Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλΆ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, διΆ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το Ά21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΠΛΑΣΤΟΣ
Ο “ΘΡΗΝΟΣ
ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ”


Γράφτηκε μόλις τον 19ο αιώνα!

Όπως και δήθεν κλέφτικα τραγούδια,
που έχουν όμως γραφεί δεκαετίες μετά το ΅21,
για την εμπέδωση εθνικοθρησκευτικής συνείδησης
και την καλλιέργεια μεγαλοϊδεατισμού


Έγραψε στις 24.05.2013 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

Σύμφωνα με αυτά, που μαθαίνουμε στα σχολεία, τα κλέφτικα τραγούδια, τα δημώδη άσματα κ.ά. δημιουργήθηκαν από άγνωστους ποιητές - απλούς ανθρώπους τού λαού αντανακλώντας συναισθήματα και πόθους τής Ρωμιοσύνης εκείνης τής εποχής, έφτασαν δε ως τις μέρες μας μεταδιδόμενα από στόμα σε στόμα.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό ισχύει μόνο για τα απλά τραγούδια τής καθημερινής ζωής. Πολλά ιστορικά δημοτικά τραγούδια, που διδασκόμαστε, είναι πλαστά. Πρόκειται για τα τραγούδια, που περιγράφουν ιδεώδη και υψηλά ιδανικά με πολιτικο-εθνικο-θρησκευτικό χαρακτήρα. Αυτά, δέν γράφτηκαν από απλούς ανθρώπους, αλλά από επώνυμους λόγιους κι όχι κατά την εποχή, που αναφέρονται, αλλά πολλές δεκαετίες ή ακόμα και αιώνες -σε ορισμένες περιπτώσεις- αργότερα.

Δέν έφτασαν ως εμάς από στόμα σε στόμα, αλλά επειδή έχουν συμπεριληφθεί στη διδακτέα ύλη των σχολικών βιβλίων, όπου παρουσιάζονται ως αυθεντικά. Επίσης, δέν έχουν σκοπό να περιγράψουν τα συναισθήματα τής Ρωμιοσύνης, αλλά ακριβώς το αντίθετο: Να χειραγωγήσουν τους ρωμιούς, να τους κάνουν να πιστεύουν δηλαδή, ότι αυτά ήταν διαχρονικά τα συναισθήματά τους εμπεδώνοντας έτσι στο ετερόκλητο πλήθος επήλυδων στον ελλαδικό χώρο (αρβανίτες, βλάχους κ.λπ.) εθνικοθρησκευτική συνείδηση και καλλιεργώντας τους παράλληλα, μεγαλοϊδεατικά οράματα.

Στο άρθρο αυτό θα ασχοληθούμε με δυο χαρακτηριστικές περιπτώσεις τέτοιων  τραγουδιών:
  • Με ένα γνωστό, δήθεν παραδοσιακό τραγούδι, που απηχεί υποτίθεται τη θλίψη των ρωμιών για την άλωση τής Κωνσταντινούπολης. Πρόκειται για τον πολυδιαφημισμένο «Θρήνο τής άλωσης» (πάλι με χρόνους με καιρούς...), που δέν γράφτηκε όμως, την εποχή τής άλωσης, αλλά εκατονταετίες αργότερα, τον 19ο αιώνα.
  • Με το κλέφτικο «Ο αποχαιρετισμός τού κλέφτη» (μάνα, σου λέω, δέν μπορώ τους τούρκους να δουλεύω...), όπου παρουσιάζεται ένας κλέφτης να μήν αντέχει δήθεν τούς τούρκους και να παίρνει τα βουνά. Το τραγούδι αυτό δέν γράφτηκε από κάποιον ανώνυμο τής Τουρκοκρατίας, αλλά από τον διακεκριμένο λόγιο, Παύλο Λάμπρο, αρκετές δεκαετίες μετά το ΅21.

Πλαστός
και μεταχρονολογημένος θρήνος

Στον πρώτο αιώνα τής Τουρκοκρατίας δέν σημειώθηκε καμμιά πνευματική κίνηση στη Βαλκανική και την κυρίως Ελλάδα. Όλα όσα γράφτηκαν γύρω από τις λαϊκές παραδόσεις για τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» και το πάρσιμο τής
Πόλης δέν έχουν ιστορική βάση. Βέβαια, το πέσιμο τής αύτοκρατορίας έκανε μεγάλη εντύπωση, δέν εκδηλώθηκε όμως, κανένας εθνισμός με απόχρωση ελληνική.

