Αφιέρωμα
της «Ελεύθερης Έρευνας»
στο '21

 

 
«Ο κύριος Κωνσταντίνος Σάθας,
έν τινι αξιολόγω πονηματίω επιγραφομένω: "Η κατά τον ιζ΄αιώνα επανάστασις της ελληνικής φυλής" διατείνεται εν σελ. 14, ότι το γνωστόν Καρυοφύλλι ονομάσθη ούτω από του εν Βενετία οπλοποιού Carlo figlio (Καρόλου υιού). Περίεργος μα την αλήθειαν η ανακάλυψις, αλλ’ ουδόλως ευάρεστος.

»Τολμώ μάλιστα, να είπω προς τον φίλον, ότι απαγορεύεται οιωδήποτε η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν...»


Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
Αθανάσιος Διάκος.
Αστραπόγιαννος, Αθήνα, 1867, 64-66.



 




Βλάχοι,
αρβανίτες, ανατολίτες,
βορειο-
αφρικανοί κ.ά.

Οι σημερινοί χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, που μιλούν ρωμέικα (τα λένε ελληνικά) δεν είναι φυλετικοί απόγονοι ή πνευματικοί κληρονόμοι των αρχαίων ελλήνων, των αθηναίων, της δημοκρατίας, των φιλοσόφων κ.λπ..

Είναι επήλυδες, βαλκάνιοι, ανατολίτες, βορειοαφρικανοί και όχι μόνον, ορθόδοξοι, με έντονη ανάμειξη της οθωμανικής κουλτούρας.

Έμαθαν να επιβιώνουν σε αυτοκρατορίες δεσποτικές (βυζάντιο, οθωμανική περίοδο) αναπτύσσοντας την υποκρισία, την κουτοπονηριά και πολλά άλλα ελαττώματα με σκέψη εντελώς διαφορετική από αυτή του δυτικού κόσμου...



 



Τα πραγματικά αίτια
και οι βαρβαρότητες
της εκστρατείας
του Μεγάλου Αλεξάνδρου

 

 
Ο Μ. Αλέξανδρος διέλυσε την αυτοκρατορία του Κύρου, αλλά συγχρόνως αφάνισε και τις ελληνικές πόλεις-κράτη. Λεηλάτησε τους θησαυρούς της Ασίας και τυράννησε τους λαούς περισσότερο από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών.

Αυτός άλλωστε ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της εκστρατείας. Η λαφυραγωγία. Απαραίτητη για την ισχύ και τον τρυφηλό βίο του βασιλικού οίκου και τον πλουτισμό των ευνοουμένων του...


 



Η θρησκευτική
πίστη
δεν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία
των κοινωνιών


Yπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία, του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση...



 



Η λέξη καρκίνος στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη. Μόνο το άκουσμά της αρκεί για να σπείρει τον τρόμο και τον πανικό.

Φανταστείτε αν ο γιατρός σας μετά από κάποια εξέταση, σας ανακοίνωνε, ότι έχετε καρκίνο. Στην κυριολεξία θα άνοιγε η γη να σας καταπιεί, θα παραλύατε από τον φόβο σας και θα πιστεύατε, ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πεθαίνατε.

Θα δεχόσασταν ό,τι θα σας έλεγαν οι «ειδικοί», νοιώθοντας αδαής και άσχετος για την ίδια σας την ασθένεια. Δεν θα είχατε καμία άποψη για την πορεία και την εξέλιξη της ασθένειάς σας, καμία επιλογή για το τι αγωγή θα λαμβάνατε, για το αν θα κάνατε χημειοθεραπεία ή όχι, για το αν θα σας χειρουργούσαν, αν θα ακρωτηρίαζαν κάποιο πάσχον μέλος σας. Όλα αυτά θα τα αποφάσιζαν οι γιατροί σας ακολουθώντας το «πρωτόκολλο του καρκίνου» χωρίς να σας ρωτήσουν, απλά θα σας τα ανακοίνωναν!

Θα ξυπνάγατε απ΄το χειρουργείο και θα σας έλειπε το στήθος σας, το νεφρό σας, ο μισός πνεύμονάς σας, ή κάποιο άλλο όργανό σας και δεν θα μπορούσατε παρά να συναινέσετε με την αφαίρεση αυτή. Θα ακολουθούσαν ατελείωτες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, επειδή «έτσι θα έπρεπε». Θα έπεφταν οι τρίχες του σώματός σας, τα νύχια σας και θα είχατε τεράστιες επιπλοκές και παρενέργειες. Εσείς, απλά θα δείχνατε την απόλυτη εμπιστοσύνη στις γνώσεις και στις μεθοδολογίες της συμβατικής Ιατρικής σιωπηλά και στωικά χωρίς άποψη και δυνατότητα επιλογής, αφού σας έχουν ήδη πείσει μέσω της πληροφόρησης, που έχετε λάβει από τα Μ.Μ.Ε. και τους γιατρούς σας, ότι αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον καρκίνο…

Είναι όμως, αυτή η πραγματικότητα;



 





«(Ο έρωτας μεταξύ άνδρα και γυ-
ναίκας) είναι παλλαϊκός...
αυτός ακριβώς χαρακτηρίζει τους
ανθρώπους, τους χωρίς ιδιαίτερη
ανάπτυξη...


»(Αφορά) μάλλον στην απόλαυση
των σωμάτων, παρά των ψυχών.
Και μάλιστα (εκείνες τις γυναίκες
και τα νεαρά παιδιά), που δια-
κρίνονται για υπερβολική βλακεία...

