Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English

     ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
Ο ΣΟΛΩΜΟΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ


O Διονύσιος Σολωμός δεν έλαβε μέρος στα
πολεμικά γεγονότα του ’21 αν και τότε ήταν νεός
23 ετών, υγιέστατος. Ποτέ του δεν κράτησε όπλο
ούτε καν πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, ακόμα
και μετά τη δημιουργία του κράτους. Αν και είχε
μεγάλη περιουσία δεν διέθεσε τίποτε για τις ανάγκες
των επιχειρήσεων του ’21...

64 σελίδες, έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα».

ΤΟ ΕΘΝΟΣ
ΚΑΙ ΤΑ
ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ


ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Γιάννης Χαμηλάκης,
έκδ. «του Εικοστού Πρώτου», Αθήνα, 2012


Έγραψε στις 14.05.2013 ο/η: Αργύρης Νίκος

Επιστροφή

Καθώς η νέα φαντασιακή κοινότητα τού έθνους εδραιωνόταν, κι ενόσω επιχειρούσε να δημιουργήσει το δικό της εθνικό κράτος, οι αρχαιότητες, τα υλικά σημαίνοντα τής συνέχειας ανάμεσα στην κλασική Ελλάδα και στο νέο έθνος (που σύντομα θα γινόταν κράτος), απέκτησαν εξέχουσα βαρύτητα. Ενώ το έθνος κατασκευ- άστηκε ως μια εξιδανικευμένη εδαφική οντότητα, στην οποία η γλώσσα και η ιστορική αφήγηση παρείχαν ισχυρά στοιχεία συνέχειας με το κλασικό παρελθόν, κάτι σημαντικό έλειπε. Αν ο εθνικισμός είναι ένα τοπογραφικό και εικονογραφικό εγχείρημα, τότε τα αρχαία κτίσματα και τέχνεργα είναι απαραίτητα, για να οριοθετήσουν το εθνικό έδαφος, για να αποτελέσουν τα ορόσημά του.
   
Η μυθολογία και οι αρχαίοι συγγραφείς ήταν, βέβαια, πολύ χρήσιμοι στην κατασκευή τής νέας τοπογραφίας τού έθνους, όμως η υλικότητα των αρχαίων τοποθεσιών, κτισμάτων, λειψάνων και τέχνεργων, η ορατή, συγκεκριμένη, απτή φύση τους και η ενσώματη παρουσία τους ήταν εκείνες, που μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν την «αντικειμενική» (διάβαζε αντικειμενικοποιημένη) πραγματικότητα τού έθνους. Η αίσθηση τής μακροβιότητας και η αύρα τής αυθεντικότητας, που απέπνεαν, τα προικοδοτούσε με τεράστια συμβολική δύναμη.

 












Ένας ορειχάλκινος ανδριάντας τού Φιλίππου Β΄ανεγέρθηκε σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία τής Θεσσαλονίκης, παρά το γεγονός, ότι ο περιώνυμος μακεδόνας βασιλιάς δέν είχε καμμιά σχέση με την πόλη, την οποία ίδρυσε ένας από τους διαδόχους του.


Οι αρχαιότητες και τα υλικά ίχνη τού παρελθόντος αντιμετωπίζονται συχνά από τους ανθρώπους, όσον αφορά τον οντολογικό τους χαρακτήρα, ως υποκείμενα μάλλον παρά ως αντικείμενα, ως αδελφά μέλη τής εθνικής οικογένειας. Κατά συνέπεια, η μελέτη αυτής τής σχέσης απαιτεί μια διαφορετική προσέγγιση και ένα διαφορετικό ερευνητικό πλαίσιο. Το υπό κρίση βιβλίο πραγματεύεται τους δεσμούς ανάμεσα στην αρχαιότητα, τις αρχαιότητες και το εθνικό φαντασιακό.

Η αρχαιολογία αναπτύχθηκε ως οργανωμένη επιστήμη στην Ευρώπη την εποχή, που τα αναδυόμενα εθνικά κράτη χρειάζονταν να αποδείξουν την αρχαιότητα, την οποία διατείνονταν, ότι διέθεταν με υλικά τεκμήρια. Κατά συνέπεια, αναπτύχθηκε ως απάντηση στην ανάγκη να παραχθεί η εθνική αρχαιολογική μαρτυρία.

Η μελέτη τού δεσμού μεταξύ αρχαιολογίας και εθνικισμού, επομένως, δέν είναι μια μελέτη τής κατάχρησης τής πρώτης από τον δεύτερο, αλλά τής ανάπτυξης ενός μηχανισμού τής νεωτερικότητας (τής αρχαιολογίας ως αυτόνομης επιστήμης), για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες τής πιο κραταιάς ιδεολογίας αυτής τής νεωτερικότητας (τού εθνικισμού).