Οι παραδόσεις λοιπόν, που συγκεντρώθηκαν απΆ τον σημαντικότερο λαογράφο τού περασμένου αιώνα, Νικόλαο Πολίτη (1852-1921), γύρω στο πάρσιμο τής Πόλης δέν έχουν την αφετηρία τους στο 15ο αιώνα.

Εξ άλλου, η μεγάλη πλειοψηφία τού λαού τής Βαλκανικής μισούσε τους Παλαιολόγους και τους λατινόφρονες. Δέν ήταν γιΆ αυτό δυνατό να σχηματιστούν παραδόσεις τιμητικές για τον Παλαιολόγο. Αυτές καλλιεργήθηκαν στο εξωτερικό (Ιταλία) και στα νησιά τού Αιγαίου, που  τα κατείχαν οι λατίνοι.

Επί πλέον, στις παραδόσεις για το «Μαρμαρωμένο Βασιλιά», που στην αρχή αρχή είχαν θρησκευτικό περιεχόμενο και όχι πολιτικο-εθνικό, γίνεται λόγος όχι για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, αλλά για τον πρώτο βασιλιά τής Πόλης, τον Κωνσταντίνο, τον υποστηρικτή τού χριστιανισμού.

Ύστερα από το 1821, μαζί με την καλλιέργεια τής Μεγάλης Ιδέας, παράλληλα καλλιεργήθηκαν και οι παραδόσεις για τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» και πήραν πολιτικο-εθνικές μορφές.

ΣΆ αυτά μπορεί κανείς να ρωτήσει: Στα σχολεία μάς μάθανε, πως «ευθύς μετά την άλωση» κάποιος ποιητής σύνταξε ένα «θρήνο» για την Πόλη, που τελειώνει: «πάλε με χρόνια με καιρούς, πάλε δικά μας θάναι».

Την πρώτη απάντηση, που έχουμε να δώσουμε στο παραπάνω ερώτημα είναι, ότι ο τελευταίος στίχος τού «θρήνου» παραποιήθηκε στα χρόνια μας: Το τραγούδι, στην παλαιότερη μορφή του τελείωνε έτσι: «πάλε με χρόνους και καιρούς, πάλε δικά σου είναι».

Το τραγούδι αυτό, δέν είναι τόσο παληό, όπως παραδέχονται οι πιο πολλοί. (Βλ. Γ. Κορδάτου: «Νεοελληνική Πολιτική Ιστορία», Αθήνα, 1925, Α', σ. 22-23 και τού ίδιου: «Ο θρήνος τής Αγιάς Σοφιάς και η εθνική συνείδηση των
ελλήνων», πρώτο άρθρο και «Ο θρήνος τής Πόλης και η γένεσή του», δεύτερο άρθρο στη «Νέα Επιθεώρηση», έτ. Α΄, 1928, σ. 268 και 344 και πέρα). Πριν όμως πούμε, γιατί δέν είναι παληό και γιατί το θεωρούμε πλαστό, το αντιγράφουμε παρακάτω, όπως δημοσιεύτηκε από τον Ν. Πολίτη:

Σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά το μέγα Μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπανα και παπάς, κάθε πάπας και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο Πατριάρχης,
κι απΆ την πολλή την ψαλμωδιά εσειόντανε οι κολόνναις.
Να μπούναι στό χερουββικό και νάβγη ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απΆ αρχαγγέλου στόμα.

«Πάψετε το χερουββικό κι ας χαμηλώσουν τ' άγια,
παππάδες πάρτε τα γΆ ιερά, και σείς κεριά σβηστήτε,
γιατί είναι θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει.

ΜονΆ στείλτε λόγο στη Φραγκιά νάρτουνε τρία καράβια,
τόνα να πάρει το σταυρό και τάλλο το Βαγγέλιο,
το τρίτο, το καλύτερο, την άγια Τράπεζά μας,
μή μάς την πάρουν τα σκυλιά και μάς τη μαγαρίσουν».

Η Δέσποινα ταράχτηκε, κΆ εδάκρυσαν οι εἰκόνες.
«Σώπασε, κυρά Δέσποινα, και μή πολυδακρύζεις»,
πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά σας είναι».