»Δείτε, αντιθέτως, την Ουράνια Α-
φροδίτη, που δεν προέκυψε από
την συμμετοχή άρρενος και θήλεος,
αλλά μόνον εκ του άρρενος...
πώς στερείται παραφοράς...

»Έτσι, όσοι εμπνέονται από το
αρσενικό φύλο, ερωτεύονται το
φύλο, το οποίο εκ φύσεως έχει
μεγαλύτερη ρώμη και περισσό-
τερη ευφυία
».

Πλάτωνα, «Συμπόσιο», 181b-c



 



Πατριωτισμός, εθνικά οράματα,
μεγαλοϊδεατισμοί κ.λπ. κ.λπ.
στα διάφορα έθνη-κράτη


Ο τρόπος, με τον οποίο συγκροτή-
θηκαν ιστορικά τα έθνη, έπλασε εθνικές ιδέες, που έχουν σε κάθε κράτος συνθέσει μια εθνική ιστορία δεδομένη και μοναδική. Η ιστορία αυτή προάγει τις ομοιότητες στο εσωτερικό και τις διαφορές στο εξωτερικό, ενώ αποδίδει σε κάθε έθνος δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζει στους «άλλους». Συγκροτεί έτσι, μια κλειστή και γραμμική ιστορική αφήγηση, που περιστρέφεται γύρω από το ένδοξο παρελθόν κάθε μοναδικής και ιδιαίτερης εθνικής ομάδας, την οποία περιγράφει σαν ομοιογενή και αναλλοίωτη ουσία.

Σε κάθε κράτος οι έννοιες έθνος, πατρίδα και πατριωτισμός έχουν φορτιστεί μέσα στην ιστορική διαδρομή με τόσο γιγάντιο ηθικό βάρος, που έχουν γίνει αξίες μεγάλης και αδιαπραγμάτευτης ιδεολογικής σημασίας. Έτσι, στα σχολεία όλων σχεδόν των χωρών...



 



Από τον
«νεοελληνικό διαφωτισμό»
βλάστησαν ελληνοχριστιανισμός,
εθνικισμός και μεγαλοϊδεατισμός

Αδ. Κοραής:
Ο πραγματικός πατέρας
της ιδεολογικής μας σχιζοφρένειας


Μερικές δεκαετίες πριν από το '21, ο Αδαμάντιος Κοραής ξέθαψε αυθαίρετα και επέβαλε σιγά-σιγά την ξεχασμένη για αιώνες λέξη «έλληνας» χωρίς να απορρίψει βέβαια, το χριστιανισμό. Είχε την πεποίθηση, ότι έτσι θα μας έφερνε πιο γρήγορα κοντά στα κείμενα των αρχαίων ελλήνων και θα γινόταν μια ταύτιση, συγκλονιστική για τον μέσο κάτοικο του ελλαδικού χώρου (αρβανίτη, βλάχο, βορειοαφρικανό, ανατολίτη κ.λπ.), ότι είναι δήθεν απόγονος αυτού, που έφτιαξε τον Παρθενώνα και όλα τα λαμπρά μνημεία.

Η ιδέα έπιασε γρήγορα. Από τότε, όλο και περισσότεροι ρωμιοί άρχισαν να συνδέουν τους εαυτούς τους με κάποιο φανταστικό παρελθόν και να ανακαλύπτουν τους «αρχαίους προγόνους». Κολακεύονταν να έχουν την ψευδαίσθηση, πως ήταν τάχα απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.

Η περίοδος του '21 επομένως, αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο. Όχι βέβαια, επειδή έγινε κάποια δήθεν «ελληνική επανάσταση» -πλιάτσικο χριστιανικών συμμοριών, αρβανιτών στην πλειοψηφία τους, ήταν στην πραγματικότητα εξάλλου, όπως έχουμε δείξει στο Αφιέρωμα 1821: Η αποστασία των ρωμιών-, αλλά γιατί κατά τη σύντομη εκείνη περίοδο, οι ρωμιοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας με την καθοδήγηση του Κοραή και των άλλων εκπροσώπων του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού» μεταλλάχτηκαν σε «έλληνες»...

 



 


      

Read articles in English


ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΖΑΡΗ
 
ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ 1821
Η αποστασία των ρωμιών

Το ’21 δεν έγινε «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και
της πατρίδος την ελευθερίαν
». Δεν υπήρχαν ούτε εθνικά ού-
τε θρησκευτικά κίνητρα, όπως κατά κόρον προπαγανδίζεται
από τη δημιουργία του κράτους και εντεύθεν. Ούτε επίσης,
κοινωνικά/ταξικά, όπως υποστηρίχθηκε. Μοναδικός στόχος
των εξεγερμένων ήταν οι περιουσίες (χωράφια, χρυσαφικά
κ.λπ.) των μουσουλμανικών οικογενειών της Πελοποννήσου...

240 σελίδες.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δρόμων»
.

ΤΟ ΒΑΣΑΝΟ
ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ
ΙΔΑΝΙΚΩΝ


Η απόλαυση της χαράς της ύπαρξής μας
και η αναζήτηση της ευδαιμονίας
βρίσκονται μέσα στην απλότητα
κι όχι στην αναζήτηση ιδανικών, απόλυτων ερμηνειών
κ.λπ. παρά φύση εννοιών και ιδεών


Έγραψε στις 05.04.2013 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος

Επιστροφή

Ο επανερχόμενος και εμφανώς υποβόσκων παγγερμανισμός τής Ευρώπης και η δημιουργία χωρών ισχύος και χωρών υποτέλειας, μάς ωθεί στο να επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την ανθρώπινη υπόστασή μας επανεξετάζοντας τη θέση και το ρόλο τής ύπαρξής μας ως νοήμονα όντα τού πλανήτη.