Τα προϊόντα τής αρχαιολογίας, δηλαδή οι αρχαιολογικές αφηγήσεις και λόγοι, αλλά και τα αρχαία τέχνεργα, οι αρχαιολογικοί χώροι και τα αρχαιολογικά μνημεία εμπλέκονται στη συνεχή παραγωγή και αναπαραγωγή τού εθνικισμού και των πολιτών τού έθνους - με άλλα λόγια, στην «εθνικοποίηση τής κοινωνίας».


Μανώλης Ανδρόνικος:
Ένας παραγωγός «ιστορίας», μια προσωπικότητα, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως η κατ΄εξοχή μορφή εθνικού αρχαιολόγου στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανακάλυψε έναν ασύλητο αρχαίο μακεδονικό τάφο και αποφάνθηκε, ότι είναι τού Φιλίππου Β΄ (που παληότερα θεωρούταν ως ο μέγιστος εχθός τής Ελλάδας), πατέρα τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ιστορική συγκυρία ενέπλεξε άμεσα τα ευρήματά του στη διπλωματική και πολιτική διένεξη μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.

Διαβάστε στην «
Ελεύθερη Έρευνα»:
Δέν είναι τού Φιλίππου ο τάφος στη Βεργίνα.


Οι δυτικοί περιηγητές έλεγαν, ότι οι κλασικές αρχαιότητες ήταν ιερές, και γι’ αυτό ακριβώς ξεκινούσαν από τις μακρινές τους χώρες, για να τις προσκυνήσουν. Πολλοί εθνικοί διανοούμενοι και λόγιοι, ιδιαιτερα εκείνοι, που είχαν σπουδάσει στη Δύση, αλλά και τα στελέχη τού διοικητικού μηχανισμού τού νέου κράτους, επίσης χαρακτήριζαν τις αρχαιότητες ιερές. Αλλά και οι χριστιανοί ιεράρχες (αφ’ ότου δημιουργήθηκε ο ελληνοχριστιανισμός) έλεγαν, ότι ήταν ιερές, και συμμετείχαν ασμένως στις εθνικές ιερουργίες, που τις λάτρευαν.

Σε τελική ανάλυση, η αρχαία ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα τής Ορθοδοξίας, η γλώσσα τού ευαγγελίου, η γλώσσα των ιερών γραφών είτε επρόκειτο για τα κείμενα των αρχαίων κλασικών συγγραφέων, που πλέον ανακτούνταν και συλλέγονταν ως πέτρινες επιγραφές είτε για τα χριστιανικά λειτουργικά κείμενα.

Η ιεροποίηση των αρχαιοτήτων τροφοδοτήθηκε από ποικίλα ρεύματα: από τον σεβασμό, με τον οποίο τις αντιμετώπιζε ο δυτικός ελληνισμός, από τον οιονεί θρησκευτικό χαρακτήρα τού έθνους και των τελετουργιών του, από την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση με τα εικονίσματα και τις τελετές της. Το αποικιοκρατικό, το εθνικό και το θρησκευτικό συναντώνται στο υλικό παρελθόν.

Οι αρχαιότητες βγαίνουν από τη γη, τη γη, που κρύβει μέσα της τα οστά των προγόνων. Οι αρχαιότητες είναι οστά, είναι τα μαρμάρινα οστά τού σώματος τού έθνους. Τα μαρμάρινα αγάλματα μπορούν να μιλούν, να κλαίνε και να θρηνούν. Οι αρχαιότητες βγαίνουν από τη γη, τη γη, που έχει ταϊστεί και ποτιστεί με το αίμα των προγόνων, από την ίδια αυτή γη. Οι πέτρες και τα μάρμαρα υπήρχαν αιώνια εδώ, άλλοτε θαμμένα, άλλοτε ορθά, σ' αυτό τον ίδιο τόπο, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, το έδαφος τού έθνους.

Ο κοινός τόπος τού έθνους έπρεπε να παραχθεί, να φανερωθεί μέσα στο εθνικό ονειρεύεσθαι. Οι εθνικές μνήμες έχουν ανάγκη από αντικείμενα, για να αγκιστρωθούν, από μνημειακούς χώρους, για να αποκρυσταλλωθούν, η τοπογραφία χρειάζεται ορόσημα, το εθνικό όνειρο πρέπει να διευκρινιστεί με τις εικόνες, τους τόπους, τα τέχνεργα. Οι αρχαιότητες διέθεταν την ικανότητα να δημιουργούν μια χωρικότητα, να μετασχηματίζουν τον άχρονο, ομοιογενή, κενό χώρο τού έθνους σε συγκεκριμένο τόπο.