Ν. Πολίτη: «Εκλογαί από τα τραγούδια
τού ελληνικού λαού», Αθήνα, 1925, σ. 4

Ο Πολίτης όμως, δέν τό αντέγραψε πιστά από το κείμενο τού Φωριέλ (γάλλος συλλέκτης δημοτικών τραγουδιών), αλλά το άλλαξε σε μερικά σημεία, γιατί, όπως πρωτοδημοσιεύτηκε τό 1828, δέν τού φαινόταν γνήσιο. (Βλ. Γιάνη Κορδάτου: «Μεγάλη Ιστορία τής Ελλάδας», τ. IΧ, 1453-1821), κεφ. «Εισαγωγή»).

Μα και οι «διορθώσεις» τού Πολίτη δέν ήταν ικανοποιητικές. Όταν μάλιστα γράφτηκε από τον ιστορικό Γιάνη Κορδάτο, πως το τραγούδι πλάστηκε στις παραμονές τού ΄21 ή και αργότερα, άρχισαν οι θεωρητικοί τής Ρωμιοσύνης να το ξαναδιορθώνουν. Πρώτος και καλύτερος μάστορας σΆ αυτή τη δουλειά ήταν ο καθηγητής Γ. Αποστολάκης: Από τη μιά μεριά κατέκρινε τό Ν. Πολίτη, γιατί με τις συμπληρώσεις και διορθώσεις του «χάλασε» το τραγούδι, από την άλλη έβαλε κι αυτός χέρι στο κείμενο και το «αποκατάστησε» έτσι:
Το ψέμα τού «Θρήνου τής άλωσης»
εξακολουθεί να προπαγανδίζεται
στις μέρες μας εκτός από τα σχολεία
και από σύγχρονους ρωμιούς
πολιτικάντηδες, καλόγερους
κ.λπ.ταγούς τής Ρωμιοσύνης.
 
Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα ΅πουράνια,
σημαίνει κ' η Αγιά Σοφιά, τό μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα, μ' εξηνταδυό καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπάς, κάθε παπάς και διάκος.

Σιμά να βγούν τα άγια κι ο Βασιλιάς τού κόσμου,
φωνή τους ήρθΆ εξ ουρανού αγγέλων απΆ το στόμα:
«ΑφήτΆ αυτήν την ψαλμουδιάν, να χαμηλώσουν τΆ άγια
και στείλτε λόγον στην Φραγκιάν, να έρθουν να τα πιάσουν,
να πάρουν τον χρυσόν σταυρόν και τ' άγιον Ευαγγέλιον,
και την αγίαν Τράπεζαν, να μήν την αμολύνουν».

Σάν τΆ άκουσεν η Δέσποινα, δακρύζουν οι εικόνες.
«Σώπα Κυρία Δέσποινα, μήν κλαίεις, μή δακρύζεις,
πάλε με χρόνους, με καιρούς, πάλε δικά σου είναι».


Γ. Αποστολάκη, «Το τραγούδι
τής Αγιάς Σοφιάς», Θεσσαλονίκη, 1939

Όσες προσθαφαιρέσεις κι αν κάνουν οι ρωμιοί λόγιοι, δέν θα μπορέσουν να κρύψουν την πλαστότητά του. Πρώτα πρώτα η γλωσσική του μορφή δείχνει, πως φτιάχτηκε στις αρχές τού 19ου αιώνα. Η τυχόν αντίρρηση, πως μόνο η γλωσσική του μορφή άλλαξε, γιατί το τραγουδούσε ο λαός και το προσάρμοσε στην ομιλούμενη λαλιά δέν στέκει, γιατί κανένας παληός δέν το αναφέρει.

1. Αν ήταν γνωστό πριν τον 19ο αιώνα, κάποιος χρονογράφος θα το μνημόνευε.

2. Ορθόδοξος ποτέ δέν θα ΅βαζε στο στόμα του το στίχο «στείλτε λόγο στη Φραγκιά να ΅ρθουν να πάρουν τα ¶για». Οι ορθόδοξοι μισούσαν τους φράγκους πιο πολύ από τους τούρκους. Εξόν από τις γνωστές ιστορικές πηγές,  που λένε, πως οι ορθόδοξοι μισούσαν τους φράγκους, υπάρχουν και οι παραδόσεις, που το επιβεβαιώνουν. (Βλ. Ν. Πολίτη, «Παραδόσεις», Α', σ. 24., Β', 651, 660, 680, 686).

3. Η Αγία Σοφία ήταν εκκλησία κι όχι «μέγα Μοναστήρι».

4. Ο πατριάρχης δέν καθόταν και ούτε ο βασιλιάς στεκόταν αριστερά τού πατριάρχη.