Για το σύμπαν, ο ανθρώπινος παράγοντας σαν ευφυές δημιούργημα, αλλά και σαν φορέας πολιτισμών, είναι κάτι το συμπτωματικό και παντελώς αδιάφορο, γιατί ούτε τους διασυμπαντικούς νόμους επηρεάζει ούτε και καθορίζει την αιωνιότητά του. Μονάχα μέσα στο μυαλό τού ανθρώπου υπάρχει η αίσθηση τού ρυθμιστή τού συμπαντικού γίγνεσθαι και πουθενά αλλού.











Παγγερμανισμός:
Ιδεολογική-πολιτική κίνηση τού 19ου αιώνα,
που επεδίωκε τη δημιουργία ενός ενιαίου κράτους,
το οποίο θα περιλάμβανε
όλους τους «γερμανικούς» λαούς.



Η δημιουργία τής οικογένειας οδήγησε στη δημιουργία τής φάρας και τής φατρίας, σύνολα δηλαδή ανθρώπων, που απόκτησαν μια αλληλεξάρτηση στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τα στοιχεία τής φύσης και να διευκολύνουν την επίλυση των καθημερινών τους αναγκών, όπως η σίτιση, η στέγαση, η προστασία από τα καιρικά φαινόμενα, η αναζήτηση καλύτερης έκτασης για καλλιέργεια και συγκομιδή τροφής.

Οι φάρες κι οι φατρίες μεγάλωσαν και δημιούργησαν τις φυλές. Οι φυλές μεγάλωσαν κι αυτές και απόκτησαν μια κοινή πλατφόρμα αναφοράς αποτελούμενης από μια κοινή γλώσσα, κάποιες κοινές κοινωνικοθρησκευτικές πεποιθήσεις, που βοηθούσαν αυτές τις ανθρώπινες ομάδες να λειτουργούν σα  σύνολο και όχι σαν μονάδα.









Παραγωγή
τυποποιημένων εγκεφάλων
στα σχολεία των εθνών-κρατών.


 
Η πληθυσμιακή αύξηση πάντοτε συνοδευόταν από την παράλληλη αύξηση τής γαίας και συνεπώς τη γεωγραφική επέκταση τής κάθε φάρας. Έτσι λοιπόν, στην πορεία τού χρόνου, οι διάφορες φάρες κατέκτησαν εδάφη, που ανήκαν σε άλλες φάρες και φατρίες και αφομοίωσαν στο δικό τους σύνολο πληθυσμιακές ομάδες με τελείως διαφορετικά γενετικά χαρακτηριστικά και συνήθειες. Η πρόσμειξη όλων αυτών των ομάδων, που διαρκώς μεταβαλλόταν με τις προσθήκες εδαφών και πληθυσμών, δημιούργησε αυτό, που σήμερα θα ονομάζαμε «λαό».

Εξυπακούεται λοιπόν, πως ο λαός, ο κάθε λαός δέν είναι ένα απλό σύνολο ανθρωπίνων ομάδων ομοιογενούς καταγωγής και φυλετικών χαρακτηριστικών, αλλά ένα σύνολο ανθρώπων με ποικίλα γενετικά χαρακτηριστικά άλλοτε πολύ συγγενεύοντα και άλλοτε λιγότερο, αλλά με μια κοινά διομορφωμένη κοσμοαντίληψη, που δομείται πάνω σε μύθους σχετικά με την καταγωγή, την ιστορική εξέλιξη και το υποτιθέμενο πεπρωμένο αυτού τού ανθρώπινου συνόλου.
 

Κάθε παράδοση όσο μεγαλώνει
εμπνέει όλο και περισσότερο σεβασμό.
Όσο πιο απομακρυσμένη είναι η καταγωγή της τόσο μεγαλύτερη σύγχυση προκαλεί.
Ο σεβασμός προς αυτή μεγαλώνει
από γενιά σε γενιά.
Η παράδοση στο τέλος
γίνεται κάτι το ιερό, που εμπνέει δέος.
(«Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο», Νίτσε).


 
Αυτή η μυθοπλαστική πλατφόρμα μετονομάστηκε σχετικά πρόσφατα λαμβάνοντας την ονομασία «έθνος». Και ενώ σαν ουσία η λέξη «έθνος» είναι μια κενή επινόηση, εξυπηρετεί εξαιρετικά την άσκηση εξουσίας πάνω σε ομογενοποιημένα ανθρώπινα σύνολα, που καλούνται να υιοθετήσουν συγκεκριμένες κοινωνικές συμπεριφορές και κοσμοθεάσεις-κοσμοαντιλήψεις.

Αυτές οι κοσμοαντιλήψεις ενδύονται την ονομασία «ήθη» και «έθιμα», τα οποία λειτουργούν ως υποσύνολα ενός ευρύτερου πλαισίου συμπεριφοράς, που ονομάζεται «παράδοση». Οι έννοιες τού έθνους και τής παράδοσης ανέκαθεν ευνούχιζαν κάθε ατομική προσπάθεια διαφορετικότητας και διαφοροποίησης είτε εξουδετερώνοντάς την είτε παραγκωνίζοντάς την ως «αιρετική» αφήνοντάς την φυσικά να εξαφανισθεί μέσα στο ποτάμι τής λήθης.