Τα υλικά, αυθεντικά μνημεία, τα οποία παρείχαν μια αίσθηση συνέχειας και αιωνιότητας, αποτέλεσαν καίρια στοιχεία σε αυτή τη διαδικασία τού ονειρεύεσθαι τον ετεροτοπικό τόπο τού έθνους. Διαδραμάτισαν καίριο ρόλο στην κατασκευή ενός κοινού τόπου, ο οποίος υπήρχε ταυτόχρονα εντός και εκτός τής ιστορίας. Αν τα περισσότερα αρχαιολογικά λείψανα διαθέτουν τις ανωτέρω ιδιότητες, οι κλασικές αρχαιότητες είχαν το πρόσθετο πλεονέκτημα, ότι καταλάμβαναν κεντρική θέση και στο φαντασιακό και στην κοσμολογία τής Δύσης.

Οι ιεροί τόποι τού ευρωπαϊκού φαντασιακού, που τόσο πολύ τους λάτρευαν οι δυτικοί περιηγητές (και οι οποίοι είχαν γίνει επίσης ιεροί τόποι τού ελληνικού εθνικού φαντασιακού), έπρεπε να οικοδομηθούν ούτως ώστε να ανταποκρίνονται στην ιδεατή, εξιδανικευμένη εικόνα τους, να γίνουν ένα παρελθόν, το οποίο δέν είχε υπάρξει ποτέ. Αυτές οι πρακτικές, που απέληξαν στην κατασκευή ενός αποστειρωμένου κλασικού υλικού παρελθόντος, αποτέλεσαν λίαν πρόσφορο έδαφος για τη νέα βιομηχανία οπτικών αγαθών, τη φωτογραφία.

Παρατηρείστε πόσο έντεχνα έχει κρύψει ο φωτογράφος (Bonfils) το χριστιανικό ναό πίσω από έναν κίονα τής «Πύλης τής Αθηνάς Αρχηγέτιδος» στη Ρωμαϊκή Αγορά.

Το βιβλίο διερευνά τους δεσμούς και τις σχέσεις μεταξύ τής κλασικής αρχαιότητας εν γένει, των κλασικών αρχαιοτήτων ειδικότερα, τής αρχαιολογίας και τού εθνικού φαντασιακού. Προσπαθεί να δώσει απάντηση σε μια σειρά από αλληλένδετα ερωτήματα, όπως:
  • Γιατί το εθνικό φαντασιακό χρειάζεται τα υλικά ίχνη τού παρελθόντος;
  • Ποιο ρόλο διαδραματίζουν αυτά τα ίχνη στην αδιάλειπτη διαδικασία τής φαντασιακής συγκρότησης τού έθνους;
  • Πώς συντελούν οι αρχαιότητες στο ονειρεύεσθαι τον εθνικό κοινό τόπο και στην παραγωγή τής υλικότητάς του;
  • Με ποιους τρόπους η αρχαιολογία, ως επίσημος μηχανισμός τής δυτικής νεωτερικότητας, παράγει την υλικότητα τού έθνους;
  • Πώς διάφοροι κοινωνικοί δρώντες (από το εθνικό κράτος και τους εθνικούς διανοούμενους μέχρι ποικίλες και τελείως διαφορετικές μεταξύ τους κοινωνικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των «Άλλων» τού έθνους) χρησιμοποιούν γενικά την αρχαιότητα και τα υλικά της λείψανα, για να κατασκευάσουν τις δικές τους εκδοχές εθνικού φαντασιακού και για να προωθήσουν συγχρόνως τις δικές τους ατζέντες;
  • Τι μπορούμε να μάθουμε από τη διερεύνηση όλων αυτών των ζητημάτων, όχι μόνο για την αρχαιολογία και την αρχαιότητα, αλλά και για το έθνος και τις διεργασίες μέσα από τις οποίες αυτό συγκροτείται, ιδίως σε τομείς οι οποίοι μέχρι σήμερα δέν έχουν τύχει ιδιαίτερης επιστημονικής προσοχής;
Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται, συνεπώς, την παραγωγή τού τοπολογικού ονείρου τού  έθνους μέσα από τη χρησιμοποίηση των αρχαιοτήτων. Για να το θέσουμε διαφορετικά, πραγματεύεται την υποστασιοποίηση και αντικειμενικοποίηση τού εθνικού φαντασιακού και τής εθνικής μνήμης. Στόχος του είναι να δείξει, ότι απο τα τέλη τού 18ου αιώνα και εξής, οι υλικές αρχαιότητες διαδραμάτισαν θεμελιακό ρόλο στη ζωή των ρωμιών, ίσως μάλιστα περισσότερο από ό,τι σε πολλά άλλα εθνικά κράτη τής νεότερης και σύγχρονης εποχής.