5.
Οι στίχοι: «Πάρτε το χερουββικό...» και «είναι θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει» είναι αντιγραφή από παληούς χρησμούς και προφητείες.

Ένας ποιητής, που έκφραζε το κοινό αίσθημα τής Ρωμιοσύνης, δέν θα ΅γραφε τέτοιες ασυναρτησίες και δέν θα ΅πεφτε σε αντιφάσεις, γιατί αν ήταν θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει, τότε έπρεπε να το ξέρει η Παναγία (αφού οι χριστιανοί πιστεύουν, πως βρίσκεται πάντα κοντά στο Χριστό) και να μήν κλαίει.

Το τραγούδι ίσως να το έφτιαξε κάποιος ρωμιός και να το έδωσε στον Φωριέλ, για να δημοσιευτεί και να εξυπηρετηθεί η «εθνική υπόθεση». Ας μήν ξεχνάμε, πως ενώ οι ρωμιοί κρεμούσαν τις ελπίδες τους στους ρώσους, ο τσάρος αποδοκίμασε τον Αλ. Υψηλάντη και τον αγώνα τού ΅21. Αντίθετα, στην Ευρώπη, πολλοί δημοκράτες και προοδευτικοί έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την επανάσταση. Κι ακόμα και κάτι άλλο: Όπως ξέρουμε, οι πιο πολλοί από τους ηγέτες τής επανάστασης ακολούθησαν φιλοδυτική εξωτερική πολιτική.

Μπορούμε λοιπόν, να πούμε, πως ο «θρήνος» για την άλωση τής Πόλης φτιάχτηκε, για να κολακέψει τους δυτικούς και κυρίως τον Πάπα. Ο συντάκτης του, που φυσικά θα είχε πολλούς με τη γνώμη του, πίστευε, πως ήταν δυνατό
να κολακευθεί ο Πάπας με το τραγούδι αυτό κι έτσι να δείξει τη συμπάθειά του. Ας μήν ξεχνάμε, πως η τότε κυβέρνηση έστειλε το 1828 τον αρχιεπίσκοπο των Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη στον Πάπα Πίο ΖΆ, να τού δηλώσουν, πως δέχονται την «ένωση τών εκκλησιών», ότι δηλαδή υποτάσσονται στον Πάπα, όπως οι Παλαιολόγοι. Στην περίπτωση όμως, που ο Πάπας θά ΄δειχνε ενδιαφέρον, και η τσαρική Ρωσία θα αναγκαζόταν, για να μή χασει τους ορθόδοξους ρωμιούς, να δείξει κι αυτή ενδιαφέρον για την επανασταση, όπως κι έγινε αργότερα.
 
 





Ο πόθος για την επιστροφή των ρωμιών στην Κωνσταντινούπολη καλλιεργήθηκε αιώνες μετά την άλωση, ακόμα και μετά το ΄21, τότε, που δημιουργήθηκε το κράτος και πλάστηκε ο ελληνοχριστιανισμός και οι συνακόλουθοι μεγαλοϊδεατισμοί, οι οποίοι, παρά το ότι οδήγησαν σε μεγάλες καταστροφές και προσφυγιές, εξακολουθούν ακόμα να ταλανίζουν τα μυαλά των σύγχρονων ρωμιών.
 
 

Ούτε ο Φωριέλ ήταν σίγουρος
Όπως ξέρουμε, ο Φωριέλ δέν κατέγραφε τα τραγούδια ακούοντάς τα από το λαό, αλλά τού τα μάζεψαν και τού τα έδωσαν διάφοροι γνωστοί του. Να τί γράφει ο ίδιος για την «ιστορία» τού τραγουδιού αυτού, που πρέπει να τα προσέξουμε:

«Το τραγούδι τής άλωσης δέν το παρουσιάζω για την ποιητική του αξία. Παρατηρώ, πως έχει μόνο δυό τρείς αξιόλογους στίχους, που ο  ποιητής τους αντέγραψε ή μάλλον απομιμήθηκε με σπάνια επιτυχία από ένα από τα ωραιότερα τραγούδια τής συλλογής μου, από το τραγούδι τού Ολύμπου. ΠαρΆ όλα αυτά, εξεταζόμενο από άλλη άποψη, παρουσιάζει ενδιαφέρον. Πρώτα, για την παλαιότητά του, γιατί αν ως προς τη σημερινή του μορφή δέν ανάγεται στην εποχή, που πάρθηκε η Πόλη, κατά τα φαινόμενα είναι η μίμηση, η ηχώ, ας πούμε, κάποιου δημοτικού τραγουδιού, που ενέπνευσε στούς σημερινούς έλληνες η εθνική εκείνη συμφορά.

