Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ “ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ”
ΤΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ
ΤΩΝ ΑΒΒΑΣΙΔΩΝ


Kαι η αντεπίθεση
των ιμάμηδων


Έγραψε στις 21.03.2009 ο/η: Μίχος Κώστας

Επιστροφή

  O σπουδαίος Άραβας ιστορικός Ίμπν Χαλντούν γράφει, ότι «...οι μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι του Ισλάμ, αυτά τα παράσιτα της Ιστορίας, κάλυψαν τα γεγονότα των καιρών συγκεντρώνοντάς τα, καταγράφοντάς τα, αποθηκεύοντάς τα και αναμειγνύοντάς τα με ψεύδη, που τα φαντάστηκαν, και διακοσμώντας τα με εμβόλιμες ιστοριούλες και ανίσχυρες αναφορές, που συνέθεσαν οι ίδιοι και τοποθέτησαν στις σελίδες τους. Και απέκτησαν αυτά τα γραπτά πολλοί από τους μετέπειτα ιστορικούς και μας τα μετέφεραν όπως τα άκουσαν και δεν σχολίασαν τα αίτια των γεγονότων και των καταστάσεων και δεν πρόσεξαν, ούτε αρνήθηκαν τις αναπόδεικτες αναφορές, ούτε τις απέβαλαν, επειδή δεν ασχολήθηκαν με την επαλήθευσή τους (...)».


     Επικράτησε λοιπόν στην Ανατολή ένα θρησκευτικό ρεύμα, ο Ισλαμισμός, που κατάφερε να προκαλέσει στον λεγόμενο «Αραβικό Διαφωτισμό» την εκτροπή, που είχε προξενήσει νωρίτερα ένα συγγενικό του θρησκευτικό ρεύμα, ο Χριστιανισμός, στον «Ελληνικό Διαφωτισμό». Ο καθηγητής Χ. Μπαντάουη γράφει, ότι «...σπουδαίο ρόλο στην διαγραφή του πολιτισμού του προϊσλαμικού αραβικού παρελθόντος έπαιξε το καταστροφικό ιερό μένος των μουσουλμάνων, που έσβησε ο,τι μη ισλαμικό στοιχείο.» Το ίδιο ακριβώς επέτυχε το «καταστροφικό μένος» των χριστιανών, οι οποίοι συστηματικά και δια της βίας ως «Βυζαντινοί» εξαφάνισαν τον Ελληνικό Πολιτισμό για 1.000 τουλάχιστον χρόνια.


Εκκλησία του δήμου,

χριστιανική εκκλησία και ισλαμικό τζαμί

  Όπως η ελληνική «Εκκλησία του δήμου» μετατράπηκε από θεσμός συνάντησης των πολιτών για την επίλυση των προβλημάτων της πόλης τους σε «ναό του Θεού» από τους χριστιανούς, έτσι και το αντίστοιχο όργανο των Αράβων Αλ-Μάλαα – «όμιλος» μετατράπηκε από κοινοτική αρχή σε χώρο θρησκευτικού προσανατολισμού, δηλαδή σε ισλαμικό ναό- τζαμί. (Αραβιστί, μασντζίντ, που έχει την έννοια της εκκλησίας, όπως την αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες, δηλαδή τόπος συνέλευσης – διαλόγου και όχι λατρείας. Βέβαια τόσο η χριστιανική εκκλησία όσο και το μουσουλμανικό τζαμί-Μασντζίντ από χώροι «συζήτησης» μετατράπηκαν σε χώρους «διαμόρφωσης καταστροφικών εγκεφάλων».)


Αραβική μετάφραση του Γαληνού. (Χ. Μπαντάουη, «Εισαγωγή στην Ιστορία του Ισλαμικού Κόσμου», εκδ. «Βάνιας», Θεσσαλονίκη 2003.)