Εξετάζοντας αναλυτικά μια σειρά από επιμέρους φαινόμενα, θίγοντας και λαμβάνοντας υπ’ όψη πολλά επεισόδια, στα οποία ενέχονται αρχαιολόγοι, κρατικοί αξιωματούχοι, πολιτικοί, διανοούμενοι, άνθρωποι προερχόμενοι από ποικίλες ομάδες και σε ποικίλα συμφραζόμενα, το βιβλίο αυτό δίνει την ευκαιρία να μελετήσουμε ενδελεχώς την υλικότητα, το χρόνο και τις διεργασίες τού εθνικού φαντασιακού, να παρατηρήσουμε την αμοιβαία συγκρότηση αντικειμένων και ανθρώπων και να προβληματιστούμε σχετικά με τη φαντασιακή και υλική παραγωγή της, ιδίως στην ευρωπαϊκή περιφέρεια.



Από την επινόηση τής φαντασιακής κοινότητας τού ελληνικού έθνους και μετά, τα μάρμαρα τού Παρθενώνα έχουν καταστεί ένα από τα πιο περίφημα και πολύτιμα στοιχεία τού συμβολικού κεφάλαιου των αρχαιοτήτων και θέμα πολιτικής εκμετάλλευσης από εγχώριους πολιτικάντηδες.

Τον Οκτώβριο τού 2003, στη σύσκεψη κορυφής τής Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, ο τότε πρωθυπουργός, Κ. Σημίτης, είπε στο βρετανό ομόλογό του κατά τη διάρκεια μιας κατ' ιδίαν συνάντησής τους (σε ελεύθερη απόδοση): «Τού χρόνου έχουμε εκλογές, μπορείς να κάνεις κάτι με τα μάρμαρα;» Η στιχομυθία, που κατά λάθος καταγράφτηκε από μια τηλεοπτική κάμερα τής ΕΡΤ και μεταδόθηκε στα δελτία ειδήσεων, προκάλεσε πολλές αρνητικές αντιδράσεις.

Οι κλασικές αρχαιότητες και οι ποικίλες αναπαραστάσεις και συσχετίσεις τους, ήταν η μυθολογική βάση, πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το ελληνικό έθνος. Η αναδιαμόρφωση τής Ακρόπολης από τους βαυαρούς αποτέλεσε την αφετηρία για την κατασκευή τής αρχαιολογικής μαρτυρίας τού ελληνικού εθνικού ονείρου.

Προέκυψε η ανάγκη να διαχωρισθούν οι αρχαιότητες από την καθημερινή ζωή και να απομονωθούν ως κάτι ιδιαίτερο, το οποίο χρήζει προστασίας, αλλά και να δημιουργηθούν χώροι, που θα στέγαζαν τις αρχαιότητες αυτές, για οπτική κατανάλωση και απόλαυση από μια νέα κατηγορία ανθρώπων, η οποία καταλαβαίνει και εκτιμά την αξία τους.




Στις παραπάνω φωτογραφίες φαίνεται ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο (πυριτιδαποθήκη εκείνη την εποχή) και τα γύρω κτίσματα, όπως απεικονίζονται σε εικαστικά έργα τού 18ου αιώνα. Διακρίνεται καθαρά το μουσουλμανικό τέμενος (πρώην Παναγιά Αθηνιώτισσα) μέσα στο σηκό τού αρχαίου ναού.

Η εικόνα, που παρουσίαζε η Ακρόπολη την πριν τη δημιουργία τού κρατους εποχή, η οποία σώζεται εν μέρει από σχέδια και γκραβούρες τής περιόδου, μάλλον προκαλεί κατάπληξη στο σύγχρονο παρατηρητή, καθώς έχει ελάχιστη σχέση με το μνημείο, που σήμερα έχουμε στο νου μας. Ήταν ένα παλίμψηστο ανθρώπινης δραστηριότητας με πλείστα ίχνη μετακλασικής δραστηριότητας, όπως το οθωμανικό τζαμί με το μιναρέ του, ο οποίος σωζόταν μέχρι το 1843, τα καταλύματα και τα άλλα κτίσματα για τη φρουρά, που ήταν εγκατεστημένη εκεί, με πιο επιβλητικό τον περίοπτο μεσαιωνικό πύργο των Προπυλαίων.


Τα περισσότερα από αυτά τα κτίσματα καταστράφηκαν κατά τις πρώτες δεκαετίες μετά την ίδρυση τού κράτους. Η καταστροφή ουσιαστικά όλων των μετακλασικών κτισμάτων συνιστούσε μια τελετουργική αποκάθαρση τού χώρου από κάθε τι, το οποίο λογιζόταν ως κατάλοιπο «βαρβαρότητας» και η υλική έκφανση τής κατοχής τής Ελλάδας από ξένους εισβολείς.