 
Πολλές από τις παραδόσεις, για τις οποίες πιστεύουμε, ότι έχουν προέλευση αιώνων, στην πραγματικότητα επινοήθηκαν πρόσφατα. Με τον όρο «επινοημένη παράδοση» εννοούμε ένα σύνολο πρακτικών, οι οποίες συνήθως διέπονται, φανερά ή σιωπηρά, από αποδεκτούς κανόνες και με τελετουργική ή συμβολική φύση, και οι οποίες επιδιώκουν να ενσταλάξουν ορισμένες αξίες και κανόνες συμπεριφοράς μέσω επανάληψης, γεγονός, που αυτόματα συνεπάγεται τη συνέχεια με το παρελθόν.

Η παράδοση και το έθνος έχουν ακόμα μια πολύ σημαντική αρνητική παράμετρο. Εμποδίζουν την ατομική αυτοβελτίωση και λειτουργούν σαν παρά φύση και όχι κατά φύση δυνάμεις. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι αυτές οι δύο έννοιες επιχειρούν να «τιμωρήσουν» την ίδια τη φύση, που δημιουργεί όντα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους, γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, τίποτα δεν είναι όμοιο στο 100% στη φύση. Έρχεται λοιπόν ο ομαδοποιημένος άνθρωπος και αποφασίζει, ότι αυτό δεν πρέπει να ισχύει μετατρέποντας τον εαυτό του σε ένα συμπλεγματικό και συγκρουσιακό ον.




Η ατομικότητα και η διαφορετικότητα
είναι νόμοι τής φύσης.
Η παραγωγή άβουλης, χειραγωγίσιμης ανθρωπομάζας ανέκαθεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των πολιτικοθρησκευτικών εξουσιαστών.

 

Την ατομική διαφορετικότητα, που η ίδια η φύση δημιουργεί, ο άνθρωπος επιχειρεί να την αξιοποιήσει προσαρμόζοντάς την στη διαφορετικότητα των «φυλών», των «εθνών» και όχι των ανθρώπων ως μοναδικά άτομα. Η ανθρώπινη προσέγγιση τής «φυλετικής» και κατ’ επέκταση «εθνικής» διαφορετικότητας είναι και η κύρια αιτία των πολέμων, των συγκρούσεων, των διαφόρων θεωριών περί εκλεκτών λαών τού «θεού» και φυσικά των «ανώτερων» και «κατώτερων» φυλών.

Σε τί όμως εξυπηρετεί αυτή η ομαδοποίηση των ανθρώπων και η υποτιθέμενη διαφορετικότητα των διαφόρων «λαών», «εθνών» και «παραδόσεων»; Όπως ειπώθηκε πριν, εξυπηρετεί άριστα την άσκηση τής εξουσίας και φυσικά την εκμετάλλευση τού ανθρώπου από άλλους ανθρώπους στο όνομα μιας μυθοπλασμένης ιστορίας και μιας θρησκευτικής πεποίθησης. Ο άνθρωπος ελέγχεται ευκολότερα σα σύνολο, παρά σαν άτομο.



Το μέλλον μιας χώρας
είναι αναπόφευκτα καταδικασμένο
αν η σημερινή της δόξα
οφείλεται και βασίζεται
μονάχα στους ώμους
ενός εξυψωμένου παρελθόντος,
το οποίο εξ άλλου δέν τής ανήκει.



Η αρχομανία τού ακαλλιέργητου και ανελεύθερου, ομαδοποιημένου ανθρώπου συχνά τον οδηγεί στο να καταστρέφει δικά του δημιουργήματα, δημιουργήματα δηλαδή, που ο ίδιος προηγουμένως είχε κατασκευάσει. Αυτό εξηγεί, γιατί διάφορες ομοσπονδίες, κινήματα και οργανισμοί ή ενώσεις (βλέπε Ευρωπαϊκή Ένωση, σαν το πιο πρόσφατο) δέν έχουν μεγάλη χρονική διάρκεια. Μπορεί αρχικά οι άνθρωποι να ομονοούν και να αντιλαμβάνονται την ανάγκη συνεργασίας, που θα οδηγούσε σε έναν καλύτερο τρόπο ζωής για όλους, αλλά σιγά-σιγά κυριεύονται από την ψευδαίσθηση τής φυλετικής, εθνικής, θρησκευτικής διαφορετικότητας, με την οποία έχουν γαλουχηθεί, και επιχειρούν να επιβάλουν στα υπόλοιπα μέλη τής παγκόσμιας κοινότητας τα χαρακτηριστικά, τους δικούς τους μύθους φυλετικής υπεροχής και εθνικής παράδοσης κρίνοντάς τα ως ανώτερα και συνεπώς απολύτως επιβεβλημένα.
 




Ο Αρθούρος, ο μάγος Μέρλιν και άλλοι,
ενώ παρακολουθούν τη μάχη
ανάμεσα σε έναν κόκκινο
κι ένα λευκό δράκο:
Η «Αγία Λαύρα» των βρετανών.
(Μινιατούρα, 15ος αι.).

 


Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Οφείλονται άραγε μονάχα στην τραγικότητα τής ανθρώπινης ύπαρξης, στο γεγονός δηλαδή, τού μοναδικού έμβιου όντος, που γνωρίζει, πως το τέλος τής ύπαρξής του είναι κάτι το δεδομένο και αμετάβλητο; Πιθανότατα. Ο άνθρωπος αισθάνεται, πως αν κυριαρχήσει στη ζωή θα κυριαρχήσει και στο θάνατο, τον οποίο και δέν αντιλαμβάνεται σαν το τέλος τής ύπαρξής του, αλλά σα μια διαφοροποιημένη συνέχειά του.

Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος. Ο άνθρωπος δέν κατανοεί, πως η έννοια τής λέξης «ιδανικός» δέν ανήκει στη σφαίρα τής δικής του ύπαρξής. Δέν υπάρχουν ιδανικοί άνθρωποι, δέν υπάρχουν ιδανικές κοσμοθεάσεις, αντιλήψεις, πολιτικές ιδεολογίες. Ούτε και ιδανικοί μύθοι υπάρχουν, αφού εξ ορισμού είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα.



Από μικρός στα... βάσανα.
Τα ιδανικά (πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια κ.λπ.)
είναι εκείνα, από τα οποία
πρέπει να απελευθερωθεί πρώτα απ΄όλα ο άνθρωπος
στην αναζήτηση τής ελευθερίας,
τής ευδαιμονίας και τής κατά φύση ζωής.


  

Ακόμα και όμως αν υποτεθεί, πως κατασκευάζεται ένας ιδανικός μύθος, που θα αφορά το κοινωνικό σύνολο, είναι βέβαιο, πως θα κατανοηθεί διαφορετικά από τους ανθρώπους, γιατί η κάθε ερμηνεία θα εμπεριέχει προσωπικά στοιχεία, που θα σχετίζονται με τη διαφορετική αντιληπτική ικανότητα τού κάθε ανθρώπου. Συνεπώς, οι διαφοροποιήσεις, που υφίστανται στα νοήματα διαφόρων εννοιών, αποδεικνύουν την ανυπαρξία νοήματος στο επίθετο «ιδανικός» με όποιο ουσιαστικό κι αν συνοδεύεται.

Ο Μαρξ έλεγε, πως οι φιλόσοφοι έχουν αποτύχει, γιατί αρκέστηκαν στο να ερμηνεύσουν τον κόσμο κι όχι να τον αλλάξουν. Είναι όμως λάθος και αυτή η προσέγγιση. Να τον αλλάξουν ως προς ποια κατεύθυνση; Με ποια μεθοδολογία, κάτω από ποιες συνθήκες και με τί τρόπο, αφού, όπως διαπιστώνουμε, πως όχι μόνο η έννοια τού «ιδανικού» δέν υπάρχει, αλλά και η ερμηνεία κάθε έννοιας μεταφράζεται και ερμηνεύεται διαφορετικά από τα ανθρώπινα σύνολα;

Θρησκευτική χειραγώγηση
 


Για τον Επίκουρο, ο φιλόσοφος πρέπει να γράφει και να διδάσκει με σαφήνεια τα θέματά του, αφήνοντας κατά μέρος κάθε επιτήδευση φιλολογική και σχολαστική, που αποβλέπει στο να δείξει πολυμάθεια. Ο φιλόσοφος πρέπει να μιλάει με την απλή λογική των γεγονότων κι όχι να αερολογεί αραδιάζοντας στριφνές και αφηρημένες φράσεις. Βασικός σκοπός τής φιλοσοφίας είναι να συντελέσει στην ευδαιμονία τού ανθρώπου (Διογ. Λαέρτ., Χ, 87).
«Επίκουρος έλεγε την φιλοσοφίαν ενέργειαν είναι, λόγοις και διαλογισμοίς τον ευδαίμονα βίον περιποιούσαν». (Σέξ. Εμπ., Προς μαθ., ΧΙ, 169, βλ. και Διογ. Λαέρτ., Χ, 122).



Τα πράγματα είναι πιο απλά, όπως διατυπώθηκαν από τον Επίκουρο, που ισχυρίσθηκε, πως η φιλοσοφία δέν είναι χρήσιμη εάν δεν θεραπεύει. Να θεραπεύει όμως, τί; Να θεραπεύει τους ανθρώπους από τη μάταιη αναζήτηση τού απόλυτου και συνεπώς την έννοια τού «ιδανικού». Συνεπώς, το μόνο, που ένας φιλόσοφος μπορεί να προσφέρει, είναι ο προβληματισμός και μια επιπρόσθετη ανάλυση μιας κάποιας έννοιας. Άρα λοιπόν, σα θεραπεία θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει την ύπαρξη πολλαπλών ερμηνειών μιας έννοιας και την παραδοχή, πως τίποτα δέν μπορεί να θεωρηθεί ως απόλυτο ή ιδανικό. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε μια είδους λύτρωση, γιατί ο άνθρωπος παύει να κυνηγά την απολυτότητα και την ιδανικότητα.



Στρατιώτες,
που έμαθαν να ζουν με ιδανικά,
για να οδηγηθούν τελικά,
σαν τα πρόβατα
στις εκατόμβες τού πολέμου.

 
 

Αν λοιπόν καταφέρνουμε σε ατομικό επίπεδο να ερμηνεύουμε την ανθρώπινη συμπεριφορά και να πράττουμε αυτό, που ταιριάζει σε μάς και την ατομική μας υπόσταση, τότε αναμφίβολα οδηγούμαστε σε μια αταραξία, νηφαλιότητα, ηρεμία και πραότητα αποβάλλοντας τα κατώτερης ποιότητας συναισθήματα και δοξασίες, που απορρέουν από τις εθνικοθρησκευτικές παραδόσεις που μας φόρτωσαν από γεννήσεώς μας.

Όλα αυτά μάς οδηγούν στο να δεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι και να συμφιλιωθούμε με τις σωματικές και νοητικές του ατέλειες. Επιπροσθέτως, αν πετύχουμε να αποδεχτούμε, πως ακόμα και αυτό, που με βδελυγμία αποστρεφόμαστε, εμπεριέχει μέσα του χρήσιμη γνώση, τότε μπορούμε να χαρούμε τη ζωή περισσότερο ευδαιμονικά αναγνωρίζοντας, πως δέν θα πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένος στόχος και σκοπός, αλλά η αναζήτηση τής χαράς και τής ικανοποίησης μέσα από απλές και ξεκάθαρες ανθρώπινες σχέσεις αδιάβρωτες από τη βάσανο τής αναζήτησης «ιδανικών» (βάλτε όποιο ουσιαστικό θέλετε μετά).