  Στην ισλαμική παράδοση αναφέρεται, ότι ο Μωάμεθ «άφησε την καμήλα του, για να διαλέξει αυτή τον τόπο, που θα καταλύσει». Στον τόπο, που σταμάτησε η καμήλα του Μωάμεθ, χτίστηκε το Αλ-Μασντζίντ Αλ-Ναμπάουι (=το πρώτο τζαμί) του Ισλάμ στον κόσμο το 622 μ.Χ. Αυτό το πρώτο τζαμί στη Μεδίνα ήταν ένα απλό κτήριο με ξύλινη στέγη και με έναν μεγάλο λίθο εντός, που όριζε την αλ-κίμπλα (=την κατεύθυνση) της προσευχής προς την Ιερουσαλήμ αρχικά και προς τη Μέκκα αργότερα. Στην αυλή του τζαμιού οι μουσουλμάνοι συζητούσαν τα ζητήματα της θρησκευτικής τους κοινότητας, της λεγομένης «Ούμμα».


    Κατά το προσκύνημά τους οι μουσουλμάνοι περιφέρονται- σε ανάμνηση της εποχής της αγνοίας (Αλ-Τζαχιλίνα) - επτά φορές γύρω από το λίθινο μνημείο. Για να κατανοήσουμε πόσο παράλογη είναι και αυτή η αντιλήψη περί θείου και αντίθετη προς την ανάπτυξη της επιστημονικής σκέψης, αρκεί να πούμε, ότι η περιφορά των ανθρώπων γύρω από τον λίθο συμβολίζει την κίνηση του Ηλίου γύρω από την Γη.

    

     Κατόπιν προσκυνούν τη Μαύρη Πέτρα (Αλ-Χάτζαρ Αλ-Άσουαντ), που σύμφωνα με την παράδοση ήταν το τελευταίο κατάλοιπο ενός ναού, που είχε ανεγείρει ο Αβραάμ, για να ευχαριστήσει το Θεό, που τον απάλλαξε από την υποχρέωση να θυσιάσει το γιό του Ισμαήλ, που τον είχε αποκτήσει με την σκλάβα του την Άγαρ (γι’ αυτό και πολλοί Βυζαντινοί χρονικογράφοι αποκαλούν τους μουσουλμάνους «Ισμαηλίτες» η «Αγαρινούς»). Οι Εβραίοι αντίθετα, που είναι και οι γεννήτορες αυτών των μύθων, θεωρούν, πως αυτός, που επρόκειτο να θυσιαστεί, ήταν ο Ισαάκ, ο γυιός της Σάρας («Γένεσις», κεφ.16).


    Ο όρος Άλγεβρα είναι απόδοση του αραβικού al- jabr, που αποτελούσε τμήμα του πλήρους τίτλου του έργου «Αl-Kitāb al-mukhtaşar fī hisāb al-jabr wa-l-muqābala»Συνοπτικό βιβλίο υπολογισμών με συμπλήρωση και εξίσωση» - βασισμένο στα «Στοιχεία» του Ευκλείδη) του μεγάλου Άραβα μαθηματικού του θ΄ αι. μ.Χ., Muhammad  ibn Mūsā al-Khwārizmī, που θεωρείται από τους δυτικούς ως ο πατέρας της Άλγεβρας μαζί με τον Διόφαντο.

     Με τον όρο aljabr επικράτησε να χαρακτηρίζονται στα Αραβικά και μεταγενέστερα έργα, που αναφέρονταν στο ίδιο θέμα, κι έτσι βαθμηδόν γενικεύτηκε ως όρος της Μαθηματικής επιστήμης.

     O όρος αλγόριθμος επίσης προέρχεται από το όνομα του ίδιου Άραβα επιστήμονα (al-Khwārizmī, εκλατινισμένο). Αριστερά εικονίζεται ο  Muhammad ibn Mūsā al-Khwārizmī σε επετειακό γραμματόσημο για τα 1.200 χρόνια από τη γέννησή του και δεξιά σελίδα από το έργο του.