Καθώς η κλασική περίοδος θεωρούταν πλέον ο «χρυσός αιώνας» τού νέου εθνικού κράτους, αλλά και ολόκληρου τού δυτικού πολιτισμού, οι νέοι μηχανισμοί τής νεωτερικότητας, όπως η Αρχαιολογική Υπηρεσία και τα στελέχη της, δημιουργούσαν, κατά μια έννοια, την ορατή, υλική αρχαιολογική μαρτυρία αυτού τού χρυσού αιώνα. Αφ΄ ης δε στιγμής η εθνική ρητορική στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, βασιζόταν, και εξακολουθεί να βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό στο λόγο περί καθαρότητας και μόλυνσης, τα μετακλασικά μνημεία θεωρήθηκαν μόλυσμα, ύλη εκτός τόπου, η οποία αμαύρωνε την καθαρότητα των κλασικών μνημείων, και έπρεπε, συνεπώς, να εξαφανιστεί.

Βλέποντας εκκλησίες να δεσπόζουν σε αρχαιολογικούς χώρους σήμερα, δημιουργείται ενδεχόμενα η λάθος εντύπωση, ότι όλα τριγύρω ήταν ελεύθερα και μόνο οι εκκλησίες κτίστηκαν εκεί. Οι χώροι όμως, ήταν κατειλημμένοι από διάφορα κτίρια, γιατί σύμπασα η Ρωμιοσύνη -όχι μόνον οι ιερείς- επί αιώνες κατεδάφιζαν τα αρχαία κτίσματα μετατρέποντας τα υλικά τους σε ασβέστη ή οικοδομικά υλικά για κτίσιμο κατοικιών, μαντριών κ.λπ.. Επειδή όμως, οι εκκλησίες αποτελούσαν τόπους λατρείας για τη συντριπτική πλειονότητα τού πληθυσμού, όταν αποκάθαραν «όλα τα λείψανα τής βαρβαρότητας», διατήρησαν στις περισσότερες των περιπτώσεων μόνο τις εκκλησίες.

Κατά την αποκάθαρση τού εικονιζόμενου αρχαιολογικού χώρου τής Αρχαίας Αγοράς για παράδειγμα, δαπανήθηκαν μεγάλα ποσά για να απομακρυνθούν σπίτια, εργαστήρια κ.λπ. κτίσματα και δραστηριότητες από εκεί. 


Ο εκθειασμός τής κλασικής αρχαιότητας και η συγκρότηση τού νέου κράτους ως κληρονόμου εκείνου τού μεγαλείου μέσα από μια διαδικασία γραμμικής συνέχειας είχε ως αποτέλεσμα τη μνημειοποίηση τής Ελλάδας. Η κλασική αρχαιότητα απέκοψε την Ελλάδα τού 19ου αιώνα από το ιστορικό και κοινωνικό της πλαίσιο, δηλαδή από το πλαίσιο των εθνικιστικών ευρωπαϊκών κινημάτων και την τοποθέτησε σε έναν απο-ιστορικοποημένο μύθο-χώρο. Το 1821 παρουσιάστηκε ως μοναδική περίπτωση, αφού θεωρήθηκε μια συνέχεια τής αέναης πάλης τού ελληνικού έθνους ενάντια σε όλους τους άλλους, που το κατέστησε έθνος ανάδελφο.

 Είναι εφαλμένη η εντύπωση, ότι ο εθνικισμός είναι ένα σπάνιο φαινόμενο, το οποίο αποτελεί την εξαίρεση από τον κανόνα, το έργο δικτατόρων και φασιστικών καθεστώτων, που καπηλεύονται κατάφορα την αρχαιολογία, προσδένοντάς την στο άρμα τής πολιτικής, για να εξυπηρετήσουν δικές τους ανάγκες και σκοπιμότητες.
Οι πρακτικές τού μεταξικού καθεστώτος όσον αφορά στην επιχείρηση σφυρηλάτησης ελληνικής εθνικής συνείδησης στους αρβανιτο-βλαχο-τουρκο-σλαβο-αφρικανο-κ.λπ. κατοίκους τού ελλαδικού χώρου ουσιαστικά δέν έχουν αλλάξει από τότε.


Η νεότερη Ελλάδα καταλαμβάνει ιδιάζουσα θέση στο δυτικό φαντασιακό, τοποθετούμενη στο κέντρο του, ως δήθεν άμεσος κληρονόμος τού κλασικού παρελθόντος και ταυτόχρονα στην περιφέρειά του, ως ένα σύγχρονο κρότος με μικρή επιρροή στην τρέχουσα παγκόσμια σκηνή.

Ο συγγραφέας, κ. Γιάννης Χαμηλάκης, καθηγητής αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο τού Σαουθάμπτον,  διερευνά μια παραμελημένη πτυχή αυτού τού φαινομένου: την αμοιβαία και αδιάλειπτη συγκρότηση των υλικών εκφάνσεων τής αρχαιότητας, τής αρχαιολογικής πρακτικής και τού εθνικού φαντασιακού.