 

Ζωή χωρίς ιδανικά.
 
 

Με άλλα λόγια, αν ο δικός μας και ξεχωριστός για τον καθένα μας τρόπος ερμηνείας τού φαινομένου τής ζωής λειτουργεί για μάς λυτρωτικά απαλλάσσοντάς μας από το διαχρονικό μας φόβο για το «μετά» και μάς βοηθά να κατανοήσουμε, πως η ευτυχία βρίσκεται μέσα στην απλότητα κι όχι την αναζήτηση ιδανικών και απόλυτων ερμηνειών και εννοιών, τότε όντως μπορούμε να απολαύσουμε τη χαρά τής ύπαρξής μας απαλλαγμένοι από φοβίες και μάταιες αναζητήσεις...


 
Επιστροφή Επιστροφή στην κορυφή


ΣΧΟΛΙΑ



Bielidopoulos έγραψε...
"Ο Κομφούκιος αναγνώρισε την ανθρωπιά σαν μια αρετή κατά πολύ ανώτερη από τη δικαιοσύνη και απέφυγε να προσδώσει στην πρώτη οποιονδήποτε σαφή ορισμό. Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ορίσει ή να νομιμοποιήσει τη φύση του. Μπορεί απλά να προσπαθήσει να το κάνει με το κόστος της ταύτισής του με μιαν αφηρημένη και ανεπαρκή εικόνα του εαυτού του, δηλαδή μια μηχανική αρχή που από άποψη ποιότητας είναι πολύ κατώτερη από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο Κομφούκιος διαισθάνθηκε ότι τα ανθρώπινα πάθη και αισθήματα αξίζουν μεγαλύτερης εμπιστοσύνης από τις αρχές περί δικαίου και αδίκου και ότι ο φυσικός άνθρωπος είναι περισσότερο άνθρωπος σε σύγκριση με το διανοητικό, το κατασκευασμένο πρόσωπο. Οι αρχές είναι θαυμάσιες και αναγκαίες για όσο διάστημα συμβαδίζουν με την ανθρωπιά και με το αίσθημα των αναλογιών ή του χιούμορ που συμβαδίζει μαζί της. Ο πόλεμος, για παράδειγμα, είναι λιγότερο καταστροφικός όταν γίνεται για λόγους απληστίας, παρά για λόγους δικαίωσης ιδεολογικών αρχών, εφόσον η απληστία δεν πρόκειται ποτέ να καταστρέψει αυτό που επιθυμεί να αποκτήσει, ενώ η υπεράσπιση μιας αρχής είναι ένας αφηρημένος στόχος, εντελώς ασυγκίνητος απέναντι στις ανθρώπινες αξιες της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και τη ιδιοκτησίας. Οι κάθε λογής φανατικοί και ζηλωτές δεν μπορούν να ανεχθούν την απλή κομφουκιανική λογική, που διαπνέεται από πνεύμα συμβιβασμού και καλόκαρδου χιούμορ, γιατί στα μάτια τους φαντάζει αφιλότιμη και στερημένη από τον ηρωισμό και τη φωτιά της αμετάκλητης αφοσίωσης στις αρχές – και αυτή ακριβώς είναι η στάση του κινεζικου κομμουνισμού κατά την τρέχουσα προσπάθεια του να καταστρέψει την κομφουκιανική παράδοση. Αλλά από την άποψη του κομφουκιανισμού, ο φανατισμός της αμετάκλητης αφοσίωσης στις αρχές δεν είναι μόνο ένας ανόητος παλικαρισμός, αλλά και μια ολοκληρωτική αναισθησία απέναντι στο εσωτερικό αίσθημα και τη λεπτεπίλεπτη ευφυΐα της φυσικής τάξης. «Ο ανώτερος άνθρωπος» είπε ο Κομφούκιος στα Ανάλεκτά του, «προχωράει μέσα στη ζωή χωρίς καμιά προκαθορισμένη πορεία δράσης και χωρίς κανένα ταμπού. Ανάλογα με τις περιστάσεις της κάθε στιγμής αποφασίζει ποιο είναι το σωστό που πρέπει να κάνει»." (A. Watts)
05.04.2013, 08:44:48





gerakina έγραψε...
Διασυμπαντικοί νόμοι; Η ανθρώπινη φύση δεν τους επηρεάζει αλλά τους έχει εφεύρει. Όταν λέμε αυτήν την έκφραση, οι σκύλοι ή τα βατράχια δεν την κατανοούν. Εμείς ναι. Τέσολς πάντων, η αρμονία (όχι η ευτυχία) βρίσκεται μέσα στο απλό, μα και η αναζήτηση ιδανικών είναι μία ανάγκη. Ας μην την ακυρώνουμε για χάρη έστω αυτών που την χρειάζονται. Καμία αναζήτηση δεν είναι μάταιη όταν υπάρχει προσωπική ανάγκη. Δηλαδή, δεν μπορώ εγώ να σου πω πώς μάταια αναζητάς μιάν ευτυχία επειδή εγώ θεωρώ πως δεν την χρειάζομαι. Καληνύχτα
06.04.2013, 01:51:07





