμα τον εφαρμόζουν.

Σήμερα, η συνήθεια αυτή έχει καταντήσει ασχήμια, οι μουσουλμάνοι όμως, επιμένουν με τη δικαιολογία, ότι είναι σύμφωνη με το Κοράνι. Σήμερα, τα δεδομένα έχουν αλλάξει εντελώς. Οι γυναίκες δέν υπερτερούν αριθμητικά τόσο πολύ, αυτοί όμως, ακολουθούν το νόμο. Έτσι, εκείνο, που ήταν όμορφη ανταπόκριση σε μιά συγκεκριμένη ιστορική κατάσταση, τώρα είναι άσχημο, απολύτως άσχημο. Αλλά οι μουσουλμάνοι επιμένουν, γιατί είναι λαός πολύ συνεπής. Δέν μπορούν να αλλάξουν κι ούτε μπορούν να συμβουλευτούν τον Μωάμεθ, γιατί ο Μωάμεθ δέν υπάρχει πιά. Πονηροί καθώς είναι, έκλεισαν την πόρτα σε κάθε επίδοξο προφήτη, που θα μπορούσε να πραγματοποιήσει ίσως μιά αλλαγή.

Ο Μωάμεθ είναι ο τελευταίος προφήτης. Η πόρτα είναι κλειστή, ακόμα και για τον ίδιο. Έτσι γίνεται πάντα.

Οι ηθικολόγοι κρατούν πάντα κλειστή την πόρτα, μια και κάθε καινούργιος προφήτης θα δημιουργούσε προβλήματα, καθώς θα ήταν αντίθετος με τους παλιούς νόμους. Αυτός ο προφήτης θα ζει τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. Θα έχει τη δική του αντίληψη. Θα είναι συνεπής με την τωρινή πραγματικότητα. Υπάρχει όμως, εγγύηση, ότι η αντίληψή του θα συμφωνεί με το παρελθόν; Όχι, δέν υπάρχει. ΓιΆ αυτό κάθε ηθική παράδοση κλείνει την πόρτα στο καινούργιο.

Οι ζαϊνιστές έχουν κλείσει κι αυτοί τη δική τους πόρτα. Ο τελευταίος γιΆ αυτούς είναι ο Μαχαβίρα. Οι μωαμεθανοί λένε το ίδιο για τον Μωάμεθ. Οι χριστιανοί, λένε, ότι ο Ιησούς είναι ο μονογενής υιός τού Θεού. Όλες οι πόρτες είναι κλειστές. Γιατί οι ηθικολόγοι κλείνουν πάντα τις πόρτες; Σαν μέτρο ασφάλειας.

Αν έρθει ένας προφήτης, ένας άνθρωπος, που ζει την κάθε στιγμή, θα αναποδογυρίσει το παν, θα δημιουργήσει χάος. Ο άνθρωπος βρίσκει τρόπους για να βολεύεται -Εκκλησία, ηθική, έναν κώδικα- σταθερά πράγματα.

Δέν έχεις παρά να ακολουθείς τους κανόνες. Επιφανειακά, πετυχαίνεις φανερή αρμονία. Ώσπου φτάνει ένας προφήτης και αναδημιουργεί τα πάντα, αναστατώνει τα πάντα. Φτιάχνει τα πάντα απΆ την αρχή.

Ο ηθικολόγος είναι άνθρωπος τής επιφάνειας. Ζει, γιά να υπηρετεί τους κανόνες, οι κανόνες όμως, δέν είναι γιΆ αυτόν. Ζει, γιά τις γραφές, οι γραφές όμως, δέν είναι γιΆ αυτόν. Ακολουθεί τους κανόνες, αλλά δέν ακολουθεί την πραγματικότητα.

Αν το έκανε, αν ήταν μάρτυρας όσων συμβαίνουν γύρω του, θα κέρδιζε την κρυμμένη αρμονία, όπου η αντίθεση δέν ενοχλεί, γιατί μπορείς να τη χρησιμοποιείς. Κι όταν μπορείς να χρησιμοποιείς το αντίθετο, κρατάς στα χέρια σου το μυστικό κλειδί. Μπορείς να κάνεις την αγάπη σου πιο όμορφη μέσα από το μίσος.