Δέν μπορούμε να κατανοήσουμε τα καίρια χαρακτηριστικά τής κουλτούρας και τής διάρθρωσης τής αρχαιολογικής παραγωγής αν δεν τα συσχετίσουμε με τα κύρια χαρακτηριστικά τού ελληνικού εθνικού φαντασιακού: σε μια κουλτούρα, όπου η αρχαιότητα έχει καταστεί μια ιεροποιημένη οντότητα στο πλαίσιο τής κοσμικής θρησκείας τού έθνους, οι αρχαιολόγοι, που στελεχώνουν τους σχετικούς δημόσιους φορείς, δέν «στρατεύονται» απλώς σε μια εθνική αποστολή, αλλά λειτουργούν και ως οι ιεροφάντες αυτής τής θρησκείας, οι οποίοι ερμηνεύουν τις ιερές γραφές και πραγματοποιούν ποικίλες τελετουργίες εξαγνισμού και αποκάθαρσης, ενώ συγχρόνως επιστατούν τα μουσεία, που συχνά θεωρούνται και λειτουργούν ως οι ναοί τού έθνους.


Οι ξένες αρχαιολογικές αποστολές, από το άλλο μέρος, εκφράζουν την αλληλένδετη συγκρότηση τής αποικιοκρατικής και τής εθνικής αρχαιολογίας, ενώ το νομικό πλαίσιο επιχειρεί να συμβιβάσει τη θεμελιώδη εθνική αποστολή και τον ρόλο των υλικών καταλοίπων τής αρχαιότητας, με τις διεθνείς υποχρεώσεις τής χώρας, τον τουρισμό και, κυρίως, με δημοσιονομικά και οικονομικά ζητήματα.


Τα μουσεία στην Ελλάδα μοιάζουν μάλλον με εκκλησίες, παρά με τόπους γνώσης. Δημιουργούν μια απόσταση ανάμεσα στον επισκέπτη και τα τέχνεργα, που εκτίθενται. Απαιτούν απ’ αυτόν θρησκευτική ταπεινότητα, με την επισημότητα και τη διάρθρωση τού χώρου, με την ατμόσφαιρα, που επικρατεί, ακόμα και με την εμφάνιση των φυλάκων.

Οι επισκέψεις των σχολείων αποτελούν την κύρια πελατεία τους κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες. Με τον τρόπο, που εκτίθενται οι αρχαιότητες στα μουσεία, η άρρηκτη συνέχεια τού έθνους υποστασιοποιείται και αποκτά την πειστικότητα και τη δύναμη τού ενσώματου και τού συγκεκριμένου.

Επίκαιρο στη σημερινή συγκυρία, το βιβλίο «Το έθνος και τα ερείπιά του», εστιάζει στη δύναμη και την επίδραση τήςυλικότητας και πραγματεύεται θέματα, όπως:
  • Ο ρόλος των αρχαιοτήτων και τής αρχαιολογίας στη διαμόρφωση τού ελληνικοὐ έθνους και την ίδρυση τού ελληνικού εθνικού κράτους.
  • Οι δεσμοί μετοξύ αποικιοκρατικού και εθνικού φαντασιακού.
  • Η αρχαιολογική κατασκευή μνημειοποιημένων τοπίων, όπως η Aκρόπολη.
  • Ο καίριος ρόλος σημαντικὡν εθνικών αρχαιολόγων, όπως τού ανασκαφέα τού λεγόμενου τάφου τού Φιλίππου Β' τής Μακεδονίας, Μανόλη ανδρόνικου.
  • Ο ρόλος, τον οποίο διαδραμάτισε η αρχαιολογία στη δικτατορία τού Ιωάννη Μεταξά.
  • Η χρησιμοποίηση τής κλασικής αρχαιότητας στο αναμορφωτικό εγχείρημα τής Μακρονήσου και
  • Η διαμάχη για τα μάρμαρα τού Παρθενώνα.


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Ανώνυμος 29529 έγραψε...
Πολύ "Χαμηλός" ο δικός σου ο βλαχος...
21.08.2014, 18:06:35





Ανώνυμος 29535 έγραψε...
Adolf Hitler was an admirer of imperial Rome and believed that some ancient Germans had, over time, become part of its social fabric and exerted influence on it. He considered the Romans an early Aryan empire, and emulated their architecture in an original style inspired by both neoclassicism and art deco, sometimes known as "severe" deco, erecting edifices as cult sites for the Nazi Party. He also ordered construction of a type of Altar of Victory, borrowed from the Greeks, who were, according to Nazi ideology, inseminated with the seed of the Aryan peoples. At the same time, because of his admiration for the Classical cultures of the ancient Mediterranean, he could not isolate and politicize German antiquity, as Benito Mussolini had done with respect to Roman antiquity. Therefore he had to import political symbols into Germany and justify their presence on the grounds of a spurious racial ancestry, the myth that ancient Greeks were among the ancestors of the Germans - linked to the same Aryan peoples.
http://en.wikipedia.org/wiki/Nazi_architecture