Ανώνυμος 29359 έγραψε...
Ο λαός ή το έθνος σαν σύνολο πρέπει να διεκδικήσει την εξουσία δηλαδή την Δημοκρατία.
Άρθρα σαν αυτο οδηγούν τον πολίτη στην "ιδιωτεία" να βλέπει τον εαυτό του ως άτομο, οχι ως πολίτη δήμου αλλά ως άτομο σε ενα παγκοσμιο-ποιοημένο κόσμο με απολυταρχική εξουσία.
Οπως ο λύκος ζει σε αγέλη , ετσι και ο άνθρωπος εχει παρόμοια ένστικτα. "Παρά φύση" ειναι να μην υπάρχουν πατρίδες.
Οι πατρίδες και τα έθνη δημιουργούν εμπόδιο στις παγκόσμιες ολιγαρχίες. Δεν δημιουργούν οι τύραννοι κάθε έθνους (κυβερνήσεις). Το πρόβλημα ειναι ο λαός που βλέπει πατρίδα

ΜΠάνος
19.07.2014, 09:10:40





Ανώνυμος 29597 έγραψε...
Πολυ καλο το κειμενο μπραβο στον Μουαμαρ! Παντα τετοια!
Μ.Κωστας
01.09.2014, 17:38:17






ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ



Υπολειπόμενοι χαρακτήρες

Κωδικός ασφαλείας:

7+6=





ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ


Από: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Προς: (ηλεκτρονική διεύθυνση)


Σημείωση: (προαιρετικό)

0 χαρακτήρες γράψατε και απομένουν 255.

Αποστολή

Αναζήτηση σε:


Αποστολή

 




FreeInquiry© 2013
ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ
ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ



Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ
ΜΑΖΙ ΜΑΣ



Στείλτε μας τα μηνύματά σας
στη διεύθυνση: info@freeinquiry.gr

 
ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΟ



 
THE
FREEINQUIRY.GR
BAND



 

 

 

 


 
ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΛΟΣ



Για να ενημερώνεστε online
για όλες τις νέες αναρτήσεις
άρθρων της «Ελεύθερης Έρευνας».

Διαβάστε περισσότερα
 
 

  

  

 
 

 

 
 



240 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




64 σελίδες
έκδ. «Ελεύθερη Έρευνα»,
Αθήνα, 2016

Διαβάστε περισσότερα




72 σελίδες
έκδ. «Δρόμων», Αθήνα, 2014

Διαβάστε περισσότερα
 
ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ
Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΜΑΣ

Άδεια Creative Commons Η «Ελεύθερη Έρευνα» διατίθεται με άδεια:
Αναφορά Δημιουργού─Μη Εμπορική Χρήση─Παρόμοια Διανομή─3.0 Ελλάδα (CC BY-NC-SA 3.0 GR).

Διαβάστε περισσότερα
 
 


Tα κίνητρα
και η πορεία
προς την εξουσία




«Λένε, ότι η εξουσία διαφθείρει,
αλλά το πιο σωστό είναι, ότι η εξουσία προσελκύει τους διεφθαρμένους.
Οι υγιείς συνήθως έλκονται από άλλα πράγματα, παρά από την εξουσία».

David Brin (αμερικανός συγγραφέας)


Σε πάρα πολλούς ανθρώπους αρέσει το χρήμα. Ιδιαιτέρως τους αρέσει να πλουτίζουν χωρίς ιδιαίτερο μόχθο και ρίσκο. Δύσκολο. Αυτό όμως, που συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους, είναι η άσκηση της εξουσίας.

Όσοι μπαίνουν στη πολιτική δεν το κάνουν για να συνεισφέρουν στο κοινό καλό, την ευημερία του μέσου πολίτη και την απλοποίηση της καθημερινότητάς του.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, πίσω από κάθε εισερχόμενο στη πολιτική κρύβονται προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά και συμπλέγματα ή αδυναμίες, που προκλήθηκαν στα παιδικά του χρόνια...


 


Μεγαλόσχημοι ιστοριογράφοι
στην υπηρεσία της ιδεολογίας
της εκάστοτε εξουσίας
από την αρχαιότητα έως σήμερα




Ένα από τα σπουδαιότερα εργαλεία, που κρατάει στα χέρια της η πολιτική εξουσία, είναι η χρήση της ιστορικής γνώσης. Η ιστορική καταγραφή και γνώση σε συνδυασμό με τις μεθόδους χειραγώγησης των μαζών και των τακτικών πολιτικής προπαγάνδας, μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική σκέψη των ανθρώπων.

Οι έντονοι διαξιφισμοί διαφόρων πολιτικών προσώπων με θέμα τη μέθοδο της διδασκαλίας της Ιστορίας στα σχολικά εγχειρίδια μονοπωλούν σε μεγάλα διαστήματα το ενδιαφέρον στα ΜΜΕ.

Μετά τους πολιτικούς, παίρνουν την σκυτάλη άνθρωποι, που φέρουν τον τίτλο του ιστορικού ερευνητή, προκειμένου να μας «διαφωτίσουν» για το ποια άποψη είναι ιστορικά σαφής και επιστημονικά αποδεδειγμένη...


 


Η γλωσσική ασυνέχεια
στον ελλαδικό χώρο
από την αρχαιότητα έως σήμερα



Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους του νεορωμέικου εθνικισμού είναι η τρισχιλιετής και πλέον ιστορία της γλώσσας μας, η αδιάλειπτη συνέχειά της δηλαδή, από την αρχαιότητα έως σήμερα. «Η ενιαία και αδιαίρετη ελληνική» αποτελεί σχεδόν στερεοτυπική έκφραση, που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Ο μύθος της γλωσσικής συνέχειας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για έναν άλλο μύθο, αυτόν της πολιτισμικής και φυλετικής ενότητας και συνέχειας, καθότι η συνέχεια του «ελληνισμού» προϋποθέτει, φυσικά, και τη συνέχεια της γλώσσας.