»Είναι ακόμα πιό πολύ ενδιαφέρον σαν ένδειξη και σαν εκδήλωση μιας πατριωτικής ελπίδας, την οποία τρισήμισυ αιώνες τουρκικής καταπίεσης δέν μπόρεσαν να σβήσουν από τους έλληνες την ελπίδα να αποκτἡσουν μια μέρα με τη βοήθεια των φράγκων, την Πόλη και όλες τις χώρες, όπου μελείται η ελληνική γλώσσα. Τα σύγχρονα γεγονότα τής Ελλάδας, οποιοδήποτε και αν είναι το αποτέλεσμα, μάλλον φαίνεται να επιβεβαιώνουν, παρά να διαψεύδουν την ελπίδα αυτή. Μόνο η ιδέα τής από μέρους των φράγκων βοήθειας, φαίνεται, ότι δέν έχει πλέον υποστηρικτές. Το τραγούδι αυτό είναι γνωστό σε  όλους τους ελληνικούς τόπους, εν τούτοις διέθετον ένα μόνον αντίγραφον, το  οποίο είναι πολύ πιθανόν να μήν είναι ούτε πλήρες, ούτε πολύ ακριβές». (Πρόλογος τού Φωριέλ: «Chants populaires de la Grece Moderne», Παρίσι, 1824/5, ελλ. έκδοση Ν. Νίκα, Αθήνα, 1956, σ. 309).

Απ' αυτά που λέει, φαίνεται, πως ούτε ο ίδιος ο Φωριέλ ήταν και πολύ σίγουρος για τη γνησιότητα τού «θρήνου».


Επιφαινόμενα δημοτικά
Τη σύνθεση των δημοτικών τραγουδιών η κοινή συνείδηση αποδίδει στο λαό, αφού η δημοτική ποίηση θεωρείται δημιούργημά του, που εκφράζει εικόνες τής καθημερινής ζωής, συναισθήματα κ.λπ.. Όπως όμως, παραδέχεται ο ίδιος Νικόλαος Πολίτης, «η δημοτική ποίησις ούτε προάγει ούτε μεταβάλλει τον λαόν, δέν εξυψώνει, δέν εξωραΐζει αυτόν...

»Επιφαίνονται βεβαίως, ενίοτε εις ή και πλείονες δαιμόνιοι άνδρες, οίτινες αιρόμενοι υπέρ το πάτριον έδαφος γίνονται εξάγγελοι και υποφήται υψηλοτέρων και ευγενεστέρων ιδεωδών, απροσίτων εις το πολύ πλήθος, δια των δεσμών δε δι΄ων εξακολουθούν να συνδέωνται αρρήκτως προς το έθνος των αποβαίνουν συν τω χρόνω τροφείς και διδάσκαλοι αυτού και ανασύρουν αυτό μέχρι τού ύψους, εφΆ ου ίστανται. Και ούτω το έθνος εγκολπούται τα ιδεώδη τού δαιμονίου ανδρός και λαμβάνει συνείδησιν αυτών ως ιδίων». («Διαλέξεις περί ελλήνων ποιητών τού ιθ΄ αιώνος - Γνωστοί ποιηταί δημοτικών ασμάτων», Διαλέξεις φιλολογικού συλλόγου Παρνασσού, Αθήνα, 1916).

Τις δυνατές συγκινήσεις μόνο οι μεγάλοι ποιητές μπορούν να τις προκαλέσουν. Όταν δε οι ποιητές έχουν συνείδηση τής δύναμης τής δημοτικής ποίησης, «προσφεύγουν εις τα μέσα αυτής και γράφουν ποιήματα έχοντα την επίφασιν των δημωδών, και πάλι τότε εξασθενίζει την εντύπωσιν η ατελώς συγκαλυπτομένη επιτήδευσις».


Δηλαδή, με άλλα λόγια, ο λαός τραγουδάει απλά τραγούδια, δέν έχει σχέση με τραγούδια με υψηλά ιδεώδη και ιδανικά. Αυτά, τα γράφουν κάποιοι «δαιμόνιοι άντρες» μιμούμενοι τα δημοτικά τραγούδια, προκειμένου να χειραγωγήσουν το λαό, που τελικά τα «εγκολπούται» και τα νομίζει δικά του.