Το μίσος δέν αντιστρατεύεται την αγάπη. Αντίθετα, είναι το αλάτι, που τη νοστιμίζει. Είναι το φόντο της, που την προβάλλει. Τότε, μπορείς μέσα από την οργή να δώσεις ένταση στη συμπόνια σου.

Η οργή είναι εχθρός σου. Μεταμόρφωσέ την, κάνε τη φίλο σου! Το μίσος είναι εχθρός σου! Κάντο φίλο σου! Αφησε την αγάπη σου να βαθύνει μέσα στο μίσος, όπως το λουλούδι εισχωρεί μες στο χώμα. Αυτή είναι η κρυμμένη αρμονία τού Ηράκλειτου.
Ο Ηράκλειτος είναι αξεπέραστος

Η διχόνοια φέρνει τη συμφωνία

Από την ασυμφωνία βγαίνει η ομορφότερη αρμονία

Φυσικά, στον ορθολογιστή, ο Ηράκλειτος θα φανεί αινιγματικός, σκοτεινός. Είναι όμως; Αν μπορείς να δεις, είναι κρυστάλλινος, είναι λουσμένος μες στο φως. Αλλά, αν είσαι κυριευμένος από το πνεύμα τού ορθολογισμού, είναι δύσκολο να καταλαβεις γιατί ο Ηράκλειτος λέει, ότι από τη διχόνοια γεννιέται η ομορφότερη αρμονία.

Η ζωή θα ήταν τελείως άγευστη, αν δέν υπήρχε η αντίθεση. Σκέψου έναν κόσμο, όπου δέν θα υπάρχει το κακό.

Νομίζεις, πως θα υπήρχε τότε το καλό; Σκέψου έναν κόσμο χωρίς αμαρτωλούς. Πιστεύεις, πως όλοι οι άνθρωποι θα ήταν τότε άγιοι;

Ο άγιος δέν υπάρχει χωρίς τον αμαρτωλό. Ο άγιος χρειάζεται τον αμαρτωλό, όπως κι ο αμαρτωλός, γιά να υπάρξει, χρειάζεται τον άγιο. Υπάρχει αρμονία μεταξύ τους, μια κρυφή αρμονία. Είναι οι δύο πόλοι. Η ζωή είναι όμορφη, γιατί υπάρχουν και οι δύο. Χωρίς το Διάβολο ο Θεός δέν μπορεί να υπάρξει. Ο Θεός είναι αιώνιος, ο Διάβολος το ίδιο.

Έρχονται άνθρωποι και με ρωτούν: «¶ν υπάρχει Θεός, τότε γιατί υπάρχει τόση δυστυχία, τόση κακία;» Ο Θεός δέν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό. Είναι το φόντο του. Χωρίς το Διάβολο, ο Θεός θα ήταν άνοστος, ανούσιος. Θα ήταν να τον ξερνάς, όχι να τον τρως. Εκείνος ξέρει την κρυμμένη αρμονία: Δέν μπορεί να υπάρχει χωρίς το Διάβολο, γιΆ αυτό δέν τον μισεί, τον χρησιμοποιεί. Κι αν τον χρησιμοποιεί ο Θεός, γιατί να μην τον χρησιμοποιείς κι εσύ; Αν ο Θεός δέν μπορεί να υπάρχει χωρίς αυτόν, πώς μπορείς εσύ;

Όταν ο Διάβολος έβαζε σε πειρασμό τον Αδάμ, ήταν ο Θεός, που τον έβαζε σε πειρασμό. Ήταν μια συνωμοσία. Ο όφις υπηρετεί το Θεό, το ίδιο κι ο Διάβολος. Η ίδια η λέξη (διάβολος) προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα dev, απΆ όπου και το «θεϊκός». (Σανσκριτικά deva = θεός, ελληνικά δίoς = θεϊκός, λατινικά διωινε = θεϊκός και devil = διάβολος - ΣτΜ). Και οι δύο λέξεις από την ίδια ρίζα. Μόνο τα κλαδιά αλλάζουν. Ένα κλαδί ο Θεός, άλλο κλαδί ο Διάβολος.