Οι χαλίφηδες

και η συμβολή τους στην ανάπτυξη της Επιστήμης

  Η δυναστεία των Ομαϋαδών ανατράπηκε από αυτή των Αβασσιδών. Τότε μπήκαν οι βάσεις για την ανάπτυξη του πολιτισμού της Βαγδάτης και των Χιλίων και μιας Νυκτών (Αλφ Λέλα ουά Λέλα) και των βιβλιοθηκών, με όλα τα «Κούτουμπ Αλ Φαλσάφα ουά Αλ –Ιμ Αλ – Γιουναάνι» (τα σωζόμενα ελληνικά έργα της Φιλοσοφίας και της Επιστήμης των Ελλήνων).


     Ο διασημότερος Αββασίδης χαλίφης ήταν ο Χαρούν αλ Ρασίντ (786-809). Με αυτόν άρχισε η Αναγέννηση στην Βαγδάτη. Ο ίδιος ο Ρασίντ έγινε προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Αυτή η εποχή χαρακτηρίστηκε ως ο αλ- Καρν αλ- Δάχαμπι («Χρυσός Αιώνας» κατά μίμηση του ελληνικού Χρυσού Αιώνα) του Μουσουλμανικού Κόσμου. Τον χαλίφη Αλ-Μουτάσιμ διαδέχθηκε ο Αλ-Ουάαθικ (842-847), η μητέρα του οποίου ήταν Ελληνίδα (Ρουμία). Από αυτή την Ελληνίδα μάνα προήλθαν όλοι οι επόμενοι χαλίφηδες, δηλαδή ο χαλίφης Αλ-Μουταουάκκιλ (847-861) και κατά σειρά οι: Αλ-Μουντάσερ (861-862), Αλ-Μουστάιν (862-866), Αλ-Μουετάζ (866-869), Αλ-Μουχτάντι (869-870). Την εποχή μάλιστα, που κυβερνούσε ο Αλ-Μουχτάντι, πέθανε (870) ο κορυφαίος μουσουλμάνος φιλόσοφος Γιακούμπ Ίμπν Ις (χ) ακ Αλ-Κίνντι.


     Το χαλιφάτο του Αλ-Ρασίντ αναδείχθηκε σε κράτος – προστάτη των γραμμάτων και των τεχνών. Πλήθος διωγμένων Ελλήνων φιλοσόφων έτρεχαν να ζητήσουν «πολιτικό άσυλο» εξ αιτίας των διωγμών, που δεχόντουσαν από την βυζαντινή θεοκρατία.


     Στην αυλή του χαλίφη αναπτύχθηκε η φιλολογική κριτική, η Φιλοσοφία (αλ-Φαλσάφα), η Ποίηση, η Ιατρική, που στηρίχθηκε στην ελληνική Ιατρική (αλ-Τεμπ αλ- Γιουνάανι), τα Μαθηματικά (αλ-Ριγιαάντι-γιαάτ-αλ-Λογαριτμιγιαάτ-αλ-Χισαάμπ) και η Αστρονομία. Στον πολιτιστικό αυτό θρίαμβο συμμετείχαν όλες οι μεγάλες πόλεις του χαλιφάτου, όπως η Μεδίνα, η Μέκκα, η Βασσόρα και η Τζουντισαπούρ, η οποία αποτελούσε τον τόπο συγκέντρωσης και απονομής ασύλου για επιστήμονες ανεξαρτήτως της θρησκευτικής πεποιθήσεώς τους.









Πλείστα αρχαία ελληνικά συγγράμματα σώθηκαν από αραβικές και μόνον μεταφράσεις την εποχή, που στο Βυζάντιο η Ελληνική Επιστήμη είχε κηρυχθεί υπό διωγμόν.

Στο εικονιζόμενο βιβλίο του Ευάγγελου Σταμάτη περιέχονται 15 θεωρήματα του Αρχιμήδη, που δεν σώθηκαν στην Ελληνική, αλλά στην Αραβική, εκ της οποίας μεταφράστηκαν στην Λατινική και πρωτοεκδόθηκαν στο Λονδίνο το 1659.