Κάλπικο
γνωστό κλέφτικο τραγούδι

Θα εξετάσουμε το γνωστό τραγούδι: «Ο αποχαιρετισμός τού κλέφτη»,
το οποίο αρχίζει ως εξής:

Μάνα, σου λέω, δέν μπορώ τους τούρκους να δουλεύω.


Το τραγούδι αυτό δημοσιεύτηκε πρώτα στη συλλογή των δημοτικών τραγουδιών τού Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου το 1851, ύστερα στα «Τραγούδια Ρωμαίικα», τη μεγάλη συλλογή τού Passow κι από τότε αναδημοσιεύτηκε πολλές φορές και δέν λείπει από τα αναγνωστικά βιβλία των σχολείων, στα οποία περιλαμβάνεται μεταξύ των δημοτικών με παιδαγωγικούς σκοπούς.

Επιμελέστερη όμως, εξέτασή του καταδεικνύει, ότι δέν είναι γνήσιο δημοτικό. Ο αναγνώστης προσκρούει πρώτα στη λέξη δουλεύω, την οποία ο λαός δέν μεταχειρίζεται με την έννοια τού τραγουδιού. Όταν λέει κάποιος δουλεύω, εννοεί εργάζομαι ή υπηρετώ με μισθό, όχι είμαι δούλος.

Έπειτα, λίγο παρακάτω, προσκρούει ο αναγνώστης στους στίχους:

Και φύτεψε τριανταφυλλιά και μαύρο καρυοφύλλι
και πότιζέ τα ζάχαρη και πότιζέ τα μόσκο.


Το καρυοφύλλι δέν είναι μαύρο, όπως εξηγεί ο Νικ. Πολίτης, αλλά πράσινο. Μαύρα μπορούν να ονομαστούν τα αποξηραμμένα άνθη τού καρυόφυλλου, τα κοινώς λεγόμενα γαρύφαλα, τα οποία μπέρδεψε ο ποιητής με το καρυόφυλλο, ποώδες φυτό, το κοινό καρυοφύλλι. Και στον επόμενο στίχο, όσο κι αν ήθελε ο ποιητής να τονίσει το φιλόστοργο τής επιμέλειας των λουλουδιών, δέν θα φανταζόταν να τα ποτίζει με στερεά ύλη, τη ζάχαρη.

Παραπλήσια εικόνα, την οποία επιχείρησε να μιμηθεί ο ποιητής, είχε μεταχειριστεί η δημοτική ποίηση σε ένα περιπαθές μοιρολόι, αλλά εκεί η ζάχαρη προσφερόταν ως τροφή για τα πουλιά:

Πουλάκι είχα στο κλουβί και τό είχα μερωμένο
και τάιζά το ζάχαρη και πότιζά το μόσκο.


Και σε ένα από τους τελευταίους στίχους γίνεται χρήση τολμηρότατης μεταφοράς:

Το καρυοφύλλι στέναξε, τριανταφυλλιά δακρύζει.

Ο λαός θα απέφευγε τέτοια εικόνα, γιατί είναι εύκολο να συνδεθεί ο στεναγμός με την παράσταση τού όπλου καρυοφυλλιού, τής άλλης σημασίας, την οποία πήρε η λέξη καρυοφύλλι. Και η ωραία, αλλά με έντονη μυστικοπάθεια διαπνεόμενη κατακλείδα τού ποιήματος, στηριζόμενη στη δοξασία περί συνδέσμου τής ανθρώπινης ζωής με τη ζωή των φυτών, είναι ξένη προς τη δημώδη ποίηση. Θα μπορούσε ενδεχόμενα κάποιος λαϊκός ποιητής να βάλει στο έργο του τέτοιες ιδέες, γιατί η δοξασία δέν είναι άγνωστη στις δημώδεις παραδόσεις και τα παραμύθια, αλλά θα το έκανε με τρόπο απλούστερο, χωρίς να προσθέσει τέτοια στολίσματα.

Ακόμα κι αν δέν γνωρίζαμε τον ποιητή, η εξέταση τού ποιήματος και μόνο, θα αρκούσε για να μας πείσει, ότι δέν είναι δημοτικό. Αλλά ο ποιητής τυχαίνει να είναι γνωστός. Πρόκειται για τον διακεκριμένο λόγιο, ιστοριοδίφη και νομισματολόγο τού 19ου αιώνα, Παύλο Λάμπρο, πατέρα τού ιστορικού και πρώην πρωθυπουργού, Σπυρίδωνα Λάμπρου.