Η γλώσσα επομένως, που επιβλήθηκε στους σημερινούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου μέσω της υποχρεωτικής παιδείας του έθνους─κράτους, έπρεπε οπωσδήποτε να αναχθεί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό το λόγο έχει θεσπισθεί η ανούσια διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών ήδη από το Γυμνάσιο. Δεν ενδιαφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα να μάθει αρχαία ο μαθητής. Τα διδάσκεται όμως, προκειμένου να πεισθεί, ότι είναι απόγονος των αρχαίων ελλήνων.

Για τους σημερινούς ρωμιούς, παρά τα χρόνια, που υποχρεωτικά διδάσκονται αρχαία ελληνικά στο σχολείο, είναι σαφές, ότι τους είναι εντελώς ακατανόητα. Το επιχείρημα, ότι πολλές λέξεις είναι ίδιες ή παρόμοιες δεν καθιστούν τα αρχαία κατανοητά, καθώς η αναγνώριση σποραδικών λέξεων μέσα σε προτάσεις δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατανόηση του νοήματος των προτάσεων.

Η σχετική εξ άλλου λεξιλογική και μορφολογική ομοιότητα της σημερινής γλώσσας (της ρωμέικης, όπως λεγόταν μέχρι πρότινος κι όχι ελληνικής) με προγενέστερες φάσεις της οφείλεται στον καθαρευουσιανισμό και στην τάση υποχρεωτικής «εξυγίανσής» της από διάφορα ξένα στοιχεία (αλβανικές, τούρκικες, σλάβικες κ.λπ. λέξεις και τοπωνύμια). Από τον 19ο αιώνα και μετά, επιβλήθηκε δια της παιδείας αθρόα και αυθαίρετη εισαγωγή αρχαίων λέξεων και ριζών για τη δημιουργία νέων λέξεων...


 


Πώς η Αριστερά της Ρωμιοσύνης
εφευρίσκει τους μύθους της




Ο φυλακισμένος αριστερός αγωνιστής, που έκλαιγε και ζητούσε «τη μανούλα του».

Ο κομμουνιστής συγγραφέας, που συνεννοήθηκε με τον Μάο μιλώντας του στα... κρητικά, ενώ εκείνος του απαντούσε στα κινέζικα!

Πώς ο ίδιος ξεσήκωσε τους παριστάμενους σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα παρουσιάζοντάς τους το πουκάμισό του, ως δήθεν το πουκάμισο ενός εκτελεσμένου από τους γερμανούς συντρόφου του.

Τα τρία αυτά επεισόδια περιγράφει με νοσταλγία και καμάρι ο Λεωνίδας Κύρκος σε εκπομπή, που προβλήθηκε τις προάλλες από το κανάλι της Βουλής («Σαν παραμύθι»).
 
Πρόκειται για μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, κατά την οποία ο επί σειρά ετών βουλευτής της Αριστεράς, αφηγείται στιγμιότυπα από τον πολιτικό του αγώνα και προβαίνει σε εκτενή αναφορά ορισμένων ασυνήθιστων καταστάσεων, που έζησε κατά τη διάρκεια ενός παλιού ταξιδιού του στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Μάο και στη Μόσχα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τα όσα λέει στη συνέντευξη αυτή ο παλιός αριστερός πολιτικός, γιατί από τα λεγόμενά του μπορούμε χαρακτηριστικά να διακρίνουμε:

Με τι άνεση και οι άνθρωποι της Αριστεράς ─οι οποίοι είχαν σταθεί απέναντι σε ένα Σύστημα, που τους καταδίωκε και τους φυλάκιζε και το οποίο είχε κατασκευασθεί κι επιβληθεί με την αρωγή πλήθους εθνικών, θρησκευτικών και άλλων μύθων─ εύκολα κατασκεύαζαν κι εκείνοι με τη σειρά τους τους δικούς τους μύθους, προκειμένου να προπαγανδίσουν τη δική τους ιδεολογία...


 


Πέντε
ευρωπαϊκοί μύθοι



Οι εβραίοι υποχρεώνονταν κάποτε,
να φορούν το κίτρινο αστέρι του Δαβίδ.
Οι μετανάστες υποχρεώνονται σήμε-
ρα, να φορούν κόκκινα βραχιολάκια.


Η σημερινή Ευρώπη δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση με κανένα τρόπο. Αντιπροσωπεύει ό,τι πιο σάπιο, διεφθαρμένο και ανάλγητο έχει εμφανιστεί ποτέ στο έδαφός της. Έχει τεράστιες ευθύνες για τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολιτών της. Έχει τεράστια ευθύνη για τη συμβολή της στη δημιουργία του προσφυγικού ζητήματος. Έχει τεράστιες ευθύνες απέναντι στον ανθρωπισμό και τη δημοκρατία.

Με το άρθρο αυτό δεν επιχειρείται ο εξωραϊσμός του απατεώνα, κρατικοδίαιτου κλεφτοκοτά ρωμιού. Ούτε δίνεται άλλοθι στην πολιτική τυχοδιωκτική και ξεπουλημένη αλητεία, που κυβερνά αυτόν τον τόπο από συστάσεως του κρατιδίου-προτεκτοράτου της Ρωμιοσύνης. Αυτά τα έχουμε αναλύσει σε πολλά άρθρα μας κατά το παρελθόν.

Σκοπός του άρθρου είναι να απομυθοποιήσει την υποτιθέμενη «Ενωμένη Ευρώπη» και να καταδείξει το πραγματικό αποκρουστικό της πρόσωπο.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν, τους ευρωπαϊκούς μύθους...