    

  Οι μη αραβικής καταγωγής κατακτημένοι λαοί όπως ήταν οι Πέρσες, οι Σύριοι, οι Φοίνικες, οι Παλαιστίνιοι, οι Εβραίοι και πολλοί άλλοι, που δεν είχαν εξισλαμιστεί και ήταν γνωστοί ως άχλ αλ-Δίμμα (δηλ. οι προστατευόμενοι από την ισλαμική εξουσία), επιδόθηκαν συστηματικά στην μετάφραση των φιλοσοφικών και ιατρικών κειμένων του κλασικού Ελληνικού Πολιτισμού από τα Ελληνικά και τα Συριακά στην Αραβική Γλώσσα.


    Η κλασική Ελληνική Σκέψη και οι επιστήμονες υιοθετήθηκαν, για να καλύψουν το πολιτισμικό κενό του αραβικού ισλαμικού παρελθόντος, και έγιναν βάση για τον πολιτισμό, που εξυπηρετούσε τις νέες συνθήκες. Οι διανοούμενοι και οι επιστήμονες, που έρχονταν σε ρήξη με την βυζαντινή εξουσία, εύρισκαν καταφύγιο στην Βαγδάτη.

    

    Στην αυλή των Αββασιδών επανεμφανίστηκαν τα καθαρά Μαθηματικά και το σύμβολο του μηδέν (Αλ-Σίφρ), αγαπήθηκε η Ελληνική Φιλοσοφία (Αλ-Φαλσάφα Αλ-Γιουναανίυα) και αναπτύχθηκε ο σεβασμός για τον επιστήμονα. Έλληνες, Σύριοι και Πέρσες διανοούμενοι εργάστηκαν, για να ξαναστηθεί η κυνηγημένη Ελληνική Σκέψη (Αλ-Φέκρ Αλ-Γιουνάανι) και με την βοήθεια της Αραβικής Γλώσσας να μεταφερθεί μέχρι την Ιβηρική-Ισπανία (σημ. όπου ιδρύθηκε το πρώτο μεγάλο αραβικό πανεπιστήμιο) και απ’ εκεί να εισέλθει στη θεοκρατούμενη μεσαιωνική Δυτική Ευρώπη, διαταράσσοντας την «θεϊκή τάξη» και φέρνοντας απειλητικά την γνωστή σε όλους Αναγέννηση.


     Η αυτοκρατορία διοικείται από τον Ιρανό βεζύρη και τους υπουργούς του κοσμικά και όχι θεοκρατικά. Έτσι με τη στήριξη κοσμικών στελεχών υπάρχει ελεύθερο πεδίο για την ανάπτυξη της Επιστήμης. Η Βαγδάτη απόκτησε το ρόλο της πάλαι ποτέ ελληνιστικής Αλεξάνδρειας.


    Η παράδοση αναφέρει, ότι ο χαλίφης Αλ Μααμούν αγόρασε τα ελληνικά βιβλία πληρώνοντας το βάρος τους σε χρυσάφι και ότι στα όνειρά του συζητούσε με τον Αριστοτέλη και τον ελληνικής καταγωγής βεζύρη Φαρμακίδη, που επανίδρυσε το Αραβοϊσλαμικό Κράτος.

 


Στον Αβερρόη (ιβ΄ αι.) οφείλεται η διάσωση ιδεών και πολλών γραπτών της αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ο Αβερρόης αρνιόταν την αθανασία της ψυχής και το υπερπέραν. Η φιλοσοφία του έχει τις αρχές της στη μελέτη της Αριστοτελικής Φιλοσοφίας. Οι φιλοσοφικές του θεωρίες καταδικάστηκαν και από την μουσουλμανική και από τη χριστιανική θρησκεία, έγιναν όμως αντικείμενο μεγάλου ενδιαφέροντος κι άσκησαν βαθειά επίδραση σε όλη την Ευρώπη.