Πρέπει να υπάρχει προσυνεννόηση, αλλιώς το παιχνίδι δέν μπορεί να έχει συνέχεια. Πρέπει να υπάρχει βαθύτερη αρμονία κι αυτή η αρμονία είναι η συνωμοσία. Λέει ο Θεός στον Αδάμ: «Δέν πρέπει να φας από το Δέντρο τής Γνώσης». Αρχίζει η συνωμοσία, το παιχνίδι. Οι πρώτοι κανόνες έχουν κιόλας τεθεί.

Ο χριστιανισμός έχει χάσει πολλά όμορφα πράγματα, γιατί προσπάθησε να δημιουργήσει φανερή αρμονία. Επί είκοσι αιώνες, οι χριστιανοί θεολόγοι δέν βρίσκουν ησυχία με το Διαβολο: «Πώς εξηγείται ο Διάβολος;» Δέν χρειαζεται, είναι απλό. Ο Ηράκλειτος ξέρει, αλλά οι χριστιανοί ανησυχούν, γιατί αν υπάρχει ο Διαβολος, τότε θα πρέπει να τον έχει δημιουργήσει ο Θεός, αλλιώς πώς υπαρχει;

Αν υπάρχει, πρέπει να του το επιτρέπει ο Θεός. Αλλιώς, σημαίνει, πως δέν μπορεί να τον εξοντώσει. Και τότε ο Θεός είναι ανίκανος, τότε δέν μπορείς να τον λες παντοδύναμο. Αν πάλι ο Θεός δημιούργησε το Διαβολο μη ξέροντας, ότι επρόκειτο να είναι ο Διάβολος, τότε δέν είναι παντογνώστης. Δημιούργησε το Διάβολο, μη ξέροντας, ότι ο Αδαμ θα φάει τον καρπό τού απαγορευμένου δέντρου!

Αν ο Διάβολος υπάρχει, τότε ο Θεός δέν μπορεί να είναι πανταχού παρών, γιατί τότε ποιός είναι παρών στο Διάβολο; Εκείνος δέν είναι πανταχού παρών - στην καρδιά τού Διαβόλου τουλάχιστον δέν είναι παρών. Αν είναι, τότε γιατί κατηγορούμε το φτωχό Διάβολο; Υπάρχει μιά συνωμοσία, μια κρυμμένη αρμονία.

Ο Θεός δέν μπορεί να λειτουργήσει μόνος του. Θα ήταν σαν να λειτουργούσε ο ηλεκτρισμός με μόνο το θετικό πόλο, χωρίς τον αρνητικό.

Έτσι, υπάρχει πολικότητα και επίσης υπάρχει ενότητα.

Ο Διάβολος ταιριάζει με το Θεό,
ο Θεός με το Διάβολο. ΓιΆ αυτό υπάρχει ο Διάβολος

Γιά το παιχνίδι υπάρχει η αντίθεση, αλλά κατά βάθος υπάρχει ενότητα. Αυτά τα δύο χρειάζονται, για να συνεχίζεται το παιχνίδι: αντίθεση κι ωστόσο αρμονία. Αν υπήρχε απόλυτη αρμονία, το παιχνίδι θα έπαυε να υπάρχει, γιατί με ποιόν θα το έπαιζε ο ένας; Κι αν υπήρχε απόλυτη διχόνοια, απόλυτη αντίθεση, απουσία αρμονίας, πάλι το παιχνίδι θα έπαυε να υπάρχει.

Η αρμονία είναι διχόνοια, η ενότητα είναι αντίθεση. Αυτό είναι το κλειδί όλων των μυστηρίων.

Υπάρχει μιά αρμονία στην καμπουριασμένη ράχη,
όπως τού τόξου και τής λύρας

Ο μουσικός παίζει με το δοξάρι και τη λύρα. Η αντίθεση είναι μόνο επιφανειακή. Στην επιφάνεια υπάρχει η σύγκρουση, η πάλη, η διχόνοια, όμως απΆ αυτήν γεννιέται υπέροχη μουσική. Η διχόνοια φέρνει τη συμφωνία.

Ζωή και θάνατος δέν είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Είσαι στη μέση, ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή. Τίποτα από τα δύο δέν είσαι. Μην κρεμιέσαι λοιπόν, από τη ζωή και μη φοβάσαι το θανατο. Είσαι η μουσική, που βγαίνει απΆ το δοξάρι και η λύρα. Είσαι η σύγκρουση και το σμίξιμο και η συγχώνευση και η αρμονία κι ό,τι πιο όμορφο γεννιέται απΆ αυτήν.