Ο Παύλος Λάμπρος ασχολούταν με την περισυλλογή δημοτικών τραγουδιών. Μια πλούσια συλλογή του, την οποία είχε καταρτίσει πριν το 1850, χρησίμευσε σα βάση των «Ασμάτων δημοτικών τής Ελλάδος» τού Σπ. Ζαμπέλιου. Στα τετράδια τής συλλογής εκείνης είχε καταγράψει και δικά του τραγούδια. Ο Ζαμπέλιος περιέλαβε στον εκδοθέντα τόμο των δημοτικών τραγουδιών και τον «Αποχαιρετισμό τού κλέφτη», χωρίς να μνημονεύσει το όνομα τού ποιητή.
 
 


Το «δημοτικό» τραγούδι τής τουρκοκρατίας, που όμως γράφτηκε από τον Παύλο Λάμπρο αρκετές δεκαετίες μετά το 1821!
Εκδόθηκε από τον Σπ. Ζαμπέλιο παρουσιαζόμενο ως δημοτικό, το οποίο δήθεν απηχούσε τον καημό τού σκλαβωμένου λαού.
Μια ακόμα παραχάραξη από έναν επιφανή θεωρητικό τής Ρωμιοσύνης.

  
 

Στον ελλαδικό χώρο έχουν γίνει επανειλημμένα εκτεταμένες εγκαταστάσεις πολλών και διάφορων λαών, όπως πχ. σλάβων, αλβανών, βλάχων, βορειοαφρικανών, τούρκων, αρμένιων κ.ά.. (Σχετικές μελέτες-άρθρα μας μπορείτε να βρείτε στο Θεματολόγιο / Η πραγματική καταγωγή μας). Δέν υπήρχε κάποιο διαχρονικά αναλλοίωτο ελληνικό γένος, το οποίο σκλαβώθηκε την τουρκοκρατία και με δημοτικά τραγούδια, όπως «Ο αποχαιρετισμός τού κλέφτη», τραγουδούσε για την ελευθερία του.

Τα αγροτικά λαϊκά στρώματα των ρωμιών το ΅21 (Στερεά, Θεσσαλία, νησιά και Πελοπόννησο) ζούσαν επί αιώνες με τους οθωμανούς ειρηνικά, ώστε με δυσκολία πήραν το ντουφέκι, όπως το ομολογούν ο Κολοκοτρώνης, ο Φραντζής και ο Φωτάκος στα απομνημονεύματά τους. Ο κατοπινός ομαδικός φανατισμός αναπτύχθηκε με κατάλληλη προπαγάνδα και με διάφορες παρορμητικές και εξερεθιστικές ειδήσεις τόσο μέσα στον οθωμανικό λαό και στρατό όσο και στους ρωμιούς, οι οποίοι δέν είχαν αναπτύξει ακόμα καμμία εθνική συνείδηση.

Οι κλέφτες κι οι αρματολοί δέν είχαν ελληνική εθνική συνείδηση. Σκοπός τους ήταν αποκλειστικά η λεηλασία και το πλιάτσικο. Κι όταν μέσα σε ένα χρόνο γενοκτόνησαν τους άοπλους κι ανυπεράσπιστους τότε μουσουλμάνους τής Πελοποννήσου κι έμεινε πολύς κενός χώρος, άρχισαν να κτυπιούνται μεταξύ τους, προκειμένου να προσπορισθούν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι τής «πίτας».

Αυτοί είναι οι -με εύσχημο τρόπο ονομαζόμενοι- «εμφύλιοι πόλεμοι», που ακολούθησαν το ΄21. Αυτός ήταν κι ο λόγος, που ο Κολοκοτρώνης και πολλοί άλλοι καπεταναίοι -τοπάρχες στις περιοχές, που έλεγχαν και εκμεταλλεύονταν- αποτέλεσαν αντίδραση στις προσπάθειες οργάνωσης κράτους, το οποίο, εάν δημουργούταν θα ήταν αυτό, που θα καρπωνόταν αντί γιΆ αυτούς, τους φόρους και τα χαράτσια. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Από την Τριπολιτσά στην... Τρόικα).
 
 





 

Διδάσκοντας στα σχολεία
ως δήθεν δημοτικά,
τραγούδια, όπως
«Ο αποχαιρετισμός τού κλέφτη»,
δημιουργείται έντεχνα στους μαθητές
η λάθος εντύπωση
περί τής δήθεν συνέχειας
στο χώρο και στο χρόνο
κι ότι ο πόθος για ελευθερία
(κι όχι το πλιάτσικο),
ήταν η αιτία τού ΄21.