  


Ο ορθολογισμός στην Αραβική Επιστήμη

  Οι μουσουλμάνοι διανοούμενοι αποδέχθηκαν, ότι ο ορθολογισμός ήταν η υψηλότερη μορφή θρησκείας, και θέλησαν να συσχετίσουν τις πιο υψηλές ιδέες του ελληνικού ορθολογισμού με το Κοράνιο. Ο Αριστοτέλης (αραβιστί Αρίστο η και Αριτοταλής) και ο Πλωτίνος (αραβιστί Αφλοτίν), όταν αναφέρονταν στο υπέρτατο ον, μιλούσαν για μια αρχική αιτία, αλλά δεν είχαν ως ακροατήριο τους μουσουλμάνους, οι οποίοι ήθελαν να χρησιμοποιούν στην διδασκαλία τους τον Αλλάχ, ένα θεό διαφορετικό από αυτόν των φιλοσόφων. Ο θεός των φιλοσόφων (Αλ-Φαλάασιφα) αδιαφορούσε για όσα συνέβαιναν στη Γη, δεν πρότεινε κάποιο τρόπο, για να ζουν οι άνθρωποι, και δεν σκεφτόταν να κρίνει έναν κόσμο, στη διαμόρφωση του οποίου δεν είχε πάρει μέρος. Έδειχναν λοιπόν, ότι η ιστορία της «τελικής κρίσης» και των υπολοίπων βιβλικών δογμάτων ήταν μια αυταπάτη, αφού δεν ακολουθεί κάποιο σχέδιο. Ο αλ-ζαμάαν (δηλ. ο χρόνος) δεν έχει διαστάσεις, και το Σύμπαν (Αλ-κάουν = χάος) απορρέει από την πρώτη αιτία του (αλ-ίλλα αλ-ούλαα). Η πρώτη προσωπική εργασία του Αλ-Κίνντι στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου στη «Λογική» του Αριστοτέλη και αφορούσε στην ύπαρξη του «πρώτου κινούντος», που δημιούργησε το Σύμπαν.


     Τη μουσουλμανική Φιλοσοφία (Αλ-Φαλσάφα Αλ-Ισλάαμυα) όμως εδραίωσε ο Άμπου Νασρ Αλ-Φαράμπι, ο οποίος κατά τα πλατωνικά πρότυπα θεωρούσε, ότι ήταν καθήκον του φιλοσόφου να παρεμβαίνει στα πολιτικά πράγματα και ότι, για να προοδεύσει η Ισλαμική κοινωνία, θα έπρεπε να οικοδομηθεί η ορθολογική κοινωνία, αυτή δηλαδή που ονειρεύονταν ο Πλάτων (Α{ι}φλάατον) και ο Αριστοτέλης.


     Οι Άραβες γιατροί εμπνεύστηκαν από την ελληνική παράδοση του Ιπποκράτη και του Γαληνού.


  


Αραβίδα  και χριστιανή μοναχή φορώντας την μπούργκα του Ισλαμισμού και την μαντήλα του Χριστιανισμού.


Η εκτροπή του Ορθού Λόγου από τους ιμάμηδες

  Με τον θάνατο του 11ου ιμάμη (874), που ουσιαστικά ήταν ο θρησκευτικός καθοδηγητής των Σιιτών, τέθηκαν οι βάσεις για την δημιουργία μιας ισλαμικής μυθολογίας, βάσει της οποίας ο «Δωδέκατος Ιμάμης» είχε περιπέσει σε αλ-φανάα (σημ. λέξη που προήλθε από την ρίζα του ελληνικού ρήματος «φαίνομαι» και σε μετάφραση σημαίνει «αφάνεια») και θα επέστρεφε κάποτε μετά από καιρό, για να εγκαταστήσει μια νέα εποχή πάνω στη Γη.