Μη διαλέγεις!

Αν διαλέξεις θα κάνεις λάθος. Αν διαλέξεις θα εξαρτηθείς από το ένα, θα ταυτιστείς με το ένα. Μη διαλέγεις!

¶φησε τη ζωή να ΅ναι το δοξάρι, άφησε το θάνατο να ΅ναι η λύρα και τότε θα ΅σαι εσύ η αρμονία, η κρυμμένη αρμονία!

Η κρυμμένη αρμονία είναι καλύτερη από τη φανερή.


Διαβάστε ακόμα στην «Ελεύθερη Έρευνα»:
Ο λόγος βρίσκεται μέσα στο Σύμπαν
(Η άχρονη κοσμοθέαση τού Ηράκλειτου
και το «αναποδογύρισμά» της στο ευαγγέλιο).


Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο
αποτελείται από αποσπάσματα
από το υπό κρίση βιβλίο.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29425 έγραψε...
Ο Osho δίνει τη δική του ερμηνεία για τον Ηράκλειτο, παρομοιάζοντας τον ουσιαστικά με τον Βούδα και τον Λάο Τσε και ισχυρίζεται ότι η διδασκαλία του είναι η συμπληρωματικότητα (κρυμμένη αρμονία).
Τελικά ο Ηράκλειτος είναι διαλεκτικός («Θέση»-«Αντίθεση»-«Σύνθεση») ή συμπληρωματικός ("τα αντίθετα είναι συμπληρωματικά");
Τα διασωζώμενα αποσπάσματα από τον Ηράκλειτο μάλλον δεν αποσαφηνίζουν με απόλυτο τρόπο την κατάσταση.
Εν συντομία για όποιον ενδιαφέρεται:
Τι είναι διαλεκτική:
http://el.wikipedia.org/wiki/Διαλεκτική
Τι εστί συμπληρωματικότητα:
http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3262
Τα άπαντα του Ηράκλειτου:
http://www.scribd.com/doc/44098404/Ηράκλειτος-¶παντα-με-σχόλια
02.08.2014, 12:51:19





Ανώνυμος 33374 έγραψε...
ΗΡΑΣ ΕΠΙΚΛΕΙΤΑ: ΛΟΓΟΣ =ΥΛΗΣ ΑΓΟΣ ΑΦΟΥ Η ΥΛΗ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΤΟ ΑΕΓΩ ΦΑΝΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΣΕ ΓΗΣ ΘΕΑΜΑ ΤΟ ΕΓΩ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΛΗΠΠΤΙΚΗΣ ΚΥΗΣΗΣ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΑΝΑΓΚΗ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ.
ΛΟΓΙΚΗ :Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΛΟΓΟ ΚΥΕΙ ΚΑΙ ΦΡΑΖΕΙ.
ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΣΤΟ ΟΡΙΟ ΦΩΤΟΣ ΠΑΡΑΣΤΕΚΑΔΙ ΠΟΥ ΕΦΡΑΣΕ ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΓΩΟ ΜΕΤΑΛΑΜΑ ΣΕ ΕΓΩΝΟΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΥΚΟΛΑ ΓΝΩΣΕΙΣ ΟΝΟΜΑΖΟΥΜΕ ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΕΡΔΟΥΣ ΚΕΡΔΕΜΠΟΡΑ ΒΛΑΣΤΗΣΗ ΑΛΛΑ ΒΛΑΣΤΕΜΑ ΤΟΥ ΝΟΣΤΟΠΟΡΕΜΑΤΟΣ ΣΚΟΠΙΜΟ.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ: ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ ΔΕΔΕΤΑΙ. ΤΙ ΕΙΠΕΣ;; ΚΑΛΗΝΥΚΤΑ.
09.04.2015, 07:03:49





Ανώνυμος 40433 έγραψε...

ΚΑΛΗΝΥΚΤΑ και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.
lol

25.12.2016, 14:21:42






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

8+5=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ
ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Διαβάστε περισσότερα
 
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...