  
 

Ο Σπ. Ζαμπέλιος είναι ο θεωρητικός τής δήθεν ιστορικής ενότητας αρχαίου, μεσαιωνικού και νεότερου ελληνισμού και μαζί με τον Κ. Παπαρρηγόπουλο αποτελούν τους «διόσκουρους» τού ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος. (Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος).

Για την τεκμηρίωση τού ελληνοχριστιανικού του ψεύδους χρειαζόταν να δείξει, ότι υπήρχε δήθεν συνέχεια στο χώρο και στο χρόνο, ότι υπήρχε ένα ελληνικό έθνος, που μεγαλούργησε στην αρχαιότητα, με ένα διάλειμμα τής ρωμαϊκής κατοχής μεγαλούργησε και στο Βυζάντιο, υποδουλώθηκε κατόπιν όμως, από τους τούρκους, αλλά πάντα είχε μέσα στην ψυχή του τον πόθο τής επανάστασης και τής ελευθερίας, η οποία εκφράζεται θαυμάσια από αυτό το τραγούδι.

ΓιΆ αυτό συμπεριέλαβε το μή δημοτικό αυτό τραγούδι στη συλλογή των δημοτικών τραγουδιών «παραλείποντας» επί πλέον [«δια άγνωστον τίνα λόγον»(!), όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Ν. Πολίτης] να αναφέρει τον δημιουργό του.


Για το 1821:
Από την Τριπολιτσά στην... Τρόικα
Η θρησκοληψία τού Μακρυγιάννη
Ο δουλοπρεπής όρκος υποταγής των πατριαρχών στο σουλτάνο
Η εγκύκλιος τού Γρηγορίου Ε΄ για την καταδίκη τού "Συντάγματος" τού Ρήγα
Τα πλήρη κείμενα των τριών αφορισμών τού '21 από τον Γρηγόριο Ε΄
Οι πατριαρχικοί αφορισμοί Μπουμπουλίνας, αρματολών, "κακούργων" σουλιωτών κ.λπ. κ.λπ.
H Ιερά Εξέταση του Γρηγορίου Ε΄
Η κατάχρηση των αγγλικών δανείων από τούς "ημέτερους" το '21 
¶εργος, οκνηρός, μέθυσος, διεφθαρμένος
(Βίος και πολιτεία τού Διον. Σολωμού)

¶τεχνος λογοκλόπος
(Τα ποιήματα τού Διον. Σολωμού υπό το φως τής κριτικής)


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 31025 έγραψε...
Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΠΕΡΑΣΕΝ Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΠΑΡΘΕΝ
Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΠΕΡΑΣΕΝ ΑΝΘΕΙ ΚΑΙ ΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ
27.12.2014, 19:35:33





Ανώνυμος 38217 έγραψε...
Δεν υπάρχεις ρε Λάζαρη. Καλά μου λέγανε ότι τσαντίζεσαι αν κάποιος σε πει έλληνα. Δεν παίζεσαι πια!
15.04.2016, 11:09:57





Ανώνυμος 39217 έγραψε...
Ανώνυμος 31025

Το οποίο πόσο παλιό είναι; Γνωρίζεις γυφτο-ασιάτη;

Πολλά Ποντιακά τραγούδια επινοήθηκαν πολλά χρόνια μετά την εγκατάσταση των Ποντίων εδώ στον Ελλαδικό χώρο

Που αν δεν ήτανε ο Μιθριδάτης ο έκτος, Πέρσης βασιλεύς της Ελληνιστικής περιόδου να ενώσει τα Ασιάτικα φύλα του Πόντου και να επιβάλλει την Ελληνική ως κοινή, εσύ σήμερα δεν θα καμάρωνες για την "σπουδαία γλώσσα σου" που το έχεις για να αποδείξεις την (υποτιθέμενη) "φυλετική συνέχεια απο τους αρχαίους Έλληνες".
29.07.2016, 19:08:35





Ανώνυμος 39218 έγραψε...
Ανώνυμος 38217 Έγραψε και ο ανύπαρκτος για τον Λάζαρη!
29.07.2016, 19:12:22





Ανώνυμος 39258 έγραψε...
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΙΑΤΕΣ

ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ

ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

~

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΝΤΙΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ
30.07.2016, 20:18:25






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

2+9=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

¶δεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. ΓιΆ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...