     Ο Αλ-Φαράμπι ισχυριζόταν, ότι το Ισλάμ τόνιζε ιδιαίτερα τη σημασία του αλ-Νααμούς και των Κανούν (δηλ. του Νόμου και των Κανόνων: είναι φανερό, ότι οι λέξεις προήλθαν από τις εννοιολογικά αντίστοιχες ελληνικές). Μέσα στον Ισλαμικό Κόσμο δικαιολογούσε τη σιιτική λατρεία για τον Κρυμμένο Δωδέκατο Ιμάμη (σημ. Ο Δωδέκατος Ιμάμης εφευρέθηκε προφανώς από τους μύστες των Σιιτών, οι οποίοι στηρίζονταν στην σημειολογία των 12 ολυμπίων θεών και των 12 χριστιανών αποστόλων, επειδή έβλεπε σ’ αυτήν τον «παιδευτικό της ρόλο», δηλαδή να προετοιμάσει τους κοινούς μουσουλμάνους, ώστε να ζήσουν σε μια κοινωνία κυβερνώμενη από έναν φιλόσοφο – βασιλέα επί τη βάσει της ορθολογικής σκέψης, μία αρχή που σαφώς διατυπώθηκε από τον Πλάτωνα, ο οποίος πίστευε, ότι όπως το σώμα καθοδηγείται από το πνεύμα, έτσι και το κοινωνικό σύνολο πρέπει να καθοδηγείται από τους φιλοσόφους, που αποτελούν την πραγματική αριστοκρατία.


    Ο Πλάτων –θύμιζε ο Αλ-Φαράμπι– δίδασκε, ότι η κοινωνία της ιδανικής πολιτείας (αλ-Μαντίνα αλ-Φααντίλα) χρειαζόταν να πιστεύει, πως οι νόμοι είναι θεόπνευστοι, για να τους σέβεται. Κάτι αντίστοιχο θεωρούσε ο Αλ-Φαράμπι, πως έκανε και ο Μωάμεθ, ο οποίος προσκόμιζε έναν θείο νόμο, τον οποίον – για όσους τον παρέβαιναν-συνώδευαν θεϊκές τιμωρίες. Από εδώ και πέρα ξεκινά η αντιστροφή της πορείας του Αραβικού Ορθολογισμού. Για χάρη των λαϊκών μαζών, που «δεν δύνανται να κυβερνηθούν ορθολογικά», οι Άραβες παραχώρησαν την κοσμική εξουσία στα χέρια των θρησκευτικών ηγετών.

     

     Γι’ αυτό το λόγο το Κοράνιο φοβερίζει τους πιστούς με την Κόλαση, όμως αυτές οι απειλητικές γραφές χρειάζονται μόνο, για να πείσουν τους αδαείς (αλ-Τζουχαλάα και αλ-Χαμκάα). Ο Αλ-Φαράμπι έθεσε τη θρησκεία στην υπηρεσία της πολιτικής και έκανε τη θεολογία κλάδο της πολιτικής επιστήμης.



Οι Εβραίοι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης θεωρούνται προφήτες κι άγιοι τόσο από τους χριστιανούς όσο κι από τους μωαμεθανούς. Δεν είναι μόνον πολλά από τα σύγχρονα χριστιανικά ονόματα Εβραίων προφητών, αλλά και πολλά από τα μουσουλμανικά (όπως π.χ. Ιμπραήμ από το Αβραάμ, Γιουσούφ από το Ιωσήφ, Σουλεϊμάν από το Σολομών κ.α.) Στην φωτογραφία το ραβδί του προφήτη –για Ιουδαίους, χριστιανούς και μουσουλμάνους– Μωυσή, όπως εκτίθεται στο τμήμα ιερών αντικείμενων του Μουσείου Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης.