I.Bielidopoulos
22.08.2014, 11:43:02





Ανώνυμος 31206 έγραψε...
Ένας ορειχάλκινος ανδριάντας τού Φιλίππου Β΄ανεγέρθηκε σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία τής Θεσσαλονίκης, παρά το γεγονός, ότι ο περιώνυμος μακεδόνας βασιλιάς δέν είχε καμμιά σχέση με την πόλη, την οποία ίδρυσε ένας από τους διαδόχους του
ΠΩΠΩΠΩΠΩ.....ΝΕΑ ΣΠΟΥΔΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ....
ΚΑΘΕ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΜΑΙ ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΑΣ ΕΥΓΝΟΜΩΝΕΙ ....
ΟΥΣΤ
02.01.2015, 09:46:17





Ανώνυμος 33023 έγραψε...
ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ με «ΕΙΣ ΕΔΑΦΟΣ ΦΕΡΕΙΝ»

«...τάς μὲν ἐκκλησίας εἰς ἔδαφος φέρειν, τάς δὲ γραφὰς ἀφανεῖς πυρὶ γενέσθαι, προστάττοντα καὶ τοὺς μὲν τιμῆς ἐπειλλημένους ἀτίμους, τοὺς δὲ ἐν οἰκετίαις, εἰ ἐπιμένοιεν ἐν τῇ τοῦ χριστιανισμοῦ προθέσει, ἐλευθερίας στερεῖσθαι» (Μτφρ: «..εδημοσιεύοντο πανταχού βασιλικά διατάγματα, προστάσσοντα αι μεν εκκλησίαι να κατεδαφισθούν, αι δε Γραφαί να εξαφανισθούν με πυρ και ορίζοντα οι μεν τιμημένοι με αξιώματα να τα χάσουν, οι δε ευρισκόμενοι εις την υπηρεσίαν ανωτάτων αξιωματούχων να στερηθούν της ελευθερίας των, εάν επιμένουν εις την ομολογίαν του Χριστιανισμού.»)
ΔΗΛΑΔΗ ΜΕ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΑ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΘΑ ΚΑΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΕΡΗΘΟΥΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥΣ ΟΣΟΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ [ ΦΥΛΑΚΗ ΚΑΙ ΒΑΣΣΑΝΑ ΚΑΙ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΑΝ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΠΙΜΟΝΟΙ]
ΑΛΛΑ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ...ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΕΝΙΚΗΣΕ ΚΑΙ ΘΡΙΑΜΒΕΥΣΕ.....ΑΝΩ Ο ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ...ΚΛΑΨΤΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΕ
25.03.2015, 11:26:45





Ανώνυμος 33229 έγραψε...
Ό Στράβων, επισημαίνει μάλιστα ότι όχι μόνο το μαντείο της Δωδώνης, αλλά και όλα τα άλλα μαντεία της Ελλάδος είχαν ήδη ουσιαστικά σβήσει στα χρόνια του.
ΑΥΤΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΥΟ ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΣΗΜΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατηγορείται ότι απαγόρευσε τη λατρεία και έκλεισε ναούς. Οι μόνοι ναοί που έκλεισε ήταν της Αφροδίτης στην Ηλιούπολη, για συγκεκριμένους λόγους [ιερή πορνεία].
01.04.2015, 12:40:29