Ομοιότητες στην εδραίωση Χριστιανισμού-Μουσουλμανισμού

  Οι ομοιότητες, που παρουσιάζονται στην εμφάνιση, στην ανάδειξη και στην εξάπλωση της ισλαμικής και της χριστιανικής θρησκείας είναι σαφείς:

     1. Eμφάνιση ενός «προφήτη» με εβραϊκό τρόπο σκέπτεσθαι. Τόσο ο Μωάμεθ ήταν έμπορος στην Ιερουσαλήμ, αλλά και στην Μεδίνα είχε στενές επάφες με εμπόρους-κατηχητές Εβραίους, όσο και ο Χριστός στην Ιουδαία είχε Εβραίους «προδρόμους».

     2. Τόσο ο Χριστός όσο και ο Μωάμεθ εμφανίζονται από τις θρησκείες που ίδρυσαν ως απόγονοι του Αβραάμ.

     3. Τα καθήκοντα ενός καλού μουσουλμάνου συμπίπτουν απόλυτα με αυτά ενός καλού χριστιανού:

        α) Προσευχή (σάλατ).

        β) Ελεημοσύνη (ζάκατ).

          γ) Νηστεία (σάουμ- υπάρχουν πολλές διαδικαστικές ομοιότητες ανάμεσα στις νηστείες, που ακολουθούν οι μουσουλμάνοι στο «Ραμαζάνι», οι χριστιανοί την «Τεσσαρακοστή» και οι Εβραίοι την Ημέρα του «Εξιλασμού»).

          δ) Ομολογία πίστης (αάχαντα).

        ε) Προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (Χάτζ) (εξ ου και το συνθετικό των ονομάτων Χατζής).

     4. Τόσο ο Μωάμεθ, όσο και ο Χριστός είχαν την ίδια τύχη μετά τον θάνατό τους (Κοίμηση - Αναλήψη στους Ουρανούς).

     5. Καὶ ο Χριστιανισμός διαιρέθηκε σε δύο μεγάλα στρατόπεδα (σημ. Καθολικοί και Ορθόδοξοι) και ο Ισλαμισμός (σημ. Σιίτες και Σουννίτες), ενώ παρουσιάσθηκαν με τον καιρό και πλήθος άλλων αιρέσεων, που αλληλοκατηγορούνται για παραποίηση των λεγομένων τόσο του Χριστού όσο και του Μωάμεθ.

     6. Το Κοράνι είναι ο Λόγος του Θεού, που αποκαλύφθηκε στην Αραβική Γλώσσα, ενώ τα Ευαγγέλια είναι ο Λόγος του Θεού, που αποκαλύφθηκε στην Ελληνική Γλώσσα.

     7. Τόσο ο Χριστιανισμός όσο και ο Μουσουλμανισμός, ενώ ξεκινούν την ιστορική τους πορεία ως θρησκείες «χαμηλών τόνων», στην συνέχεια μετατρέπονται σε σκληρές οργανωμένες εξουσίες, που εξαπλώνονται δια της βίας. Έτσι εμφανίσθηκε το Ισλάμ στους κόλπους του Αραβικού Κόσμου, για να καθυποτάξει έναν περήφανο και δραστήριο επιστημονικά λαό, πάνω στη στιγμή που πήγε να αντλήσει «Ελληνικό ύδωρ». Ο όρος «καθυποτάξει» είναι ακριβής, επειδή η λέξη «Ισλάμ» σημαίνει ετυμολογικά «ευσεβής υποταγή στο θέλημα του Θεού» και παράγεται από το αραβικό ρήμα «σέλαμα», που σημαίνει «σώζομαι-ειρηνεύω» (salom = ειρήνη στα Εβραϊκά, εξ ου Σολομών η εξελληνισμένα Ειρηναίος). Από εκεί προέρχεται και ο γνωστός μουσουλμανικός χαιρετισμός «σελάμιν αλέικιουμ», που δεν είναι άλλος από τον χριστιανικό χαιρετισμό «Ειρήνη υμίν».



 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή




ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

6+1=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...