Ανώνυμος 34021 έγραψε...
Ήδη από τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Αριστοτέλης αναφέρει:
«Και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες»
Η χρήση του Γραικός ως ταυτόσημη με το Έλληνας συνεχίστηκε και στο Βυζάντιο.Και επειδη ακριβως το Ελλην ταυτιστηκε με την ειδολολατρεια [ ειτε λατρεια του Δια ειτε του Μιθρα ειτε του Οσιρη ειτε του Βααλ]ετσι οι Ελληνες τησ εποχης χρησιμοποιουσανε το παμπαλαιο ονομα ''' Γραικος''' δηλαδη ελληνας μεν μη παγανιστης δε. Τον 5ο αιώνα μ.Χ., ο Ησύχιος στο λεξικό του αναφέρει, πως το «Γραικός», σημαίνει «Έλλην»[29] και στο λεξικό Σούδα (10ος αι.) το «Γραικοί» σημαίνει «οι Έλληνες»[30].
Προσέξτε τώρα τον όρο που χρησιμοποιεί τον 9ο αιώνα ο Θεόδωρος Στουδίτης (759-826) για το Βυζάντιο:
«… χάριν της δόξης του Χριστού͵ υπέρ ου δονείται η ταπεινή Γραικία μάλα»
Έτσι λοιπόν, η αναφερόμενη εδώ «Γραικία» που δονείται/τραντάζεται από την εικονομαχική αίρεση, δεν είναι άλλη από την βυζαντινή αυτοκρατορία!
Αλλά και οι αντίπαλοι των Βυζαντινών, μας δίνουν την ίδια ακριβώς ορολογία. Όπως σημειώνει ο Παναγιώτης Χρήστου:
«Οι πάπες κατέβαλαν … εντονώτερες προσπάθειες για καθυπόταξι της Ανατολικής 'Εκκλησίας, όταν όμως απέτυχαν, απεκήρυξαν τους Ανατολικούς, Έλληνες κυρίως, ως αιρετικούς. […] από τον 9ο αιώνα γράφονται έργα ‘’Κατά Γραικών’’ […] Σύνοδος που συνήλθε … το 868 εξέδωσε απόφασι με τίτλο Contra Graecorum haeresim de fide sanctae Trinitatis […] τον 11ο αιώνα ο Άνσελμος Καντερβουρίας έγραψε το Contra Graecos και μετά δύο αιώνες, στα μέσα του 13ου, ο Θωμάς Ακινάτης έγραψε τα Contra Graecos και Contra errores Graecorum»[32].
Κατά συνέπεια, η σύνδεση Βυζαντίου και Ελλάδας/Ελληνισμού δεν «ξεφύτρωσε» από το πουθενά στον 11ο αιώνα και εξής. Απλά τότε ωρίμασαν οι ιστορικές συνθήκες για μια συχνότερη πολιτισμική και εθνική χρήση του όρου «Έλλην» από τους Βυζαντινο
Το κατά καιρούς κατηγορηθέν Πατριαρχειο λέγει, επί
τουρκοκρατίας [ΠΡΟ ΤΟΥ 1770], στον διεξαχθέντα διάλογο με τους Βρετανούς
προτεστάντες:
"...πάλαι μεν Ελλήνων, νυν δε Γραικών και Νέων Ρωμαίων δια την
Νέαν Ρώμην καλουμένων..."ΔΗΛΑΔΗ ΕΞΗΓΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΥΟΘΕΤΗΣΑΝΕ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΡΩΜΙΟΙ..ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΑΥΤΩΝ
Δηλ. οι Ρωμαίοι-Ρωμιοί-"Νέοι Ρωμαίοι" απόγονοι και συνέχεια των
"πάλαι καλουμένων Ελλήνων", καλούμενοι σήμερα ούτως εκ της Νέας Ρώμης-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ Η '''''ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ'''' ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΤΣΩΝΗ 30 XΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ 1821 ΕΓΡΑΦΕ ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ
'''ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΤΣΩΝΗΣ, ΠΡΙΓΚΗΨ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ''
ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΜΕ ΤΟ '''ΖΟΡΙ ΕΛΛΗΝΑ''''
30.04.2015, 11:55:23





Ανώνυμος 35658 έγραψε...
Δεν αλλαζει αυτος ο λαος, πρέπει να το καταλάβετε. Έχει μπει στο dna του ο χριστιανισμός. Ειναι αδύνατο να επικρατήσει η λογικη στο μυαλό του. Μη προσπαθείτε άλλο. Πρέπει, όσοι είναι ελεύθερα και ελεύθεροι σκεπτόμενοι σε αυτό το τόπο να το πάρουν μια και καλή απόφαση. Ή μα μείνουν και να κάνουν υπομονή με τους γραικοχριστιανολαμογιορωμιούς, προσπαθώντας να έχουν συνάφεια μόνο με άλλους υγειώς σκεπτόμενους (αυτούς τους λίγους που έχουν μείνει)
Ή
Με τη πρώτη ευκαιρία να φύγουν στο εξωτερικό για να ησυχάσουν.
31.10.2015, 23:23:41





Ανώνυμος 35659 έγραψε...
Δυστυχώς, οι γραικοχριστιανολαμογιορωμιοί σε αυτό το τόπο είναι πλέον πλειοψηφία. Δυστυχώς επτωχεύσαμε και ρωμιοχριστανοποιήθημεν.
01.11.2015, 00:11:36





Ανώνυμος 36240 έγραψε...
υπαρχει και αλλη περιπτωση ... να πατε πισω στη μαμα πατριδα.....
25.12.2015, 11:04:18





Ανώνυμος 39557 έγραψε...
https://books.google.gr/books/about/The_Nation_and_Its_Fragments.html?id=zbRwQgAACAAJ&redir_esc=y&hl=el
19.08.2016, 11:49:34





Ανώνυμος 42007 έγραψε...
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΦΥΛΩΝ

ΑΝ ΔΕΙΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ ΜΑΣ, ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΙΑΤΕΣ

ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΙ ΜΕ ΓΑΜΨΕΣ ΜΥΤΕΣ

ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

ΣΛΑΒΟΙ ΟΠΩΣ Η ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΤΖΑΝΗ

ΑΡΑΒΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΙΓΓΑΝΟΙ ΟΠΩΣ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΑΣΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΙΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΛΟΙ, ΙΤΑΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΑΦΡΙΚΑΝΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΙ

~

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
02.04.2017, 14:59:11






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

1+3=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND

 

 

 

 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...